chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Platforma electronică pentru educația adulților în Europa

 
 

Blog

De la dezvoltarea comunității la competențele de bază

09/09/2015
by Popescu Anca
Limba: RO
Document available also in: EN FR DE IT PL

În zonele rurale, în afara sistemului şcolar, există foarte puţine oportunități pentru continuarea studiilor, a formării profesionale și chiar și mai puține oportunități de însușire  a competențelor de bază. Sistemul de educaţie nu este încă structurat astfel încât să răspundă provocării de diversificare a economiei rurale. Capitalul uman ca factor determinant al potențialului de dezvoltare al unei regiuni nu este pe deplin înțeles de către factorii de decizie politică. Și nu este înțeles nici faptul că, diversificarea și prosperitatea economiei rurale depind, de asemenea (în mare măsură) de nivelul de educație, competențele și calificarea forței de muncă din mediul rural.

Multe studii susţin faptul că nivelul de calitate a educației în mediul rural este mai scăzut decât în zonele urbane. Şi poate nu avem nevoie neapărat de studii pentru a spune acest lucru –se poate vedea şi simţi la fața locului. Gradul de conştientizare şi îmbunătățirea participării populaţiei rurale în activități de învățare pentru adulți, cu accent special pe dezvoltarea competențelor de bază (dar și alte zone ale educației adulților) pot contribui în mare măsură la o dezvoltare economică şi socială echilibrată, atât la nivel local cât şi naţional.

În România discrepanțele dintre zonele rurale și urbane sunt chiar mai mari decât în ​​alte țări europene. În ultimii ani, au existat mai multe inițiative, programe și proiecte, atât publice, cât și private, finanțate de UE și guvern, care au vizat depășirea diferențelor economice și sociale în zonele rurale, prin încurajarea creării de întreprinderi mici și mijlocii, precum și dezvoltarea competențelor antreprenoriale etc. Din păcate, foarte puține dintre aceste inițiative au pus un accent clar pe nevoia de a dezvolta în primul rând resursele umane prin furnizarea de educație corespunzătoare adulților. Au existat puține proiecte care au recunoscut necesitatea abordării acelor categorii de adulți care sunt slab calificați  sau deloc. Totuși, există câteva proiecte care se adresează celor care nu dețin un nivel satisfăcător al competenţelor de bază pentru a face faţă cu succes atât cerinţelelor legate de locul de muncă, cât și celor legate de traiul zilnic.

Noua Lege a Educației (nr.1/2011), descrie în cadrul capitolului privind învățarea pe tot parcursul vieții  centrele comunitare de învățare continuă ca urmând să fie înființate în fiecare comunitate locală, pentru "punerea în aplicare la nivel de comunitate a politicilor și strategiilor naționale privind învăţarea pe tot parcursul vieţii". Rolul centrelor a fost încă o dată subliniat în Strategia Națională privind învățarea pe tot parcursul vieţii, aprobată recent. Conform legii și metodologiei de organizare a centrelor (se aşteaptă aprobarea acesteia), una dintre principalele responsabilități ale centrelor este aceea de a oferi educație remedială pentru adulți și programe de alfabetizare, care poate fi tradus ca și ”a doua șansă la educație” și programe pentru însușirea competențelor de bază. În ceea ce privește politicile, aceasta este o realizare mare pentru România. Dar, în ceea ce privește implementarea, dincolo de uşile Ministerului nu s-a întâmplat nimic.

Institutul Român de Educație a Adulților (IREA) a luat inițiativa în această privință și, prin proiectul Centrele comunitare pentru învățarea pe tot parcursul vieții - o abordare integrată pentru a depăși diferențele economice, sociale și educaționale din zonele rurale pentru Regiunea de Vest a României va configura, opera și pilota programe de educație pentru adulți (având drept componentă majoră competențele de bază) în patru centre din partea de vest a țării. Va fi un drum lung și dificil pe care parcursul căruia cei implicați vor fi motivați, se vor schimba mentalități, se va creea o cultură a învățării (aproape) de la zero. Aceasta este singura modalitate de a arăta că se poate face și cum se poate face în această privință.

Încurajez cititorii să împărtăşească alte exemple de astfel de intervenţii în zonele defavorizate şi de strategii pentru construirea infrastructurilor de educaţie adresate adulţilor. Învăţarea reciprocă este cheia succesului în procesul de educaţie a adulţilor!

