Spis treści
Szukaj w przewodniku

Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych

Jakie są cele i priorytety sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych?

Celem sojuszy na rzecz umiejętności sektorowych jest eliminowanie niedoborów kwalifikacji w ramach jednego profilu lub większej liczby profili zawodowych w określonym sektorze. Sojusze realizują ten cel, identyfikując specyficzne potrzeby istniejące lub pojawiające się na rynku pracy (strona popytowa) i zwiększając zdolność reagowania na potrzeby rynku pracy w ramach systemów wstępnego i ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego na wszystkich szczeblach (strona podażowa). Opierając się na dowodach dotyczących zapotrzebowania na umiejętności, sojusze na rzecz umiejętności sektorowych wspierają proces opracowywania i dostarczania transnarodowych treści w obszarze szkolenia zawodowego, a także rozpowszechniają metody nauczania i szkolenia związane z kluczowymi europejskimi profilami zawodowymi. 
 
Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych tworzone z myślą o prowadzeniu strategicznej współpracy sektorowej w zakresie umiejętności zapewniają możliwość identyfikowania i opracowywania konkretnych działań umożliwiających dostosowanie poziomu popytu i podaży na umiejętności w celu zapewnienia ogólnego wsparcia na rzecz realizacji strategii wzrostu dla określonego sektora.

Projekty przyczynią się do poprawy jakości i adekwatności europejskich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego, zgodnie z postanowieniami Wspólnego sprawozdania Rady i Komisji z 2015 r. (ET 2020) oraz popartymi przez ministrów odpowiedzialnych za kształcenie i szkolenie zawodowe konkluzjami z Rygi z 2015 r., na mocy których uzgodniono nowy zbiór celów środterminowych na okres od 2015 do 2020 r.

Cel ten należy osiągnąć poprzez działania nakierowane na:
  • opracowywanie strategicznych podejść do rozwoju umiejętności sektorowych poprzez partnerstwa na rzecz zrównoważonej współpracy pomiędzy kluczowymi zainteresowanymi stronami w sektorze i władzami publicznymi;
  • rozwijanie partnerstw i platform na poziomie transnarodowym, w oparciu o innowacyjne metody współpracy, jako pierwszy krok na rzecz ustanowienia „Platform doskonałości zawodowej” funkcjonujących w charakterze czynników gwarancji jakości umiejętności zawodowych w kontekście zarówno europejskich, jak i narodowych, regionalnych/lokalnych strategii sektorowych;
  • identyfikację istniejących i przyszłych potrzeb w zakresie umiejętności zawodowych w konkretnych sektorach oraz wprowadzenie tych informacji do Europejskiej panoramy umiejętności;
  • wzmocnienie wymiany wiedzy i praktyk pomiędzy instytucjami edukacyjnymi i szkoleniowymi oraz rynkiem pracy, identyfikację istniejących i przyszłych potrzeb w zakresie umiejętności zawodowych w konkretnych sektorach oraz wprowadzenie tych informacji do Europejskiej panoramy umiejętności;
  • promocję istotnych kwalifikacji sektorowych i wsparcie umowy o ich uznawalności;
  • budowanie wzajemnego zaufania, ułatwianie transgranicznej certyfikacji i – w rezultacie tego – ułatwienie mobilności zawodowej w ramach danego sektora oraz szerszego uznawania zdobytych kwalifikacji na poziomie europejskim w ramach danego sektora;
  • przystosowanie kształcenia i szkolenia zawodowego do zapotrzebowania na umiejętności, koncentrując się zarówno na konkretnych umiejętnościach, jak i kluczowych kompetencjach;
  • włączenie uczenia się opartego na pracy do kształcenia i szkolenia zawodowego, w miarę możliwości, w połączeniu z doświadczeniem międzynarodowym oraz wykorzystywanie jego potencjału do napędzania rozwoju gospodarczego i innowacji, wraz ze zwiększaniem konkurencyjności danego sektora;
  • planowanie stopniowego wprowadzania wyników projektu w celu wywarcia wpływu o charakterze systemowym w postaci ciągłego przystosowywania kształcenia i szkolenia zawodowego do zapotrzebowania na umiejętności, w oparciu o zrównoważone partnerstwa pomiędzy organizatorami kształcenia i szkolenia zawodowego i kluczowymi stronami zainteresowanymi na rynku pracy na odpowiednim poziomie („informacje zwrotne”). Planując, należy zidentyfikować i zaangażować kluczowe krajowe lub regionalne strony zainteresowane, zapewniając szerokie rozpowszechnienie rezultatów.

 

Czym jest sojusz na rzecz umiejętności sektorowych?

Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych to projekty transnarodowe, których celem jest określenie, jakie umiejętności są obecnie (i będą wkrótce) poszukiwane w poszczególnych sektorach gospodarki, lub uwzględnienie tych potrzeb w programach nauczania zawodowego.

Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych zostaną wykorzystane w kształceniu i szkoleniu zawodowym (VET) na wszystkich poziomach ERK od 3 do 8, w tym na poziomie średnim licealnym, policealnym nie wyższym i policealnym wyższym (np. uczelnie nauk stosowanych, politechniki itp.). Wnioski koncentrujące się na wyższym poziomie VET (ERK poziomy 6 do 8) muszą w istotnym stopniu uwzględniać element uczenia się opartego na prac1 oraz co najmniej jeden inny poziom kwalifikacji VET pomiędzy poziomami 3 do 5 ERK (tj. nie tylko wyższy poziom).

Wymaga się, aby sojusze na rzecz umiejętności sektorowych wykorzystywały szeroką gamę narzędzi i instrumentów UE, takich jak ERK, ECVET, EQAVET oraz, w stosownych przypadkach, zalecenie Rady w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności programów przygotowania zawodowego2.

Szczególny nacisk kładziony będzie na umiejętności cyfrowe, gdyż mają one coraz większe znaczenie dla wszystkich profili zawodowych na całym rynku pracy.

Również przejście na bardziej ekologiczną gospodarkę o obiegu zamkniętym wymaga zmian w systemach kwalifikacji i krajowych programach kształcenia i szkolenia, aby można było sprostać rodzącemu się zapotrzebowaniu na umiejętności związane z ochroną środowiska i zrównoważony rozwój.

Projekty mogą osiągnąć powyższe cele w ramach jednej z poniższych grup lub kilku z nich (organizacja może występować w charakterze wnioskodawcy w kilku wnioskach i grupach, o ile wnioski dotyczą różnych sektorów):

Grupa 1: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu podejść sektorowych przy pomocy transnarodowych „Platform doskonałości zawodowej”. Ta grupa wspiera rozwój projektów pilotażowych w oparciu o innowacyjne metody współpracy w ramach pierwszego etapu ustanowienia „Platform doskonałości zawodowej”. Będzie pomagać w opracowywaniu podejść sektorowych na rzecz projektowania i dostarczenia treści kształcenia i szkolenia zawodowego w połączeniu z podejściem strategicznym do rozwoju umiejętności na poziomie lokalnym/regionalnym oraz zgodnie z lokalnymi/regionalnymi strategiami rozwoju i innowacji. Opracowując i dostarczając wspólne treści szkoleniowe, należy postępować zgodnie z podejściem i działaniami opisanymi dla grupy 2.

Grupa 2: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące projektowaniu i prowadzeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, których zadaniem będzie opracowywanie i udostępnianie wspólnych treści szkoleniowych dla programów kształcenia zawodowego w odniesieniu do jednego lub kilku powiązanych zawodów w danym sektorze oraz opracowywanie metod nauczania i szkolenia. Szczególny nacisk należy położyć na uczenie się oparte na pracy, dzięki któremu osoby uczące się zdobywają umiejętności wymagane na rynku pracy.

Grupa 3: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu nowego podejścia strategicznego (plan działania) do kwestii współpracy sektorowej w zakresie umiejętności: Plan działania na rzecz współpracy sektorowej w zakresie umiejętności3 to jedno z dziesięciu działań przewidzianych w Nowym europejskim programie na rzecz umiejętności (zob. opis na stronie internetowej Europa4). W ramach bieżącego zaproszenia plan działania zostanie wdrożony w sześciu sektorach, w których występują poważne niedobory wykwalifikowanej siły roboczej (zob. kryteria kwalifikowalności). Sojusze tworzone w ramach grupy 3 będą wspierały realizację planu działania poprzez opracowywanie strategii w zakresie umiejętności sektorowych. Strategia ta musi wywrzeć systemowy i strukturalny wpływ przejawiający się ograniczeniem niedoboru wykwalifikowanej siły roboczej, luk i niedopasowania umiejętności oraz zapewnieniem jakości i poziomu umiejętności odpowiedniego do tego, by wspierać wzrost, innowacje i konkurencyjność w sektorze. W strategii na rzecz umiejętności sektorowych należy zawrzeć precyzyjnie określony zestaw działań, kluczowych etapów i dobrze określonych wyników, aby dostosować poziom popytu i podaży na umiejętności w celu zapewnienia ogólnego wsparcia na rzecz realizacji strategii wzrostu dla określonego sektora. Cele grupy 2 (reagowanie na zidentyfikowane zapotrzebowanie na umiejętności poprzez opracowywanie i wdrażanie programów kształcenia i szkolenia zawodowego) muszą zostać uwzględnione w strategii na rzecz umiejętności sektorowych. Sojusze grupy 3 muszą także realizować działania grupy 2. W przypadku grupy 3 można dofinansować wyłącznie 1 wniosek na sektor.

 

Jakie działania wspiera się w ramach tej akcji?

Każdy sojusz na rzecz umiejętności sektorowych wdraża spójny, kompleksowy i zmienny zbiór wzajemnie połączonych działań, które są elastyczne i które można dostosować do różnych aktualnych i przyszłych potrzeb rynku pracy, takich jak:

Grupa 1: Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych
Grupa 1: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu podejść sektorowych przy pomocy transnarodowych „Platform doskonałości zawodowej”.

