chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Kręcenie filmów jako forma aktywnego starzenia się

21/10/2015
by Rumen HALACHEV
Tungumál: PL
Document available also in: EN DE FR IT ES LT DA

/epale/is/file/knowthyself3edited2jpgKnow Thyself

Know Thyself

Jennifer Granville z Leeds Beckett University dzieli się inspirującą relacją na temat swojego zaangażowania w międzynarodowy projekt CINAGE. CINAGE oferuje osobom starszym ekscytujące możliwości uczenia się przez całe życie i sprzyja aktywnemu starzeniu się poprzez uczenie dorosłych krytycznej analizy europejskiego kina oraz umiejętności kręcenia filmów. Dowiedzcie się, w jak sposób Jennifer zaangażowała się w ten projekt, jakie przeszkody musiała pokonać i najważniejsze, co zyskała dzięki temu doświadczeniu.

Opowiedz nam proszę trochę o sobie i swojej pracy.

Pracuję jako wykładowca w Northern Film School, która stanowi część Wydziału Filmu, Muzyki i Sztuk Scenicznych Leeds Beckett University. Jeden z obszarów moich zainteresowań wiąże się z pracą nad zapewnianiem szerszego uczestnictwa i uczeniem się przez całe życie. A wzięło się to stąd, że kiedyś mieliśmy na wydziale kurs pt. „Stopień podstawowy”, ale jakieś 5-6 lat temu uczelnia zaniechała wszystkich kursów na poziomie podstawowym.

To wielka szkoda, gdyż była to doskonała okazja dla osób uczących się w sposób nietradycyjny, aby wybrać się na uczelnię i nauczyć się, jak robić filmy, a często wielu naszych studentów trafiało do nas właśnie tą drogą. Najczęściej byli starsi, bardziej doświadczeni, a przez to kurs miał zupełnie inną dynamikę. Chciałam spróbować znaleźć sposób na wykorzystanie doświadczenia, jakie zdobyliśmy w pracy z tego typu osobami.

W jaki sposób rozpoczęłaś prace nad swoim projektem Grundtvig?

Poszłam na spotkanie, na którym wiele się mówiło na temat programu Grundtvig i rozmaitych możliwości zawiązywania partnerstw i opracowywania kursów dla różnych osób uczących się. Wpisałam swoje nazwisko na listę zainteresowanych partnerstwem i skontaktował się ze mną czołowy partner projektu CINAGE. Czołowym partnerem była portugalska organizacja o nazwie Aid Learn, która realizuje wiele tego typu projektów europejskich. Poszukiwała uczelni, która wniosłaby wiedzę ekspercką z zakresu badań nad zdrowiem oraz kręceniem filmów. Uczelnia Leeds Beckett University nadawała się idealnie, gdyż mamy bardzo rozbudowany wydział zdrowia oraz wydział filmowy.

Wspólnie z Portugalią, Włochami i Słowenią napisaliśmy wniosek, który został początkowo odrzucony, ale nie poddaliśmy się, przeredagowaliśmy go i został przyjęty. Sądzę, że pomysł był dosyć interesujący. Wedle mojej wiedzy żaden inny projekt nie robił podobnych rzeczy z filmem.

W jaki sposób pomocna była współpraca z inną organizacją?

Współpraca jest zawsze dobra – współpracując zawsze się czegoś uczysz. Twoje podejście do różnych rzeczy zawsze się nieco zmienia pod wpływem prowadzonych dyskusji z osobami, które wnoszą całkowicie odmienne doświadczenia. Atrakcyjność tego konkretnego projektu polegała na tym, że organizacja Aid Learn z Portugalii dysponuje całkiem pokaźnym doświadczeniem w realizacji tego typu projektów – niezwykle skomplikowanych przedsięwzięć międzynarodowych. Jeżeli chodzi o kino, to chcieliśmy, aby było prawdziwie europejskie, a nie tylko coś, co robimy w Zjednoczonym Królestwie.

“Starość to nie taka straszna rzecz”

Słoweński Uniwersytet Trzeciego Wieku wniósł także ogromne doświadczenie w andragogice. Co ciekawe odkryliśmy, że większość prowadzonego przez nas nauczania polega bardziej na uczeniu się i samodzielnym poszukiwaniu przez studentów, co prawdopodobnie zupełnie różni się od przyjętych metod nauczania w Europie Wschodniej.

Nawet jeśli teraz jesteśmy gotowi zrealizować CINAGE niezależnie, początkowo świetnym pomysłem było zyskanie perspektywy europejskiej i zapoznanie się z wiedzą i doświadczeniami innych.

