Dane statystyczne dotyczące przestępczości

Dane pozyskano w lutym 2020 r.

Planowana aktualizacja artykułu: grudzień 2020 r.

Angielska wersja językowa jest bardziej aktualna.

Najważniejsze punkty


W latach 2012–2017 o 30 % zmniejszyła się liczba rabunków i rozbojów.
W 2017 r. w UE odnotowano 4 300 zabójstw i 589 tys. napaści.

Kradzieże silnikowych pojazdów lądowych, UE-27, 2008–2017

Dane statystyczne przedstawione w tym artykule oparte są na oficjalnych danych liczbowych dotyczących odnotowanych przez policję przestępstw w Europie w latach 2008–2017. Wyniki dotyczą Unii Europejskiej (UE), Zjednoczonego Królestwa, oraz niektórych państw EFTA, krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących. Dane dotyczące Zjednoczonego Królestwa zostały przedstawione oddzielnie w odniesieniu do Anglii i Walii oraz Irlandii Północnej i Szkocji ze względu na różne jurysdykcje.


Pełny artykuł

W latach 2012–2017 liczba rabunków i rozbojów zmniejszyła się o 30 %

W latach 2012–2017 liczba odnotowanych przez policję rabunków i rozbojów w EU spadła o 30,3 %, do około 317 tys. W latach 2008–2012 odnotowano natomiast wzrost o 8,8& nbsp;%, a najwyższą ich liczbę w latach 2008–2017, jak pokazano na wykresie 1. W latach 2016–2017 w UE odnotowano ogólny spadek o 22 tys.; jedynie w Irlandii, na Cyprze, w Rumunii, Słowenii i Szwecji odnotowano wzrost (w sumie o 266 przypadków).

Wykres 1: Rabunki i rozboje (odnotowane przez policję przestępstwa), EU-27, 2008–2017
(liczba przestępstw)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

Na wykresie 2 przedstawiono liczbę odnotowanych przez policję rabunków i rozbojów w przeliczeniu na liczbę ludności (liczba przestępstw na 100 tys. mieszkańców). W 2017 r. najwyższe wskaźniki odnotowano w Belgii (167), Francji (150), Hiszpanii (144) i Portugalii (115), natomiast najniższe — w Rumunii (16), Estonii i Czechach (po 15), na Cyprze (14), w Słowenii (12), a także na Słowacji i na Węgrzech (w obu przypadkach po 9). W Zjednoczonym Królestwie odsetek ten był najwyższy w Anglii i Walii (132). Wśród państw EFTA najwyższą liczbę (21) rabunków i rozbojów zarejestrowanych przez policję w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców odnotowano w Szwajcarii.

Wykres 2: Rabunki i rozboje, 2017 r.
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

4 300 zabójstw w UE w 2017 r.

W 2017 r. policja odnotowała w UE około 4 300zabójstw (nieuwzględniając danych dotyczących Niderlandów), co stanowiło spadek o 22 % od 2008 r. W tabeli 1 przedstawiono zgłoszone dane liczbowe z podziałem na poszczególne państwa.

Tabela 1: Zabójstwa, 2008–2017
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

Na wykresie 3 przedstawiono liczbę zabójstw w przeliczeniu na liczbę ludności (liczba odnotowanych przez policję przestępstw na 100 tys. mieszkańców). W 2017 r. najwyższe wartości odnotowano na Łotwie (5,6), Litwie (4,0), w Estonii (2,2) i na Malcie (2,0), a najniższe — w Czechach i we Włoszech (w obu przypadkach po 0,6) oraz w Luksemburgu (0,3).

Wykres 3: Zabójstwa, 2017 r.
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

589 tys. napaści w UE w 2017 r.