Stworzenie transnarodowych platform doskonałości zawodowej, z podejściem sektorowym, mających na celu:

  • ustanowienie partnerstw edukacyjno-biznesowych, które mogą obejmować współpracę w zakresie praktyk, staży, udostępniania sprzętu, wymiany pracowników i nauczycieli pomiędzy przedsiębiorstwami a centrami kształcenia i szkolenia zawodowego oraz organizację innych wspólnych aktywności;
  • tworzenie centrów innowacji, rozpowszechniania technologii lub wirtualnych centrów demonstracji, ze szczególnym uwzględnieniem wsparcia MŚP poprzez udostępnianie sprzętu i wiedzy eksperckiej, prowadzenie badań i rozwój produktów i usług, przy ścisłej współpracy osób uczących się w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego;
  • zapewnienie inkubatorów przedsiębiorczości osobom uczącym się w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego celem rozwoju ich umiejętności w zakresie przedsiębiorczości, wprowadzania na rynek projektów/ start-upów biznesowych lub przygotowywania do pracy na własny rachunek;
  • aktywne uczestnictwo w działaniach regionalnych „trójkątów wiedzy”, mających na celu osiągnięcie czołowej pozycji w badaniach i rozwoju technologicznym, umożliwiając szybką aktualizację programów i kwalifikacji szkoleniowych;
  • opracowywanie innowacyjnych metodologii szkolenia i nauczania w oparciu o technologie cyfrowe (np. MOOC, symulatory, rozszerzoną rzeczywistość itp.) oraz wirtualne/łączone rozwiązania w zakresie mobilności dla uczniów i pracowników;
  • promocję ciągłego rozwoju zawodowego nauczycieli i osób prowadzących szkolenia, ukierunkowanego zarówno na umiejętności pedagogiczne, jak i techniczne, oraz ich zaangażowania w projekty badawcze prowadzone przez członków platformy;
  • opracowywanie nauczania opartego o wyzwanie/ projekt, które łączy w sobie interdyscyplinarną wiedzę osób uczących się w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego z różnych dziedzin badawczych (np. projektowanie, marketing, inżynieria) celem rozwiązywania rzeczywistych problemów/wyzwań związanych z pracą;
  • zapewnianie usług w zakresie doradztwa;
  • opracowywanie mechanizmów i promocję uznawalności pozaformalnej i nieformalnej nauki;
  • opracowywanie strategii umiędzynarodowienia celem wsparcia transnarodowej mobilności osób uczących się w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego, nauczycieli, osób prowadzących szkolenia, a także liderów instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego oraz menadżerów HR i szkoleń w przedsiębiorstwach;
  • opracowywanie/ badanie zrównoważonych modeli finansowych łączących w sobie fundusze publiczne i prywatne oraz działań generujących dochód;

Opracowywanie transnarodowych programów nauczania zawodowego o zasięgu sektorowym:

  • opracowując transnarodowe programy nauczania zawodowego o zasięgu sektorowym, należy zastosować podejście i działania opisane w grupie 2.
Grupa 2: Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych służący projektowaniu i prowadzeniu kształcenia i szkolenia zawodowego
Opracowywanie transnarodowych programów nauczania zawodowego o zasięgu sektorowym:
  • w razie potrzeby, zbieranie i interpretowanie dowodów na zapotrzebowanie na umiejętności na rynku pracy w danym sektorze gospodarki, w oparciu o Panoramę umiejętności UE oraz, w stosownych przypadkach, pracę europejskich rad sektorowych;
  • identyfikowanie potrzeb w zakresie organizowania szkoleń, w miarę możliwości w oparciu o profile zawodowe zgodne z europejską klasyfikacją umiejętności, kompetencji, kwalifikacji i zawodów (ESCO);
  • identyfikowanie i opracowywanie programów nauczania w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego lub standardów kwalifikacji (zgodnie z ERK i na podstawie informacji zawartych w ESCO) w oparciu o zidentyfikowane zapotrzebowanie na umiejętności w ramach określonych profili zawodowych w danym sektorze gospodarki, aby zapewnić możliwość reagowania na te potrzeby;
  • przekształcanie zapotrzebowania na umiejętności w innowacyjne, zorientowane na efekty uczenia się modularne programy kształcenia i szkolenia zawodowego lub programy kwalifikacji (wykorzystujące ECVET do opracowywania kwalifikacji składających się z jednostek efektów uczenia się), aby zapewnić przejrzystość i porównywalność, biorąc również pod uwagę konieczność zatwierdzenia doświadczeń nabytych (np. nieformalnych lub formalnych);
  • zarządzania jakością nowych treści szkoleniowych poprzez stosowanie zasad zapewniania jakości EQAVET albo poprzez korzystanie z już istniejących systemów zapewniania jakości, które powinny być jednak zgodne z EQAVET;
  • włączanie okresów uczenia się opartego na pracy do nowych treści szkoleniowych, uwzględniając możliwość wykorzystywania wiedzy w praktycznych, „życiowych” sytuacjach w miejscu pracy, oraz – w miarę możliwości – wkomponowywanie transnarodowych doświadczeń w zakresie uczenia się do tych treści;
  • opracowywanie metod kształcenia i szkolenia zawodowego koncentrujących się zarówno na umiejętnościach specyficznych dla określonego zawodu, jak i na kompetencjach kluczowych5, umiejętnościach miękkich i umiejętnościach STEM (nauki ścisłe, technologia, inżynieria i matematyka), przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości skutecznego nabywania lub rozwijania tych kompetencji, w szczególności w ramach szkoleń związanych z pracą;
  • promowanie istotnych sektorowych kwalifikacji w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego (uwzględniając transnarodowe wspólne programy realizowane przez więcej niż jednego organizatora kształcenia i szkolenia zawodowego) oraz zapewnianie wsparcia w ramach procesu uzgadniania kwestii związanych z ich uznawaniem poprzez wdrażanie zasad ECVET, a także poprzez przekazywanie kwalifikacji do zatwierdzenia w ramach krajowych ram kwalifikacji i ERK, jak również stosowanie wszelkich innych istotnych europejskich narzędzi i instrumentów w danym sektorze;
  • zwiększanie stopnia uznawania kwalifikacji na szczeblu europejskim i krajowym w ramach sektora poprzez promowanie i uzgadnianie kwestii związanych z kwalifikacjami sektorowymi, usprawnianie procesu certyfikacji transgranicznej i budowanie wzajemnego zaufania, przyczyniając się do poprawy mobilności osób uczących się i specjalistów w danym sektorze; 
  • identyfikowanie, dokumentowanie i promowanie skutecznych projektów i dobrych praktyk związanych z umiejętnościami i kwalifikacjami, a także projektów i dobrych praktyk sprzyjających tworzeniu partnerstw zrzeszających wiele zainteresowanych stron, uwzględniając zainteresowane strony z innych sektorów lub spoza Europy, i opracowywanie szczegółowych propozycji w celu ich powielenia lub – w stosownych przypadkach – w celu ich zastosowania na szerszą skalę; 
  • w stosownych przypadkach zapewnianie dostępności rezultatów projektów w formacie otwartych danych, tak aby można było wprowadzić je do unijnej panoramy umiejętności i ESCO.
 
Realizacja programów nauczania zawodowego:
  • identyfikowanie najodpowiedniejszych metod realizacji programów nauczania poprzez wykorzystywanie innowacyjnych podejść do nauczania i uczenia się, a także poprzez strategiczne i zintegrowane korzystanie z rozwiązań w dziedzinie TIK (np. mieszane uczenie się, symulatory, rozszerzona rzeczywistość itp.), wirtualnych/łączonych rozwiązań w zakresie mobilności dla uczniów i pracowników oraz z otwartych zasobów edukacyjnych (np. MOOC6);
  • identyfikowanie sposobów wdrażania innowacyjnych metod nauczania i uczenia się w kontekście kształcenia i szkolenia zawodowego zapewniających możliwość odpowiedniego reagowania na potrzeby określonych docelowych grup osób uczących się, w tym również poprzez organizowanie programów uczenia się opartego na pracy;
  • opracowywanie działań służących usprawnieniu międzypokoleniowego transferu wiedzy w kontekście kształcenia i szkolenia zawodowego;
  • opisywanie sposobów udoskonalania metod i procedur oceny w taki sposób, by obejmowały one wszystkie formy uczenia się, uwzględniając uczenie się oparte na pracy, oraz aby usprawniały proces zatwierdzania umiejętności i kompetencji nabytych przed przeprowadzeniem szkolenia; 
  • identyfikowanie środków zapewniających możliwość śledzenia osób uczących się po zakończeniu szkolenia, aby zagwarantować przekazywanie „informacji zwrotnych”7. Takie systemy śledzenia i przekazywania informacji zwrotnych mogą wykorzystywać informacje uzyskane od przedsiębiorstw i osób uczących się / pracowników, a także publiczne zasoby informacyjne i informacje przekazywane przez zainteresowane strony na rynku pracy;
  • proponowanie odpowiednich środków na rzecz formalnego uznawania nowych lub dostosowanych programów nauczania zawodowego i kwalifikacji w krajach uczestniczących i w odpowiednich sektorach;
  • planowanie stopniowego wprowadzania wyników projektu w celu wywarcia wpływu o charakterze systemowym.

 

Grupa 3: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu nowego podejścia strategicznego („plan działania”) do kwestii współpracy sektorowej w zakresie umiejętności
Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych w ramach tej grupy muszą zapewniać prowadzenie zrównoważonej współpracy w obszarze rozwijania umiejętności między kluczowymi branżowymi zainteresowanymi stronami w danym sektorze, organizatorami kształcenia i szkolenia oraz organami publicznymi.
Sojusze tworzone w ramach tej grupy obejmują działania przedstawione w grupie 2. Ponadto muszą one obejmować następujące działania:
  • opracowanie strategii dotyczącej umiejętności sektorowych, aby wesprzeć realizację celów wyznaczonych w strategii rozwoju opracowanej dla danego sektora. Wspomniana strategia powinna stanowić pierwszy, kluczowy wynik projektu – należy wskazać w niej konkretne działania i przedstawić precyzyjnie określony zestaw działań, kluczowych etapów i dobrze określonych wyników, aby zapewnić możliwość ustalenia najlepszego sposobu dostosowania popytu na umiejętności do podaży umiejętności. W strategii należy szczegółowo określić, w jaki sposób istotne tendencje, takie jak zachodzące w danym sektorze zmiany o charakterze globalnym, społecznym i technologiczny, mogą wpłynąć na kwestie związane z miejscami pracy oraz na zapotrzebowanie na umiejętności. W strategii należy przedstawić orientacyjny harmonogram jej realizacji i zwrócić szczególną uwagę na wpływ technologii cyfrowych i kluczowych technologii prorozwojowych;
  • aby wesprzeć i zilustrować strategię – identyfikowanie, dokumentowanie i promowanie konkretnych przykładów polityk i inicjatyw na poziomie krajowym i regionalnym mających na celu zapobieganie niedoborom wykwalifikowanej siły roboczej i niedopasowaniu umiejętności, jak również sprzyjanie tworzeniu partnerstw zrzeszających wiele zainteresowanych stron (np. branżę, partnerów społecznych, organy zajmujące się kształceniem i szkoleniem, organy publiczne). Tego rodzaju przykłady należy przedstawiać w formie kart zawierających jasny opis polityki/projektu, roli i zadań różnych zainteresowanych stron, czasu trwania, finansowania (jeżeli jest dostępne) i rezultatów; 
  • opracowywanie wspólnej metodyki oceny aktualnej sytuacji i przewidywania przyszłych potrzeb, a także przewidywanie przyszłych potrzeb oraz monitorowanie (w odstępach rocznych) zmian w obszarze popytu na umiejętności i podaży umiejętności w oparciu o wiarygodne scenariusze prognostyczne;
  • identyfikowanie profili zawodowych, które należy poddać przeglądowi lub które muszą zostać utworzone, a także powiązanych z nimi potrzeb w zakresie umiejętności i wymaganego poziomu biegłości, w miarę możliwości w oparciu o profile zawodowe przedstawione w ESCO i w istniejących ramach kompetencji8; w stosownych przypadkach można rozważyć możliwość opracowania sektorowych ram kompetencji; 
  • identyfikowanie, opisywanie i wskazywanie priorytetów w obszarze przeglądu lub opracowywania nowych kwalifikacji w oparciu o stosowne profile zawodowe;
  • wspieranie procesu opracowywania konkretnych rozwiązań w dziedzinie organizowania programów kształcenia i szkolenia zawodowego (uwzględniając kształcenie i szkolenie zawodowe na poziomie wyższym), a także procesu tworzenia partnerstw między podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze biznesu, kształcenia i badań;
  • opracowywanie konkretnych rozwiązań zwiększających mobilność osób uczących się w ramach programów kształcenia i szkolenia zawodowego, osób poszukujących pracy i stażystów z całej Europy w danym sektorze, bazując na wykorzystywaniu istniejących narzędzi unijnych (np. Erasmus+, EURES, Drop'Pin, europejski sojusz na rzecz przygotowania zawodowego);
  • opracowywanie działań służących promowaniu podjęcia pracy w danym sektorze jako atrakcyjnej ścieżki rozwoju kariery, w szczególności wśród osób młodych, dążąc jednocześnie do zapewnienia równowagi płci w sektorze; 
  • opracowywanie długoterminowego planu działania na rzecz stopniowego wdrażania wyników projektu po zakończeniu jego realizacji. Wspomniany plan musi opierać się na zrównoważonych partnerstwach między organizatorami kształcenia i szkolenia i kluczowymi zainteresowanymi stronami z danej branży prowadzącymi działalność na odpowiednim szczeblu. Należy w nim wskazać odpowiednie struktury zarządzania i przedstawić plany w zakresie skalowalności i stabilności finansowania. Plany powinny również zapewniać odpowiednią widoczność i szerokie rozpowszechnienie prac sojuszu, w tym również na szczeblu UE i na krajowym szczeblu politycznym; należy w nich także zawrzeć szczegółowe informacje na temat sposobu wdrażania stosownych środków na szczeblu krajowym lub regionalnym przy wsparciu odpowiednich organów rządowych i sektorowych;W planie działania należy również wskazać, w jaki sposób możliwości w zakresie otrzymania finansowania ze środków UE (np. w ramach europejskich funduszy strukturalnych, Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, programu Erasmus+, programu COSME, programów sektorowych), a także finansowania ze środków krajowych i regionalnych, może przyczynić się do realizacji strategii na rzecz wspierania rozwoju umiejętności. W planie działania należy wziąć pod uwagę krajowe i regionalne strategie inteligentnej specjalizacji;
  • przekazywanie wszystkich istotnych dowodów jakościowych na szczeblu UE lub krajowym oraz danych ilościowych w formacie połączonych otwartych danych9.

