Statystyki dotyczące migracji i populacji migrantów


Dane pobrano z bazy w marcu 2019 r.

Planowana aktualizacja artykułu: czerwiec 2020 r.

Najważniejsze punkty
W 2017 r. do UE przybyło 2,4 mln imigrantów z państw trzecich.
Na dzień 1 stycznia 2018 r. 22,3 mln (4,4 %) z 512,4 mln osób mieszkających w UE nie było obywatelami Unii.
W 2017 r. państwa członkowskie UE nadały obywatelstwo 825 tys. osób.

Imigranci, 2017 r.

W poniższym artykule przedstawiono statystyki Unii Europejskiej (UE) dotyczące migracji międzynarodowej („przepływy”), liczby obywateli i cudzoziemców w liczbie ludności ogółem („stany”) oraz dane na temat nabycia obywatelstwa. Na migrację wpływają łącznie czynniki gospodarcze, środowiskowe, polityczne i społeczne w państwie pochodzenia migranta (czynniki wypychające) lub w państwie docelowym (czynniki przyciągające). W ujęciu historycznym przyjmuje się, że względnie korzystna sytuacja gospodarcza i stabilność polityczna UE stanowiły istotny czynnik przyciągający dla imigrantów.

W państwach docelowych migrację międzynarodową można wykorzystywać jako narzędzie uzupełniania określonych niedoborów na rynku pracy. Sama migracja jednak prawie na pewno nie odwróci obecnej tendencji starzenia się społeczeństwa, obserwowanej w wielu częściach UE.


Pełny artykuł

Przepływy migracyjne: imigracja do UE z państw trzecich wyniosła 2,4 mln w 2017 r.

W 2017 r. łącznie 4,4 mln osób imigrowało do jednego z państw członkowskich UE-28, natomiast co najmniej 3,1 mln emigrantów opuściło jakieś państwo członkowskie UE. Te ogólne dane nie odzwierciedlają jednak przepływów migracyjnych do/z UE jako całości, gdyż obejmują one również przepływy między poszczególnymi państwami członkowskimi UE.

Na 4,4 mln imigrantów w 2017 r. składało się w przybliżeniu 2,0 mln obywateli państw nienależących do UE, 1,3 mln obywateli innego państwa członkowskiego UE niż to, do którego wyemigrowali, około 1,0 mln osób migrujących do państwa członkowskiego UE, którego obywatelstwo już posiadali (na przykład powracający obywatele lub obywatele urodzeni za granicą), oraz około 11 tys. bezpaństwowców.

Tablica 1: Imigracja według obywatelstwa, 2017 r.
Źródło: Eurostat (migr_imm1ctz)

Niemcy: największa liczba imigrantów i emigrantów

W 2017 r. największą liczbę imigrantów ogółem przyjęły Niemcy (917,1 tys.), a następnie Wielka Brytania (644,2 tys.), Hiszpania (532,1 tys.), Francja (370,0 tys.) i Włochy (343,4 tys.). Największą liczbę emigrantów w 2017 r. zgłosiły również Niemcy (560,7 tys.), a w dalszej kolejności Hiszpania (368,9 tys.), Wielka Brytania (359,7 tys.), Francja (312,6 tys.), Rumunia (242,2 tys.) i Polska (218,5 tys.). W 2017 r. ogółem w 22 państwach członkowskich UE odnotowano wyższy poziom imigracji niż emigracji, natomiast w takich krajach jak Bułgaria, Chorwacja, Łotwa, Litwa, Polska, i Rumunia liczba emigrantów przekroczyła liczbę imigrantów.

Wykres 1: Imigranci, 2017 r.
(na 1 000 mieszkańców)
Źródło: Eurostat (migr_imm1ctz) i (migr_pop1ctz)

W ujęciu względnym, tj. w stosunku do liczby ludności, najwyższy wskaźnik imigracji w 2017 r. odnotowały Malta (46 imigrantów na 1 000 osób) oraz Luksemburg (41 imigrantów na 1 000 osób) — zob. wykres 1.Jeżeli chodzi o emigrację, najwyższe wskaźniki w 2017 r. zgłosiły: Luksemburg (23 emigrantów na 1 000 osób), Cypr (18 emigrantów na 1 000 osób), Litwa (17 emigrantów na 1 000 osób) oraz Malta (15 emigrantów na 1 000 osób).