Liczba napaści odnotowanych w UE przez policję wynosiła około 589 tys. w 2017 r. Jak przedstawiono na wykresie 4, tendencja ta ogólnie malała w latach 2010–2017. Należy jednak zauważyć, że całkowite wartości odnotowane w UE w latach 2016 i 2017 opierają się częściowo na wcześniejszych danych liczbowych. Francja nie przedstawiła sprawozdania za 2017 r., a Węgry za lata 2016–2017. We Francji zaobserwowano tendencję wzrostową, z 232 tys. w 2010 r. do 243 tys. w 2016 r. Przedstawione dane liczbowe dotyczące Węgier wskazują na spadek, z 14,6 tys. w 2010 r. do 12,5 tys. w 2015 r.

Liczba odnotowanych przez policję napaści była bardzo zróżnicowana w poszczególnych państwach członkowskich, nawet w stosunku do liczby ludności. Niejednakowe przepisy, różne odsetki odnotowywanych przestępstw i sposoby rejestrowania (w jęz. angielskim) utrudniają porównanie. Na przykład opróczpoważnych napaści niektóre krajowe dane liczbowe obejmują groźby, drobne napaści, napaści ze skutkiem śmiertelnym (zabójstwa, morderstwa itp.) lub napaści na tle seksulanym (zwykle jako odrębną kategorię).

Wykres 4: Napaści, EU-27, 2010–2017
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

573 tys. kradzieży samochodów w UE w 2017 r.

W 2017 r. policja odnotowała w UE około 573 tys.kradzieży samochodów, o 35 % mniej niż w 2008 r. W latach 2008–2017 zaobserwowano w UE tendencję spadkową, co przedstawia wykres 5. W latach 2016–2017 Irlandia, Grecja, Hiszpania, Łotwa, Malta i Rumunia odnotowały jednak wzrost liczby zarejestrowanych przez policję kradzieży samochodów. W przypadku Belgii, Francji, Luksemburga i Węgier dane za 2017 r. nie zostały jeszcze przedstawione.

Wykres 5: Kradzieże silnikowych pojazdów lądowych, EU-27, 2008–2017
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

Najwięcej zarejestrowanych przez policję kradzieży samochodów w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców (wartości średnie w latach 2015–2017) odnotowano w Luksemburgu (328), Grecji (269), Włoszech (257), Szwecji (256), Francji (247) i Czechach (238). Najmniej tego typu kradzieży w UE odnotowano na Słowacji i w Estonii (po 31), w Chorwacji (20), Rumunii (15) i Danii (4). Wśród państw EFTA najwyższe dane liczbowe odnotowano w Islandii – 138 przypadków kradzieży samochodów na 100 tys. mieszkańców.

Dane liczbowe obejmują zasadniczo kradzieże motocykli, samochodów osobowych, autobusów, autokarów, ciężarówek, buldożerów itp., ale różne praktyki w zakresie sprawozdawczości i rejestrowania mają wpływ na porównanie między krajami i na przestrzeni lat.

Wykres 6: Średnia liczba kradzieży silnikowych pojazdów lądowych w latach 2015–2017
(liczba przestępstw odnotowanych przez policję w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)

Źródła danych przedstawionych w tabelach i wykresach

Excel.jpg Dane statystyczne dotyczące przestępczości: tabele i wykresy

Źródła danych

Źródła danych statystycznych dotyczących przestępczości i systemów sądownictwa karnego obejmują policję i inne organy ścigania, prokuraturę, sądy, zakłady karne, stosowne ministerstwa i urzędy statystyczne. Organy krajowe są odpowiedzialne za oficjalne dane liczbowe przesyłane do Eurostatu i na potrzeby prowadzonego przez Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości badania dotyczącego tendencji w zakresie przestępczości i czynności podejmowanych w ramach systemów sądownictwa karnego.

Prezentowany artykuł zawiera dane oparte na oficjalnych danych liczbowych dotyczących przestępstw odnotowanych przez policję w latach 2008–2017. Za lata 1950–1992 dostępne są skrócone statystyki kryminalne, natomiast za lata 1993–2007 – dane z podziałem na rodzaj przestępstwa.

