chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

ePlatforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Co zrobić, aby inni chcieli się przy nas uczyć?

15/08/2017
by Anna Sarnacka-Smith
Język: PL

Czasem porównuję proces rozwoju kompetencji zespołu do nauki języków obcych – niezbędna jest tu codzienna praca (a nie od czasu do czasu), modelowanie pozytywnych zachowań (a nie pozostawienie pracowników samych sobie w oczekiwaniu na efekty) i przede wszystkim uznanie, że od liderów zespołów pracownicy naprawdę mogą chcieć się uczyć. Potwierdziła mi to w rozmowie Angelika Kołodziej, nauczyciel języków obcych; ta rozmowa to dla mnie duża dawka inspiracji, jeśli chodzi o postawę liderską w procesie uczenia się pracowników, stąd ją wiernie odtwarzam:

Kto nie chciałby mieć pracowników, których poziom motywacji do nauki sięga zenitu… A z Twojego doświadczenia, w relacji między tym kto uczy a uczącym, kto odpowiada za motywację do nauki?

Wydaje się oczywiste, że jeśli uczeń prosi o zajęcia, to wyraża chęć i zainteresowanie, więc motywacja leży po jego stronie. To on wychodzi z inicjatywą, to on inicjuje spotkanie. Jednak nie należy zapominać o tym, jak ważne jest, aby nauczyciel, mentor, osoba przekazująca wiedzę, była jednocześnie motywatorem: budziła motywację, chęć pogłębiania wiedzy i pokazywała ciągle ten cel, który w trakcie codziennej żmudnej nauki może łatwo zniknąć z pola widzenia.

Od czego zależy poziom motywacji osób, które na potrzeby pracy zawodowej uczą się języków?

To cel determinuje motywację ucznia. Jeśli jest on właściwie określony, wtedy nie musimy martwić się o motywację. Problem pojawia się dopiero wtedy, kiedy te cele nie są jasne, ponieważ nie zostały uprzednio sprecyzowane i sami nie wiemy dokładnie, w którym kierunku zmierzamy.

Co jest potrzebne, aby ludziom chciało się uczyć?

Aby ludzie mieli w sobie chęć rozwoju, niezbędna jest nieodparta chęć stawania się lepszym w tym, co robimy, osiągania więcej, pragnienia zdobycia znaczących wyników na rynku, dawania innym tego, co w nas najlepsze, w tym lepsze od konkurencji. To jest spójne z przyjęciem postawy liderskiej, której dotyczy choćby Twoja książka „Everest lidera”. To pragnienie jest naszym wewnętrznym głosem, który zachęca nas do tego, aby sięgnąć po kolejną książkę czy po dodatkowe zajęcia z osobą, która osiągnęła już to, co jeszcze jest przed nami.

Czy poziom motywacji do uczenia się ma związek z wiekiem?

To bardzo ciekawe pytanie. W młodszym wieku fakt uczenia się wynika zwykle z przymusu. W przypadku dzieci jak i nastolatków nie spotyka się zbyt często, aby inicjatywa nauki wychodziła od nich, a raczej jest ona spowodowana oczekiwaniami, które mają względem nich nauczyciele oraz rodzice. Osoby starsze, dojrzalsze, które zabierają się za naukę nowego języka obcego czy konkretnej umiejętności, mają tej motywacji w sobie więcej. Mają wtedy jasno postawiony cel, wiedzą, po co to robią, co chcą osiągnąć. Zwykle nauka wynikają z tej potrzeby przekłada się na najlepsze efekty.

Jakie zachowania musimy w sobie wykształcić, aby inni chcieli się przy nas uczyć?

Jako osoby odpowiedzialne za rozwój innych, wpierw musimy sami wiedzieć, co konkretna wiedza da naszemu pracownikowi i jak wpłynie na jakość jego pracy. Wiedząc, co dzięki temu osiągnie, możemy utrzymać jego motywację, a następnie musimy być konsekwentni w egzekwowaniu. Nie możemy zapomnieć o celu, który mamy wspólnie wyznaczony. Lekcję, którą możemy wyciągnąć od uznanych trenerów, takich jak Jack Canfield czy Brian Tracy jest to, że obaj doskonale wiedzą, że wplatanie humoru i wprowadzanie przyjaznej atmosfery podczas omawiania obszernych zagadnień, pozytywnie wpływa na przyswajanie informacji. Jeśli jesteśmy entuzjastycznie nastawieni względem drugiej osoby, potrafimy zaskakująco wpłynąć na jej zachowanie. Nikt nie będzie chciał podjąć się czegoś, w co sami nie wierzymy. Jeśli dana osoba, pracownik lub uczeń wie, dlaczego ma uczynić postęp, w jakim czasie, zna oczekiwania, zaczyna krok po kroku realizować cele.

