Inspiring non-EU countries

Inne narzędzia

 

Aktualności

    Ronald Hall, starszy ekspert zewnętrzny i były główny doradca DG REGIO, przedstawia swoje spojrzenie na unijny program międzynarodowej współpracy miejskiej.

    W miastach żyje obecnie ponad połowa ludności świata. Ośrodki miejskie są źródłem wzrostu i rozwoju. Jako takie, są magnesem dla mieszkańców obszarów wiejskich, którzy chcą więcej zarabiać, mieć dostęp do wysokiej jakości usług, w tym edukacji i opieki zdrowotnej, oraz zapewnić lepszą przyszłość swoim dzieciom.

    Przejście od mniej produktywnej działalności na obszarach wiejskich, głównie w rolnictwie tradycyjnym, do działalności o wyższej wartości dodanej prowadzonej na obszarach miejskich w sektorze wytwórczym i w licznych sektorach usług, ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego. Jest to ścieżka, którą podążały wszystkie najbardziej rozwinięte kraje świata, i jako taka stanowi model stosowany przez gospodarki wschodzące na całym świecie.

    Korzyści płynące z urbanizacji, będące w szczególności wynikiem zasobochłonnego modelu rozwoju obszarów miejskich, który cechował wzrost krajów uprzemysłowionych w XX wieku, mają swoją cenę. Model ten doprowadził do wyczerpania zasobów naturalnych oraz do zanieczyszczenia powietrza, rzek i oceanów, które obecnie zagraża jakości życia w metropoliach krajów rozwiniętych.

    Ważne jest, aby kraje rozwijające się i wschodzące – w których urbanizacja i wzrost gospodarczy są ze sobą nierozerwalnie powiązane – były w stanie w pełni zrozumieć wnioski płynące z doświadczeń świata uprzemysłowionego. W ten sposób dobre praktyki wypracowane w ostatnich dziesięcioleciach przez władze krajowe i miejskie oraz błędy popełnione w przeszłości mogą zostać uwzględnione w polityce miejskiej krajów wschodzących.

    Dążenie do obopólnych korzyści

    Taka współpraca tworzy sytuacje korzystne dla obu stron. Kraje uprzemysłowione mają się czym pochwalić po stu czy stu kilkudziesięciu latach urbanizacji, ale również gospodarki wschodzące, być może mniej skrępowane tradycją, dysponują wieloma innowacyjnymi rozwiązaniami, którymi mogą podzielić się z gospodarkami uprzemysłowionymi. Część największych ośrodków miejskich na świecie znajduje się w państwach wschodzących, takich jak Chiny i Indie, a także w Ameryce Łacińskiej.

    Jednak przemożna potrzeba współpracy i dzielenia się wiedzą wynika ze wspólnego interesu krajów i kontynentów, jakim jest ochrona samej planety. Coraz pilniejsza staje się konieczność wspólnego opracowania modelu urbanizacji, który byłby zrównoważony, chroniłby przyrodę i zasoby naturalne oraz zmniejszał emisje, które zanieczyszczają nasze miasta, szkodzą zdrowiu naszych dzieci i przyczyniają się do globalnego ocieplenia. Dlatego też zrównoważona urbanizacja ma kluczowe znaczenie dla celów zrównoważonego rozwoju przyjętych przez Organizację Narodów Zjednoczonych, i doprowadziła, między innymi, do powstania nowej agendy miejskiej, przyjętej przez ponad 170 krajów w Quito w Ekwadorze w 2016 roku.

    Dyrekcja Generalna Komisji Europejskiej ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej sformalizowała 14 dialogów dotyczących polityki regionalnej i miejskiej, obejmujących 6 „strategicznych partnerów” UE (Chiny, Rosja, Brazylia, Meksyk, Japonia i Indie), a także kraje Partnerstwa Wschodniego (Ukraina, Mołdawia, Gruzja) i kraje Ameryki Łacińskiej (Argentyna, Chile, Peru, Kolumbia) oraz System Integracji Środkowoamerykańskiej (SICA). Nawet w przypadku braku takich umów rozwijana jest współpraca z innymi partnerami strategicznymi, takimi jak Kanada i Afryka Południowa, oraz ugrupowaniami regionalnymi, takimi jak CARICOM (Wspólnota Karaibska), ASEAN (Azja), SACU (Afryka Południowa) i UEMOA (Afryka Zachodnia).

