Rybołówstwo

Ostryga wielka

Ostryga wielka

Ostryga wielka

Ostryga wielka, pochodząca z Japonii, została sprowadzona do Europy w latach 70., po wyginięciu ostrygi portugalskiej ( Crassostrea angulata ), której populacja została wyniszczona przez kilka epidemii różnych chorób. Dzięki szybkiemu wzrostowi i dużej zdolności przystosowywania się do odmiennych środowisk, ostryga wielka stała się obecnie najczęściej hodowanym gatunkiem ostryg na świecie, a w szczególności w Europie. Drugi gatunek ostryg hodowanych w Europie – ostryga jadalna ( Ostrea edulis ) – nadal jeszcze nie odzyskała swojego dawnego poziomu produkcyjnego po dwóch epizoocjach w latach 20. i 80. minionego wieku.

Ostryga wielka © ScandFish
Nazwa łacińskaCrassostrea gigas
Produkcja (UE-27) – 142 000 t (2007), 4. producent na świecie.
Wartość (UE-27) – 295 milionów euro (2007).
Główne państwa producenckie w UE – Francja (1. producent europejski i 4. na świecie), Irlandia, Hiszpania, Portugalia.
Główne państwa producenckie na świecie (poza Europą) – Chiny, Korea Południowa, Japonia.
Zestawienie informacji

Rozmnażanie

Większość hodowli na całym świecie zaopatruje się poprzez wyławianie larw ostryg w środowisku naturalnym.

Jednakże część larw pochodzi z wylęgarni. W tym przypadku stado reprodukcyjne hodowane jest w morzu. W regularnych odstępach czasu, zimą, hodowcy wyławiają grupy osobników dorosłych i umieszczają je w basenach. Ta próbka pobierana jest losowo, ponieważ nie da się określić płci ostrygi (ostryga przechodzi kolejne fazy hermafrodytyzmu, czyli w kolejnych latach może zmieniać płeć z męskiej na żeńską). Gamety uwalniane są na wiosnę pod wpływem szoku termicznego lub poprzez nacinanie. Komórki rozrodcze 6 lub więcej samic są zapładniane spermą takiej samej liczby samców. Żeby zapewnić odpowiednie warunki do rozrodu woda powinna mieć temperaturę około 21°C i nie powinna być zbyt słona. Larwy trafiają następnie do zbiorników z zamkniętym obiegiem i otrzymują pożywienie w postaci alg z upraw. Obecnie, większość wylęgarni skupia się na produkcji triploidów, czyli ostryg wysterylizowanych na skutek szoku termicznego w czasie zapłodnienia, dzięki czemu nie przechodzą etapu „mlecznego” w czasie okresu rozrodczego.

Wyławianie

Latem, ostrygi produkują dużą liczbę larw. Larwy te są unoszone przez prądy morskie w poszukiwaniu miejsca do przytwierdzenia się do podłoża.

By je wyłowić, hodowca ostryg stosuje podłoża zwane kolektorami, które umieszcza w strategicznych miejscach: podłoża plastikowe (rurki, tacki, płytki…) lub rzymskie dachówki, paliki ceramiczne, muszelki. Gdy larwa już się uformuje, jest odłączana od swojego podłoża służącego do jej wyłapania i przekazywana do hodowli. W wylęgarni z kolei procedura jest nieco odmienna. Gdy larwa jest gotowa do przytwierdzenia się na podłożu, staje się ciemniejsza. Jest więc lepiej widoczna przez połówki muszli. Wówczas hodowca odławia larwy oraz umieszcza w ich zbiorniku solidne i czyste podłoże, żeby „wyłapać” ostrygi.

Hodowla

Hodowcy wybierają jedną z 4 podstawowych metod hodowli ostryg w zależności od środowiska (amplituda pływów morskich, głębokość wody itp.) oraz od tradycji lokalnej.

Hodowla na podwyższeniu: ostrygi są hodowane w morzu w workach przymocowanych do stołów ułożonych na dnie morskim w rejonach równi pływowych (wattów).

Hodowla na płaskim podłożu: ostrygi są przytwierdzone bezpośrednio na dnie w rejonie równi pływowej.

Hodowla w wodach głębokich lub hodowla kontenerowa: ostrygi są hodowane w parkach mogących znajdować się na głębokości nawet 10 m.

Hodowla na linach osadkowych: ostrygi są hodowane na linach, podobnie jak omułki, dzięki czemu mogą przebywać na pełnym morzu. Jako że są cały czas zanurzone w wodzie, szybciej rosną. Ta metoda dostosowana jest do hodowli w wodach bez pływów lub na pełnym morzu.

Ostrygi żywią się w sposób naturalny planktonem obecnym w wodzie morskiej, który nieustannie filtrują. Można zatem je hodować wyłącznie w miejscach spełniających zestaw kryteriów dotyczących prądów, głębokości wody oraz odpowiednio obfitego występowania planktonu, czyli ogólnie rzecz biorąc w ujściach rzek lub w lagunach, tudzież w stawach przybrzeżnych. Liczba dostępnych licencji hodowlanych jest określana metodami naukowymi w zależności od obfitości planktonu. Ostrygi osiągają wagę handlową po okresie od 18 do 30 miesięcy. Metody zbierania różnią się w zależności od rodzaju hodowli: ostrygi hodowane na podwyższeniach zbiera się odrywając worki od stołów; przy metodzie hodowli na płaskim podłożu ostrygi zbiera się w czasie odpływu za pomocą grabek, lub poprzez bagrowanie, jeśli pozwala na to głębokość wody; ostrygi hodowane w wodach głębokich wyławia się za pomocą dragów, które mogą udźwignąć ładunek do 500 kg.

Uszlachetnianie

W niektórych basenach produkcyjnych dorosłe ostrygi są uszlachetniane, by ich mięso zyskało szczególne właściwości.

Ostrygi są wówczas umieszczane w specjalnych zbiornikach we Francji zwanych „claires”, płytkich gliniankach zasilanych w sposób naturalny wodą morską, gdzie ich mięso nabiera zielonego odcienia z powodu obecności specjalnych alg Navicula ostrea. Mogą również być umieszczane w specjalnych parkach hodowlanych, gdzie uszlachetniane są w rejonie równi pływowych. Dzięki temu ich mięso staje się jędrne i białe. W przypadku ostryg hodowanych na pełnym morzu stosuje się technikę wykończeniową: metoda ta polega na umieszczaniu ostryg w parkach hodowlanych, gdzie znajdują się w regularnych odstępach poza wodą, co prowadzi do zmylenia ich percepcji, dzięki czemu połówki ostryg są przymknięte.

Wykorzystanie spożywcze

Większość ostryg jest produkowana i konsumowana we Francji, gdzie istnieją bardzo rozbudowane tradycje ich konsumpcji (ostrygi je się żywe).

Szczególny charakter spożywania ostryg jest związany z ich sezonowością: we Francji, połowę ostryg spożywa się w czasie świąt zimowych, pomiędzy listopadem a styczniem. Ostrygi wielkie występują w rozmiarach klasyfikowanych od 0 do 5. Im liczba jest mniejsza, tym ostryga jest większa. Ostrygi szlachetne nie mają tak dużo mięsa jak ostrygi specjalne, które są bardziej mięsiste.