 

Jakie są zasadnicze cechy sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych?

Najważniejszymi cechami sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych są:
  • innowacyjność w kształceniu i szkoleniu zawodowym, dla poszczególnych zawodów w sektorach gospodarki (w przypadkach gdy dostępna jest klasyfikacja ESCO10) ; oraz
  • wpływ wykraczający poza czas trwania projektu i poza organizacje zaangażowane w sojusz. Oczekuje się, że partnerstwo i działania będą trwałe. Zmiany w kształceniu i szkoleniu zawodowym dla profili zawodowych muszą być mierzalne. Rezultaty i rozwiązania muszą nadawać się do przenoszenia i być dostępne dla szerszego grona odbiorców. Rezultaty sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych powinny być udostępnione do użytku i publikacji na platformie internetowej – unijnej panoramie umiejętności. 
 
Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych muszą wykazywać zaangażowanie i wartość dodaną wszystkich partnerów. Partnerzy powinni łączyć informacje systemowe i informacje związane z sektorem z rzetelną wiedzą w zakresie potrzeb dotyczących umiejętności oraz praktyk szkoleniowych stosowanych w ich sektorach gospodarki. Podział zadań i realizacji działań powinien opierać się na prawidłowym dopasowaniu wiedzy fachowej partnerów do działań, za które ponoszą odpowiedzialność. Partnerzy powinni być reprezentatywni w sektorze co najmniej na poziomie krajowym, mieć kontakty w Europie i posiadać wiedzę fachową lub kompetencje w zakresie przewidywania potrzeb lub podaży w zakresie umiejętności zawodowych, szkolenia lub tworzenia profilu kwalifikacji.
 
W grupie 1 sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu podejść sektorowych przy pomocy „Platform doskonałości zawodowej” muszą wykazać się unikalnym połączeniem transnarodowego ukierunkowania sektorowego na rozwój umiejętności z lokalnym/ regionalnym rozwojem gospodarczym. Partnerzy będą opracowywać podejścia sektorowe przy pomocy pilotażowych platform doskonałości zawodowej, mające na celu ustanowienie światowej klasy punktów odniesienia zarówno dla wstępnego szkolenia młodych ludzi, jak i dalszego i ponownego szkolenia dorosłych w konkretnych sektorach.
Platformy te będą tworzyć transnarodowe partnerstwa na rzecz rozwoju i dostarczania wspólnych programów nauczania i kwalifikacji w obszarze kształcenia i szkolenia zawodowego, wyraźnie ukierunkowane na praktyczne szkolenie w przedsiębiorstwach, mobilność uczniów i pracowników oraz przedsiębiorczość. Partnerstwa będą obejmować organizatorów kształcenia i szkolenia zawodowego na poziomie licealnym, policealnym nie wyższym oraz wyższym, przedsiębiorstwa, rady, centra badawcze, organizacje zaangażowane w ekosystemy innowacji oraz właściwe władze publiczne. Termin „Platformy doskonałości zawodowej” należy interpretować szeroko, dostosowując jego znaczenie do różnorodnych systemów kształcenia i szkolenia zawodowego w różnych krajach.
Instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego uczestniczące w tych platformach będą pełnić rolę katalizatorów inwestycji biznesowych oraz wspierać innowacje i strategie inteligentnej specjalizacji na poziomie regionalnym i europejskim, zapewniając dopływ wysoko wykwalifikowanych pracowników za pośrednictwem elastycznej i terminowej oferty szkoleń w zakresie umiejętności potrzebnych w przedsiębiorstwie.
 
W grupie 2 – Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące projektowaniu i prowadzeniu kształcenia i szkolenia zawodowego przy wdrażaniu programów kształcenia i szkolenia zawodowego lub przy opracowywaniu standardów kwalifikacji w oparciu o kluczowy europejski profil zawodowy bazujący – w miarę możliwości – na ESCO partnerzy będą musieli interpretować istniejące dowody naukowe dotyczące zapotrzebowania na umiejętności specyficzne dla określonych grup zawodowych. W stosownych przypadkach należy opierać się na informacjach na temat umiejętności zgromadzonych przez „europejskie rady ds. umiejętności sektorowych” oraz informacjach zawartych w już istniejących badaniach dotyczących umiejętności sektorowych zleconych przez Komisję Europejską. Unijna panorama umiejętności zawiera wiele informacji na temat umiejętności oraz analiz i badań poświęconych poszczególnym zawodom i sektorom.
 
Sojusz powinien następnie przełożyć te dane na innowacyjne, ukierunkowane na efekty kształcenia programy nauczania zawodowego (stosujące system ECVET), obejmujące okresy uczenia się opartego na pracy, których podstawę powinny stanowić mechanizmy zapewniania jakości (zgodne z ramami EQAVET). Partnerzy sojuszu powinni przedstawić we wniosku, jakie działania podejmą w krajach i danym sektorze w celu formalnego uznania (kształcenie i szkolenie zawodowe) lub certyfikacji (ustawiczne szkolenie zawodowe) nowych lub dostosowanych programów nauczania zawodowego oraz w jaki sposób będą wypełniać procedury po zakończeniu finansowania unijnego. Placówki poradnictwa zawodowego wraz z władzami regionalnymi lub lokalnymi powinny pełnić rolę „mediatora” wspierającego proces dopasowywania umiejętności do planowania programów nauczania zawodowego w celu przyciągnięcia szkół z obszaru kształcenia i szkolenia zawodowego, młodych osób uczących się lub ich rodziców do określonych zawodów, na które jest duży popyt na rynku pracy. Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych mają na celu przeprowadzanie proponowanych działań w sposób maksymalizujący wpływ na jeden zawód lub kilka pokrewnych zawodów w danym sektorze. 
 
W grupie 3 – Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu nowego podejścia strategicznego (plan działania) do kwestii współpracy sektorowej w zakresie umiejętności oprócz kwestii określonych w odniesieniu do grupy 2 partnerzy będą musieli opracować kompleksowe i strategiczne podejście obejmujące wszystkie działania. Tego rodzaju podejście strategiczne powinno być wyraźnie powiązane z ogólną strategią wzrostu sektora, aby wspierać sektor w stawianiu czoła najpilniejszym wyzwaniom i osiąganiu celów średnio- i długoterminowych, w tym w stosownych przypadkach w zakresie wzrostu, innowacji, konkurencyjności i zatrudnienia. Sojusze będą musiały uwzględnić i odzwierciedlić w swojej pracy główne zmiany w zakresie polityki i publikacje na poziomie UE dotyczące ich sektora.

 

Jaką rolę pełnią organizacje uczestniczące w sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych?

Wnioskodawca/koordynator: organizacja uczestnicząca, która składa wniosek projektowy w imieniu wszystkich partnerów. Koordynator ponosi pełną odpowiedzialność za realizację projektu zgodnie z umową.Koordynacja obejmuje następujące obowiązki:
  • reprezentowanie sojuszu i działanie w jego imieniu przed Komisją Europejską;
  • ponoszenie odpowiedzialności finansowej i prawnej za właściwą pod względem operacyjnym, administracyjnym i finansowym realizację całego projektu;
  • koordynację sojuszu we współpracy z partnerami projektu.
 
Pełnoprawni partnerzy: organizacje uczestniczące, które aktywnie przyczyniają się do osiągnięcia celów sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych. Każdy pełnoprawny partner musi podpisać pełnomocnictwo, za pośrednictwem którego sygnatariusz zgadza się, by koordynator przejął wymienione powyżej obowiązki w imieniu partnerstwa w czasie realizacji projektu. To samo dotyczy partnerów z krajów partnerskich. 
 
Partnerzy stowarzyszeni (opcjonalnie): sojusze na rzecz umiejętności sektorowych mogą angażować partnerów stowarzyszonych, którzy wnoszą wkład w działania sojuszu. Nie podlegają oni wymogom umownym, ponieważ nie otrzymują finansowania. Należy jednak jasno opisać ich udział i rolę w projekcie oraz różnych pakietach zadań.
 
Podmioty powiązane (opcjonalnie): organizacje, które przyczyniają się do osiągnięcia celów i realizacji działań w ramach projektu. Podmioty powiązane muszą być wskazane we wniosku o dofinansowanie i muszą spełniać wymogi określone w załączniku III (Glosariusz) do niniejszego Przewodnika po programie.