    UE bardzo poważnie traktuje wyzwanie dotyczące zrównoważonej urbanizacji. Corina Creţu, komisarz ds. polityki regionalnej, reprezentująca UE w Quito w 2016 r., zobowiązała UE do dzielenia się wiedzą i zasobami w celu rozwijania nowej agendy miejskiej. Działania te mają zarówno wymiar wewnętrzny w obrębie UE, która opracowała unijną agendę miejską, mającą kierować wspólnotowymi programami rozwoju obszarów miejskich w 28 państwach członkowskich, jak i – jak wspomniano poniżej – wymiar zewnętrzny, dotyczący stosunków dyplomatycznych z krajami spoza Unii.

    Siła na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich

    Kluczowym narzędziem dla rozwoju wspomnianego już wymiaru zewnętrznego jest obecnie program międzynarodowej współpracy miejskiej  (2017–2019), który zawiera zasadniczy element wspierający władze miejskie z UE i spoza UE we współpracy w zakresie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich. Program opiera się na pięciu latach działań pilotażowych, w szczególności w ramach unijnego projektu World Cities i projektu URBELAC.   

    W ramach projektu World Cities (2015–2018) miasta UE współpracują ze swoimi ośrodkami partnerskimi w Kanadzie, Chinach, Indiach, Japonii, Korei Południowej, Indonezji, Wietnamie, Australii i Republice Południowej Afryki. Tworzone przez nie pary wymieniają się doświadczeniami dotyczącymi takich zagadnień, jak inteligentny rozwój miast, efektywność energetyczna, gospodarka odpadami, zrównoważona mobilność itp. W ramach programu URBELAC (2011–2019), który właśnie rozpoczyna czwartą edycję, Komisja Europejska i Międzyamerykański Bank Rozwoju wspierają miasta z UE oraz regionu Ameryki Łacińskiej i Karaibów (LAC). Stworzono sieć UE-LAC, promującą wymianę doświadczeń, prowadzenie analiz porównawczych i opracowywanie planów działania. Zarówno World Cities, jak i URBELAC są namacalnym efektem wsparcia Parlamentu Europejskiego dla międzynarodowych wysiłków dyplomatycznych na poziomie miast.

    Program międzynarodowej współpracy miejskiej tworzy platformy współpracy z Chinami, Indiami, Japonią, Ameryką Łacińską i Ameryką Północną. Program wyznacza początek ery polityki UE, mającej na celu promowanie współpracy międzynarodowej między miastami. Dzięki niemu około 70 uczestniczących miast z każdej strony zawiera nowe porozumienia o współpracy na rzecz zrównoważonego rozwoju miast. Wiąże się to z przygotowaniem lokalnych planów działania na rzecz zintegrowanego rozwoju obszarów miejskich. Zasadniczo w planach tych priorytetowo traktuje się współpracę w ramach sektorów agendy miejskiej UE i nowej agendy miejskiej.

    Opierając się na doświadczeniach projektu World Cities, miasta stosują podejście wielopodmiotowe, wykorzystując wiedzę i doświadczenie władz publicznych, przedsiębiorstw, społeczności badawczej i społeczeństwa obywatelskiego. Unijny program URBACT na rzecz tworzenia sieci miejskich jest wykorzystywany jako kluczowe źródło wiedzy i doświadczeń w celu wspierania planowania działań na poziomie lokalnym.

    Program międzynarodowej współpracy miejskiej umożliwił powstanie wspólnych projektów pilotażowych, a władze publiczne, agencje badawcze i przedsiębiorstwa po obu stronach podpisały protokoły ustaleń zapewniające długoterminową przyszłość tych inicjatyw.