Wykres 2: Rozkład imigrantów według obywatelstwa, 2017 r.
(% wszystkich imigrantów)
Źródło: Eurostat (migr_imm2ctz)

Najwyższy odsetek imigrantów krajowych odnotowano w Rumunii, najniższy –w Luksemburgu

W 2017 r. proporcjonalny udział krajowych imigrantów (imigrantów posiadających obywatelstwo państwa członkowskiego UE, do którego migrują) w łącznej liczbie imigrantów był najwyższy w Rumunii (82 % wszystkich imigrantów), w Polsce (63 %), na Słowacji (60 %), w Portugalii (55 %), Bułgarii (51 %) i Chorwacji (51 %). Były to jedyne państwa członkowskie UE, w których krajowi imigranci stanowili ponad połowę wszystkich imigrantów — zob. wykres 2. W odróżnieniu od tych państw w Luksemburgu krajowi imigranci stanowili nie więcej niż 5 % imigracji ogółem w 2017 r.

Tablica 2: Imigracja według państwa urodzenia, 2017 r.
Źródło: Eurostat (migr_imm3ctb)

Do analizy imigrantów obcego pochodzenia często wykorzystuje się informacje o obywatelstwie. Ze względu na to, że obywatelstwo może się zmienić w ciągu życia danej osoby, warto jednak przeanalizować dane również w podziale według państwa urodzenia. Względny udział imigrantów, którzy urodzili się w kraju, w łącznej liczbie wszystkich imigrantów był najwyższy w Rumunii (54 % wszystkich imigrantów), a następnie w Bułgarii (49 %) i Estonii (44 %). Z drugiej strony w Luksemburgu odnotowano stosunkowo niskie odsetki urodzonych w kraju imigrantów – mniej niż 5 % imigracji ogółem w 2017 r.

Tablica 3: Imigracja według poprzedniego państwa zamieszkania, 2017 r.
Źródło: Eurostat (migr_imm5prv)

Poprzednie miejsce zamieszkania: 2,4 mln imigrantów przybyło do UE w 2017 r.

Szacuje się, że w 2017 r. z państw nienależących do Unii imigrowało do UE-28 około 2,4 mln osób. Ponadto 1,9 mln osób uprzednio mieszkających w jednym z państw członkowskich UE przeniosło się do innego państwa członkowskiego.

Z analizy według poprzedniego miejsca zamieszkania wynika, że największy odsetek imigrantów przybywających z innego państwa członkowskiego UE odnotowano w Luksemburgu (94 % wszystkich imigrantów w 2017 r.), a następnie na Słowacji (79 %) i w Rumunii (69 %). Stosunkowo niskie wskaźniki imigracji z innych państw UE odnotowano natomiast we Włoszech (22 % wszystkich imigrantów) oraz w Słowenii, Szwecji i Hiszpanii (po 28 %) – zob. tablica 3.

Wykres 3: Podział imigrantów według płci, 2017 r.
(% wszystkich imigrantów)
Źródło: Eurostat (migr_imm2ctz)

Jeśli chodzi o rozkład według płci, to w 2017 r. wśród osób imigrujących do państw członkowskich UE było nieco więcej mężczyzn niż kobiet (54 % w porównaniu z 46 %). Państwem członkowskim, które odnotowało najwyższy odsetek imigrantów płci męskiej, była Litwa (70 %); Irlandia natomiast odnotowała najwyższy odsetek imigrujących kobiet (53 %).

Wykres 4: Struktura wiekowa imigrantów w podziale według obywatelstwa, UE, 2017 r.
(w %)
Źródło: Eurostat (migr_imm2ctz)

Połowa wszystkich imigrantów nie przekroczyła 28 rż.

Osoby imigrujące do państw członkowskich UE w 2017 r. były średnio dużo młodsze od ludności już zamieszkałej w państwie docelowym. Na dzień 1 stycznia 2018 r. mediana wieku ludności UE-28 wynosiła 43,1 roku, natomiast mediana wieku osób imigrujących do UE-28 w 2017 r. wyniosła 28,3 roku.

Tablica 4: Populacja cudzoziemców według grup obywatelstwa, 1 stycznia 2018 r.
Źródło: Eurostat (migr_pop1ctz)

Populacja migrantów: w dniu 1 stycznia 2018 r. w UE mieszkało 22,3 mln obywateli państw trzecich

Na dzień 1 stycznia 2018 r. liczba osób zamieszkałych w państwach członkowskich UE, lecz posiadających obywatelstwo państwa nienależącego do Unii wyniosła 22,3 mln, co stanowiło 4,4 % ludności UE-28. W dniu 1 stycznia 2018 r. w państwach członkowskich UE mieszkało ponadto 17,6 mln osób posiadających obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE.