W jaki sposób chcecie rozwinąć projekt?

W przyszłym roku mamy nadzieję zaoferować kurs osobom starszym w ramach uczelnianego programu poszerzania uczestnictwa. W tym celu zawiązaliśmy partnerstwo z Radą Miejską Leeds i wykorzystujemy jej sieć, aby dotrzeć do szerszego grona osób. Jednocześnie za pośrednictwem akcji KA1 programu Erasmus + planujemy też dwutygodniową, „skondensowaną” wersję kursu dla edukatorów europejskich.

/epale/is/file/trappedclappereditedjpgCINAGE Clapper

CINAGE Clapper

W jaki sposób utrzymywałaś kontakt z partnerami projektu?

Planowaliśmy i podejmowaliśmy decyzje wspólnie po zagorzałych dyskusjach. Spotykaliśmy się głównie osobiście. Spotkaliśmy się raz we Włoszech i Portugalii, dwa razy w Słowenii, a spotkanie zamykające odbyło się w Zjednoczonym Królestwie. Dysponowaliśmy także bardzo dobrym środowiskiem online o nazwie Wiggio – na licencji open source. To było doskonałe miejsce do wspólnego korzystania z dokumentów, przechowywania ich, przesyłania wiadomości i prowadzenia dyskusji. Stamtąd też zewnętrzny podmiot oceniający pozyskał nasze dokumenty.

Kto wziął udział w projekcie? Czy jest ktoś, kto szczególnie utkwił Ci w pamięci?

Większość osób, które wzięły udział w tym projekcie było dosyć dobrze wykształconych, zainspirowanych, aktywnych i to było widać podczas prac. Jestem przekonana, że nauczyliśmy się od nich, jak w przyszłości możemy udoskonalić nasze podejście do projektu. Nawiązali niezwykle zażyłe przyjaźnie i stworzyli grupy robocze, które nadal funkcjonują. Odbyło się już przyjęcie w domu jednego z uczestników, które przyniosło kursantom mnóstwo korzyści społecznych. Kilku kursantów zgłosiło się także na ochotnika, aby pomóc mi w rozpowszechnianiu wyników, co z naszej perspektywy było naprawdę wspaniałe.

Jednym z wyróżniających się kursantów była Liz Cashden, 86. Napisała i zagrała w Swimming Pool oraz wyreżyserowała Know Thyself. Tryskała energią, była niezwykle inteligentna i chętna do współpracy – prawdziwe źródło inspiracji dla każdego.

 

 

Jakie były rezultaty?

Jednym z namacalnych rezultatów projektu jest pakiet CINAGE i Guide for Adult Educators (Przewodnik dla edukatorów osób dorosłych), z którego jesteśmy niezwykle dumni. Zorganizowaliśmy także konferencję zamykającą w ramach naszego zatwierdzonego wniosku oraz festiwal filmów, który mamy zamiar przekształcić w coroczne wydarzenie. Nie mogliśmy w tym roku starać się o sponsoring festiwalu, ale w przyszłym roku mamy nadzieję pozyskać sponsorów i znacznie zwiększyć zasięg festiwalu. To będzie festiwal oparty na starości w Zjednoczonym Królestwie, ale będzie miał także formułę sympozjum, a zatem naszymi grupami docelowymi będą nauczyciele akademiccy i filmowcy.

/epale/is/file/cinagewelcomepackjpgCINAGE Package

CINAGE Package

W tym roku wyświetliliśmy wszystkie 12 filmów CINAGE, a po południu odbył się konkurs. Zasady konkursu, w którym przewidziano trzy kategorie, były następujące: film musiał poruszać problem wieku lub starzenia się, musiał w nim grać starszy aktor lub być nakręcony przez starszego filmowca. Wpłynęło 50 filmów, spośród których wyświetliliśmy 30 i wyłoniliśmy trzech nagrodzonych.

„To było niesłychanie wzruszające doświadczenie”

Mamy nadzieję, że w przyszłości uda nam się podjąć takie działania na większą skalę. Wydarzenie uzyskało wsparcie Rady Miejskiej Leeds i mamy nadzieję, że kolejna edycja stanie się częścią Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Leeds. Organizowany jest festiwal filmów osób młodszych, co więc stoi na przeszkodzie organizacji festiwalu filmów autorstwa osób starszych? W sumie byłoby wspaniale wykorzystać EPALE jako narzędzie do promocji naszego projektu i nadchodzących wydarzeń.