 

Jakie kryteria stosuje się do oceny sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych?

Poniżej przedstawiono formalne kryteria, jakie musi spełnić wniosek dotyczący projektu sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych, aby kwalifikować się do otrzymania dofinansowania w ramach programu Erasmus+. 
 

Grupa 1: Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu podejść sektorowych przy pomocy „Platform doskonałości zawodowej”

Kryteria kwalifikowalności dla grupy 1

Uprawnione organizacje uczestniczące

Do uczestnictwa w sojuszach grupy 1 są uprawnione poniższe organizacje wraz ze swoimi (ewentualnymi) podmiotami powiązanymi. Mogą to być organizacje publiczne lub prywatne ustanowione w kraju programu (zob. podrozdział „Kraje uprawnione” w części A niniejszego przewodnika).
 
  • publiczni lub prywatni organizatorzy kształcenia i szkolenia zawodowego na wszystkich poziomach ERK, w szczególności ci posiadający własny dział szkoleń, organizujący staże i prowadzący wspólne szkolenia (oparte na współpracy);
  • organizacje lub sieci – na szczeblu unijnym lub krajowym – reprezentujące partnerów społecznych, branżę, małe i średnie przedsiębiorstwa, przedstawicieli określonych grup zawodowych i zainteresowane strony w obszarze kształcenia i szkolenia, uwzględniając organizacje młodzieżowe; oraz właściwe organizacje sektorowe;
  • izby handlowe, izby przemysłowe i izby pracy oraz inne podmioty pośredniczące;
  • sieci organizatorów kształcenia i szkolenia zawodowego oraz europejskie lub krajowe organizacje reprezentujące takich organizatorów;
  • europejscy lub krajowi partnerzy społeczni;
  • ministerstwa pracy lub instytucje z nimi powiązane (agencje i rady);
  • publiczne lub prywatne służby zatrudnienia;
  • instytuty badawcze zajmujące się rynkiem pracy, krajowe urzędy statystyczne;
  • publiczne lub prywatne małe, średnie lub duże przedsiębiorstwa (w tym przedsiębiorstwa społeczne);
  • agencje rozwoju gospodarczego oraz organizacje zaangażowane w ekosystemy innowacji;
  • sektorowe lub zawodowe stowarzyszenia pracodawców lub pracowników; izby rzemieślnicze;
  • europejskie lub krajowe sektorowe organizacje patronackie;
  • sektorowe instytuty badawcze;
  • rady ds. umiejętności sektorowych;
  • organy świadczące usługi poradnictwa zawodowego, doradztwa zawodowego i usługi informacyjne w tym zakresie;
  • organy publiczne odpowiedzialne za kształcenie i szkolenie oraz kwestie związane z rynkiem pracy na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym;
  • organy ds. akredytacji, certyfikacji, uznawania lub kwalifikacji (organy pełniące „funkcję regulacyjną”).

Kto może złożyć wniosek?

Wnioskodawcą może być każda organizacja uczestnicząca ustanowiona w kraju programu. Organizacja ta składa wniosek w imieniu wszystkich organizacji zaangażowanych w dany projekt.

Liczba i profil organizacji uczestniczących

Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych musi obejmować co najmniej cztery kraje programu, a w jego realizacji musi brać udział co najmniej ośmiu pełnoprawnych partnerów, z których co najmniej trzech musi reprezentować przedsiębiorstwa, branżę lub przedstawicieli społecznych (np. izby lub stowarzyszenia branżowe), a co najmniej trzech – organizatorów kształcenia i szkolenia.

Kwalifikujące się sektory

Wszystkie sektory11, z wyjątkiem sześciu sektorów kwalifikujących się w ramach grupy 3.

Czas trwania projektu

2 lub 3 lata. Czas trwania projektu należy określić na etapie składania wniosku na podstawie celu projektu i rodzaju działań zaplanowanych na okres realizacji projektu.
W wyjątkowych przypadkach, na wniosek beneficjenta i za zgodą Agencji Wykonawczej, czas trwania sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych może zostać przedłużony o maksymalnie 6 miesięcy. W takim przypadku całkowita kwota dofinansowania pozostanie bez zmian.

Gdzie należy złożyć wniosek? W Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z siedzibą w Brukseli.

Kiedy należy złożyć wniosek?

Wnioskodawcy muszą złożyć wniosek o dofinansowanie do dnia 28 lutego do godz. 12:00 (w południe czasu obowiązującego w Brukseli) w przypadku projektów, których realizacja rozpoczyna się 1 listopada lub 1 grudnia tego samego roku lub 1 stycznia następnego roku.

Jak należy złożyć wniosek?

Informacje na temat sposobu składania wniosków znajdują się w części C niniejszego przewodnika.

 

Organizacje składające wnioski będą oceniane według odpowiednich kryteriów wykluczających i kryteriów wyboru. W celu uzyskania dodatkowych informacji proszę zapoznać się z częścią C niniejszego przewodnika.

 

Kryteria przyznawania dofinansowania dla grupy 1

Projekt będzie oceniany według następujących kryteriów:

Adekwatność projektu
(maksymalnie 25 punktów)

  • Związek z polityką: wniosek przyczynia się do osiągnięcia europejskich celów rozwoju partnerstw na rzecz innowacyjnej współpracy, jako pierwszy krok do ustanowienia transnarodowych „Platform doskonałości zawodowej”.
  • Reprezentacja obszaru kształcenia i szkolenia zawodowego: sojusz na rzecz umiejętności sektorowych obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują obszar opracowywania i realizacji programów kształcenia i szkolenia zawodowego.
  • Reprezentacja sektora: sojusz na rzecz umiejętności sektorowych obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują dany sektor.
  • Umiejętności cyfrowe: stopień, w jakim wniosek przewiduje badanie zapotrzebowania na umiejętności cyfrowe. Wnioski uwzględniające ten aspekt będą uznawane za wysoce adekwatne.
  • Umiejętności związane z ochroną środowiska: stopień, w jakim wniosek przewiduje badanie wymogów w zakresie umiejętności związanych z przejściem na bardziej ekologiczną gospodarkę o obiegu zamkniętym. Wnioski uwzględniające ten aspekt będą uznawane za wysoce adekwatne.
  • Cel: wniosek jest adekwatny do celów danej akcji (zob. podrozdział „Jakie są cele sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych”).
  • Spójność: cele są oparte na starannej analizie potrzeb. Są wyraźnie zdefiniowane, realistyczne i dotyczą kwestii istotnych dla organizacji uczestniczących i dla danej akcji.
  • Innowacje: we wniosku uwzględnia się najnowocześniejsze metody i techniki, co skutkuje innowacyjnymi wynikami i rozwiązaniami.
  • Europejska wartość dodana: wniosek wyraźnie wykazuje wartość dodaną uzyskaną dzięki transnarodowemu charakterowi projektu.

Jakość planu projektu i jego realizacji
(maksymalnie 30 punktów)

 

  • Spójność: ogólny plan projektu zapewnia spójność między proponowanymi celami, metodyką, działaniami i budżetem projektu. We wniosku przedstawiono spójny i kompleksowy zestaw właściwych działań mających na celu zaspokojenie wskazanych potrzeb i prowadzących do oczekiwanych wyników.
  • Struktura: program prac jest jasny i zrozumiały oraz obejmuje wszystkie etapy realizacji projektu (przygotowanie, wdrażanie, wykorzystywanie, monitorowanie, ocenę i upowszechnianie).
  • Zarządzanie: przewiduje się solidne ustalenia dotyczące zarządzania. Terminy, organizacja, zadania i obowiązki są dobrze określone i realistyczne. Na każde działanie przeznaczono we wniosku odpowiednie zasoby.
  • Budżet: w budżecie przewiduje się odpowiednie zasoby niezbędne do pomyślnej realizacji projektu, które nie są ani zawyżone ani zaniżone.
  • Kontrola finansowa i kontrola jakości: środki kontroli (ciągła ocena jakości, wzajemne oceny, analizy porównawcze itp.) i wskaźniki jakości zapewniają wysoką jakość i opłacalność realizacji projektu. Wyzwania/ryzyko związane z projektem są wyraźnie wskazane, a działania ograniczające ryzyko są odpowiednio ukierunkowane. Procesy przeglądu przeprowadzanego przez ekspertów zaplanowano jako integralną część projektu. Program prac sojuszy obejmuje niezależną, zewnętrzną ocenę jakości w połowie okresu realizacji projektu oraz na zakończenie projektu.

Jakość zespołu odpowiedzialnego za projekt i metod współpracy

(maksymalnie 25 punktów)

  • Skład: skład partnerstwa jest zgodny z celami projektu – łączy w sobie odpowiednią wiedzę fachową i kompetencje wymagane do realizacji planowanych działań. Reprezentatywność i wiedza fachowa partnerów w danym sektorze i na poziomie europejskim jest przedstawiona w przekonujący sposób. Partnerzy łączą informacje systemowe i informacje związane z sektorem z rzetelną wiedzą w zakresie potrzeb dotyczących umiejętności oraz praktyk szkoleniowych stosowanych w ich sektorach gospodarki. Udział europejskich partnerów społecznych lub krajowych partnerów społecznych w krajach objętych sojuszem z wyraźnie przypisaną rolą. Zasięg działania i reprezentatywność odpowiednich partnerów w krajach programu zaangażowanych w sojusz powinny zapewniać sojuszowi duży potencjał wdrożeniowy w krajach objętych sojuszem (np. przez udział europejskiej organizacji sektorowej lub europejskich partnerów społecznych). Jeżeli wniosek obejmuje również organy mające funkcję regulacyjną w obszarze kształcenia i szkolenia zawodowego, zostanie uznany za wysoce adekwatny.
  • Zaangażowanie: podział obowiązków i zadań jest wyraźny, odpowiedni i przewiduje zaangażowanie i czynny udział wszystkich organizacji uczestniczących związany z ich szczególną wiedzą fachową i potencjałem.
  • Zadania: koordynator wykazuje zdolność wysokiej jakości zarządzania transnarodowymi sieciami oraz ich koordynacji, a także zdolność przywództwa w złożonym środowisku. Poszczególne zadania przydziela się na podstawie szczególnej wiedzy specjalistycznej każdego partnera.
  • Współpraca / duch zespołowy: proponuje się skuteczny mechanizm zapewniający dobrą koordynację, podejmowanie decyzji i komunikację między organizacjami uczestniczącymi, uczestnikami i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

Wpływ i upowszechnianie

(maksymalnie 20 punktów)