W wartościach bezwzględnych największa liczba cudzoziemców zamieszkałych w państwach członkowskich UE w dniu 1 stycznia 2018 r. mieszkała w Niemczech (9,7 mln osób), Wielkiej Brytanii (6,3 mln), Włoszech (5,1 mln), Francji (4,7 mln) i Hiszpanii (4,6 mln). Cudzoziemcy mieszkający w tych pięciu państwach członkowskich stanowili w sumie 76 % łącznej liczby cudzoziemców zamieszkałych we wszystkich państwach członkowskich UE, przy czym ludność tych samych pięciu państw członkowskich to 63 % ogółu ludności UE-28.

Cudzoziemcy mieszkający w większości państw członkowskich pochodzili z państw nienależących do UE.

Na dzień 1 stycznia 2018 r. Belgia, Irlandia, Cypr, Luksemburg, Malta, Holandia, Austria, Rumunia, Słowacja i Wielka Brytania były jedynymi państwami członkowskimi UE, w których większość zamieszkałych cudzoziemców pochodziła z innego państwa członkowskiego UE. W przeważającej części państw członkowskich UE większość cudzoziemców stanowili obywatele państw nienależących do Unii (zob. Tablica 5). W przypadku Łotwy i Estonii odsetek mieszkańców pochodzących z państw trzecich jest szczególnie wysoki ze względu na dużą liczbę uznanych nieobywateli (głównie obywateli byłego Związku Radzieckiego, którzy na stałe mieszkają w tych państwach, lecz nie nabyli żadnego innego obywatelstwa).

Wykres 5: Odsetek cudzoziemców w populacji mieszkańców, 1 stycznia 2018 r.
(w %)
Źródło: Eurostat (migr_pop1ctz)

Najwyższy odsetek cudzoziemców w Luksemburgu, najniższy – w Rumunii.

W wartościach względnych państwem członkowskim UE o najwyższym odsetku cudzoziemców był Luksemburg, gdzie stanowili oni 48 % ludności ogółem. Wysoki odsetek cudzoziemców (co najmniej 10 % populacji mieszkańców) odnotowano również na Cyprze, w Austrii, Estonii, na Malcie, na Łotwie, w Belgii, w Irlandii i w Niemczech. Z drugiej strony cudzoziemcy stanowili mniej niż 1 % ludności w Polsce i Rumunii (po 0,6 %) oraz na Litwie (0,9 %).

Tablica 5: Populacja osób urodzonych za granicą według państwa urodzenia, 1 stycznia 2018 r.
Źródło: Eurostat (migr_pop3ctb)

Jeżeli chodzi o państwo urodzenia, to w dniu 1 stycznia 2018 r. w państwach członkowskich UE mieszkało 38,2 mln osób urodzonych poza UE-28 oraz 21,8 mln osób, które urodziły się w innym państwie członkowskim UE niż ich aktualne państwo zamieszkania. Tylko na w Irlandii, na Cyprze, w Luksemburgu, na Węgrzech, na Malcie i na Słowacji liczba osób urodzonych w innym państwie członkowskim UE była wyższa od liczby osób urodzonych poza UE-28.

Tablica 6: Najważniejsze państwa obywatelstwa i państwa urodzenia populacji cudzoziemców, 1 stycznia 2018 r.
(w liczbach bezwzględnych i jako odsetek populacji cudzoziemców ogółem).
Źródło: Eurostat (migr_pop1ctz) i (migr_pop3ctb)

W tablicy 6 przedstawiono przegląd pięciu najważniejszych grup cudzoziemców i populacji osób urodzonych za granicą dla państw członkowskich UE i państw EFTA (w zależności od dostępności danych).

Wykres 6: Liczba obywateli UE, którzy posiadali miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego w dniu 1 stycznia 2018 r.
(w mln)
Źródło: Eurostat (migr_pop1ctz)

Obywatele Rumunii, Polski, Włoch, Portugalii i Wielkiej Brytanii stanowili pięć największych grup obywateli UE mieszkających w innych państwach członkowskich UE w 2018 r. (zob. wykres 6).

Wykres 7: Struktura populacji obywateli i cudzoziemców według wieku, UE-28, 1 stycznia 2018 r.
(w %)
Źródło: Eurostat (migr_pop2ctz)

Cudzoziemcy młodsi niż obywatele

Z analizy struktury wiekowej ludności wynika, że w całej UE-28 populacja cudzoziemców była młodsza niż populacja obywateli. Podział cudzoziemców według grup wiekowych wskazuje, że w porównaniu z obywatelami większy odsetek stanowią stosunkowo młode osoby dorosłe w wieku produkcyjnym. Na dzień 1 stycznia 2018 r. mediana wieku krajowej ludności UE-28 wynosiła 44 lata, natomiast mediana wieku cudzoziemców mieszkających w UE to 36 lat.


