Στατιστικές για τη μετανάστευση και τον μεταναστευτικό πληθυσμό



Στοιχεία εξαχθέντα τον Μάρτιο του 2018.

Προγραμματισμένη επικαιροποίηση του άρθρου: Ιούλιος 2019.

Η αγγλική έκδοση είναι πιο πρόσφατη.

Ενδιαφέροντα σημεία
2 εκατομμύρια πολίτες τρίτων χωρών μετανάστευσαν στην ΕΕ το 2016.
Τα κράτη μέλη της ΕΕ χορήγησαν ιθαγένεια σε σχεδόν 1 εκατομμύριο άτομα το 2016.

Immigrants, 2016

Tο άρθρο αυτό παρουσιάζει στατιστικές της Eυρωπαϊκής Ένωσης (EΕ) σχετικά με τη διεθνή μετανάστευση (ροές), τον αριθμό των ημεδαπών και των αλλοδαπών πολιτών επί του πληθυσμού («αποθέματα») και στοιχεία σχετικά με την απόκτηση ιθαγένειας. Η μετανάστευση επηρεάζεται από έναν συνδυασμό οικονομικών, περιβαλλοντικών, πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων: είτε στη χώρα καταγωγής του μετανάστη (παράγοντες ώθησης) είτε στη χώρα προορισμού (παράγοντες έλξης). Από παλιά θεωρείται ότι η ΕΕ, λόγω της σχετικής οικονομικής ευημερίας και πολιτικής σταθερότητάς της, αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης μεταναστών.

Στις χώρες προορισμού, η διεθνής μετανάστευση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την επίλυση ειδικών ελλείψεων στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η μετανάστευση από μόνη της δεν αρκεί για να αντιστρέψει τη συνεχιζόμενη τάση γήρανσης του πληθυσμού που παρατηρείται σε πολλά μέρη της ΕΕ.


Πλήρες άρθρο

Mεταναστευτικές ροές: 2 εκατομμύρια εισερχόμενοι μετανάστες από τρίτες χώρες

Συνολικά 4,3 εκατομμύρια άτομα μετανάστευσαν σε κάποιο από τα κράτη μέλη της EΕ-28 το 2016, ενώ καταγράφηκαν τουλάχιστον 3,0 εκατομμύρια εξερχόμενοι μετανάστες από τα κράτη μέλη της ΕΕ. Ωστόσο, τα συνολικά αυτά στοιχεία δεν αποτυπώνουν τις μεταναστευτικές ροές προς/από την ΕΕ στο σύνολό της, αφού περιλαμβάνουν και τις ροές μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ.

Εκτιμάται ότι από τα 4,3 εκατομμύρια μετανάστες κατά τη διάρκεια του 2016, περίπου 2,0 εκατομμύρια ήταν πολίτες τρίτων χωρών, 1,3 εκατομμύρια άτομα είχαν ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ από εκείνο στο οποίο μετανάστευσαν, περίπου 929 χιλιάδες άτομα μετανάστευσαν σε κράτος μέλος της ΕΕ του οποίου είχαν την ιθαγένεια (π.χ. παλιννοστούντες ημεδαποί ή ημεδαποί που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό), και περίπου 16 χιλιάδες ήταν απάτριδες.

Πίνακας 1: Μετανάστευση ανά ιθαγένεια, 2016
Πηγή: Eurostat (migr_imm1ctz)

Γερμανία: ο μεγαλύτερος αριθμός εισερχόμενων και εξερχόμενων μεταναστών

Το 2016 η Γερμανία κατέγραψε τον μεγαλύτερο αριθμό εισερχόμενων μεταναστών (1 029,9 χιλιάδες) και ακολούθησαν το Ηνωμένο Βασίλειο (589,0 χιλιάδες), η Ισπανία (414,7 χιλιάδες), η Γαλλία (378,1 χιλιάδες) και η Ιταλία (300,8 χιλιάδες). Το 2016 η Γερμανία κατέγραψε επίσης τον μεγαλύτερο αριθμό εξερχόμενων μεταναστών (533,8 χιλιάδες), και ακολούθησαν το Ηνωμένο Βασίλειο (340,4 χιλιάδες), η Ισπανία (327,3 χιλιάδες), η Γαλλία (309,8 χιλιάδες), η Πολωνία (236,4 χιλιάδες) και η Ρουμανία (207,6 χιλιάδες). Συνολικά, το 2016, 21 κράτη μέλη της ΕΕ κατέγραψαν περισσότερους εισερχόμενους μετανάστες απ’ ό,τι εξερχόμενους, κάτι που δεν συνέβη στη Βουλγαρία, στην Κροατία, στη Λετονία, στη Λιθουανία, στην Πολωνία, στην Πορτογαλία και στη Ρουμανία, όπου οι εξερχόμενοι μετανάστες ήταν περισσότεροι από τους εισερχόμενους.

Σε σχέση με το μέγεθος του μόνιμου πληθυσμού, το Λουξεμβούργο κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό εισερχόμενης μετανάστευσης το 2016 (39 μετανάστες ανά 1 000 άτομα), ακολουθούμενο από τη Μάλτα (38 μετανάστες ανά 1 000 άτομα)— βλ. σχήμα 1. Τα υψηλότερα ποσοστά εξερχόμενης μετανάστευσης το 2016 καταγράφηκαν στο Λουξεμβούργο (23 μετανάστες ανά 1 000 άτομα), στη Μάλτα, στη Λιθουανία και στην Κύπρο (σε όλες, 18 μετανάστες ανά 1 000 άτομα) και στην Ιρλανδία (13 μετανάστες ανά 1 000 άτομα).

