Dane statystyczne dotyczące azylu


Dane pobrane w dniach 16 marca 2018 r. i
18 kwietnia 2018 r. (część dotycząca decyzji ostatecznych).
Planowana aktualizacja artykułu: wrzesień 2019 r.

Najważniejsze punkty
W 2017 r. 650 tys. osób ubiegających się po raz pierwszy o azyl złożyło w państwach członkowskich UE wniosek o ochronę międzynarodową.
W 2017 r. w państwach członkowskich UE status ochrony przyznano 538 000 osobom ubiegającym się o azyl.
W 2017 r. prawie połowa (46 %) decyzji pierwszej instancji dotyczących przyznania azylu w UE była pozytywna.

Asylum applications (non-EU) in the EU-28 Member States, 2006–2017

W niniejszym artykule opisano najnowsze zmiany liczby osób ubiegających się o azyl i decyzji w sprawie wniosków o azyl w Unii Europejskiej (UE). Azyl jest formą ochrony międzynarodowej udzielanej przez dane państwo na swoim terytorium. Przyznaje się go osobie, która nie jest w stanie uzyskać ochrony w swoim państwie obywatelstwa lub zamieszkania, w szczególności z powodu obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne.


Pełny artykuł


Liczba osób ubiegających się o azyl: spadek w 2017 r.

Po osiągnięciu najwyższego poziomu w 1992 r. (672 tys. wniosków w UE-15), gdy państwa członkowskie UE otrzymały wiele wniosków o udzielenie azylu od osób z byłej Jugosławii, oraz ponownie w 2001 r. (424 tys. wniosków w UE-27), liczba wniosków o udzielenie azylu w UE-27 spadła do nieco poniżej 200 tys. w 2006 r.

Skupiając się jedynie na wnioskach obywateli państw trzecich (zob. wykres 1), obserwowano stopniowy wzrost liczby wniosków o udzielenie azylu w UE-27, a następnie w EU-28 do roku 2012, po którym liczba osób ubiegających się o azyl rosła w szybszym tempie: w 2013 r. złożono 431 tys. wniosków, w 2014 r. 627 tys., a w 2015 r. i 2016 r. około 1,3 mln. Liczba wniosków o udzielenie azylu w UE-28 w 2015 i 2016 r. stanowiła w przybliżeniu dwukrotność liczby odnotowanej w UE-15 w okresie poprzedniego względnego rekordowego poziomu w 1992 r. W 2017 r. wniosek o ochronę międzynarodową złożyło w państwach członkowskich UE 705 tys. osób ubiegających się po raz pierwszy o azyl. Jest to niewiele więcej niż połowa liczby zarejestrowanej w 2016 r., kiedy to zarejestrowano blisko 1,3 mln osób ubiegających się o azyl. Wartość ta jest porównywalna z poziomem odnotowanym w 2014 r., przed najwyższym poziomem w latach 2015 i 2016.

Wykres 1: Wnioski o udzielenie azylu (złożone przez obywateli państw trzecich) w państwach członkowskich UE-28 w latach 2006–2017
(tys.)
Źródło: Eurostat (migr_asyctz) (migr_asyappctza)

Osoby ubiegające się o azyl po raz pierwszy: o 560 tys. mniej w 2017 r.

Liczba osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl w UE-28 [1] W 2017 r. osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy było 650 tys., czyli 55 tys. (ok. 8 %) mniej niż całkowita liczba osób ubiegających się o azyl. Osoba po raz pierwszy ubiegająca się o azyl to osoba, która złożyła wniosek o udzielenie azylu po raz pierwszy w danym państwie członkowskim UE, a zatem wyklucza się tu osoby ubiegające się o azyl ponownie (w tym państwie członkowskim), a tym samym bardziej dokładnie odzwierciedla się liczbę nowo przybyłych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w zgłaszającym państwie członkowskim.

Najnowsze dane za 2017 r. wskazywały na spadek liczby osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w całej UE-28 o 560 tys. w porównaniu z rokiem poprzednim, jako że liczba ta spadła z 1,2 mln w 2016 r. do 650 tys. w 2017 r. Nastąpiło to po okresie wzrostu o 50 tys. osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w latach 2015–2016. Główną przyczyną tego spadku była mniejsza liczba osób ubiegających się o azyl z Syrii, Afganistanu i Iraku (zob. wykres 2).