Wykres 8: Liczba osób, które uzyskały obywatelstwo państwa członkowskiego UE, UE-28, 2009–2017 (w tys.)
Źródło: Eurostat (migr_acq)


Nabycie obywatelstwa W 2017 r. państwa członkowskie UE nadały obywatelstwo 825 tys. osób

17 % mniej przypadków nabycia obywatelstwa w 2017 r.


W 2017 r. liczba osób, które nabyły obywatelstwo państwa członkowskiego UE, wyniosła 825,4 tys., co oznacza spadek o 17 % w porównaniu z 2016 r. W 2017 r. najwięcej osób uzyskało obywatelstwo Włoch; liczba tych osób wyniosła 146,6 tys. – 18 % łącznej liczby obywatelstw nadanych w UE-28. W dalszej kolejności najwięcej przypadków nabycia obywatelstwa odnotowano w Wielkiej Brytanii (123,1 tys.), Niemczech (115,4 tys.), Francji (114,3 tys.) i Szwecji (68,9 tys.).

W wartościach bezwzględnych największy wzrost w porównaniu z 2016 r. odnotowano w Szwecji, gdzie o 7 600 więcej mieszkańców nabyło szwedzkie obywatelstwo, a następnie w Belgii (wzrost o 5 500). Największe spadki w ujęciu bezwzględnym odnotowano natomiast w Hiszpanii (w porównaniu z 2016 r. o 84 400 mniej osób otrzymało obywatelstwo tego kraju), a następnie we Włoszech (55 000) i w Wielkiej Brytanii (26 300).

Tablica 7: Nabycie obywatelstwa w podziale na grupy według wcześniejszego obywatelstwa w UE-28 i EFTA, 2017 r.
Źródło: Eurostat (migr_acq)

W 2017 r. łącznie 673,0 tys. obywateli państw spoza UE, zamieszkałych w jednym z państw członkowskich UE, nabyło unijne obywatelstwo – o 22 % mniej niż w 2016 r. Obywatele państw trzecich stanowili więc 82 % wszystkich osób, które nabyły obywatelstwo państwa członkowskiego UE w 2017 r. Ci nowi obywatele UE-28 pochodzili głównie z Afryki (27 % łącznej liczby przypadków nabycia obywatelstwa), Europy poza UE-28 (21 %), Azji (21 %) oraz Ameryki Północnej i Południowej (11 %). Liczba obywateli państw członkowskich UE, którzy nabyli obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE, wyniosła 137,8 tys.; stanowili oni 17 % wszystkich osób, które uzyskały obywatelstwo UE. W wartościach bezwzględnych najliczniejszą grupą obywateli UE-28, którzy nabyli obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE, byli Rumuni, którzy stali się obywatelami Włoch (8,0 tys. osób) lub Niemiec (4,3 tys.), Polacy, którzy nabyli obywatelstwo Wielkiej Brytanii (7,1 tys.) lub Niemiec (6,3 tys.), Brytyjczycy, którzy stali się obywatelami Niemiec (6,9 tys.) lub Francji (1,7 tys.), oraz Włosi nabywający obywatelstwo Niemiec (4,2 tys.) lub Wielkiej Brytanii (3,5 tys.).

W Luksemburgu i na Węgrzech większość osób nabywających obywatelstwo stanowili obywatele innego państwa członkowskiego UE. W przypadku Luksemburga największy odsetek nabywających obywatelstwo stanowili Portugalczycy, a następnie Francuzi, Brytyjczycy, Włosi i Belgowie, natomiast w przypadku Węgier obywatelami UE nabywającymi obywatelstwo tego kraju byli prawie wyłącznie obywatele Rumunii.

Podobnie jak w poprzednich latach największą grupę nowych obywateli państw członkowskich UE w 2017 r. stanowili obywatele Maroka (67,9 tys., czyli 8,2 % wszystkich przypadków nabycia obywatelstwa), a następnie Albanii (58,9 tys., 7,1 %), Indii (31,6 tys., 3,8 %), Turcji (29,9 tys., 3,6 %) i Pakistanu (23,1 tys., 2,8 %). W porównaniu z 2016 r. liczba Marokańczyków, którzy nabyli obywatelstwo państwa członkowskiego UE, zmalała o 33 %. Większość Marokańczyków otrzymała obywatelstwo Włoch (33 %), Hiszpanii (25 %) lub Francji (25 %), zaś większość Albańczyków nabyła obywatelstwo Grecji (51 %) lub Włoch (46 %). Przeważająca większość obywateli Indii (52 %) otrzymała obywatelstwo brytyjskie, podobnie jak blisko połowa Pakistańczyków (45 %), zaś połowa Turków nabyła obywatelstwo Niemiec (50 %).