Σχήμα 1: Μετανάστες, 2016
(ανά 1 000 κατοίκους)
Πηγή: Eurostat (migr_imm1ctz) και (migr_pop1ctz)

Το υψηλότερο ποσοστό ημεδαπών εισερχόμενων μεταναστών καταγράφηκε στη Ρουμανία, το δε χαμηλότερο στο Λουξεμβούργο

Το 2016 το σχετικό ποσοστό των ημεδαπών εισερχόμενων μεταναστών, δηλαδή των μεταναστών που είχαν την ιθαγένεια του κράτους μέλους της ΕΕ προς το οποίο μετανάστευαν, επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών ήταν υψηλότερο στη Ρουμανία (87 % του συνόλου των μεταναστών), στη Λιθουανία (71 %), στη Λετονία (59 %), στην Ουγγαρία (56 %), στην Κροατία (55 %) και στη Σλοβακία (53 %). Αυτά ήταν τα μόνα κράτη μέλη της ΕΕ όπου η εισερχόμενη μετανάστευση ημεδαπών αναλογούσε σε ποσοστό άνω του 50% επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών — βλ. σχήμα 2. Αντιθέτως, στο Λουξεμβούργο, η εισερχόμενη μετανάστευση ημεδαπών το 2016 αναλογούσε σε ποσοστό μικρότερο του 6 % της συνολικής εισερχόμενης μετανάστευσης.

Σχήμα 2: Κατανομή των εισερχόμενων μεταναστών με βάση την ιθαγένεια, 2016
(% του συνόλου των εισερχόμενων μεταναστών)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)

Οι πληροφορίες σχετικά με την ιθαγένεια έχουν συχνά χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη μεταναστών αλλοδαπής προέλευσης. Ωστόσο, δεδομένου ότι η ιθαγένεια μπορεί να αλλάξει κατά τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου, είναι επίσης χρήσιμο να παρατίθενται στοιχεία με βάση τη χώρα γέννησης. Το υψηλότερο ποσοστό αυτόχθονων εισερχόμενων μεταναστών επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών καταγράφηκε στη Ρουμανία (66 % του συνόλου των μεταναστών), ενώ ακολουθούν η Πολωνία (58 %) και η Λιθουανία (57 %). Αντιθέτως, το 2016, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία ανέφεραν σχετικά χαμηλά ποσοστά αυτόχθονων εισερχόμενων μεταναστών, μικρότερα από το 6 % της συνολικής μετανάστευσης.

Πίνακας 2: Μετανάστευση κατά χώρα γέννησης, 2016
Πηγή: Eurostat (migr_imm3ctb)

Το ήμισυ των εισερχόμενων μεταναστών είχε ηλικία μικρότερη των 28 ετών

Όσον αφορά την κατά φύλο κατανομή των εισερχόμενων μεταναστών στα κράτη μέλη της ΕΕ το 2016, υπήρχαν ελαφρώς περισσότεροι άνδρες απ’ ό,τι γυναίκες (55 % έναντι 45 %). Το κράτος μέλος που κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό ανδρών εισερχόμενων μεταναστών ήταν η Σλοβενία (63 %)· αντιθέτως, το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών εισερχόμενων μεταναστών καταγράφηκε στη Γαλλία (51 %).

Σχήμα 3: Μετανάστες κατά φύλο, 2016
(% του συνόλου των μεταναστών)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)

Το 2016 οι μετανάστες προς τα κράτη μέλη της ΕΕ ήταν, κατά μέσο όρο, πολύ νεότεροι από τον πληθυσμό που διέμενε ήδη στη χώρα προορισμού τους. Την 1η Ιανουαρίου 2017 η μέση ηλικία του συνολικού πληθυσμού της ΕΕ-28 ήταν 42,9 έτη, ενώ το 2016 η μέση ηλικία των εισερχόμενων μεταναστών στην ΕΕ-28 ήταν 27,9 έτη.

Σχήμα 4: Ηλικιακή διάρθρωση των μεταναστών κατά ιθαγένεια, ΕΕ, 2016
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)

Προηγούμενος τόπος διαμονής: 2,4 εκατομμύρια μετανάστες εισήλθαν στην ΕΕ το 2016

Υπολογίζεται ότι το 2016 υπήρχαν περίπου 2,4 εκατομμύρια μετανάστες από τρίτες χώρες στην ΕΕ-28. Επιπλέον, 1,8 εκατομμύρια άτομα που διέμεναν προηγουμένως σε κράτος μέλος της ΕΕ μετανάστευσαν σε άλλο κράτος μέλος.

Το 2016, σύμφωνα με αναλύσεις βάσει του προηγούμενου τόπου διαμονής, το Λουξεμβούργο κατέγραψε το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών που προέρχονται από άλλο κράτος μέλος της ΕΕ (93 % του συνόλου των μεταναστών της χώρας το 2016), ακολουθούμενο από τη Σλοβακία (80 %) και τη Ρουμανία (74 %)· σχετικά χαμηλά ποσοστά καταγράφηκαν στη Σουηδία (24 % του συνόλου των μεταναστών), καθώς και στην Ιταλία (25 %) — βλ. πίνακα 3.

Πίνακας 3: Μετανάστευση κατά προηγούμενη χώρα διαμονής, 2016
Πηγή: Eurostat (migr_imm5prv)

Μεταναστευτικός πληθυσμός: σχεδόν 22 εκατομμύρια πολίτες τρίτων χωρών ζουν στην ΕΕ

Την 1η Ιανουαρίου 2017, ο αριθμός των ατόμων που διέμεναν σε κράτος μέλος της ΕΕ και είχαν ιθαγένεια τρίτης χώρας ανερχόταν σε 21,6 εκατομμύρια, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 4,2 % του πληθυσμού της ΕΕ-28. Επιπλέον, την 1η Ιανουαρίου 2017 ζούσαν στα κράτη μέλη της ΕΕ 16,9 εκατομμύρια άτομα που είχαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ.