Jakie znaczenie miał dla Ciebie udział w projekcie?

Brałam udział w realizacji trzech filmów tutaj w Zjednoczonym Królestwie, pomagaliśmy także w przygotowaniu napisów do innych obrazów, ale niezwykle wzruszający był moment, kiedy zobaczyliśmy wszystkie 12 produkcji na dużym ekranie. Poczuliśmy się tak, jakbyśmy zrobili naprawdę coś całkiem wyjątkowego. Moim zdaniem niezwykłe było również to, jak wiele różnych aspektów starzenia się przedstawionych zostało w pozytywnym świetle. Wcale nie były pełne mrocznych i ponurych akcentów.

Mam 61 lat i wynoszę z tego doświadczenia przekonanie, że starość to nie taka straszna rzecz. Ponadto mam też mnóstwo czasu na rzeczy, które przynoszą mi osobistą satysfakcję, a na których normalnie nie mogłabym się skupić. Pracując na wydziale filmowym przywykłam do współpracy z osobami wywodzącymi się z różnych krajów i kultur. To czego nauczyli mnie partnerzy projektu, to głównie sposób prowadzenia projektu, gdyż cała trójka dysponuje w tym względzie ogromnym doświadczeniem. Wielu rzeczy nauczyli mnie też uczestnicy – każdy z nich był niezwykle interesującą jednostką.

 

 

Kolejna naprawdę fantastyczna rzecz dla mnie osobiście to aspekt międzypokoleniowy. W czasie kręcenia filmów korzystaliśmy w szerokim wymiarze z pomocy studentów mających służyć wsparciem starszym osobom uczącym się. Obydwie grupy były w stanie dostrzec nawzajem swoje kompetencje i to jak wiele mają sobie do zaoferowania. To była niezwykle udana część projektu, o której wcześniej nawet nie pomyślałam. Wielu moich studentów powiedziało mi po wszystkim, że to był jeden z najlepszych projektów, w których wzięli udział odkąd są na wydziale filmowym – byli po prostu zachwyceni. Jeżeli chodzi o Zjednoczone Królestwo, to mieliśmy w sumie około 30 starszych osób uczących się i około 50 młodszych studentów. Mogliśmy polegać na profesjonalnym operatorze filmowym i reżyserze, który zapewniał wsparcie starszym studentom w trakcie reżyserowania.

Dwa tygodnie kręcenia filmów były niesamowicie ekscytujące i na zawsze pozostanie mi w pamięci widok tych wszystkich ludzi tworzących ekipę filmową. Jeżeli miałabym taką możliwość, to zdecydowanie chciałabym to doświadczenie powtórzyć.

 

Jeżeli pracujesz z uczniami dorosłymi i chcesz się podzielić swoją relacją na platformie EPALE, napisz do nas na adres news@epale-support.eu

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Displaying 1 - 10 of 20
  • Jolanta WOLAGIEWICZ's picture

    Wspólne tworzenie filmu było jednym z głównych rezultatów projektu partnerskiego GRUNDTVIGA, realizowanego przez Akademię plus 50 (Białystok) z partnerami z Niemiec i Turcji (organizacje pracujące z seniorami).  Podczas połączeń skypowych oprócz "szlifowania" języka angielskiego (czasem z pomocą nauczyciela) międzynarodowe grypki wybrały temat filmu, z założeniem, że różnice kulturowe mogą być powodem nieporozumień.  Stopniowo też przygotowywały scenariusz, żeby na spotkaniach partnetów dopracować szczegóły i kręcić poszczególne sceny. Żeby wymyśleć terść trzeba było najpierw nawzajem poznać zwyczaje  i ustalić różnice kulturowe. Było to bardzo ciekawe doświadczenie dla wszystkich uczestników i kadry a efekt tych działań można zobaczyć tu http://plus50.org.pl/lost-and-found/

  • Jagoda Lipińska's picture

    Uważam, że to bardzo dobry pomysł na rozszerzanie idei long life learning. Uczenie i angażowanie seniorów do krytycznej refleksji nad oglądanymi filmami oraz mozliwość kręcenia swoich jest niezwykle owocne nie tylko dla ludzi starszych ale także dla młodszych pokoleń. Współpraca międzypokoleniowa to coś niesamowitego, daje wiele możliwości rozwoju nie tylko seniorom ale także ludziom młodym.