Wykres 2: Obywatelstwa osób (z państw trzecich) ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE-28 w latach 2016 i 2017
(tys. osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza)

Obywatelstwo osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy: najwięcej z Syrii i Iraku

Obywatelstwo Syrii było najczęstszym obywatelstwem osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE w 2017 r., podobnie jak każdego roku od 2013 r. W 2017 r. liczba osób z Syrii po raz pierwszy ubiegających się o azyl w UE-28 spadła z 335 tys. w 2016 r. do 102 tys., a odsetek obywateli Syrii dla całej UE-28 obniżył się z 27,8 % do 15,8 %. Pomimo tego spadku obywatelstwo Syrii było najczęstszym obywatelstwem osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl w czternastu państwach członkowskich UE.

Obywatele Iraku stanowili 7 % całkowitej liczby osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl, Afgańczycy 7 %, natomiast Nigeryjczycy i Pakistańczycy odpowiednio 6 % i 5 %.

Wśród największych grup obywatelstwa osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl w UE-28 w 2017 r. największy względny wzrost w porównaniu z 2016 r. odnotowano w przypadku Nigeryjczyków (o 2,2 punktu procentowego) oraz obywateli Bangladeszu i Gwinei (ze wzrostem o 1,6 punktu procentowego dla obu tych grup). Odnotowano również względnie znaczny wzrost liczby wnioskodawców z Turcji, Wenezueli, Wybrzeża Kości Słoniowej, a także z Erytrei i z Albanii. W 2017 r. największy względny spadek liczby osób ubiegających się o azyl wśród państw, których obywatele najczęściej ubiegali się o azyl (poza Syrią), odnotowano w przypadku Afganistanu, Iraku i Iranu [2].

Kraje docelowe: głównie – Niemcy, Włochy i Francja

Na 198 tys. osób ubiegających się o azyl zarejestrowanych w 2017 r. udział Niemiec stanowił 31 % wszystkich osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w UE-28. Na następnym miejscu były Włochy (127 tys., tj. 20 %), Francja (91 tys., tj. 14 %), Grecja (57 tys., tj. 9 %), Zjednoczone Królestwo (33 tys., tj. 5 %) i Hiszpania (30 tys., tj. 5%).

Spośród państw członkowskich, w których zarejestrowano w 2017 r. ponad 5 tys. ubiegających się o azyl po raz pierwszy, liczba ubiegających się w ujęciu względnym, w porównaniu z rokiem poprzednim wzrosła najbardziej w Hiszpanii (+96 %, tj. o 15 tys. więcej ubiegających się o azyl po raz pierwszy w 2017 r. niż w 2016 r.), Francji (+19 %, tj. o 14 tys. więcej), Grecji (+14 %, tj. o 7 tys. więcej) i we Włoszech (+4 %, tj. o 5 tys. więcej). Największy spadek odnotowano natomiast w Niemczech (-73 %, tj. o 520 tys. mniej ubiegających się o azyl po raz pierwszy w 2017 r. niż w 2016 r.), w Austrii (-44 %, tj. o 18 tys. mniej), Niderlandach (-17 %, tj. o 3 tys. mniej) i Zjednoczonym Królestwie (-15 %, tj. o 6 tys. mniej) (zob. wykres 3).

Wykres 3: Liczba osób (z państw trzecich) ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE i EFTA w latach 2016 i 2017
(tys. osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza)


W tablicy 1 ujęto przegląd pięciu największych grup osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl (według obywatelstwa) w każdym z państw członkowskich UE. Największą liczbę osób ubiegających się o azyl w 14 z 28 państw członkowskich UE stanowili Syryjczycy, w tym 49 tys. osób w Niemczech (największa liczba osób ubiegających się o azyl z jednego państwa w jednym z państw członkowskich UE w 2017 r.) oraz 16 tys. w Grecji. Około 22 tys. Irakijczyków złożyło wniosek o objęcie ochroną w Niemczech, a 8 tys. w Grecji, natomiast 16 tys. ubiegających się z Afganistanu odnotowano w Niemczech, a po około 7 tys. w Grecji i we Francji. Innymi państwami członkowskimi z wysoką liczbą ubiegających się o ochronę z tym samym obywatelstwem w 2017 r. były Włochy – 25 tys. osób ubiegających się z Nigerii i 12 tys. z Bangladeszu, Francja – 11 tys. z Albanii i Hiszpania – 10 tys. z Wenezueli.