Την 1η Ιανουαρίου 2017 36,9 εκατομμύρια άτομα που είχαν γεννηθεί εκτός της ΕΕ-28 ζούσαν σε κράτη μέλη της ΕΕ, ενώ 20,4 εκατομμύρια άτομα ζούσαν σε κράτος μέλος της ΕΕ διαφορετικό από εκείνο όπου είχαν γεννηθεί. Μόνο στην Ουγγαρία, στην Ιρλανδία, στο Λουξεμβούργο, στη Σλοβακία και στην Κύπρο ο αριθμός των ατόμων που είχαν γεννηθεί σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ υπερέβαινε τον αριθμό εκείνων που γεννήθηκαν εκτός της ΕΕ-28.

Πίνακας 4: Ετερόχθων πληθυσμός κατά χώρα γέννησης, 1η Ιανουαρίου 2017
Πηγή: Eurostat (migr_pop3ctb)

Το υψηλότερο ποσοστό αλλοδαπού πληθυσμού καταγράφηκε στο Λουξεμβούργο, το δε χαμηλότερο στην Πολωνία

Σε απόλυτους όρους, οι μεγαλύτεροι αριθμοί αλλοδαπών που ζούσαν την 1η Ιανουαρίου 2017 στα κράτη μέλη της ΕΕ καταγράφηκαν στη Γερμανία (9,2 εκατομμύρια), στο Ηνωμένο Βασίλειο (6,1 εκατομμύρια), στην Ιταλία (5,0 εκατομμύρια), στη Γαλλία (4,6 εκατομμύρια) και στην Ισπανία (4,4 εκατομμύρια). Οι αλλοδαποί σε αυτά τα πέντε κράτη μέλη αντιπροσώπευαν συνολικά το 76 % του συνολικού αριθμού αλλοδαπών που ζούσαν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, ενώ στα ίδια πέντε κράτη μέλη αναλογούσε το 63 % του πληθυσμού της ΕΕ-28.

Σε σχετικούς όρους, το κράτος μέλος της ΕΕ με το μεγαλύτερο ποσοστό αλλοδαπών ήταν το Λουξεμβούργο, αφού οι αλλοδαποί αντιστοιχούσαν στο 48 % του συνολικού πληθυσμού. Υψηλό ποσοστό αλλοδαπών πολιτών (10 % ή περισσότερο του διαμένοντος πληθυσμού) διαπιστώθηκε επίσης στην Κύπρο, στην Αυστρία, στην Εσθονία, στη Λετονία, στο Βέλγιο, στην Ιρλανδία, στη Μάλτα και στη Γερμανία. Αντιθέτως, οι αλλοδαποί αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 1 % του πληθυσμού στην Πολωνία και στη Ρουμανία (0,6 % και στις δύο χώρες), καθώς και στη Λιθουανία (0,7 %).

Σχήμα 5: Ποσοστό αλλοδαπών στον μόνιμο πληθυσμό, 1η Ιανουαρίου 2017
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)

Ο αλλοδαπός πληθυσμός αποτελείται από πολίτες τρίτων χωρών στα περισσότερα κράτη μέλη

Το 2016 τα μόνα κράτη μέλη της ΕΕ όπου οι αλλοδαποί ήταν κυρίως πολίτες άλλου κράτους μέλους ήταν το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Μάλτα, οι Κάτω Χώρες, η Σλοβακία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό σημαίνει ότι στα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ η πλειονότητα των αλλοδαπών ήταν πολίτες τρίτων χωρών (βλ. πίνακα 5). Στην περίπτωση της Λετονίας και της Εσθονίας, το ποσοστό των πολιτών από τρίτες χώρες είναι ιδιαίτερα μεγάλο λόγω του υψηλού αριθμού των κατοίκων με καθεστώς μη υπηκόου (κυρίως πολιτών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι διαμένουν μόνιμα στις εν λόγω χώρες, αλλά δεν έχουν αποκτήσει καμία άλλη ιθαγένεια).

Πίνακας 5: Αλλοδαπός πληθυσμός κατά ομάδα ιθαγένειας, 1η Ιανουαρίου 2017
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)

Στον πίνακα 6 παρουσιάζονται συνοπτικά οι πέντε κύριες αλλοδαπές ιθαγένειες και ξένες χώρες γέννησης για τα κράτη μέλη της ΕΕ και της ΕΖΕΣ για τα οποία είναι διαθέσιμα λεπτομερή στοιχεία.

Πίνακας 6: Κύριες χώρες ιθαγένειας και γέννησης του αλλοδαπού/ετερόχθονος πληθυσμού, 1η Ιανουαρίου 2017
(σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό του συνολικού αλλοδαπού/ετερόχθονος πληθυσμού)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz) και (migr_pop3ctb)

Ρουμάνοι, Πολωνοί, Ιταλοί, Πορτογάλοι και Γερμανοί υπήκοοι ήταν οι πέντε κύριες αλλοδαπές ιθαγένειες πολιτών της ΕΕ που ζούσαν σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ το 2017 (Βλ. σχήμα 6).