  • Elena Galifianaki's picture

    Want to know more about arts and culture in adult education? EPALE is hosting Museums, Galleries and Culture Week on 15-19 February 2016 to bring together news, events, resources and discussions!

    Join us at https://ec.europa.eu/epale/node/18826 and on social media at #epale2016.

  • Elena Galifianaki's picture

    Hello Dušana, Hello Teresa,

    After your latest posts, I was really intrigued about the existence of such interesting projects that use cinema as a means to educate. On a further search online for similar/related projects I also found these ones in case you were interested: (I am sure you are already aware of them but in any case just posting them here...)

    Cine-Train: Film-Making for Educators - http://cinetrainproject.com 

    CinEd: An educational program on European cinema for schools as well as training for instructors - http://www.institutfrancais.com/en/news/launch-cined-european-cinema-education-program

    Best,

    Elena

  • Elena Galifianaki's picture

    Thank you Dusana,

    for all the addtional information provided. It seems that there is a lot of good work going on at the Slovenian Third Age University!

    Best,

    Elena

  • DUSANA FINDEISEN's picture

    This is an interview with one of the members of  the Slovenian CINAGE focus group who is also a painter and has been teaching older people for tewnty years.

     

    Miran Erič is a painter, researcher  of  underwater cultural heritage, lecturer and  has been active at Slovenian Third Age University as a mentor of study circles of painting.  Within this university, and upon the initiative of his older students, he founded a group of  older learners-painters with an eloquent name The Turtles. He is a keen and innovative observer of active ageing, an expert of active ageing and a militant in this field. In his foreword to the monograph The Turtles, he keeps asking himself about the role of older adult education, education as an activity and a possibility for older people to progress and to be in a transformational contact with themselves and the world around them.

     

    D.F. What is active ageing is in your eyes?

     

    M.E. As I view it, it is about being able and being supported and being expected to take a transformational, a decisive role in society, communities  and in one’s individual life.

     

    D.F. You keep asking yourself why your students who over years have become  excellent and innovative painters, have exhibited their paintings in professional galleries, have acquired their own author style are still being looked down by professional circles and critics as if their creativity were less valuable than the creativity of  others, who are younger and  formally educated?

     

    M. E. I think it is all about the social construction of old age. I keep asking myself how can one be active in later life if society and culture are implicitly or overtly against one’s activity? Shouldn’t we better try to produce a strong and constant  impact on society, pushing it to change and  dismantle its stereotypes about old age?

     

    Today the visual culture has become the culture of majority

     

    D.F. You have accepted our invitation to take part in  the CINAGE  focus group. Why?

     

    M. E.  Ours is a visual society and  younger generations have been born into it. Today, at a very early age, one  starts amusing oneself producing films. One is not formally educated  to this end, of course not, but due to the fact that one has been in touch with hundreds or thousands of visual presentations, that one has been learning autonomously,  one can  tell the difference between what is  beautiful and what is not. What is more, the quantity if visual images younger people have been touch with has enabled them to develop  aesthetic criteria. This is not the case of older people who  quite often  are not that much included in this visual culture and society, or at least are less included than younger people.  Older adults have well developed cognitive abilities, therefore  they should be taught about  the visual images and their power of expression.

     

    D.F.  Will that  be enough?

     

    M. E. What I also like about the CINAGE project is that older learners will learn how to visually convey their understanding  of active ageing. They could even produce a publicity for active ageing. Now, we are all  confronted with new media, since they are at a reasonable price, and new technological possibilities. So, older people should first learn about them,  to see what they can do using  them.  And this will be the case in the CINAGE project. Therefore, I think that in our  focus group,  we should also have a  film maker, somebody who knows about how to use the film tools and technology and also for the course, there should be a film maker.

     

    D. F. How will the CINAGE project affect  the CINAGE course participants…?

     

    M. E. Well , we are all film viewers, literally all of us. Annually, we view at least from 5-10 featured films, but the participants in the CINAGE course will hopefully develop the understanding of both films and  active ageing.  This will be specific and  the course in itself will be for some of them an act of active ageing.

     

    By analogy with my students who learn how to paint  and acquire a certain ability to  look analytically  at paintings, I expect that the CINAGE course participants  will develop the understanding of  film  and of its power of expression. Study circles of painting enable their members to attribute a meaning to the paintings and the process of painting and the CINAGE course will enable the participants  to attribute a meaning to  film and cinema.

     

    Now, in  visual society  it is not enough to talk about active ageing. It is necessary to convey messages using films and other visual media. The course will enable the participants to live as film viewers or film makers like my students of painting are taught to live as  painters which is far more than holding a brush for an hour or two a day.