  • Wykorzystywanie: we wniosku dotyczącym projektu przedstawia się sposób, w jaki wyniki uzyskane dzięki sojuszowi będą wykorzystywane przez partnerów i inne zainteresowane strony. We wniosku zapewnia się środki do pomiaru wykorzystywania tych wyników w czasie trwania projektu i po jego zakończeniu.
  • Upowszechnianie: wniosek zawiera przejrzysty plan upowszechniania wyników oraz odpowiednie działania, narzędzia i kanały zapewniające skuteczne upowszechnianie wyników i korzyści wśród zainteresowanych stron: decydentów, kadry świadczącej usługi poradnictwa, przedsiębiorców i młodych uczących się osób objętych obowiązkiem szkolnym, związanych z zawodami, na które na rynku pracy jest duże zapotrzebowanie lub które mają potencjał tworzenia nowego rodzaju działalności; w czasie realizacji projektu i po jego zakończeniu; we wniosku wskazano, którzy partnerzy będą odpowiedzialni za upowszechnianie, oraz przedstawiono posiadane przez nich odpowiednie doświadczenie w tym zakresie.
  • Wpływ: we wniosku wykazano, że projekt dotyczy istotnych zagadnień społecznych i gospodarczych oraz gwarantuje odpowiedni zasięg. Angażuje partnerów odgrywających istotną rolę w danym sektorze, z uwzględnieniem kształcenia i szkolenia. Przewiduje się w nim środki, cele i wskaźniki służące do monitorowania postępów i oceny oczekiwanego wpływu (krótko- i długoterminowego). Jeżeli organy o funkcji regulacyjnej (zwłaszcza ds. kwalifikacji) są w sposób przekonujący zaangażowane w zapewnienie uznawania lub certyfikowania treści szkoleniowych, wniosek jest wysoce adekwatny. Jeżeli europejska sektorowa organizacja patronacka reprezentująca partnerów społecznych lub dany sektor jest pełnoprawnym partnerem, wniosek jest wysoce adekwatny. Jeżeli agencje i organizacje rozwoju gospodarczego zaangażowane w lokalne/regionalne ekosystemy innowacji są pełnoprawnymi partnerami, wniosek jest wysoce adekwatny.
  • Otwarty dostęp12: w stosownych przypadkach we wniosku opisano sposób, w jaki powstałe materiały, dokumenty i media będą bezpłatnie udostępniane i promowane na podstawie licencji otwartych13, przy czym wniosek ten nie zawiera nieproporcjonalnych ograniczeń. 
  • Trwałość: wniosek wyjaśnia, w jaki sposób pilotażowe platformy kształcenia zawodowego zostaną wprowadzone i będą dalej rozwijane. Wniosek obejmuje odpowiednie środki i zawiera wskazanie zasobów finansowych (europejskich, krajowych i prywatnych), które zapewnią długoterminową trwałość wyników i korzyści osiągniętych przez sojusz.

 

Aby wnioski zostały rozpatrzone do finansowania, muszą uzyskać co najmniej 70 punktów. Ponadto muszą uzyskać co najmniej 13 punktów w kategoriach „Adekwatność projektu” oraz „Jakość zespołu odpowiedzialnego za projekt i metod współpracy”; 16 punktów w kategorii „Jakość planu projektu i jego realizacji” oraz 11 punktów w kategorii „Wpływ i upowszechnianie”.

 

 

Kryteria kwalifikowalności dla grupy 2

UPRAWNIONE ORGANIZACJE UCZESTNICZĄCE

Do uczestnictwa w sojuszach grupy 2 są uprawnione poniższe organizacje wraz ze swoimi (ewentualnymi) podmiotami powiązanymi. Mogą to być organizacje publiczne lub prywatne ustanowione w kraju programu (zob. podrozdział „Kraje uprawnione” w części A niniejszego przewodnika).
  • publiczni lub prywatni organizatorzy kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym przedsiębiorstwa społeczne, w szczególności posiadające własny dział szkoleń, organizujące staże i prowadzące wspólne szkolenia (oparte na współpracy);
  • organizacje unijne lub krajowe reprezentujące branżę, małe i średnie przedsiębiorstwa, odpowiednie organizacje sektorowe;
  • sieci organizatorów kształcenia i szkolenia zawodowego oraz europejskie lub krajowe organizacje reprezentujące takich organizatorów;
  • organy odpowiedzialne za kształcenie i szkolenie na szczeblu regionalnym lub krajowym oraz ministerstwa;
  • organizacje lub sieci – na szczeblu unijnym lub krajowym – reprezentujące partnerów społecznych, branżę, organizacje sektorowe, przedstawicieli określonych grup zawodowych i zainteresowane strony w obszarze kształcenia i szkolenia, uwzględniając organizacje młodzieżowe; 
  • izby handlowe, przemysłowe, rzemieślnicze lub izby pracy i inne podmioty pośredniczące;
  • rady ds. umiejętności sektorowych; 
  • agencje rozwoju gospodarczego, urzędy statystyczne i instytuty badawcze;
  • podmioty prowadzące działalność w sektorze kultury lub w sektorze kreatywnym;
  • organy świadczące usługi poradnictwa zawodowego, doradztwa zawodowego i usługi informacyjne w tym zakresie oraz służby zatrudnienia;
  • organy ds. akredytacji, certyfikacji, uznawania lub kwalifikacji (organy pełniące „funkcję regulacyjną”).

KTO MOŻE ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Wnioskodawcą może być każda organizacja uczestnicząca ustanowiona w kraju programu. Organizacja ta składa wniosek w imieniu wszystkich organizacji zaangażowanych w dany projekt.

LICZBA I PROFIL ORGANIZACJI UCZESTNICZĄCYCH

Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych musi obejmować co najmniej cztery kraje programu, a w jego realizacji musi brać udział co najmniej ośmiu pełnoprawnych partnerów, z których co najmniej trzech musi reprezentować przedsiębiorstwa, branżę lub przedstawicieli społecznych (np. izby lub stowarzyszenia branżowe), a co najmniej trzech – organizatorów kształcenia i szkolenia.

KWALIFIKUJĄCE SIĘ SEKTORY

Wszystkie sektory14, z wyjątkiem sześciu sektorów kwalifikujących się w ramach grupy 3.

CZAS TRWANIA PROJEKTU

2 lub 3 lata. Czas trwania projektu należy określić na etapie składania wniosku na podstawie celu projektu i rodzaju działań zaplanowanych na okres realizacji projektu.
W wyjątkowych przypadkach, na wniosek beneficjenta i za zgodą Agencji Wykonawczej, czas trwania sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych może zostać przedłużony o maksymalnie 6 miesięcy. W takim przypadku całkowita kwota dofinansowania pozostanie bez zmian.

GDZIE NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK? W Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z siedzibą w Brukseli.

KIEDY NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Wnioskodawcy muszą złożyć wniosek o dofinansowanie do dnia 28 lutego do godz. 12:00 (w południe czasu obowiązującego w Brukseli) w przypadku projektów, których realizacja rozpoczyna się 1 listopada lub 1 grudnia tego samego roku lub 1 stycznia następnego roku.

JAK NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Informacje na temat sposobu składania wniosków znajdują się w części C niniejszego przewodnika.

 

Organizacje składające wnioski będą oceniane według odpowiednich kryteriów wykluczających i kryteriów wyboru. W celu uzyskania dodatkowych informacji proszę zapoznać się z częścią C niniejszego przewodnika.

 

Kryteria przyznawania dofinansowania dla grupy 2

Wnioski będą oceniane według następujących kryteriów:

ADEKWATNOŚĆ PROJEKTU
(MAKSYMALNIE 25 PUNKTÓW)

  • Związek z polityką i inicjatywami UE: we wniosku wzięto pod uwagę europejskie cele w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego i przyczynia się on do ich osiągnięcia; we wniosku wzięto pod uwagę istniejące narzędzia i inicjatywy UE służące rozwijaniu umiejętności, a ponadto zwiększa on ich widoczność; w stosownych przypadkach wykorzystano w nim pracę europejskiej rady ds. umiejętności sektorowych.
  • Reprezentacja obszaru kształcenia i szkolenia zawodowego: sojusz na rzecz umiejętności sektorowych obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują obszar opracowywania i realizacji programów kształcenia i szkolenia zawodowego.
  • Reprezentacja sektora: sojusz na rzecz umiejętności sektorowych obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują dany sektor. 
  • Umiejętności cyfrowe: stopień, w jakim wniosek włącza umiejętności cyfrowe do treści szkoleniowych dla jednego profilu lub kilku pokrewnych profili zawodowych. Wnioski uwzględniające ten aspekt będą uznawane za wysoce adekwatne.
  • Umiejętności związane z ochroną środowiska: stopień, w jakim wniosek włącza umiejętności związane z przejściem na bardziej ekologiczną gospodarkę o obiegu zamkniętym do treści szkoleniowych dla jednego profilu lub kilku pokrewnych profili zawodowych. Wnioski uwzględniające ten aspekt będą uznawane za wysoce adekwatne.
  • Cel: wniosek jest adekwatny do celów danej akcji (zob. podrozdział „Jakie są cele sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych”).
  • Spójność: cele są oparte na starannej analizie potrzeb. Są wyraźnie zdefiniowane, realistyczne i dotyczą kwestii istotnych dla organizacji uczestniczących i dla danej akcji.
  • Innowacje: we wniosku uwzględnia się najnowocześniejsze metody i techniki, co skutkuje innowacyjnymi wynikami i rozwiązaniami.
  • Europejska wartość dodana: wniosek wyraźnie wskazuje wartość dodaną uzyskaną dzięki transnarodowemu charakterowi projektu.

JAKOŚĆ PLANU PROJEKTU I JEGO REALIZACJI
(MAKSYMALNIE 30 PUNKTÓW)

 

  • Spójność: ogólny plan projektu zapewnia spójność między proponowanymi celami, metodyką, działaniami i budżetem projektu. We wniosku przedstawiono spójny i kompleksowy zestaw właściwych działań mających na celu zaspokojenie wskazanych potrzeb i prowadzących do oczekiwanych wyników.
  • Struktura: program prac jest jasny i zrozumiały oraz obejmuje wszystkie etapy realizacji projektu (przygotowanie, wdrażanie, wykorzystywanie, monitorowanie, ocenę i upowszechnianie).
  • Metodyka: wniosek jest zgodny z takimi instrumentami i narzędziami unijnymi związanymi z umiejętnościami i zawodami, jak: ERK15, ECVET16, EQAVET17, Europass18, EURES19, Drop 'Pin20, ESCO21 itp., a ponadto wykorzystuje on tego rodzaju instrumenty i narzędzia. Wniosek w miarę możliwości uwzględnia i wykorzystuje wcześniejsze istotne działania (np. inicjatywy podejmowane przez kraje programu, Wspólnoty Wiedzy i Innowacji – WWiI EIT22, wcześniejsze i obecne sojusze na rzecz umiejętności sektorowych23. Przewiduje się w nim stosowanie podejścia opartego na efektach uczenia się, ECVET (jednostki efektów uczenia się) oraz zasad zapewniania jakości zgodnych z EQAVET.
  • Zarządzanie: przewiduje się solidne ustalenia dotyczące zarządzania. Terminy, organizacja, zadania i obowiązki są dobrze określone i realistyczne. Na każde działanie przeznaczono we wniosku odpowiednie zasoby.
  • Budżet: w budżecie przewiduje się odpowiednie zasoby niezbędne do pomyślnej realizacji projektu, które nie są ani zawyżone ani zaniżone.
  • Jakość ustaleń dotyczących uznawania i poświadczania efektów uczenia się uczestników zgodnie z unijnymi narzędziami i zasadami przejrzystości oraz uznawalności.
  • Kontrola finansowa i kontrola jakości: środki kontroli (ciągła ocena jakości, wzajemne oceny, analizy porównawcze itp.) i wskaźniki jakości zapewniają wysoką jakość i opłacalność realizacji projektu. Wyzwania/ryzyko związane z projektem są wyraźnie wskazane, a działania ograniczające ryzyko są odpowiednio ukierunkowane. Procesy przeglądu przeprowadzanego przez ekspertów zaplanowano jako integralną część projektu. Program prac sojuszy obejmuje niezależną, zewnętrzną ocenę jakości w połowie okresu realizacji projektu oraz na zakończenie projektu.