Σχήμα 6: Αριθμός πολιτών της ΕΕ που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ την 1η Ιανουαρίου 2017
(εκατομμύρια)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)

Οι αλλοδαποί πολίτες είναι νεότεροι από τους ημεδαπούς

Από την ανάλυση της ηλικιακής διάρθρωσης του πληθυσμού προκύπτει ότι, για το σύνολο της ΕΕ-28, ο αλλοδαπός πληθυσμός ήταν ηλικιακά νεότερος από τον πληθυσμό των ημεδαπών. Η κατανομή με βάση την ηλικία των αλλοδαπών δείχνει, συγκριτικά προς τους ημεδαπούς, μεγαλύτερα ποσοστά σχετικά νεαρών ενηλίκων σε ηλικία εργασίας. Την 1η Ιανουαρίου 2017 η μέση ηλικία του ημεδαπού πληθυσμού στην ΕΕ-28 ήταν 44 έτη, ενώ η μέση ηλικία των αλλοδαπών που ζούσαν στην ΕΕ ήταν 36 έτη.

Σχήμα 7: Ηλικιακή διάρθρωση των ημεδαπών και αλλοδαπών πληθυσμών, EΕ-28, 1η Ιανουαρίου 2017
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_pop2ctz)

Aπόκτηση ιθαγένειας: Τα κράτη μέλη της ΕΕ χορήγησαν ιθαγένεια σε σχεδόν 1 εκατομμύρια άτομα το 2016

Τα άτομα που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ το 2016 ήταν 994,8 χιλιάδες, αριθμός που αντιστοιχεί σε αύξηση 18 % σε σχέση με το 2015.

Σχήμα 8: Αριθμός ατόμων που έχουν αποκτήσει την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ, ΕΕ-28, 2009-2016
(χιλιάδες)
Πηγή: Eurostat (migr_acq)

Το 2016 ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια καταγράφηκε στην Ιταλία: 201,6 χιλιάδες (ή 20 % του συνόλου της ΕΕ-28). Ακολουθούσαν η Ισπανία (150,9 χιλιάδες), το Ηνωμένο Βασίλειο (149,4 χιλιάδες), η Γαλλία (119,2 χιλιάδες) και η Γερμανία (112,8 χιλιάδες).

Πίνακας 7: Άτομα που έχουν αποκτήσει την ιθαγένεια της δηλούσας χώρας, 2016
Πηγή: Eurostat (migr_acq)

Σε απόλυτους όρους, η μεγαλύτερη αύξηση σε σύγκριση με το 2015 παρατηρήθηκε στην Ισπανία, όπου 36 600 περισσότεροι μόνιμοι κάτοικοι έλαβαν την ισπανική ιθαγένεια· ακολουθούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο (31,4 χιλιάδες), η Ιταλία (23 600), η Ελλάδα (19 300) και η Σουηδία (12 300). Αντιθέτως, η μεγαλύτερη μείωση σε απόλυτους όρους παρατηρήθηκε στην Ιρλανδία (3 500 λιγότερα άτομα έλαβαν την ιρλανδική ιθαγένεια σε σχέση με το 2015) και στην Πολωνία (300 χιλιάδες).

Τα υψηλότερα ποσοστά πολιτογράφησης καταγράφηκαν στην Κροατία, στη Σουηδία και στην Πορτογαλία

Ένας δείκτης που χρησιμοποιείται συνήθως είναι το «ποσοστό πολιτογράφησης», το οποίο ορίζεται ως ο λόγος του συνολικού αριθμού των ιθαγενειών που χορηγήθηκαν προς το απόθεμα των αλλοδαπών κατοίκων στην αρχή του έτους. Το κράτος μέλος της ΕΕ με το υψηλότερο ποσοστό πολιτογράφησης το 2016 ήταν η Κροατία (9,7 περιπτώσεις ανά 100 αλλοδαπούς κατοίκους), ακολουθούμενη από τη Σουηδία και την Πορτογαλία (με 7,9 και 6,5 περιπτώσεις ανά 100 αλλοδαπούς κατοίκους αντιστοίχως).

Σχήμα 9: Ποσοστό πολιτογράφησης, 2016
(ανά 100 αλλοδαπούς μόνιμους κατοίκους)
Πηγή: Eurostat (migr_acq) και (migr_pop1ctz)

Κύριοι αποδέκτες: Mαροκινοί, Αλβανοί και Ινδοί

Από την άποψη της αρχικής ιθαγένειας, όπως και κατά τα προηγούμενα έτη, οι μεγαλύτερες ομάδες ήταν οι Μαροκινοί (101 300, που αντιστοιχεί στο 10,2 % όλων των περιπτώσεων απόκτησης ιθαγένειας), ακολουθούμενοι από τους Αλβανούς (67 500, ή 6,8 %), τους Ινδούς (41 700, ή 4,2 %), τους Πακιστανούς (32 900, ή 3,3 %) και τους Τούρκους (32 800, ή 3,3 %). Σε σύγκριση με το 2015, ο αριθμός των Μαροκινών πολιτών που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ αυξήθηκε κατά 17,7 %. Η πλειονότητα των Μαροκινών απέκτησε την ιθαγένεια της Ισπανίας (37 %), της Ιταλίας (35 %) ή της Γαλλίας (18 %), ενώ οι περισσότεροι Αλβανοί απέκτησαν ιταλική ιθαγένεια (55 %) ή ελληνική ιθαγένεια (42 %). Μια μεγάλη πλειονότητα Ινδών (59 %) απέκτησε βρετανική ιθαγένεια, σχεδόν το ήμισυ των Πακιστανών απέκτησε βρετανική ιθαγένεια (51 %) και το ήμισυ των Τούρκων απέκτησαν γερμανική ιθαγένεια (50 %).