Wykres 9: Wskaźnik naturalizacji (nabycie obywatelstwa na 100 zamieszkałych cudzoziemców), 2017 r.
Źródło: Eurostat (migr_acq) i (migr_pop1ctz)

Najwyższy wskaźnik naturalizacji w Szwecji i Rumunii

Jednym z powszechnie używanych wskaźników jest „wskaźnik naturalizacji”, który definiuje się w tym przypadku jako stosunek całkowitej liczby osób, którym nadano obywatelstwo, do liczby cudzoziemców mieszkających w danym kraju na początku danego roku. Państwem członkowskim UE o najwyższym wskaźniku naturalizacji w 2017 r. była Szwecja (8,2 przypadków nabycia obywatelstwa na 100 zamieszkałych cudzoziemców), a następnie Rumunia (5,9) i Finlandia (5,0).


Źródła danych

Zjawisko emigracji jest szczególnie trudne do zmierzenia. Trudniej jest monitorować liczbę osób opuszczających kraj niż do niego przybywających, ponieważ dla migrantów bardzo często dużo ważniejszy jest kontakt w sprawie migracji z organami państwa przyjmującego niż państwa, z którego wyjechali. Analiza obejmująca porównanie danych z państw członkowskich UE na temat imigracji i emigracji w 2017 r. (statystyka lustrzana) potwierdza, że dotyczy to wielu państw – w rezultacie niniejszy artykuł koncentruje się na danych dotyczących imigracji.

Eurostat tworzy statystyki dotyczące wielu kwestii związanych z międzynarodowymi przepływami migracyjnymi, liczebnością populacji cudzoziemców i nabyciem obywatelstwa. Dane są gromadzone w trybie rocznym i przekazywane Eurostatowi przez krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich UE.

Źródła prawne

Począwszy od 2008 r. podstawą prawną gromadzenia danych dotyczących migracji, obywatelstwa i azylu jest rozporządzenie 862/2007, natomiast analizę i skład grup państw UE, EFTA i krajów kandydujących na dzień 1 stycznia roku referencyjnego określono w rozporządzeniu wykonawczym nr 351/2010. W rozporządzeniu tym zdefiniowano podstawowy zbiór danych statystycznych dotyczących międzynarodowych przepływów migracyjnych, liczebności populacji cudzoziemców, nabycia obywatelstwa, zezwoleń na pobyt, azylu oraz środków zapobiegania nielegalnemu wjazdowi i pobytowi. Państwa członkowskie UE mogą wprawdzie nadal wykorzystywać wszelkie stosowne źródła danych zgodnie z krajową dostępnością i praktyką, jednak statystyki opracowywane na podstawie rozporządzenia muszą się opierać na wspólnych definicjach i pojęciach. Większość państw członkowskich UE opracowuje statystyki na podstawie źródeł danych administracyjnych, takich jak rejestry ludności, rejestry cudzoziemców, rejestry zezwoleń na pobyt lub pracę, rejestry ubezpieczeń zdrowotnych i rejestry podatkowe. W celu tworzenia statystyk migracji niektóre państwa stosują statystyki lustrzane, badania reprezentacyjne lub metody szacowania. Oczekuje się, że wdrożenie rozporządzenia doprowadzi do większej dostępności i porównywalności statystyk dotyczących migracji.

Zgodnie z art. 2.1 lit. a), b) i c) rozporządzenia nr 862/2007 imigranci, którzy zamieszkują (lub przewiduje się, że będą zamieszkiwać) na terytorium danego państwa członkowskiego przez okres co najmniej 12 miesięcy, są wliczani do tych statystyk, podobnie jak emigranci mieszkający za granicą dłużej niż 12 miesięcy. Z tego względu dane gromadzone przez Eurostat dotyczą migracji obejmującej okres co najmniej 12 miesięcy: do migrantów zalicza się zatem osoby, które wyjechały na okres co najmniej jednego roku, jak również osoby, które wyemigrowały na stałe. Dane dotyczące nabycia obywatelstwa są gromadzone przez Eurostat na podstawie art. 3.1 lit. d) rozporządzenia nr 862/2007, które stanowi, że: „Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat) statystyki dotyczące liczby: [...] osób, które posiadają miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego i które nabyły w trakcie roku referencyjnego obywatelstwo państwa członkowskiego [...], zdezagregowane według [...] wcześniejszego obywatelstwa osób, których dotyczą, i według tego, czy osoba ta była wcześniej bezpaństwowcem”.