Tabela 1: Pięć głównych obywatelstw osób (z państw trzecich) ubiegających się o azyl w 2017 r.
(liczba osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy, dane zaokrąglone)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza)

Wiek i płeć osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy

W 2017 r. ponad cztery piąte (82 %) osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl w UE-28 było w wieku poniżej 35 lat (zob. wykres 4); osoby w wieku 18–34 lat stanowiły nieco ponad połowę (51 %) całkowitej liczby ubiegających się, a prawie jedna trzecia (31 %) całkowitej liczby osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl to małoletni w wieku poniżej 18 lat.

Taki rozkład wiekowy osób ubiegających się o azyl był powszechny w prawie wszystkich państwach członkowskich UE, przy czym największy udział osób ubiegających się o azyl stanowiły osoby w wieku 18–34 lat. Było jednak kilka wyjątków: Austria, Węgry, Polska i Niemcy zgłosiły wyższy odsetek osób ubiegających się o azyl w wieku poniżej 18 lat (powyżej 45 %).

Wykres 4: Rozkład wiekowy osób (z państw trzecich) po raz pierwszy ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE i EFTA w 2017 r.
(%)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza)

Rozkład osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl według płci wskazuje, że o azyl ubiegało się więcej mężczyzn niż kobiet. W najmłodszej grupie wiekowej (0–13 lat) mężczyźni stanowili 52 % wszystkich ubiegających się w 2017 r. Większe różnice pod względem płci wśród osób ubiegających się o azyl były w grupach wiekowych 14–17 lat bądź 18–34 lata, w przypadku których około trzy czwarte osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl to mężczyźni; w grupie wiekowej 35–64 lata odsetek ten spadł do nieco ponad trzech piątych. W całej UE-28 w 2017 r. więcej kobiet niż mężczyzn ubiegających się o azyl było wśród osób w wieku 65 lat i więcej, chociaż grupa ta była stosunkowo niewielka i stanowiła zaledwie 0,6 % całkowitej liczby osób po raz pierwszy ubiegających się o azyl.

Wykres 5: Odsetek mężczyzn (z państw trzecich) po raz pierwszy ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE-28, w podziale na grupy wiekowe, w 2017 r.
(%)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza)

Wnioski składane przez małoletnich bez opieki

Małoletni bez opieki to osoba w wieku poniżej 18 lat, która przybywa na terytorium państwa członkowskiego UE bez opieki osoby dorosłej odpowiedzialnej za małoletniego, lub małoletni, którego pozostawiono bez opieki po wjeździe na terytorium państwa członkowskiego. W 2017 r. w UE-28 wpłynęło 31,8 tys. wniosków od małoletnich bez opieki; 13 % wszystkich małoletnich było bez opieki (zob. wykres 6). Wśród małoletnich ubiegających się o azyl w 2017 r. w połowie państw członkowskich UE mniej niż połowę stanowili małoletni bez opieki.

Wykres 6: Rozkład według statusu małoletnich (z państw trzecich) ubiegających się o azyl w państwach członkowskich UE i EFTA w 2017 r.
(%)
Źródło: Eurostat (migr_asyappctza) oraz (migr_asyunaa)

Decyzje w sprawie wniosków o udzielenie azylu podejmowane w pierwszej instancji

Dane dotyczące decyzji w sprawie wniosków o udzielenie azylu są dostępne dla dwóch instancji, mianowicie decyzji pierwszej instancji oraz decyzji ostatecznych podejmowanych przy odwołaniu lub ponownym rozpatrzeniu sprawy. 28 państw członkowskich UE przyznało w 2017 r. status ochrony 538 tys. osób ubiegających się o azyl, co stanowi spadek o prawie 25 % w stosunku do 2016 r.

W 2017 r. wydano blisko 1 mln decyzji w pierwszej instancji we wszystkich państwach członkowskich UE, nieznacznie mniej niż w 2016 r. (1,1 mln). Zdecydowanie najwięcej decyzji podjęto w Niemczech (zob. wykres 7), co stanowi ponad połowę (54 %) wszystkich decyzji pierwszej instancji podjętych w UE-28 w 2017 r.

Wykres 7: Liczba decyzji pierwszej instancji i decyzji ostatecznych w sprawie wniosków o udzielenie azylu (złożonych przez obywateli państw trzecich) w 2017 r.
(tys.)
Źródło: Eurostat (migr_asydcfsta) oraz (migr_asydcfina)

Na wykresie 8 przedstawiono analizę wyników decyzji pierwszej instancji. Choć status uchodźcy i status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej są zdefiniowane w prawie UE, względy humanitarne są właściwe ustawodawstwu krajowemu i w niektórych państwach członkowskich UE nie mają zastosowania.