Το 15% ήταν πρώην πολίτες άλλου κράτους μέλους της ΕΕ

Περίπου 863,3 χιλιάδες πολίτες τρίτων χωρών που διαμένουν σε κράτος μέλος της ΕΕ απέκτησαν την ιθαγένεια της ΕΕ το 2016, αριθμός που αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 19 % σε σχέση με το 2015. Ως εκ τούτου, οι πολίτες τρίτων χωρών αναλογούσαν στο 8787 % όλων των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ το 2016. Αυτοί οι νέοι πολίτες της ΕΕ-28 προέρχονταν κυρίως από την Αφρική (30 % του συνολικού αριθμού ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους), την Ασία (21 %), την Ευρώπη εκτός EΕ-28 (20 %) και τη Βόρεια και Νότια Αμερική (15 %),

Οι πολίτες κρατών μελών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ ανέρχονταν σε 120,2 χιλιάδες άτομα, αριθμός που αντιστοιχεί στο 12,1 % του συνόλου. Σε απόλυτους όρους, οι κυριότερες ομάδες πολιτών της ΕΕ-28 που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ ήταν Ρουμάνοι που έγιναν υπήκοοι της Ιταλίας (13,0 χιλιάδες άτομα) ή της Γερμανίας (3,8 χιλιάδες άτομα), Πολωνοί που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (6,7 χιλιάδες άτομα) ή του Ηνωμένου Βασιλείου (4,4 χιλιάδες άτομα), Ιταλοί που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (3,6 χιλιάδες άτομα) ή του Ηνωμένου Βασιλείου (1,3 χιλιάδες άτομα), Βούλγαροι που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (1,7 χιλιάδες άτομα) ή του Ηνωμένου Βασιλείου (1,2 χιλιάδες άτομα), Βρετανοί που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (2,7 χιλιάδες άτομα) ή της Σουηδίας (1,0 χιλιάδες άτομα) και Πορτογάλοι που έγιναν υπήκοοι της Γαλλίας (2,6 χιλιάδες άτομα) ή του Λουξεμβούργου (1,1 χιλιάδες άτομα).

Στο Λουξεμβούργο και στην Ουγγαρία οι περισσότερες περιπτώσεις απόκτησης ιθαγένειας αφορούν υπηκόους άλλου κράτους μέλους της ΕΕ. Στην περίπτωση του Λουξεμβούργου, οι Πορτογάλοι πολίτες αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο ποσοστό, ακολουθούμενοι από τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βέλγους πολίτες, ενώ στην περίπτωση της Ουγγαρίας οι υπήκοοι χωρών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια ήταν σχεδόν αποκλειστικά Ρουμάνοι.

Πηγές δεδομένων

Η μέτρηση της εξερχόμενης μετανάστευσης είναι ιδιαίτερα δύσκολη· είναι δυσκολότερο να μετρηθούν τα άτομα που εγκαταλείπουν μια χώρα απ’ ό,τι εκείνα που εισέρχονται σ' αυτήν. Αυτό συνέβη σε πολλές χώρες, όπως επιβεβαιώθηκε από μια συγκριτική ανάλυση των στοιχείων που υπέβαλαν τα κράτη μέλη της ΕΕ το 2016 όσον αφορά την εισερχόμενη και την εξερχόμενη μετανάστευση (συγκριτικές στατιστικές).

Η Eurostat παράγει στατιστικές για ένα φάσμα θεμάτων που σχετίζονται με τις διεθνείς μεταναστευτικές ροές, τα αποθέματα πληθυσμού αλλοδαπών και την απόκτηση ιθαγένειας. Τα στοιχεία συλλέγονται σε ετήσια βάση και υποβάλλονται στην Eurostat από τις εθνικές στατιστικές αρχές των κρατών μελών της ΕΕ.

Βάση για τη συλλογή στοιχείων

Από το 2008, η συγκέντρωση των στοιχείων σχετικά με τη μετανάστευση, την ιθαγένεια και το άσυλο βασίζεται στον κανονισμό 862/2007· η ανάλυση και η σύνθεση των ομάδων της ΕΕ, της ΕΖΕΣ και των υποψήφιων χωρών την 1η Ιανουαρίου του έτους αναφοράς παρέχονται στον εκτελεστικό κανονισμό 351/2010. Ο κανονισμός αυτός καθορίζει ένα βασικό σύνολο στατιστικών για τις διεθνείς μεταναστευτικές ροές, τα αποθέματα αλλοδαπού πληθυσμού, την απόκτηση ιθαγένειας, τις άδειες διαμονής, το άσυλο και τα μέτρα για την καταπολέμηση της παράνομης εισόδου και παραμονής. Παρόλο που τα κράτη μέλη της ΕΕ μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε στοιχεία θεωρούν κατάλληλα με βάση την εθνική διαθεσιμότητα και πρακτική, οι στατιστικές που συλλέγονται σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό πρέπει να βασίζονται σε κοινούς ορισμούς και έννοιες. Τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ βασίζουν τις στατιστικές τους σε πηγές διοικητικών δεδομένων όπως τα μητρώα πληθυσμού, τα μητρώα αλλοδαπών, τα μητρώα αδειών διαμονής ή εργασίας, τα μητρώα ασφάλισης υγείας και τα φορολογικά μητρώα. Ορισμένες χώρες χρησιμοποιούν στατιστικές αντιπαραβολής, δειγματοληπτικές έρευνες ή μεθόδους εκτιμήσεων για την παραγωγή στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση. Η εφαρμογή του κανονισμού αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαθεσιμότητα και συγκρισιμότητα των στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση και την ιθαγένεια.

Τα στοιχεία για την απόκτηση ιθαγένειας παράγονται κανονικά από τα διοικητικά συστήματα. Η εφαρμογή του κανονισμού αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαθεσιμότητα και συγκρισιμότητα των στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση και την ιθαγένεια.

Όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχεία α), β) και γ) του κανονισμού 862/2007, οι εισερχόμενοι μετανάστες που διαμένουν (ή που αναμένεται να διαμένουν) στην επικράτεια ενός κράτους μέλους της ΕΕ για περίοδο τουλάχιστον 12 μηνών καταγράφονται, όπως ακριβώς και οι εξερχόμενοι μετανάστες που ζουν στο εξωτερικό για περισσότερο από 12 μήνες. Ως εκ τούτου, τα στοιχεία που συλλέγει η Eurostat αφορούν τη μετανάστευση για περίοδο 12 μηνών ή περισσότερο: κατά συνέπεια, στους μετανάστες περιλαμβάνονται τα άτομα που έχουν μεταναστεύσει για περίοδο ενός έτους ή περισσότερο, καθώς και τα άτομα που έχουν μεταναστεύσει σε μόνιμη βάση.

Εστιάζοντας στους ορισμούς ηλικίας για τις μεταναστευτικές ροές, σημειώνεται ότι τα στοιχεία για το 2016 αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στο τέλος του έτους αναφοράς, για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, με εξαίρεση την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Αυστρία, τη Μάλτα, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα στοιχεία αφορούν την ηλικία που έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει ο ερωτώμενος στα γενέθλιά του).

Κράτη μέλη και χώρες ΕΖΕΣ με βάση τη συμπερίληψη/εξαίρεση αιτούντων άσυλο και προσφύγων στα στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό που διαβιβάζονται στη Eurostat στο πλαίσιο της συλλογής ενοποιημένων δημογραφικών στοιχείων για το έτος αναφοράς 2016

Πληθυσμός την 1.1.2017 Συμπεριλαμβάνεται Εξαιρείται
Αιτούντες άσυλο που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Κύπρος, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Νορβηγία, Ελβετία Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Κροατία, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ισλανδία, Λιχτενστάιν
Πρόσφυγες που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία, Ελβετία

Σημείωση: Νορβηγία (δεν συμπεριλαμβάνονται οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες χωρίς άδεια διαμονής)


Κράτη μέλη και χώρες ΕΖΕΣ με βάση τη συμπερίληψη/εξαίρεση αιτούντων άσυλο και προσφύγων στα στοιχεία σχετικά με τη μετανάστευση που διαβιβάζονται στη Eurostat στο πλαίσιο της συλλογής ενοποιημένων δημογραφικών στοιχείων για το έτος αναφοράς 2016

Μετανάστευση για το 2016 Συμπεριλαμβάνεται Εξαιρείται
Αιτούντες άσυλο που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία, Νορβηγία Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Ιρλανδία, Κροατία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ισλανδία, Λιχτενστάιν
Πρόσφυγες που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία, Ελβετία Κύπρος

Σημείωση: Νορβηγία (δεν συμπεριλαμβάνονται οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες χωρίς άδεια διαμονής)· Ιρλανδία (δεν συμπεριλαμβάνονται οι πρόσφυγες που δεν κατοικούν σε ιδιωτικό νοικοκυριό)

'Ο όρος «πρόσφυγας»’ δεν αναφέρεται μόνο σε άτομα στα οποία έχει χορηγηθεί καθεστώς πρόσφυγα (όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) της οδηγίας 2011/95/ΕΚ κατά την έννοια του άρθρου 1 της σύμβασης της Γενεύης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων της 28ης Ιουλίου 1951, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967) αλλά και σε άτομα στα οποία έχει παρασχεθεί επικουρική προστασία (όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο ζ) της οδηγίας 2011/95/EΚ) καθώς και σε άτομα που καλύπτονται από απόφαση χορήγησης έγκρισης παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο που διέπει τη διεθνή προστασία.

Aιτών άσυλο: Οι αιτήσεις ασύλου που υποβάλλονται για πρώτη φορά αφορούν συγκεκριμένη χώρα και δεν υπόκεινται σε χρονικά όρια. Ως εκ τούτου, ένας αιτών άσυλο μπορεί να υποβάλει αίτηση για πρώτη φορά σε συγκεκριμένη χώρα και, στη συνέχεια, να υποβάλει αίτηση ξανά για πρώτη φορά σε άλλη χώρα. Σε περίπτωση που ένας αιτών άσυλο υποβάλει ξανά αίτηση στην ίδια χώρα μετά από οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, δεν θεωρείται ξανά ως αιτών άσυλο για πρώτη φορά.

Τα στοιχεία σχετικά με την απόκτηση ιθαγένειας συλλέγονται από την Eurostat δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 3 παράγραφος 1 στοιχείο δ) του κανονισμού 862/2007, στο οποίο ορίζεται ότι: «Τα κράτη μέλη παρέχουν στην Επιτροπή (Eurostat) στατιστικά στοιχεία σχετικά με τον αριθμό (…) των προσώπων που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην επικράτεια του κράτους μέλους και έχουν αποκτήσει κατά τη διάρκεια του έτους αναφοράς την υπηκοότητα του κράτους μέλους (…) κατά (…) την προηγούμενη υπηκοότητα των συγκεκριμένων προσώπων και κατά το αν τα πρόσωπα ήταν προηγουμένως απάτριδες».

Εστιάζοντας στους ορισμούς ηλικίας για την απόκτηση ιθαγένειας, σημειώνεται ότι τα στοιχεία για το 2015 αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στο τέλος του έτους αναφοράς για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, με εξαίρεση τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Αυστρία, τη Λιθουανία, τη Μάλτα, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα στοιχεία αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στα γενέθλιά του).