Definicje

Wiek: Jeżeli chodzi o definicje wieku osób uczestniczących w przepływach migracyjnych, należy zauważyć, że dane z 2017 r. dotyczą wieku osiągniętego przez respondentów lub ich wieku pod koniec roku referencyjnego w przypadku wszystkich państw członkowskich UE, z wyjątkiem Irlandii, Grecji, Austrii, Malty, Rumunii, Słowenii i Wielkiej Brytanii (w przypadku których dane dotyczą wieku osiągniętego przez respondentów lub ich ostatnich urodzin). Jeżeli chodzi o definicje wieku osób nabywających obywatelstwo, należy zauważyć, że dane z 2017 r. dotyczą wieku osiągniętego przez respondentów lub wieku pod koniec roku referencyjnego w przypadku wszystkich państw członkowskich UE, z wyjątkiem Niemiec, Grecji, Irlandii, Austrii, Litwy, Malty, Rumunii, Słowenii i Wielkiej Brytanii (w przypadku których dane dotyczą wieku osiągniętego przez respondentów lub ich ostatnich urodzin).

Państwa członkowskie i kraje EFTA w podziale według uwzględnienia/wykluczenia osób ubiegających się o azyl i uchodźców w danych dotyczących ludności, przekazywanych do Eurostatu w ramach ujednoliconego gromadzenia danych demograficznych za rok referencyjny 2017

Populacja na dzień 1.1.2018 osoby uwzględnione wykluczone
Osoby ubiegające się o azyl, zamieszkałe w kraju przez co najmniej 12 miesięcy Belgia, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia, Wielka Brytania, Norwegia, Szwajcaria Bułgaria, Czechy, Dania, Chorwacja, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja, Islandia, Liechtenstein
Uchodźcy, zamieszkali w kraju przez co najmniej 12 miesięcy Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Malta, Holandia, Austria, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja, Wielka Brytania, Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Szwajcaria

Uwaga: Norwegia (osoby ubiegające się o azyl i uchodźcy bez zezwolenia na pobyt nie są uwzględnieni)


Państwa członkowskie i kraje EFTA w podziale według uwzględnienia/wykluczenia osób ubiegających się o azyl i uchodźców w danych dotyczących migracji, przekazywanych do Eurostatu w ramach ujednoliconego gromadzenia danych demograficznych za rok referencyjny 2017

Migracja za rok 2017 osoby uwzględnione wykluczone
Osoby ubiegające się o azyl, zamieszkałe w kraju przez co najmniej 12 miesięcy Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia, Wielka Brytania, Szwajcaria, Norwegia Bułgaria, Czechy, Dania, Irlandia, Chorwacja, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja, Islandia, Liechtenstein
Uchodźcy, zamieszkali w kraju przez co najmniej 12 miesięcy Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Malta, Holandia, Austria, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja, Wielka Brytania, Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Szwajcaria

Uwaga: Norwegia (osoby ubiegające się o azyl i uchodźcy bez zezwolenia na pobyt nie są uwzględnieni) Irlandia (uchodźcy, którzy nie mieszkają w prywatnym gospodarstwie domowym nie są uwzględnieni)

Uchodźca: termin ten nie odnosi się wyłącznie do osób, którym przyznano status uchodźcy (zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/WE w rozumieniu art. 1 Konwencji genewskiej dotyczącego statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionego Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.), ale również do osób, którym przyznano ochronę uzupełniającą (zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. g) dyrektywy 2011/95/WE), i osób objętych decyzją o udzieleniu zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych, zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi ochrony międzynarodowej.

Osoby ubiegające się o azyl: wnioski o azyl złożone przez osoby, które ubiegają się o azyl po raz pierwszy, są specyficzne dla poszczególnych państw i bezterminowe. W związku z tym osoba ubiegająca się o azyl może złożyć wniosek po raz pierwszy w danym kraju, a następnie ponownie, jako osoba ubiegająca się po raz pierwszy, w jakimkolwiek innym państwie. Jeżeli osoba ubiegająca się o azyl ponownie złoży po jakimś czasie wniosek w tym samym państwie, nie jest już wtedy uważana za osobę ubiegającą się o azyl po raz pierwszy.

Wskaźnik naturalizacji: termin „wskaźnik naturalizacji” należy traktować z ostrożnością, ponieważ licznik obejmuje wszystkie sposoby nabycia obywatelstwa, nie tylko naturalizację kwalifikujących się do tego zamieszkałych cudzoziemców, zaś mianownik obejmuje wszystkich cudzoziemców, a nie cudzoziemców kwalifikujących się do naturalizacji.

Kontekst

Obywatele państw członkowskich UE mają swobodę podróżowania i przemieszczania się w obrębie granic wewnętrznych UE. W UE polityka dotycząca migracji w odniesieniu do obywateli państw nieczłonkowskich w coraz większym stopniu skupia się na przyciąganiu migrantów o odpowiednim profilu, co często jest próbą łagodzenia niedoborów pracowników o określonych umiejętnościach. Kryteriami selekcji mogą być biegłość językowa, doświadczenie zawodowe, wykształcenie i wiek. Ewentualnie wyboru mogą dokonywać pracodawcy, tak aby migranci po przybyciu mieli już zapewnioną pracę.