W 2017 r. prawie połowa (46 %) [3] decyzji pierwszej instancji w sprawie udzielenia azylu w UE-28 zakończyło się pozytywnym wynikiem, tj. przyznaniem statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej bądź też udzieleniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych (zob. wykres 8). W przypadku decyzji pierwszej instancji w 2017 r. ok. 50 % wszystkich pozytywnych decyzji w UE-28 skutkowało przyznaniem statusu uchodźcy.

Wykres 8: Rozkład decyzji pierwszej instancji w sprawie wniosków o udzielenie azylu (złożonych przez obywateli państw trzecich) w 2017 r.
(%)
Źródło: Eurostat (migr_asydcfsta)

W 2017 r. w UE-28 w pierwszej instancji status uchodźcy przyznano w sumie 222 tys. osób, 159 tys. uzyskało status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, a 63 tys. udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

W 2017 r. największy odsetek pozytywnych decyzji pierwszej instancji w sprawie udzielenia azylu odnotowano w Irlandii (89 %), na Litwie (78 %) i na Łotwie (74 %). Natomiast w Republice Czeskiej, w Polsce i we Francji odnotowano odsetek odrzuconych wniosków o udzielenie azylu w pierwszej instancji na poziomie powyżej 70 %.

Decyzje ostateczne po złożeniu odwołania

Udział pozytywnych decyzji ostatecznych po odwołaniu lub ponownym rozpatrzeniu sprawy (36 %; zob. wykres 9) był w 2017 r. w UE-28 nieco niższy niż w przypadku decyzji pierwszej instancji (45 %; zob. wykres 8). W 2017 r. ok. 95,2 tys. osób w UE-28 otrzymało pozytywne decyzje ostateczne po odwołaniu lub ponownym rozpatrzeniu sprawy, z czego 49,6 tys. przyznano status uchodźcy, 31,1 tys. przyznano status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, a kolejnym 14,6 tys. udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Wykres 9: Rozkład decyzji ostatecznych w sprawie wniosków o udzielenie azylu (złożonych przez obywateli państw trzecich) w 2017 r.
(%)
Źródło: Eurostat (migr_asydcfina)

W 2017 r. jedynie w czterech państwach członkowskich UE ponad połowa decyzji ostatecznych w sprawie udzielenia azylu była pozytywna, tj. w Finlandii (65 %), w Niderlandach (59 %), w Zjednoczonym Królestwie (57 %) i w Austrii (56 %).

Największy odsetek odmownych decyzji ostatecznych odnotowano na Słowacji, w Słowenii i w Estonii, gdzie wszystkie ostateczne decyzje były odmowne.

Źródła danych

Eurostat przedstawia statystyki na temat szeregu kwestii związanych z międzynarodową migracją. W latach 1986–2007 dane na temat udzielania azylu gromadzono na zasadzie dżentelmeńskiej umowy. Od 2008 r. dane są przekazywane do Eurostatu na mocy przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) 862/2007; większość ze statystyk przedstawionych w niniejszym artykule zebrano w powyższych ramach prawnych.

Dane są przekazywane do Eurostatu raz na miesiąc (w przypadku statystyk dotyczących wniosków o azyl), raz na kwartał (w przypadku decyzji pierwszej instancji) lub raz na rok (w przypadku decyzji ostatecznych przy odwołaniu lub ponownym rozpatrzeniu sprawy, przesiedlenia i małoletnich bez opieki). Dane statystyczne pochodzą ze źródeł administracyjnych i są przekazywane do Eurostatu przez urzędy statystyczne, ministerstwa spraw wewnętrznych lub powiązane agencje imigracyjne w państwach członkowskich UE.

Analizując statystyki odnoszące się do azylu, należy wziąć pod uwagę dwie różne kategorie osób. Pierwsza obejmuje osoby ubiegające się o azyl, które złożyły wniosek (wniosek o udzielenie azylu) i których wniosek jest rozpatrywany przez właściwy organ. Do drugiej kategorii należą osoby, które, po rozpoznaniu, zostały uznane za uchodźców, otrzymały inny rodzaj ochrony międzynarodowej (ochronę uzupełniającą), uzyskały ochronę na podstawie ustawodawstwa krajowego odnoszącego się do ochrony międzynarodowej (zgodę na pobyt ze względów humanitarnych) lub dostały odmowę jakiejkolwiek ochrony.