Το «ποσοστό πολιτογράφησης» πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή, επειδή ο αριθμητής περιλαμβάνει όλους τους τρόπους απόκτησης και όχι μόνο την πολιτογράφηση επιλέξιμων διαμενόντων αλλοδαπών, ενώ ο παρονομαστής περιλαμβάνει όλους τους αλλοδαπούς και όχι τους αλλοδαπούς που είναι επιλέξιμοι για πολιτογράφηση.

Πλαίσιο

Οι πολίτες των κρατών μελών της ΕΕ έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και ελεύθερης κυκλοφορίας εντός των εσωτερικών συνόρων της Ένωσης. Οι πολιτικές μετανάστευσης στην ΕΕ σχετικά με τους πολίτες τρίτων χωρών ασχολούνται όλο και περισσότερο με την προσέλκυση ενός συγκεκριμένου προφίλ μεταναστών, που πολλές φορές υπαγορεύεται από την ανάγκη να καλυφθούν ορισμένες ελλείψεις σε συγκεκριμένες δεξιότητες. Η επιλογή μπορεί να γίνεται με βάση την άριστη γνώση της γλώσσας, την επαγγελματική πείρα, την εκπαίδευση και την ηλικία. Εναλλακτικά, η επιλογή μπορεί να γίνεται από τους ίδιους τους εργοδότες, ώστε οι μετανάστες να έχουν ήδη θέση εργασίας μόλις φθάνουν στη χώρα προορισμού τους.

Εκτός από τις πολιτικές που ενθαρρύνουν την πρόσληψη εργατικού δυναμικού, η πολιτική για την εισερχόμενη μετανάστευση εστιάζεται συχνά σε δύο τομείς: στην πρόληψη της αυθαίρετης μετανάστευσης και της παράνομης απασχόλησης μεταναστών που δεν έχουν άδεια εργασίας, καθώς και στην προώθηση της ένταξης των μεταναστών στην κοινωνία. Στην ΕΕ έχουν κινητοποιηθεί σημαντικοί πόροι για την καταπολέμηση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων.

Ορισμένα από τα σημαντικότερα νομοθετικά κείμενα που έχουν εκδοθεί στον τομέα της εισερχόμενης μετανάστευσης είναι τα εξής:

  • Οδηγία 2003/86/EΚ σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης·
  • Οδηγία 2003/109/EΚ σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες·
  • Οδηγία 2004/114/EΚ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τις σπουδές·
  • Οδηγία 2005/71/EΚ σχετικά με ειδική διαδικασία εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών για σκοπούς επιστημονικής έρευνας·
  • Οδηγία 2008/115/EΚ σχετικά με την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών·
  • Οδηγία 2009/50/EΚ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την απασχόληση υψηλής ειδίκευσης.
  • Οδηγία 2009/52/EΚ σχετικά με τις κυρώσεις κατά των εργοδοτών·
  • Οδηγία 2011/95/EΚ σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας·
  • Οδηγία 2013/32/EΕ σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας·
  • Οδηγία 2013/33/EΕ σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία·
  • Οδηγία 2014/36/EΕ σχετικά με τους εποχιακούς εργαζομένους·
  • Οδηγία 2014/66/EΕ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης·
  • Οδηγία 2014/67/EΕ σχετικά με τους αποσπασμένους εργαζομένους·
  • Οδηγία 2016/801/EΕ σχετικά με τους σπουδαστές και τους ερευνητές·

Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αρμόδια για την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική είναι η Γενική Διεύθυνση Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων. Το 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε νέο δημόσιο διάλογο για την ανάγκη θέσπισης μιας κοινής σειράς κανόνων για την είσοδο των οικονομικών μεταναστών μέσω Πράσινης Βίβλου για μια κοινοτική προσέγγιση της διαχείρισης της οικονομικής μετανάστευσης [COM(2004) 811 τελικό] που οδήγησε στη θέσπιση σχεδίου πολιτικής για τη νόμιμη μετανάστευση [COM(2005) 669 τελικό] στα τέλη του 2005. Τον Ιούλιο του 2006 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση για τις προτεραιότητες πολιτικής για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης υπηκόων τρίτων χωρών [COM(2006) 402 τελικό], με σκοπό την εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ της ασφάλειας και των βασικών δικαιωμάτων των φυσικών προσώπων σε όλα τα στάδια της παράνομης μετανάστευσης. Τον Σεπτέμβριο του 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την τρίτη ετήσια έκθεσή της για τη μετανάστευση και την ένταξη [COM(2007) 512 τελικό]. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε ανακοίνωσή της που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2008, τόνισε τη σημασία της ενίσχυσης της παγκόσμιας προσέγγισης της μετανάστευσης: βελτίωση του συντονισμού, της συνοχής και των συνεργειών [COM(2008) 611 τελικό] ως πτυχής της εξωτερικής και της αναπτυξιακής πολιτικής. Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, που θεσπίστηκε από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 2009, διαμόρφωσε ένα πλαίσιο και μια σειρά αρχών για τη χάραξη ευρωπαϊκών πολιτικών σε θέματα δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων για την περίοδο 2010 έως 2014· τα θέματα που αφορούν τη μετανάστευση συνιστούν κομβικό μέρος αυτού του προγράμματος. Προκειμένου να υλοποιηθούν οι αλλαγές που έχουν συμφωνηθεί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2010 ενέκρινε σχέδιο δράσης για την εφαρμογή του προγράμματος της Στοκχόλμης – Για ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην υπηρεσία των πολιτών της Ευρώπης [COM(2010) 171 τελικό].