Eurostat aktualizuje internetową bazę danych (w j. angielskim), gdy państwa przesyłają mu nowe dane liczbowe, mogące różnić się od danych przedstawionych w starszych wersjach artykułów internetowych, takich jak niniejsza.

Jednym z głównych problemów w dziedzinie statystyk dotyczących przestępczości na szczeblu europejskim jest brak niektórych danych krajowych. Kilka przedstawionych w tym artykule wartości łącznych dla UE dostosowano ze względu na brak niektórych danych liczbowych. Na przykład jeżeli brakowało danych za 2017 r., wykorzystano dane za 2016 r. dotyczące tego samego państwa i tego samego przestępstwa. W niektórych przypadkach brakujące dane zastąpiono średnią z roku przed i po badaniu. Inną metodą postępowania z brakującymi danymi jest porównanie średnich wartości z trzech lat. W przypadku niektórych przestępstw brakuje jednak zbyt wielu danych. internetowa baza danych (w j. angielskim) zawiera zgłoszone dane liczbowe (bez dostosowania).

Dodatkowe dane dotyczące zabójstw, gwałtów i napaści na tle seksualnym są dostępne na stronach victims, suspects, prosecutions, convictions oraz prisoners (w j. angielskim).

Na stronie internetowej ONZ przedstawiono światowe statystyki dotyczące zabójstw (w j. angielskim).

Kontekst

Z danych statystycznych dotyczących przestępczości korzystają instytucje UE, organy krajowe, media, politycy, organizacje i ogół społeczeństwa. Międzynarodowe specyfikacje stosowane w statystykach dotyczących przestępczości obejmują wyłącznie określone przestępstwa. Każde państwo ustanawia swoje przepisy w zakresie prawa karnego, określa przestępstwa, standardy postępowania sądowego i działania wymiaru sprawiedliwości, a także specyfikacje w odniesieniu do oficjalnych statystyk dotyczących przestępczości. W związku z tym statystyki dotyczące przestępczości w poszczególnych państwach często trudniej jest porównać niż te sporządzone zgodnie ze specyfikacjami międzynarodowymi.

W obrębie poszczególnych przepisów karnych można również stwierdzić wiele podobieństw pomiędzy europejskimi państwami. Istnienie tych podobieństw oraz interes publiczny i polityczny zapewniły kontekst dla opracowania statystyki kryminalnej na szczeblu UE. W ostatnim dziesięcioleciu instytucje UE, organy krajowe i ONZ współpracowały w celu udoskonalenia europejskiej statystyki kryminalnej. Istotnym rozwiązaniem na rzecz poprawy jakości jest stosowanie wspólnej klasyfikacji przestępstw. (w j. angielskim).

Oficjalne statystyki dotyczące przestępczości odzwierciedlają przede wszystkim sposób rejestracji i rozpatrywania spraw przez właściwe organy. Dane liczbowe pochodzą od organów krajowych takich jak policja, prokuratura, sądy i zakłady karne. Spośród nich dane dostarczone przez policję zapewniają najszerszy obraz, ponieważ uwzględnia się w nich wszystkie odnotowane przestępstwa, bez względu na to, czy wszczęto dochodzenie w ich zakresie. Kartoteki policyjne nie pokazują jednak całkowitej liczby przestępstw. Krótko mówiąc, łączną liczbę stanowiłyby zgłoszone i niezgłoszone przypadki przestępstw po odrzuceniu tych, które zostały zgłoszone nieprawidłowo. Można założyć, że odsetek odnotowanych przestępstw (np. kradzieży samochodów czy kradzieży z włamaniem) jest wyższy, gdy kartoteka policyjna stanowi podstawę roszczenia ubezpieczeniowego.

Bezpośredni dostęp do
Inne artykuły
Tablice
Baza danych
Sekcja specjalna
Publikacje
Metodologia
Prawodawstwo
Wizualizacje
Linki zewnętrzne