Od wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 862/2007 dostępne są statystyki dotyczące decyzji w sprawie udzielenie azylu w odniesieniu do różnych etapów procedury azylowej. Decyzje pierwszej instancji to decyzje podejmowane przez odpowiedni organ występujący w charakterze pierwszej instancji administracyjnej/sądowej procedury azylowej w państwie przyjmującym. Z kolei decyzje ostateczne przy odwołaniu lub ponownym rozpatrzeniu sprawy odnoszą się do decyzji wydanych w ostatniej instancji administracyjnej/sądowej procedury azylowej i wynikających z odwołania złożonego przez osobę ubiegającą się o azyl, której wniosek został odrzucony na wcześniejszym etapie. Ponieważ procedury azylowe oraz liczba/poziomy organów decyzyjnych różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, prawdziwą ostateczną instancją może być, zgodnie z krajowym ustawodawstwem i procedurą administracyjną, decyzja najwyższego sądu krajowego. Stosowana metodyka określa jednak, że decyzje ostateczne powinny oznaczać, co faktycznie stanowi ostateczną decyzję w zdecydowanej większości przypadków; innymi słowy, gdy wszystkie normalne tryby odwołania zostały wyczerpane i nie ma możliwości odwołania się co do istoty decyzji, a jedynie z przyczyn proceduralnych.

Kontekst

Konwencja genewska z 1951 r. dotycząca statusu uchodźców (zmieniona Protokołem nowojorskim z 1967 r.) od 60 lat definiuje, kto jest uchodźcą, oraz wytycza wspólne podejście w stosunku do uchodźców stanowiące podwaliny wspólnego systemu azylowego w UE. Od 1999 r. UE dąży do stworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego zgodnego z konwencją genewską i innymi obowiązującymi aktami międzynarodowymi.

W dniu 5 listopada 2004 r. szefowie państw i rządów przyjęli program haski. Zaproponowano w nim ideę wspólnego europejskiego systemu azylowego (WESA), w szczególności podejmując wyzwanie ustanowienia wspólnych procedur i jednolitego statusu osób, które uzyskały azyl lub ochronę uzupełniającą. W czerwcu 2008 r. Komisja Europejska przedstawiła plan polityki azylowej (COM(2008) 360 final), obejmujący trzy filary służące rozwojowi WESA:

  • zapewnienie większej harmonizacji norm ochrony poprzez ściślejsze zbliżenie przepisów państw członkowskich UE dotyczących azylu;
  • efektywna i odpowiednio wspierana praktyczna współpraca;
  • wyższy poziom solidarności i odpowiedzialności w państwach członkowskich UE, jak również między państwami członkowskimi UE a państwami trzecimi.

Mając na względzie powyższe cele, Komisja Europejska zaproponowała w 2009 r. utworzenie Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO). EASO pomaga państwom członkowskim UE w ich działaniach na rzecz wdrażania bardziej spójnej i sprawiedliwej polityki azylowej. Udziela również technicznego i operacyjnego wsparcia państwom członkowskim borykającym się ze szczególnie poważnymi problemami (innymi słowy państwom członkowskim przyjmującym znaczne liczby osób ubiegających się o azyl). EASO uzyskał pełną zdolność działania w czerwcu 2011 r. i dąży do zwiększenia swojej sprawności, aktywności i oddziaływania we współpracy z Komisją Europejską i Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR).

W maju 2010 r. Komisja Europejska przedstawiła plan działania w zakresie małoletnich bez opieki (COM(2010) 213 final), których uznaje się za najbardziej narażone i zagrożone ofiary migracji. Celem tego planu jest stworzenie skoordynowanego podejścia i zaangażowanie wszystkich państw członkowskich UE w zakresie zapewnienia wysokich standardów przyjmowania, ochrony i integracji małoletnich bez opieki. W uzupełnieniu powyższego planu działania Europejska Sieć Migracyjna sporządziła kompleksowe opracowanie UE dotyczące polityki przyjmowania oraz zasad powrotu i integracji małoletnich bez opieki.