    Przykłady skutecznego współdziałania

    Przykładem współpracy w ramach programu międzynarodowej współpracy miejskiej jest para tworzona przez Parmę (Włochy) i Fredericton (Kanada). Kanadyjski Departament ds. Dziedzictwa Kulturowego i Planowania Przestrzennego, Wzrostu Gospodarczego i Usług dla Ludności współpracuje z Biurem ds. Równości Szans i Biurem ds. Projektów Europejskich w Parmie. Dążąc do wzmocnienia lokalnej demokracji, obie strony pracują nad określeniem barier utrudniających udział grup marginalizowanych w życiu politycznym oraz ich przyczyn, a także nad możliwymi politykami i mechanizmami eliminacji tych przeszkód i tworzenia bardziej integracyjnego środowiska miejskiego.

    Włoskie miasto Bolonia współpracuje z Austin (Stany Zjednoczone) w różnych kwestiach, począwszy od rozwoju zdrowszego lokalnego systemu żywnościowego i poprawy efektywności wykorzystania zasobów, a skończywszy na zwiększeniu odporności na zmiany klimatu. Ważne miejsce na liście priorytetów zajmują zagadnienia związane z zarządzaniem miastem, i tak na przykład urzędnicy z Austin doszli do wniosku, że tamtejsze Biuro Zrównoważonego Rozwoju i Biuro Rozwoju Gospodarczego muszą poprawić koordynację.

    Rotterdam (Holandia) współpracuje z Surat (Indie). Miasta skupiają się na rozwiązywaniu problemów dotyczących gospodarki wodnej, takich jak zapewnienie wysokiej jakości wody pitnej, ograniczenie zanieczyszczenia wody przez ścieki przemysłowe, ochrona przeciwpowodziowa oraz skuteczne oczyszczanie ścieków. Surat korzysta z bogatej wiedzy Rotterdamu i jego doświadczenia w dziedzinie gospodarki wodnej. Dla Rotterdamu z kolei Surat jest metropolią, które zajmuje się problemami o znacznie większej skali, co już zainspirowało holenderskie miasto do odmiennego spojrzenia na stojące przed nim wyzwania.

    WIĘCEJ INFORMACJI

    Nowa umowa o współpracy międzynarodowej w dziedzinie polityki regionalnej i miejskiej między Unią Europejską a Meksykiem została potwierdzona na mocy listu intencyjnego, który 8 października w Brukseli podpisali komisarz Johannes Hahn i Alejandro Nieto Enríquez, podsekretarz Ministerstwa Rozwoju Rolnictwa oraz Rozwoju Regionalnego i Miejskiego w rządzie federalnym Meksyku. Jest to jedenasta z kolei umowa tego rodzaju, stanowiąca dalszy etap w procesie zapoczątkowanym w 2006 r., kiedy to zawarta została pierwsza umowa o współpracy w tym obszarze z Chinami. Umowa z Meksykiem jest już piątą umową z krajem Ameryki Łacińskiej, co świadczy o rosnącym zainteresowaniu polityką regionalną na tym szybko rozwijającym się kontynencie.

    Komisarz Hahn podkreślił, że nowe porozumienie ułatwi wymianę wiedzy i najlepszych praktyk w planowaniu i realizacji założeń polityki regionalnej między Meksykiem a Unią Europejską. Jego słowa brzmiały: „Korzyści są obopólne, możemy zatem uczyć się od siebie nawzajem”. Jak słusznie zauważono w meksykańskiej prasie bezpośrednio po podpisaniu umowy, porozumienie to umożliwi nawiązanie dialogu o znaczeniu kluczowym dla współpracy strategicznej między Meksykiem a Unią Europejską w zakresie „kreowania bardziej sprawiedliwych, stabilnych i równych społeczeństw”. W ramach OPEN DAYS w sesji o „Współpracy między Ameryką Łacińską a Unią Europejską w zakresie spójności polityki i instrumentów finansowych” Alejandro Nieto Enríquez i towarzyszący mu dyrektor w Ministerstwie Rozwoju Rolnictwa oraz Rozwoju Regionalnego i Miejskiego Jorge Diaz Cuervo wspólnie zaprezentowali pierwszy projekt polityki regionalnej Meksyku. Zwrócono uwagę na znaczące różnice geograficzne między poszczególnymi regionami Meksyku i przedstawiono nowe, zindywidualizowane projekty polityki regionalnej.