JAKOŚĆ ZESPOŁU ODPOWIEDZIALNEGO ZA PROJEKT I METOD WSPÓŁPRACY

(MAKSYMALNIE 25 PUNKTÓW)

  • Skład: skład partnerstwa jest zgodny z celami projektu – łączy w sobie odpowiednią wiedzę fachową i kompetencje wymagane do opracowywania programów nauczania, tworzenia profilu kwalifikacji, metodyki prowadzenia szkoleń i polityki w zakresie szkolenia. Reprezentatywność i wiedza fachowa partnerów w danym sektorze i na poziomie europejskim jest przedstawiona w przekonujący sposób. Partnerzy łączą informacje systemowe i informacje związane z sektorem z rzetelną wiedzą w zakresie potrzeb dotyczących umiejętności oraz praktyk szkoleniowych stosowanych w ich sektorach gospodarki. Udział europejskich partnerów społecznych lub krajowych partnerów społecznych w krajach objętych sojuszem, z wyraźnie przypisanym im zadaniem tworzenia programu (programów) nauczania oraz zapewniania możliwości uczenia się opartego na pracy, jest wysoce adekwatny. Zasięg działania i reprezentatywność odpowiednich partnerów w krajach programu zaangażowanych w sojusz powinny zapewniać sojuszowi duży potencjał wdrożeniowy w krajach objętych sojuszem (np. przez udział europejskiej organizacji sektorowej lub europejskich partnerów społecznych). Jeżeli wniosek obejmuje również organy mające funkcję regulacyjną w obszarze kształcenia i szkolenia zawodowego, zostanie uznany za wysoce adekwatny.
  • Zaangażowanie: podział obowiązków i zadań jest wyraźny, odpowiedni i przewiduje zaangażowanie i czynny udział wszystkich organizacji uczestniczących związany z ich szczególną wiedzą fachową i potencjałem.
  • Zadania: koordynator wykazuje zdolność wysokiej jakości zarządzania transnarodowymi sieciami oraz ich koordynacji, a także zdolność przywództwa w złożonym środowisku. Poszczególne zadania przydziela się na podstawie szczególnej wiedzy specjalistycznej każdego partnera.
  • Współpraca / duch zespołowy: proponuje się skuteczny mechanizm zapewniający dobrą koordynację, podejmowanie decyzji i komunikację między organizacjami uczestniczącymi, uczestnikami i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

WPŁYW I UPOWSZECHNIANIE

(MAKSYMALNIE 20 PUNKTÓW)

  • Wykorzystywanie: we wniosku dotyczącym projektu przedstawia się sposób, w jaki wyniki uzyskane dzięki sojuszowi będą wykorzystywane przez partnerów i inne zainteresowane strony. We wniosku zapewnia się środki do pomiaru wykorzystywania tych wyników w czasie trwania projektu i po jego zakończeniu.
  • Upowszechnianie: wniosek zawiera przejrzysty plan upowszechniania wyników oraz odpowiednie działania i ich harmonogram, narzędzia i kanały zapewniające skuteczne upowszechnianie wyników i korzyści wśród zainteresowanych stron, decydentów, kadry świadczącej usługi poradnictwa, przedsiębiorców i młodych uczących się osób objętych obowiązkiem szkolnym, związanych z zawodami, na które na rynku pracy jest duże zapotrzebowanie lub które mają potencjał tworzenia nowego rodzaju działalności, w czasie realizacji projektu i po jego zakończeniu; we wniosku wskazano, którzy partnerzy będą odpowiedzialni za upowszechnianie, oraz przedstawiono posiadane przez nich odpowiednie doświadczenie w tym zakresie.
  • Wpływ: we wniosku wykazano, że projekt dotyczy istotnych zagadnień społecznych i gospodarczych oraz gwarantuje odpowiedni zasięg. Angażuje partnerów odgrywających istotną rolę w danym sektorze, z uwzględnieniem kształcenia i szkolenia. Przewiduje się w nim środki, cele i wskaźniki służące do monitorowania postępów i oceny oczekiwanego wpływu (krótko- i długoterminowego). Jeżeli organy o funkcji regulacyjnej (zwłaszcza ds. kwalifikacji) są w sposób przekonujący zaangażowane w zapewnienie uznawania lub certyfikowania treści szkoleniowych, wniosek jest wysoce adekwatny. Jeżeli europejska sektorowa organizacja patronacka reprezentująca partnerów społecznych lub dany sektor jest pełnoprawnym partnerem, wniosek jest wysoce adekwatny.
  • Otwarty dostęp24: w stosownych przypadkach we wniosku opisano sposób, w jaki powstałe materiały, dokumenty i media będą bezpłatnie udostępniane i promowane na podstawie licencji otwartych25 i nie zawiera nieproporcjonalnych ograniczeń. 
  • Trwałość: we wniosku wyjaśnia się, w jaki sposób zostanie opracowany plan działania na rzecz wdrażania wyników na szczeblu krajowym i regionalnym. Wniosek obejmuje odpowiednie środki i zawiera wskazanie zasobów finansowych (europejskich, krajowych i prywatnych), które zapewnią długoterminową trwałość wyników i korzyści osiągniętych przez sojusz.

 

Aby wnioski zostały rozpatrzone do finansowania, muszą uzyskać co najmniej 70 punktów. Ponadto muszą uzyskać co najmniej 13 punktów w kategoriach „Adekwatność projektu” oraz „Jakość zespołu odpowiedzialnego za projekt i metod współpracy”; 16 punktów w kategorii „Jakość planu projektu i jego realizacji” oraz 11 punktów w kategorii „Wpływ i upowszechnianie”.

 

Kryteria kwalifikowalności dla grupy 3

UPRAWNIONE ORGANIZACJE UCZESTNICZĄCE

Do uczestnictwa w sojuszach grupy 3 są uprawnione poniższe organizacje wraz ze swoimi (ewentualnymi) podmiotami powiązanymi. Mogą to być organizacje publiczne lub prywatne ustanowione w kraju programu (zob. podrozdział „Kraje uprawnione” w części A niniejszego przewodnika).
  • przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne prowadzące działalność w wybranych sektorach, w szczególności posiadające własny dział szkoleń, organizujące kursy przygotowania zawodowego i organizujące programy wspólnych szkoleń (szkolenia oparte na współpracy);
  • organizacje unijne lub krajowe reprezentujące branżę, małe i średnie przedsiębiorstwa, odpowiednie organizacje sektorowe;
  • publiczni lub prywatni organizatorzy kształcenia lub szkolenia, w tym ośrodki szkoleniowe i instytucje szkolnictwa wyższego;
  • sieci organizatorów kształcenia lub szkolenia oraz europejskie lub krajowe organizacje reprezentujące takich organizatorów;
  • organy odpowiedzialne za kwestie związane z kształceniem i szkoleniem lub zatrudnieniem na szczeblu regionalnym lub krajowym i powiązane ministerstwa;
  • organizacje lub sieci – na szczeblu unijnym lub krajowym – reprezentujące partnerów społecznych, branżę, organizacje sektorowe, przedstawicieli określonych grup zawodowych i zainteresowane strony w obszarze kształcenia i szkolenia, uwzględniając organizacje młodzieżowe; 
  • izby handlowe, izby przemysłowe i izby pracy oraz inne stosowne sektorowe podmioty pośredniczące;
  • rady ds. umiejętności sektorowych; 
  • agencje rozwoju gospodarczego, urzędy statystyczne i instytuty badawcze;
  • organy świadczące usługi poradnictwa zawodowego, doradztwa zawodowego i usługi informacyjne w tym zakresie oraz służby zatrudnienia;
  • organy ds. akredytacji, certyfikacji, uznawania lub kwalifikacji (organy pełniące „funkcję regulacyjną”);
  • organy reprezentujące odpowiednie organy na szczeblu regionalnym i krajowym.

KTO MOŻE ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Wnioskodawcą może być każda organizacja uczestnicząca ustanowiona w kraju programu. Organizacja ta składa wniosek w imieniu wszystkich organizacji zaangażowanych w dany projekt.

LICZBA I PROFIL ORGANIZACJI UCZESTNICZĄCYCH

Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych musi obejmować co najmniej osiem krajów programu, a w jego realizacji musi brać udział co najmniej 12 pełnoprawnych partnerów, z których co najmniej pięciu musi reprezentować przedsiębiorstwa, branżę lub sektor(np. izby, związki zawodowe lub stowarzyszenia branżowe), a co najmniej pięciuorganizatorów kształcenia i szkolenia.

KWALIFIKUJĄCE SIĘ SEKTORY

  1. Akumulatory elektromobilności
  2. Gospodarka ekologiczna, nowe technologie i innowacja w rolnictwie
  3. Technologie obronne
  4. Digitalizacja łańcucha wartości energii
  5. Energochłonne gałęzie przemysłu/ symbioza przemysłowa
  6. Projektowanie i produkcja mikroelektroniki

CZAS TRWANIA PROJEKTU

4 lata.
W wyjątkowych przypadkach, na wniosek beneficjenta i za zgodą Agencji Wykonawczej, czas trwania sojuszu na rzecz umiejętności sektorowych może zostać przedłużony o maksymalnie 6 miesięcy. W takim przypadku całkowita kwota dofinansowania pozostanie bez zmian.

GDZIE NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK? W Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z siedzibą w Brukseli.

KIEDY NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Wnioskodawcy muszą złożyć wniosek o dofinansowanie do dnia 28 lutego do godz. 12:00 (w południe czasu obowiązującego w Brukseli) w przypadku projektów, których realizacja rozpoczyna się 1 listopada lub 1 grudnia tego samego roku lub 1 stycznia następnego roku.

JAK NALEŻY ZŁOŻYĆ WNIOSEK?

Informacje na temat sposobu składania wniosków znajdują się w części C niniejszego przewodnika.