Opracowano szereg dyrektyw w tej dziedzinie. Cztery główne akty prawne dotyczące azylu (wszystkie są obecnie przedmiotem wniosków dotyczących zastąpienia lub przekształcenia):

  • dyrektywa 2011/95/UE w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej;
  • dyrektywa 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej;
  • dyrektywa 2013/33/UE w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową;
  • rozporządzenie dublińskie (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

Wskutek kryzysu migracyjnego mającego miejsce przez znaczną część 2015 r. i 2016 r. Komisja Europejska ogłosiła wnioski dotyczące instrumentu pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych w UE. Zgodnie z tym planem przeznaczono około 700 mln EUR (rozłożone na trzy lata) na pomoc w zapobieganiu kryzysom humanitarnym oraz zapewnienie możliwości szybszego przekazywania żywności oraz zapewnienia schronienia i opieki zdrowotnej, w zależności od potrzeb uchodźców w UE.

W kwietniu 2016 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat (COM(2016) 197 final) uruchamiający proces reformy WESA. Ujęto w nim kwestie sprawiedliwego i zrównoważonego systemu rozdziału osób ubiegających się o azyl wśród państw członkowskich UE; dalszej harmonizacji procedur azylowych i norm w tym zakresie w celu stworzenia równych szans w całej UE, a tym samym ograniczenia czynników przyciągających, sprzyjających nielegalnym przepływom wtórnym; oraz rozszerzenia uprawnień EASO.

W maju 2016 r. Komisja Europejska przedstawiła pierwszy pakiet reform, zawierający wnioski w sprawie ustanowienia zrównoważonego i sprawiedliwego systemu dublińskiego (COM(2016) 270 final), wzmocnienia systemu EURODAC (COM(2016) 272 final) oraz utworzenia prawdziwej europejskiej agencji ds. azylu (COM(2016) 271 final).

W lipcu 2016 r. Komisja Europejska zaproponowała drugi zestaw wniosków dotyczących reformy WESA, na przykład ustanowienia ram UE w zakresie przesiedleń (COM(2016) 468 final), wspólnej procedury ochrony międzynarodowej (COM(2016) 467 final), jak również przekształcenia ustawodawstwa w zakresie norm dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową (COM(2016) 465 final).

Bezpośredni dostęp do
Inne artykuły
Tablice
Baza danych
Sekcja specjalna
Publikacje
Metodologia
Prawodawstwo
Wizualizacje
Linki zewnętrzne




Asylum and first time asylum applicants - monthly data (rounded) (tps00189) (w jęz. angielskim)
Persons subject of asylum applications pending at the end of the month - monthly data (tps00190) (w jęz. angielskim)
Asylum and first time asylum applicants - annual aggregated data (rounded) (tps00191) (w jęz. angielskim)
First instance decisions on asylum applications by type of decision - annual aggregated data (tps00192) (w jęz. angielskim)
Final decisions on asylum applications - annual data (tps00193) (w jęz. angielskim)
Asylum applicants considered to be unaccompanied minors - annual data (tps00194) (w jęz. angielskim)


Asylum and Dublin statistics (migr_asy)
Applications (migr_asyapp)
Decisions on applications and resettlement (migr_asydec)
Dublin’ statistics (migr_dub)


Przypisy

  1. . Całkowitą liczbę dla UE oblicza się jako sumę danych dla państw członkowskich. Dane dla państw członkowskich odnoszą się do liczby osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w danym państwie członkowskim. Osoby mogą jednak ubiegać się o ochronę międzynarodową w więcej niż jednym państwie członkowskim w danym roku referencyjnym. W rezultacie całkowita liczba dla UE może obejmować wnioski wielokrotne. Z danych szacunkowych wykorzystujących najnowsze dostępne statystyki dotyczące rozporządzenia dublińskiego wynika, że około 6 % osób ubiegających się o azyl w UE złożyło w tym samym roku wnioski o udzielenie azylu w więcej niż jednym państwie członkowskim UE.
  2. Do celów niniejszej analizy uwzględniono jedynie obywatelstwa 30 najliczniej reprezentowanych państw osób ubiegających się o azyl.
  3. Od roku referencyjnego 2014 osoby ubiegające się o azyl odrzucone z powodu faktu, że inne państwo członkowskie UE przyjęło odpowiedzialność za rozpatrzenie ich wniosku o udzielenie azylu na podstawie rozporządzenia dublińskiego nr 604/2013, nie zostały uwzględnione w danych dotyczących decyzji odmownych. Obniżyło to liczbę wniosków odrzuconych. W rezultacie, szacuje się, że odsetek pozytywnych decyzji w ogólnej liczbie decyzji pierwszej instancji wzrósł o około 5 punktów procentowych.