__________________________________

Maria Toia este Director al Institutului Român de Educaţie a Adulţilor (IREA) şi membru al Comitetului Executiv al Rețelei Europene de Competențe de Bază (EBSN). Este specialistă în educația adulților, cu deosebire în zona de cercetare şi dezvoltarea de politici din domeniul educaţiei adulţilor, cu accent pe educaţia de bază a adulţilor şi profesionalizarea formatorilor.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Se afișează 1 - 4 din 4
  • imaginea utilizatorului Ewa Smuk-Stratenwerth
    Bardzo ważny problem! Od 15 lat w naszym Stowarzyszeniu ZIARNO edukując dorosłych na wsi czerpiemy z doświadczeń tzw. pedagogiki grundtvigowskiej. N.F.S. Grundtvig, filozof, poeta, teolog jest postacią powszechnie znaną w swojej ojczyźnie, Danii, dzięki temu, że zapoczątkował ruch folkehojskole. W Polsce ideę tę wprowadził przede wszystkim Ignacy Solarz w okresie międzywojennym i nazwał je uniwersytetami ludowymi. W Skandynawii w dalszym ciągu tamtejsze uniwersytety ludowe świetnie się mają, także dzięki dofinansowaniu rządowemu. Często słyszałam zwłaszcza od Duńczyków, że ich wysoki poziom demokracji i umiejętność pracy zespołowej zawdzięczają właśnie uniwersytetom ludowym. Oprócz rozwijania współpracy w uniwersytetach ludowych jest bardzo dużo nauki praktycznej (learning by doing), co było (i niestety wciąż jest) słabością kształcenia w naszej części Europy. W pedagogice grundtvigowskiej bardzo ważny jest wszechstronny rozwój człowieka, nie koncentrowanie się na wąskich specjalizacjach, które za chwilę mogą być już nie potrzebne. Ale ujawnianie talentów i potencjału studenta/słuchacza. W moim przekonaniu mimo 150 lat, które minęły od powstania pierwszego Uniwersytetu Ludowego w Danii, który właśnie miał zapewnić mieszkańcom wsi szanse rozwoju, ta metoda zachowała swoją aktualność.
  • imaginea utilizatorului Ewa Smuk-Stratenwerth
    Bardzo ważny problem! Od 15 lat w naszym Stowarzyszeniu ZIARNO edukując dorosłych na wsi czerpiemy z doświadczeń tzw. pedagogiki grundtvigowskiej. N.F.S. Grundtvig, filozof, poeta, teolog jest postacią powszechnie znaną w swojej ojczyźnie, Danii, dzięki temu, że zapoczątkował ruch folkehojskole. W Polsce ideę tę wprowadził przede wszystkim Ignacy Solarz w okresie międzywojennym i nazwał je uniwersytetami ludowymi. W Skandynawii w dalszym ciągu tamtejsze uniwersytety ludowe świetnie się mają, także dzięki dofinansowaniu rządowemu. Często słyszałam zwłaszcza od Duńczyków, że ich wysoki poziom demokracji i umiejętność pracy zespołowej zawdzięczają właśnie uniwersytetom ludowym. Oprócz rozwijania współpracy w uniwersytetach ludowych jest bardzo dużo nauki praktycznej (learning by doing), co było (i niestety wciąż jest) słabością kształcenia w naszej części Europy. W pedagogice grundtvigowskiej bardzo ważny jest wszechstronny rozwój człowieka, nie koncentrowanie się na wąskich specjalizacjach, które za chwilę mogą być już nie potrzebne. Ale ujawnianie talentów i potencjału studenta/słuchacza. W moim przekonaniu mimo 150 lat, które minęły od powstania pierwszego Uniwersytetu Ludowego w Danii, który właśnie miał zapewnić mieszkańcom wsi szanse rozwoju, ta metoda zachowała swoją aktualność.
  • imaginea utilizatorului Ewa Smuk-Stratenwerth
    Bardzo ważny problem! Od 15 lat w naszym Stowarzyszeniu ZIARNO edukując dorosłych na wsi czerpiemy z doświadczeń tzw. pedagogiki grundtvigowskiej. N.F.S. Grundtvig, filozof, poeta, teolog jest postacią powszechnie znaną w swojej ojczyźnie, Danii, dzięki temu, że zapoczątkował ruch folkehojskole. W Polsce ideę tę wprowadził przede wszystkim Ignacy Solarz w okresie międzywojennym i nazwał je uniwersytetami ludowymi. W Skandynawii w dalszym ciągu tamtejsze uniwersytety ludowe świetnie się mają, także dzięki dofinansowaniu rządowemu. Często słyszałam zwłaszcza od Duńczyków, że ich wysoki poziom demokracji i umiejętność pracy zespołowej zawdzięczają właśnie uniwersytetom ludowym. Oprócz rozwijania współpracy w uniwersytetach ludowych jest bardzo dużo nauki praktycznej (learning by doing), co było (i niestety wciąż jest) słabością kształcenia w naszej części Europy. W pedagogice grundtvigowskiej bardzo ważny jest wszechstronny rozwój człowieka, nie koncentrowanie się na wąskich specjalizacjach, które za chwilę mogą być już nie potrzebne. Ale ujawnianie talentów i potencjału studenta/słuchacza. W moim przekonaniu mimo 150 lat, które minęły od powstania pierwszego Uniwersytetu Ludowego w Danii, który właśnie miał zapewnić mieszkańcom wsi szanse rozwoju, ta metoda zachowała swoją aktualność.
  • imaginea utilizatorului Ewa Smuk-Stratenwerth
    Bardzo ważny problem! Od 15 lat w naszym Stowarzyszeniu ZIARNO edukując dorosłych na wsi czerpiemy z doświadczeń tzw. pedagogiki grundtvigowskiej. N.F.S. Grundtvig, filozof, poeta, teolog jest postacią powszechnie znaną w swojej ojczyźnie, Danii, dzięki temu, że zapoczątkował ruch folkehojskole. W Polsce ideę tę wprowadził przede wszystkim Ignacy Solarz w okresie międzywojennym i nazwał je uniwersytetami ludowymi. W Skandynawii w dalszym ciągu tamtejsze uniwersytety ludowe świetnie się mają, także dzięki dofinansowaniu rządowemu. Często słyszałam zwłaszcza od Duńczyków, że ich wysoki poziom demokracji i umiejętność pracy zespołowej zawdzięczają właśnie uniwersytetom ludowym. Oprócz rozwijania współpracy w uniwersytetach ludowych jest bardzo dużo nauki praktycznej (learning by doing), co było (i niestety wciąż jest) słabością kształcenia w naszej części Europy. W pedagogice grundtvigowskiej bardzo ważny jest wszechstronny rozwój człowieka, nie koncentrowanie się na wąskich specjalizacjach, które za chwilę mogą być już nie potrzebne. Ale ujawnianie talentów i potencjału studenta/słuchacza. W moim przekonaniu mimo 150 lat, które minęły od powstania pierwszego Uniwersytetu Ludowego w Danii, który właśnie miał zapewnić mieszkańcom wsi szanse rozwoju, ta metoda zachowała swoją aktualność.