Oprócz strategii mających na celu wspieranie rekrutacji pracowników, polityka dotycząca migracji często koncentruje się na dwóch obszarach: zapobieganiu nielegalnej migracji i nielegalnemu zatrudnianiu migrantów nieposiadających zezwoleń na pracę oraz promowaniu integracji imigrantów ze społeczeństwem. W UE zmobilizowano znaczne zasoby w celu zwalczania sieci przemytu i handlu ludźmi.

W Komisji Europejskiej odpowiedzialna za europejską politykę migracyjną jest Dyrekcja Generalna ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych. W 2005 r. Komisja opublikowała zieloną księgę w sprawie podejścia UE do zarządzania migracją ekonomiczną (COM(2004) 811 final), wznawiając tym samym debatę dotyczącą potrzeby wprowadzenia wspólnych przepisów w zakresie przyjmowania migrantów zarobkowych, co doprowadziło do przyjęcia z końcem 2005 r. planu polityki w dziedzinie legalnej migracji (COM(2005) 669 final). W lipcu 2006 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie priorytetów politycznych w walce z nielegalną imigracją obywateli państw trzecich (COM(2006) 402 final), którego celem jest zapewnienie równowagi między bezpieczeństwem a podstawowymi prawami jednostki na wszystkich etapach zwalczania nielegalnej imigracji. We wrześniu 2007 r. Komisja przedstawiła swoje trzecie roczne sprawozdanie na temat migracji i integracji (COM(2007) 512 final). W komunikacie Komisji Europejskiej z października 2008 r. podkreślono znaczenie wzmocnienia globalnego podejścia do kwestii migracji: zwiększenia koordynacji, spójności i efektu synergii (COM(2008) 611 final) jako aspektu polityki zewnętrznej i polityki rozwoju. W programie sztokholmskim, przyjętym w grudniu 2009 r. przez szefów państw i rządów UE, określono ramy i szereg zasad dotyczących bieżącego kształtowania europejskiej polityki w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w latach 2010–2014. Kwestie związane z migracją są zasadniczą częścią tego programu. Aby wprowadzić w życie uzgodnione zmiany, Komisja Europejska uchwaliła w 2010 r. Plan działań służący realizacji programu sztokholmskiego – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla europejskich obywateli (COM(2010) 171 final).

W maju 2013 r. Komisja opublikowała sprawozdanie na temat obywatelstwa UE, 2013 r. (COM(2013) 269 final). W sprawozdaniu tym zwrócono uwagę, że obywatelstwo UE daje nowe prawa i możliwości. Przenoszenie się i swoboda wyboru miejsca zamieszkania w obrębie UE to prawo najściślej kojarzone z obywatelstwem Unii. Uwzględniając nowoczesne technologie i większą łatwość podróżowania, swoboda przemieszczania się umożliwia Europejczykom poszerzanie horyzontów poza granice krajowe, opuszczanie własnego kraju na krótsze lub dłuższe okresy, podróżowanie z jednego państwa UE do drugiego, aby pracować, uczyć się bądź szkolić, a także wyjazdy w celach służbowych, na wypoczynek bądź zakupy za granicą. Swobodny przepływ ludzi stwarza możliwości większych interakcji społecznych i kulturowych w UE oraz zacieśnienie stosunków między obywatelami Unii. Ponadto może generować wzajemne korzyści gospodarcze dla przedsiębiorstw i konsumentów, w tym tych, którzy pozostają w kraju, ponieważ stopniowo usuwane są też przeszkody wewnętrzne.

W dniu 13 maja 2015 r. Komisja Europejska przedstawiła Europejski program w zakresie migracji (COM(2015) 240 final), w którym nakreśliła bezpośrednie środki, jakie zostaną podjęte w odpowiedzi na sytuację kryzysową w regionie Morza Śródziemnego, jak również działania, które mają zostać podjęte w nadchodzących latach w celu lepszego zarządzania migracją we wszystkich jej aspektach.

Sprawozdanie roczne Europejskiej Sieci Migracyjnej na temat imigracji i azylu (2016 r.) zostało opublikowane w kwietniu 2017 r. Zawiera ono przegląd najważniejszych działań prawnych i politycznych podejmowanych na poziomie całej UE oraz w obrębie uczestniczących państw. Jest to kompleksowy dokument obejmujący wszystkie aspekty polityki migracyjnej i azylowej prowadzonej przez Dyrekcję Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych oraz agencje UE.

