Rybołówstwo

Dorada królewska

Dorada królewska

Dorada królewska

Tradycyjnie dorada królewska była hodowana ekstensywnie w przybrzeżnych lagunach oraz w stawach półsłonych, między innymi w systemie valliculture na północy Włoch oraz w tradycyjnych esteros na południu Hiszpanii. Jednakże w latach 80. udało się sztucznie rozmnażać dorady królewskie i powstały systemy hodowli intensywnej, zwłaszcza w klatkach na morzu. Dorada królewska – nazwana tak, ponieważ jej głowa ma srebrzysty kolor – stała się wówczas jednym z głównych gatunków hodowlanych w akwakulturze europejskiej.

Dorada królewska © ScandFish

Nazwa łacińskaSparus aurata
Produkcja (UE-27) – 84 590 t (2007); 67% produkcji światowej.
Wartość (UE-27) – 363 miliony euro (2007).
Główne państwa producenckie w UE – Grecja, Hiszpania, Włochy.
Główne państwa producenckie na świecie – Grecja, Turcja, Hiszpania.
Zestawienie informacji

Rozmnażanie

Zdrowe tarlaki były kiedyś selekcjonowane w środowisku naturalnym.

Jednakże obecnie ikra dorady pochodzi najczęściej od ryb hodowanych na fermach. W każdym sezonie reprodukcyjnym należy koniecznie kontrolować liczbę samców i samic, ponieważ ten gatunek, który cechuje dwupłciowość (hermafrodytyzm), zmienia płeć w ciągu swojego życia: przez trzy pierwsze lata życia jest samcem, a następnie aż do śmierci samicą. Dorosłe ryby przygotowuje się do rozmnażania dzięki fotomanipulacji (kontroli czasu światła dziennego). Samiec zapładnia jaja samicy. Ikra unosi się na powierzchni wody. Wówczas zbiera się ją i przenosi do zbiorników inkubacyjnych, w których dochodzi do wylęgu 48 godzin później.

Hodowla narybku

Labraksa i doradę łączą podobne metody hodowli narybku i oba gatunki hodowane są w tych samych wylęgarniach, zazwyczaj niezależnych.

Świeżo wykluta larwa jest mikroskopijnych rozmiarów, a na połowę jej ciała składa się pęcherzyk żółtkowy, którym się żywi. Zawiera on pełen wachlarz substancji odżywczych: białka, aminokwasy, glikogeny, fosfolipidy. Sześć dni po wylęgu, larwa pochłonęła już pęcherzyk żółtkowy i może zacząć odżywiać się samodzielnie: jest hodowana w ten sam sposób, jak narybek labraksa. Na jej pożywienie składają się mikroskopijne algi oraz zooplankton (wrotki), następnie solowce, a na zakończenie sztuczna pasza o wysokiej zawartości białka (patrz karta informacyjna „ Labraks europejski”).

Tuczenie

W hodowlach ekstensywnych dorady królewskie są zazwyczaj hodowane wraz z mugilokształtnymi, labraksami i węgorzami.

Ryby odżywiają się w sposób naturalny. W systemach półekstensywnych, strefa hodowlana jest użyźniana poprzez dodawanie paszy przemysłowej, by zwiększyć dostępność naturalnego pożywienia. W systemach intensywnych dorady królewskie są tuczone za pomocą granulek przemysłowych w stawach ziemnych lub, w przypadku większości produkcji na Morzu Śródziemnym i na Wyspach Kanaryjskich, w klatkach na morzu. Średnio dorady królewskie osiągają rozmiary handlowe po upływie półtora roku. Ubój dorad prowadzony jest z wykorzystaniem szoku termicznego. Ryby umieszcza się w zbiornika wypełnionych lodowatą wodą, by skrócić ich cierpienie.

Wykorzystanie spożywcze

Dorady królewskie sprzedawane są w różnych rozmiarach i spożywane w „porcjach”.

Ryby ważą zazwyczaj od 400 do 600 g i są sprzedawane w postaci świeżych tusz lub wypatroszone. Głównymi rynkami zbytu są Włochy i Hiszpania. Jednakże ryba ta staje się także coraz bardziej popularna w Europie Północnej. Jako że istniejące rynki zaczynają wykazywać oznaki nasycenia, firmy opracowują nowe produkty przetworzone, jak na przykład duże okazy ponad 1 kg (dla restauracji), oraz filety i mrożonki.