 

Dodatkowe informacje, które trzeba wziąć pod uwagę w zależności od sektora w przypadku projektów grupy 3

W przypadku GRUPY 3 – Sojusze na rzecz umiejętności sektorowych służące opracowywaniu nowego podejścia strategicznego („plan działania”) do kwestii współpracy sektorowej w zakresie umiejętności następujące informacje należy wziąć pod uwagę w odniesieniu do każdego z sektorów:

Akumulatory elektromobilności

Sojusz musi obejmować co najmniej pierwsze 2 obszary:
  • umiejętności wymagane do masowej produkcji ogniw akumulatorów i akumulatorów (do e-mobilności, przechowywania energii oraz innych zastosowań branżowych), w tym umiejętności produkcji materiałów do ogniw akumulatorów, ogniw akumulatorów i zestawów/ systemów akumulatorów;
  • obecne i przyszłe technologie budowy akumulatorów (np. aktualne zaawansowane akumulatory litowo-jonowe oraz przyszłość technologii litowo-jonowej);
  • technologie związane z ponownym wykorzystaniem akumulatorów e-mobilności (takim jak wykorzystanie do przechowywania energii) oraz recykling.

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi inicjatywami i dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem działań i kierunków przedstawionych w:

  • plan działania na rzecz współpracy sektorowej w zakresie umiejętności w branży motoryzacyjnej26
  • komunikat Komisji: „Osiągnięcie mobilności niskoemisyjnej” COM(2017) 67527
  • komunikat Komisji: „Europa w ruchu” COM(2018) 29328 i jego Załącznik II
  • strategiczny plan działania w obszarze akumulatorów29
  • raport końcowy grupy wysokiego szczebla dotyczący konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju branży motoryzacyjnej w UE – „GEAR 2030”30
  • strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych („Plan SET”)31

Gospodarka ekologiczna, nowe technologie i innowacja w rolnictwie

Sojusz musi obejmować co najmniej następujące obszary:

  • zrównoważone rolnictwo, zarządzanie zasobami naturalnymi oraz działania w obszarze klimatu;
  • technologie cyfrowe, digitalizacja, duże zbiory danych i sztuczna inteligencja;
  • gospodarka ekologiczna, gospodarka o obiegu zamkniętym i bioprodukty.

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem działań i kierunków przedstawionych w:

  • Stały komitet ds. badań naukowych w dziedzinie rolnictwa (SCAR)32, w szczególności praca dotycząca rolniczego systemu wiedzy i innowacji (AKIS)
  • Ustawa dotycząca wspólnej polityki rolnej33
  • Strategia jednolitego rynku cyfrowego34
  • Strategiczne podejście do badań i innowacji w rolnictwie UE35
  • Strategia UE dotycząca gospodarki ekologicznej36
  • Plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym37
  • Strategia UE dotycząca leśnictwa38
  • Działania UE w obszarze klimatu39
  • Właściwe działania w ramach projektów „Horyzont 2020”40 , „Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Bioprzemysłu”41  oraz „LIFE”42
Technologie obronne

Sojusz musi obejmować co najmniej 2 z następujących obszarów:

  • złożone systemy broni;
  • balistyka;
  • robotyka, autonomiczne systemy, sztuczna inteligencja;
  • C4ISTAR (wydawanie poleceń, kontrola, komunikacja, komputery, informacje/ wywiad, nadzór itp.).

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi inicjatywami i dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem działań i kierunków przedstawionych w:

  • Wizja umiejętności związanych z obronnością na dziś i jutro: analiza danych w obszarze umiejętności w celu zidentyfikowania luk (publikację przewidziano na październik 2018 r.)43
  • Europejskie partnerstwo na rzecz umiejętności związanych z obronnością44
  • Europejski fundusz obronny – wniosek dotyczący rozporządzenia COM(2018) 47645
  • Utworzenie Europejskiego Funduszu Obronnego – COM(2017) 29546
  • Europejski plan działań w sektorze obrony – COM(2016) 95047
  • Badanie umiejętności i kompetencji w sektorze obrony (2015)48
  • W kierunku bardziej konkurencyjnego i wydajnego sektora obronności i bezpieczeństwa – COM(2013) 38749
  • Plan wdrażania COM(2013) 38750
  • Konkluzje Rady Europejskiej z grudnia 2013 r.51
Digitalizacja łańcucha wartości energii

Sojusz musi obejmować co najmniej 2 z następujących obszarów:

  • digitalizacja sieci dystrybucji i przesyłu energii, w tym inteligentnych sieci i inteligentnych systemów pomiarowych;
  • systemy informacyjno-komunikacyjne (systemy TIK) sektora energetycznego, w tym zarządzanie danymi i cyberbezpieczeństwo;
  • nowe usługi energetyczne, w tym reakcja na zapotrzebowanie i inne usługi energetyczne związane z danymi;
  • przesyłanie i digitalizacja dostaw i wytwarzania energii.

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi inicjatywami i dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem działań i kierunków przedstawionych w:

  • Pakiet „Czysta Energia dla wszystkich Europejczyków”52
  • Strategia ramowa na rzecz unii energetycznej53
  • Trzeci pakiet energetyczny54
  • Kodeksy i wytyczne dotyczące sieci elektrycznych55
Energochłonne gałęzie przemysłu/ symbioza przemysłowa

Sojusz musi obejmować co najmniej 2 z następujących obszarów:

  • technologie symbiozy przemysłowej;
  • technologie energooszczędne;
  • audyty energetyczne i zarządzanie energią

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi inicjatywami i dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem działań i kierunków przedstawionych w:

  • Pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym z 2018 r., w tym Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych56
  • Komunikat dotyczący „Odnowionej strategii dotyczącej polityki przemysłowej UE” z 2017 r.57
  • Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy z 2011 r.58
  • Nieoficjalny dokument „Konkurencyjność energochłonnych gałęzi przemysłu UE”59
  • Projekt raportu dotyczącego polityki (2018) „Drogi do zrównoważonego przemysłu: wydajność energetyczna i wykorzystanie CO2”60
  • Działanie 6 ze Strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych (SET)61
  • Dyrektywa w sprawie efektywności energetycznej62
  • Dyrektywa w sprawie odpadów63
  • Dokumenty referencyjne na temat najlepszych dostępnych technik (Best available techniques Reference document, BREF)64
  • Projekty finansowane z programu ERASMUS+: Recycle Art, ENACTPLUS65  SEEREUSE66
  • Projekty realizowane w ramach programu „Horyzont 2020”, takie jak MAESTRI, SCALER, SHAREBOX, SYMBIOPTIMA, EPOS67
Projektowanie i produkcja mikroelektroniki

Sojusz musi obejmować co najmniej następujące obszary:

  • projektowanie elementów elektronicznych do obwodów cyfrowych, analogowych i mieszanych, na przykład do: przetwarzania i przechowywania informacji, urządzeń wykorzystujących fale radiowe i mikrofale, czujników (obrazowanie, fotonika itp.) oraz aktywatorów (mikroukłady elektromechaniczne [microelectromechanical system, MEMS] itp.);
  • projektowanie systemów elektronicznych, takich jak: układy system-on-chip, układy system–in-package, współprojektowanie sprzętu/ oprogramowania;
  • podstawy produkcji elektroniki, takie jak: wprowadzenie do zaawansowanych materiałów, sprzęt przetwórczy, proces produkcji, testowanie, pakowanie, usługi predykcyjne/ prewencyjne.

W celu zapewnienia komplementarności i synergii podejmowane działania muszą być kompatybilne z istniejącymi inicjatywami i dowodami dotyczącymi sektora, z uwzględnieniem kierunków przedstawionych w następujących dokumentach:

  • Koalicja na rzecz pracy i umiejętności cyfrowych – sieć DG Cnect Komisji Europejskiej68

  • Plan wdrażania Europejskiego strategicznego planu przemysłowego – Grupa liderów w obszarze mikroelektroniki z 2014 r.69

  • Badania „Umiejętności niezbędne w obszarze kluczowych technologii wspomagających w Europie” z 2016 r., Dyrekcja Generalna – Komisja Europejska70

  • Kluczowe technologie wspomagające – raport końcowy – z 2016 r., Raport grupy ekspertów wysokiego szczebla dotyczący kluczowych technologii wspomagających71, oraz Odnowa przemysłu – z 2018 r., Raport grupy strategicznej wysokiego szczebla dotyczący technologii przemysłowych72

  • Odnowiona strategia dotycząca polityki przemysłowej UE – 2017 r.73

  • Cyfryzacja europejskiego przemysłu – 2016 r.74

     

Organizacje składające wnioski będą oceniane według odpowiednich kryteriów wykluczających i kryteriów wyboru. W celu uzyskania dodatkowych informacji proszę zapoznać się z częścią C niniejszego przewodnika.

 

Kryteria przyznawania dofinansowania dla grupy 3

Wnioski będą oceniane według następujących kryteriów:

ADEKWATNOŚĆ PROJEKTU
(MAKSYMALNIE 25 PUNKTÓW)

  • Związek z polityką i inicjatywami UE: we wniosku wzięto pod uwagę europejskie cele w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego i przyczynia się on do ich osiągnięcia; wzięto w nim pod uwagę istniejące narzędzia i inicjatywy UE służące rozwijaniu umiejętności, a ponadto zwiększa on ich widoczność; w stosownych przypadkach wykorzystano w nim pracę europejskiej rady ds. umiejętności sektorowych.
  • Reprezentacja obszaru kształcenia: sojusz obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują organizatorów kształcenia.
  • Reprezentacja sektora: sojusz obejmuje partnerów, którzy odpowiednio reprezentują dany sektor.
  • Umiejętności cyfrowe i umiejętności w zakresie kluczowych technologii prorozwojowych, w tym umiejętności w zakresie sztucznej inteligencji: stopień, w jakim wniosek włącza te umiejętności do treści szkoleniowych dla jednego profilu lub kilku pokrewnych profili zawodowych.
  • Umiejętności związane z ochroną środowiska oraz „niebieskie” umiejętności: stopień, w jakim wniosek włącza umiejętności związane z przejściem na bardziej ekologiczną gospodarkę o obiegu zamkniętym, zarówno w kontekście potrzeb w obszarze umiejętności, jak i w kontekście treści szkoleniowych dla jednego profilu lub kilku pokrewnych profili zawodowych. Wnioski uwzględniające ten aspekt będą uznawane za wysoce adekwatne.
  • Cel: wniosek dotyczący projektu jest adekwatny do celów danej akcji, tematów i działań opisanych w podrozdziale 2. Wniosek przyczynia się do stworzenia sieci transnarodowych i narzędzi współpracy między odpowiednimi zainteresowanymi stronami, służących do dostosowania kształcenia do nowych potrzeb danego sektora przemysłu.
  • Spójność: cele są oparte na starannej analizie potrzeb. Są wyraźnie zdefiniowane, realistyczne i dotyczą kwestii istotnych dla organizacji uczestniczących i dla danej akcji.
  • Innowacje: we wniosku uwzględnia się najnowocześniejsze metody i techniki, co skutkuje innowacyjnymi wynikami i rozwiązaniami.
  • Europejska wartość dodana: wniosek wyraźnie wskazuje wartość dodaną uzyskaną dzięki transnarodowemu charakterowi projektu.