W dniu 15 listopada 2017 r. opublikowano zaktualizowany Europejski program w zakresie migracji, który skupia się na kryzysie uchodźczym, wspólnej polityce wizowej i strefie Schengen. Poruszane w nim kwestie obejmują: przesiedlenia i relokacje, wsparcie finansowe dla Grecji i Włoch oraz placówki dla uchodźców. Do celów programu należy umożliwienie uchodźcom dotarcia do Europy w legalny i bezpieczny sposób, zapewnienie, by odpowiedzialność za relokację była dzielona równomiernie między państwa członkowskie, oraz integracja migrantów na poziomach lokalnym i regionalnym.

W dniu 24 lipca 2018 r. Komisja Europejska opublikowała kilka zestawień informacji dotyczących znaczenia współpracy i efektywności. Rozwój ośrodków kontroli na terytorium UE miałby się opierać na podejściu zakładającym wspólne działania państw członkowskich. Koncepcja regionalnych platform wysiadkowych przewidywałaby ścisłą współpracę z właściwymi państwami trzecimi.

W dniu 4 grudnia 2018 r. Komisja opublikowała sprawozdanie z postępów we wdrażaniu Europejskiego programu w zakresie migracji, w którym opisano postępy i braki w realizacji programu. W dokumencie tym skupiono się na analizie nowych przyczyn migracji, takich jak zmiana klimatu oraz czynniki demograficzne i ekonomiczne, i potwierdzono, że za presją migracyjną w Europie stoją przyczyny strukturalne, a więc tym istotniejsze jest zajęcie się tą kwestią w sposób efektywny i jednolity.

Do najważniejszych tekstów prawnych w zakresie imigracji zalicza się m.in.:

Dokumenty ustawodawcze – Europejski program w zakresie migracji

Materiały prasowe – Europejski program w zakresie migracji

Bezpośredni dostęp do
Inne artykuły
Tablice
Baza danych
Sekcja specjalna
Publikacje
Metodologia
Prawodawstwo
Wizualizacje
Linki zewnętrzne






Dane na temat migracji i obywatelstwa
International migration (t_migr_int)
Immigration (tps00176)
Emigration (tps00177)
Acquisition of citizenship (tps00024)
Population (t_demo_pop)
Population without the citizenship of the reporting country (tps00157)
Foreign-born population (tps00178)
Acquisition of citizenship (tps00024)
Statystyki dotyczące migracji i populacji migrantów
Immigration (migr_immi)
Immigration by age and sex (migr_imm8)
Immigration by five year age group, sex, and citizenship (migr_imm1ctz)
Immigration by five year age group, sex and country of birth (migr_imm3ctb)
Immigration by age, sex and broad group of citizenship (migr_imm2ctz)
Immigration by age, sex and broad group of country of birth (migr_imm4ctb)
Immigration by sex, citizenship and broad group of country of birth (migr_imm6ctz)
Immigration by sex, country of birth and broad group of citizenship (migr_imm7ctb)
Immigration by five year age group, sex, and country of previous residence (migr_imm5prv)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of citizenship (migr_imm9ctz)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of birth (migr_imm10ctb)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of previous residence (migr_imm11prv)
Emigration (migr_emi)
Emigration by age and sex (migr_emi2)
Emigration by five year age group, sex and citizenship (migr_emi1ctz)
Emigration by five year age group, sex and country of birth (migr_emi4ctb)
Emigration by five year age group, sex, and country of next usual residence (migr_emi3nxt)
Acquisition and loss of citizenship (migr_acqn)
Acquisition of citizenship by sex, age group and former citizenship (migr_acq)
Residents who acquired citizenship as a share of residents non-citizens by former citizenship and sex(%) (migr_acqs)
Acquisition of citizenship by sex, age group and level of human development of former citizenship (migr_acq1ctz)
Loss of citizenship by sex and new citizenship (migr_lct)
Population (demo_pop)
Population on 1 January by age, sex and broad group of citizenship (migr_pop2ctz)
Population on 1 January by age group, sex and citizenship (migr_pop1ctz)
Population on 1 January by age group, sex and country of birth (migr_pop3ctb)
Population on 1 January by age, sex and broad group of country of birth (migr_pop4ctb)
Population on 1 January by sex, citizenship and broad group of country of birth (migr_pop5ctz)
Population on 1 January by sex, country of birth and broad group of citizenship (migr_pop6ctb)
Population on 1 January by age group, sex and level of human development of the country of citizenship (migr_pop7ctz)
Population on 1 January by age group, sex and level of human development of the country of birth (migr_pop8ctb)
EU and EFTA citizens who are usual residents in another EU/EFTA country as of 1 January (migr_pop9ctz)