 

Anna Sarnacka-Smith – konsultant HR, Master Certified DISC D3 Consultant, trener, właścicielka firmy EFFECTIVENESS, autorka bloga www.disc.com.pl i licznych artykułów na temat badania kompetencji pracowników, podnoszenia efektywności zespołów, Ambasadorka EPALE.

Share on Facebook Share on Twitter Share on Google+ Share on LinkedIn
Refresh comments

Displaying 1 - 3 of 3
  • Obrazek użytkownika Anna Sarnacka-Smith

    Dziękuję za komentarz, odpowiedź na pytanie Pani Beaty, bo ja akurat w tym temacie nie jestem ekspertem:)

  • Obrazek użytkownika Joanna Kic-Drgas

    Na początku chciałabym podziękować za opublikowanie inspirującej rozmowy, która jest niewątpliwie przyczynkiem do rozważań dotyczacych nie tylko nauczania, ale też samego treningu/ przygotowania nauczycieli.

    Ja jednak chciałabym się skupić na chwilę na pytaniu p. Ciężkiej, które jest jak najbardziej zasadne i podzielić się moimi doświadczeniami dotyczącymi "uczenia w działaniu" w odniesieniu do osób dorosłych.

    Po pierwsze, czy metoda jest skuteczna?

    Tak, zdecydowanie, pozwala nie tylko na zastosowanie wiedzy w praktyce (i mam tu na myśli wiedzę językową, ale także przedmiotową, specjalistyczną), ale też samodzielne odkrywanie nowych obszarów poprzez własne doświadczenia. Osoby dorosłe mogą z tej metody skorzystać inaczej, być może nawet skuteczniej niż dzieci.

    Po drugie, gdzie i w jakiej formie można ów metodę zastosować.

    Podam przykłady projektów zrealizowanych w Instytucie Lingwistyki Stosowanej UAM:

    1.MEMODICS D-PL: „Kulturdidaktische Modellbildung. Deutsch-Polnische Erinnerungsorte”

    Dwustronny projekt polsko-niemiecki, którego celem jest wykorzystanie koncepcji polsko-niemieckich miejsc pamięci w dydaktyce języków obcych oraz w obcojęzycznej dydaktyce kultury (w odniesieniu do języka niemieckiego jako obcego w Polsce oraz języka polskiego jako obcego w Niemczech). Istotą projektu jest opracowanie i zweryfikowanie konkretnych modeli zajęć z niemieckimi i polskimi studentami.

    http://ils.amu.edu.pl/index.php/pl/component/content/article/8-pl/122-me...

    2.„Powstanie Warszawskie: wspólne poszukiwanie śladów po 70 latach”

    Polsko-niemiecki projekt studentów i wykładowców Uniwersytetu Phillipsa, Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, przy współpracy Muzeum Powstania Warszawskiego, odbywa się jako wspólne seminarium w semestrze letnim 2014 w miejscu pozauczelnianym w Warszawie. Uczestnicy po stronie niemieckiej to studenci na kierunkach nauczycielskich różnych specjalności, po stronie polskiej – studenci ostatnich lat specjalizacji lingwistyka stosowana (ze znajomością języka niemieckiego na poziomach B2-C1). Po wprowadzających wykładach uznanych ekspertów i świadków tamtych czasów studenci mają za zadanie stworzyć niemiecko-polskie materiały dydaktyczne online (podcasty, videocasty, gry dydaktyczne online, webquesty, wikis itp.), związane tematycznie z Powstaniem Warszawskim i później udostępnione szerszej publiczności. Przygotowanie jak i związane z refleksją utrwalanie procesu pracy następuje w ścisłej współpracy z obydwoma uniwersytetami. Poprzez projekt wspieramy zarówno proces wspólnego uczenia się, polegający na kreatywnym i samodzielnym opracowaniu różnych tematów, jak i rozwój umiejętności empatii, możliwy dzięki spojrzeniu na problem z różnych perspektyw.

    http://ils.amu.edu.pl/index.php/pl/component/content/article/8-pl/120-po...

    Takich projektów na uczelniach jest coraz więcej, co świadczy też o zmieniających się oczekiwaniach wobec procesu nauczania.

  • Obrazek użytkownika Beata Ciężka

    Czy znane są Pani jakieś projekty nauczania języka obcego dorosłych przy wykorzystaniu metodyki “uczenia się w działaniu”? Goethe-Institut realizuje w Polsce projekt „Niemiecki ma klasę” adresowany do szkół podstawowych i gimnazjalnych, dzięki któremu wielu uczniów może doświadczyć frajdy uczenia się niemieckiego poprzez ciekawą pracę na rzecz aranżowania przestrzeni, w której się uczą. Podstawą metodyczną koncepcji tego projektu jest właśnie “uczenie się w działaniu” choć w przestrzeni szkolnej. Ciekawe byłoby dla mnie poznanie przykładów zastosowania tej metodyki w odniesieniu do dorosłych i poznanie ich skuteczności.