JAKOŚĆ PLANU PROJEKTU I JEGO REALIZACJI
(MAKSYMALNIE 30 PUNKTÓW)

 

  • Spójność: ogólny plan projektu zapewnia spójność między proponowanymi celami, metodyką, działaniami i budżetem projektu. We wniosku przedstawiono spójny i kompleksowy zestaw właściwych działań mających na celu zaspokojenie wskazanych potrzeb i prowadzących do oczekiwanych wyników.
  • Struktura: program prac jest jasny i zrozumiały oraz obejmuje wszystkie etapy realizacji projektu (przygotowanie, wdrażanie, wykorzystywanie, monitorowanie, ocenę i upowszechnianie).
  • Metodyka: wniosek jest zgodny z takimi instrumentami i narzędziami unijnymi związanymi z umiejętnościami i zawodami, jak: ERK75, ECVET76, EQAVET77, Europass78, EURES79, Drop 'Pin80, ESCO81 itp., a ponadto wykorzystuje on tego rodzaju instrumenty i narzędzia. Wniosek w miarę możliwości uwzględnia i wykorzystuje wcześniejsze istotne działania (np. inicjatywy podejmowane przez kraje programu, Wspólnoty Wiedzy i Innowacji – WWiI EIT82, wcześniejsze i obecne sojusze na rzecz umiejętności sektorowych83. Przewiduje się w nim stosowanie podejścia opartego na efektach uczenia się, ECVET (jednostki efektów uczenia się) oraz zasad zapewniania jakości zgodnych z EQAVET.
  • Zarządzanie: przewiduje się solidne ustalenia dotyczące zarządzania. Terminy, organizacja, zadania i obowiązki są dobrze określone i realistyczne. Na każde działanie przeznaczono we wniosku odpowiednie zasoby.
  • Budżet: w budżecie przewiduje się odpowiednie zasoby niezbędne do pomyślnej realizacji projektu, które nie są ani zawyżone ani zaniżone.
  • Jakość ustaleń dotyczących uznawania i poświadczania efektów uczenia się uczestników zgodnie z unijnymi narzędziami i zasadami przejrzystości oraz uznawalności.
  • Kontrola finansowa i kontrola jakości: środki kontroli (ciągła ocena jakości, wzajemne oceny, analizy porównawcze itp.) i wskaźniki jakości zapewniają wysoką jakość i opłacalność realizacji projektu. Wyzwania/ryzyko związane z projektem są wyraźnie wskazane, a działania ograniczające ryzyko są odpowiednio ukierunkowane. Procesy przeglądu przeprowadzanego przez ekspertów zaplanowano jako integralną część projektu. Program prac sojuszy obejmuje niezależną, zewnętrzną ocenę jakości w połowie okresu realizacji projektu oraz na zakończenie projektu.

JAKOŚĆ ZESPOŁU ODPOWIEDZIALNEGO ZA PROJEKT I METOD WSPÓŁPRACY

(MAKSYMALNIE 25 PUNKTÓW)

  • Skład: skład sojuszu jest zgodny z celami projektu – łączy w sobie odpowiednią wiedzę fachową i kompetencje wymagane do identyfikowania i przewidywania potrzeb, podaży wykwalifikowanej kadry, opracowywania programów nauczania, tworzenia profilu kwalifikacji, metodyki prowadzenia szkoleń i polityki w zakresie szkolenia. Partnerzy łączą informacje systemowe i informacje związane z sektorem z rzetelną wiedzą w zakresie potrzeb dotyczących umiejętności oraz praktyk szkoleniowych stosowanych w ich sektorach gospodarki. Sojusz zapewnia właściwą reprezentatywność całego sektora: reprezentatywność i wiedza fachowa partnerów w danym sektorze i na poziomie europejskim jest przedstawiona w przekonujący sposób. Udział europejskich partnerów społecznych lub krajowych partnerów społecznych w krajach objętych sojuszem jest wysoce adekwatny. Zasięg geograficzny działania i reprezentatywność odpowiednich partnerów w krajach programu zaangażowanych w sojusz powinny zapewniać sojuszowi duży potencjał wdrożeniowy w krajach objętych sojuszem (np. przez udział europejskiej organizacji sektorowej lub europejskich partnerów społecznych). Jeżeli wniosek obejmuje również organy mające funkcję regulacyjną w obszarze kształcenia i szkolenia, zostanie uznany za wysoce adekwatny.
  • Zaangażowanie: podział obowiązków i zadań jest wyraźny, odpowiedni i przewiduje zaangażowanie i czynny udział wszystkich organizacji uczestniczących związany z ich szczególną wiedzą fachową i potencjałem.
  • Zadania: koordynator wykazuje zdolność wysokiej jakości zarządzania transnarodowymi sieciami oraz ich koordynacji, a także zdolność przywództwa w złożonym środowisku. Poszczególne zadania przydziela się na podstawie szczególnej wiedzy specjalistycznej każdego partnera.
  • Współpraca / duch zespołowy: proponuje się skuteczny mechanizm zapewniający dobrą koordynację, podejmowanie decyzji i komunikację między organizacjami uczestniczącymi, uczestnikami i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

WPŁYW I UPOWSZECHNIANIE

(MAKSYMALNIE 20 PUNKTÓW)

  • Wykorzystywanie: we wniosku przedstawia się sposób, w jaki wyniki uzyskane dzięki sojuszowi zostaną wdrożone w krajach biorących udział.
  • Upowszechnianie: wniosek zawiera przejrzysty plan upowszechniania wyników oraz odpowiednie działania i ich harmonogram, narzędzia i kanały zapewniające skuteczne upowszechnianie wyników i korzyści wśród zainteresowanych stron, decydentów, kadry świadczącej usługi poradnictwa, przedsiębiorców i młodych uczących się osób objętych obowiązkiem szkolnym, związanych z zawodami, na które na rynku pracy jest duże zapotrzebowanie lub które mają potencjał tworzenia nowego rodzaju działalności, w czasie realizacji projektu i po jego zakończeniu; we wniosku szczegółowo opisano sposób, w jaki konkretne przykłady najlepszych praktyk zostaną określone, udokumentowane i upowszechnione; we wniosku wskazano, którzy partnerzy będą odpowiedzialni za upowszechnianie, oraz przedstawiono posiadane przez nich odpowiednie doświadczenie w tym zakresie.
  • Wpływ: we wniosku wykazano, że projekt dotyczy istotnych zagadnień społecznych i gospodarczych oraz gwarantuje odpowiedni zasięg. Angażuje partnerów odgrywających istotną rolę w danym sektorze, z uwzględnieniem kształcenia i szkolenia. Przewiduje się w nim środki, cele i wskaźniki służące do monitorowania postępów i oceny oczekiwanego wpływu (krótko- i długoterminowego). Uwzględniono w nim organy o funkcjach regulacyjnych (w szczególności ds. kwalifikacji), które są aktywnie zaangażowane w zapewnienie uznawania lub certyfikowania treści szkoleniowych zawartych we wniosku. Jeżeli europejska sektorowa organizacja patronacka reprezentująca partnerów społecznych lub dany sektor jest pełnoprawnym partnerem, wniosek jest uznawany za wysoce adekwatny. 
  • Otwarty dostęp: w stosownych przypadkach we wniosku opisano sposób, w jaki powstałe materiały, dokumenty i media będą bezpłatnie udostępniane i promowane na podstawie licencji otwartych i w połączonym formacie otwartych danych, przy czym wniosek ten nie zawiera nieproporcjonalnych ograniczeń.
  • Trwałość: we wniosku wyjaśnia się, w jaki sposób zostanie opracowany plan działania na rzecz wdrażania wyników na szczeblu krajowym i regionalnym. Wniosek obejmuje odpowiednie środki i zawiera wskazanie zasobów finansowych (europejskich, krajowych i prywatnych), które zapewnią długoterminową trwałość wyników i korzyści osiągniętych przez sojusz po zakończeniu projektu.

 

W przypadku grupy 3 dofinansowanie może otrzymać wyłącznie 1 wniosek na sektor pilotażowy. Aby wnioski zostały rozpatrzone do finansowania, muszą uzyskać co najmniej 70 punktów. Ponadto muszą uzyskać co najmniej 13 punktów w kategoriach „Adekwatność projektu” oraz „Jakość zespołu odpowiedzialnego za projekt i metod współpracy”; 16 punktów w kategorii „Jakość planu projektu i jego realizacji” oraz 11 punktów w kategorii „Wpływ i upowszechnianie”.

 

Co jeszcze trzeba wiedzieć o tej akcji?

 

Jakie są zasady finansowania?

Koszty kwalifikowalne

Mechanizm finansowania

Kwota

Zasada alokacji

Wsparcie na realizację projektu

Dofinansowanie wszelkich działań bezpośrednio związanych z realizacją projektu, w tym: zarządzania projektem, spotkań projektowych, rezultatów pracy intelektualnej (takich jak programy nauczania, materiały dydaktyczne, otwarte zasoby edukacyjne (OER), narzędzia informatyczne, analizy, badania itp.), upowszechniania, udziału w wydarzeniach/imprezach, konferencjach, podróży itp.


Podstawę obliczania dofinansowania UE stanowią liczba dni i profil kadry zaangażowanej w projekt według kraju.

Dofinansowanie kosztów jednostkowych

B3.1 na zaangażowaną osobę zarządzającą na dzień pracy w projekcie

Warunek: wnioskodawcy będą musieli uzasadnić rodzaj i wielkość zasobów niezbędnych do realizacji proponowanych działań i osiągnięcia wyników.

Wyniki powinny być istotne pod względem jakości i ilości, aby kwalifikować się do tego rodzaju dofinansowania.

B3.2 na zaangażowanego w projekt naukowca / nauczyciela / osobę prowadzącą szkolenie na dzień pracy w projekcie

B3.3 na zaangażowanego w projekt pracownika technicznego na dzień pracy w projekcie

B3.4 na zaangażowanego w projekt pracownika administracyjnego na dzień pracy w projekcie

 

Tabela A – Realizacja projektu (kwoty w euro na dzień) w krajach programu

Kwoty zależą od: a) profilu kadry zaangażowanej w projekt i b) kraju organizacji uczestniczącej, której kadra jest zaangażowana w projekt.

 

Osoba zarządzająca

Nauczyciel / osoba prowadząca szkolenie / naukowiec /

osoba pracująca z młodzieżą

Pracownik techniczny

Pracownik administracyjny

 

B3.1

B3.2

B3.3

B3.4

Dania, Irlandia, Luksemburg, Holandia, Austria, Szwecja, Liechtenstein, Norwegia

353

289

228

189

 

Belgia, Niemcy, Francja, Włochy, Finlandia, Wielka Brytania, Islandia

 

336

257

194

157

 

Czechy, Grecja, Hiszpania, Cypr, Malta, Portugalia, Słowenia

 

197

164

122

93

 

Bułgaria, Estonia, Chorwacja, Łotwa, Litwa, Węgry, Polska, Rumunia, Serbia, Słowacja, Republika Macedonii Północnej, Turcja

 

106

88

66

47