Τον Μάιο του 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε την έκθεση 2013 για την ιθαγένεια της ΕΕ [COM(2013) 269 final]. Στην έκθεση σημειώνεται ότι η ιθαγένεια της ΕΕ παρέχει νέα δικαιώματα και νέες ευκαιρίες. Η ελεύθερη κυκλοφορία και διαβίωση στο εσωτερικό της ΕΕ συνιστά το δικαίωμα που συνδέεται στενότερα με την ιθαγένεια της ΕΕ. Με βάση τη σύγχρονη τεχνολογία και με δεδομένο το γεγονός ότι σήμερα τα ταξίδια είναι ευκολότερα, η ελεύθερη κυκλοφορία επιτρέπει στους Ευρωπαίους να διευρύνουν τους ορίζοντές τους πέρα από τα εθνικά σύνορα, να αφήνουν τη χώρα τους για μικρότερα ή μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, να κυκλοφορούν μεταξύ των χωρών της ΕΕ για λόγους εργασίας, σπουδών και κατάρτισης, να ταξιδεύουν για επαγγελματικούς λόγους ή για λόγους αναψυχής ή για να κάνουν διασυνοριακές αγορές. Η ελεύθερη κυκλοφορία αυξάνει δυνητικά τις κοινωνικές και πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις εντός της ΕΕ και δημιουργεί στενότερους δεσμούς μεταξύ των πολιτών της ΕΕ. Επιπλέον, μπορεί να αποφέρει αμοιβαία οικονομικά οφέλη στις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παραμένουν στη χώρα τους, αφού τα εσωτερικά εμπόδια αίρονται συστηματικά.

Στις 13 Μαΐου 2015 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε Ευρωπαϊκό πρόγραμμα δράσης για τη μετανάστευση [COM(2015) 240 final] (στα αγγλικά), στο οποίο περιγράφονται τα άμεσα μέτρα που θα ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση που επικρατεί στη Μεσόγειο, καθώς και τα βήματα που πρέπει να γίνουν τα επόμενα χρόνια για την καλύτερη διαχείριση όλων των πτυχών της μετανάστευσης.

Τον Aπρίλιο του 2017 δημοσιεύτηκε η ετήσια έκθεση για τη μετανάστευση και το άσυλο (2016) του ευρωπαϊκού δικτύου μετανάστευσης. Η έκθεση παρέχει επισκόπηση των κυριότερων νομικών και πολιτικών εξελίξεων που συντελούνται σε ολόκληρη την ΕΕ και εντός των συμμετεχουσών χωρών. Πρόκειται για ένα συγκεφαλαιωτικό έγγραφο, το οποίο καλύπτει όλες τις πτυχές της πολιτικής μετανάστευσης και ασύλου της γενικής διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων και των οργανισμών της ΕΕ.

Νομοθετικά έγγραφα - European Agenda on Migration (στα αγγλικά)

Δημοσιεύσεις στον Τύπο - European Agenda on Migration (στα αγγλικά)

Άμεση πρόσβαση σε
Άλλα άρθρα
Πίνακες
Βάση δεδομένων
Θεματική ενότητα
Δημοσιεύσεις
Μεθοδολογία
Νομοθεσία
Απεικονίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι






Στοιχεία για τη μετανάστευση και την ιθαγένεια
Διεθνής μετανάστευση (t_migr_int)
Immigration (tps00176)
Emigration (tps00177)
Acquisition of citizenship (tps00024)
Population (t_demo_pop)
Population without the citizenship of the reporting country (tps00157)
Foreign-born population (tps00178)
Στοιχεία για τη μετανάστευση και τον μεταναστευτικό πληθυσμό
Immigration (migr_immi)
Immigration by age and sex (migr_imm8)
Immigration by five year age group, sex, and citizenship (migr_imm1ctz)
Immigration by five year age group, sex and country of birth (migr_imm3ctb)
Immigration by age , sex and broad group of citizenship (migr_imm2ctz)
Immigration by age, sex and broad group of country of birth (migr_imm4ctb)
Immigration by sex, citizenship and broad group of country of birth (migr_imm6ctz)
Immigration by sex, country of birth and broad group of citizenship (migr_imm7ctb)
Immigration by five year age group, sex, and country of previous residence (migr_imm5prv)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of citizenship (migr_imm9ctz)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of birth (migr_imm10ctb)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of previous residence (migr_imm11prv)
Emigration (migr_emi)
Emigration by age and sex (migr_emi2)
Emigration by five year age group, sex and citizenship (migr_emi1ctz)
Emigration by five year age group, sex and country of birth (migr_emi4ctb)
Emigration by five year age group, sex, and country of next usual residence (migr_emi3nxt)
Acquisition and loss of citizenship (migr_acqn)
Acquisition of citizenship by sex, age group and former citizenship (migr_acq)
Residents who acquired citizenship as a share of residents non-citizens by former citizenship and sex(%) (migr_acqs)
Acquisition of citizenship by sex, age group and level of human development of former citizenship (migr_acq1ctz)
Loss of citizenship by sex and new citizenship (migr_lct)
Population (demo_pop)
Population on 1 January by age, sex and broad group of citizenship (migr_pop2ctz)
Population on 1 January by age group, sex and citizenship (migr_pop1ctz)
Population on 1 January by age group, sex and country of birth (migr_pop3ctb)
Population on 1 January by age, sex and broad group of country of birth (migr_pop4ctb)
Population on 1 January by sex, citizenship and broad group of country of birth (migr_pop5ctz)
Population on 1 January by sex, country of birth and broad group of citizenship (migr_pop6ctb)
Population on 1 January by age group, sex and level of human development of the country of citizenship (migr_pop7ctz)
Population on 1 January by age group, sex and level of human development of the country of birth (migr_pop8ctb)
EU and EFTA citizens who are usual residents in another EU/EFTA country as of 1 January (migr_pop9ctz)