    Ministerstwo Rozwoju Rolnictwa oraz Rozwoju Regionalnego i Miejskiego (SEDATU) powstało w 2013 r. w celu zarządzania polityką federalną w zakresie wszelkich zagadnień związanych z rozwojem regionalnym oraz współpracy z innymi ministerstwami w sprawach związanych z rozwojem obszarów miejskich oraz wiejskich. Główne cele rozwoju regionalnego, miejskiego i wiejskiego zostały określone w Krajowym Planie Rozwoju na lata 2013–2018 opracowanym przez rząd federalny, składającym się z indywidualnych programów horyzontalnych sporządzonych dla poszczególnych obszarów, ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej potrzebujących regionów. Według Prognozy regionalnej OECD na rok 2014 w Meksyku występuje druga na świecie do co wielkości różnica w sumie dochodu krajowego na osobę (zaraz po Stanach Zjednoczonych). 65% ludności Meksyku mieszka w miastach, z czego 53% zamieszkuje obszary miejskie o liczbie mieszkańców przekraczającej 500 000 (według OECD światowa średnia wynosi 49%).

    Więcej informacji o inicjatywach REGIO na rzecz współpracy międzynarodowej.

Więcej wiadomości

International Affairs

In the international relations arena, the Directorate General for Regional and Urban Policy acts in support of, and in cooperation with the External Relations family of Directorates General (European External action Service EEAS and DEVCO) and with DG TRADE. There is a growing interest in different parts of world in the process of European integration, not just from an institutional point of view but also in terms of the policies that promote European cohesiveness. First and foremost among the latter is European regional policy which seeks to ensure that the benefits of the single market in Europe based on the free movement of goods and services, labour and capital, are as widely spread as possible.

Principal among the features of EU regional policy that are of interest to third countries such as China, Russia and Brazil, as well as to international organisations such as MERCOSUR and ASEAN, are the financial dimension and the geographical targeting of resources between Member States and regions; the geographical and strategic objectives; and the different dimensions of the implementation system. So far as countries in the European Neighbourhood are concerned the EU wishes to promote key concepts of EU regional policy such as open markets, respect for the environment, participative democracy and partnership in the conception and implementation of development policy.

This interest comes at a time when the policy has undergone substantial changes. In effect, EU regional policy today is a means of delivering the Union's policy priorities across its territory. It does so by co-financing integrated, national or regional investment programmes, where the Union's contribution to the programmes is greatest in the least prosperous areas.

Today therefore, EU regional policy is an integral part of economic policy, but with the unique feature that it is delivered with the consent and involvement of the grassroots through a multi-level governance system where each level - European, national, regional and local - has a role to play. The involvement of the grassroots, for example, in devising regional and local strategies and selecting projects creates a sense of ownership of European policy and in that way contributes to territorial integration. It is these features that have inspired interest in large countries with major territorial imbalances that are seeking to combine the pursuit of a more even pattern of growth with governance systems that contribute to transparent public policies and that help to further integration through decentralisation.

As well as projecting notions of inter-regional solidarity and good governance, cooperation in the field of regional policy also provides the opportunity to project other values such as respect for the free market through competition, state aid and public procurement rules, for environmental rules and policies and for equal opportunities and minority rights. These create the framework conditions under which EU financial support is granted and provide positive incentives to achieving high standards in public policy.

Regional Policy Dialogues

The Commission, DG REGIO, has concluded formal agreements on regional policy cooperation with China PDF EN zh, Russia PDF EN EN, Brazil PDF EN EN, and Ukraine PDF EN Ukrainian, Georgia PDF EN, Moldova PDF EN, Chile PDF EN es, Peru PDF EN es, Argentina PDF en es, Japan PDF EN, Mexico PDF EN es, Sistema de Integracion de Centro-America (SICA) PDF EN es, Colombia PDF EN es. These countries are confronted with wide regional disparities as well as major challenges in terms of coordinating the different levels of government, and ensuring that decentralization can be achieved without compromising efficiency.

Brochure : European Regional Policy, an inspiration for Countries outside the EU?

November 2009 - PDF en es fr hy ka mo pt Russian Ukrainian Chinese

Posters: PDF en