     

    D.F. What do you think the CINAGE course may offer to the participants?

     

    M.E.  I hope the course participants will  learn about the possibilities the new technology can offer them; the visualisation may offer them a possibility to penetrate their own psychic world and the world around them and  to better understand  beauty. They will learn about  film tools and  the contents and how they are related. The tools are important! If somebody is asked to paint he should know about the tools  needed, if somebody is asked to write, to take photos, again somebody should know how to handle the tools.

     

    D. F. What do you think about the film Good to go which you and the focus group screened when you met last Friday ?  

     

    M. W. Well, I think that we have started building together a new view of ageing. The script writer of the film Good to go is probably much younger than the featured main characters, therefore there are so  many stereotypes about old age in this film -but also active ageing competencies, of course. There is a mix of them.  For instance I can hardly believe that in reality older people are  as grumpy and grudgy as Ivan is.  In any case, I have not met anyone like Ivan so far.

     

    There is nothing like generally valid active ageing

     

    D. F. I was amazed at the dynamics of the focus group.

     

    M. E.  So was I.  I would appreciate, if we could screen more films together. What we say as a result of thinking together, could   lead to our  new understanding  of older people and their position in society. First and foremost , we should  stop thinking about active ageing in general. There is nothing like generally valid active ageing. It can be very different, depending not only on one’s social and cultural environment…  not so much on older people’s age, but mostly on their socio-economic condition, on their status, on the fact that they live alone or in partnership, are healthy or not, have children or not…work or not.  If I am a young retiree my active ageing would be different from someone’s who is not healthy… Well, I really appreciated our meeting and how the focus group is being composed and moderated.

     

    Dušana Findeisen

     

     

     

     

  • DUSANA FINDEISEN's picture

    In university lifelong learning programmes (adult education ) this type of programme and projects could be used in social sciences, social work, andragogy and socio-cultural education, geragogy, developmental pyschology, filmakinng, sociology of everyday life, creative writing  etc. It could  also be used in relation to the topic of communication, emotions, stereotypes, prejudices, discrimination, older people's needs, the importance of public space in old age, active ageing public policies ( WHO OECD, European Commission)

    Elena, since you are interested about the univeristy setting, here are some  of our young facilitators impressions ( they are from the Academy of Arts, Film, Theatre and Television, University of Ljubljana.

    • Andrej Avanzo

    Looking back, now that we have accomplished the majority of our tasks, I am confident that this project has been/ and will remain in the future/ essentially a very nice experience for me. It was not about teaching how to produce films, but more about making three films together and at the same time about getting familiar with active ageing and filmmaking. As I view it, these films are valuable precisely because the process of producing them has been so special. In a way, they give currency to Zeit Geist, they are a crossing over and among generations. I am immensely happy to have been a part of everything. Thank you for the effort you put in it, and thank you for the perfect organisation.

    • Maja Križnik

    The CINAGE project has been a remarkably pleasant experience and above all, my very first experience with facilitating scenario writing. I was happy to be able to work with older people, older participants. Personally, I am very respectful of those who are more experienced than I am. We facilitators, we thought we should devise and deliver a kind of programme that would take into account their experience and would be teaching participants the basics of how to think film. I claim that it is of extreme importance to start making a film by a well elaborated scenario. At the beginning, I found it quite difficult to accomplish such a complex task of having our students write three scenarios in only two sessions! Due to our tremendously enthusiastic participants, we did it. Whatever the age of the participants, creative team work is a sensible and fragile task, and there were some frictions and tensions in our group which we managed to channel into sort of creative group dynamics. In the end, I was really profoundly satisfied with the overall process, with the fact that we did not have to face any major distractions. I do think we have done a wonderful job together. It has been very interesting to see the participants getting ever more able and qualified, reaching a high level of autonomy in shooting films. I felt most rewarded listening to them, when they were talking how they shared newly acquired knowledge with their family friends and by their being proud of their accomplishments.

    • Jerca Jerič

    I think, participating in the CINAGE project was a rather specific challenge, for I had not been working as a facilitator or lecturer before. I was most challenged by facilitating older people who were highly experienced. Due to their interest in participating in this enterprise would be quite different I thought. Yet, as we know, the overall producing a film is colourful, but we. Facilitators were confident that we would find a suitable function for each participant.

    The participants surprised me. I was surprised by their commitment and knowledge. Despite some of them had some experience with film making and felt close to cinema, there were many do did not have any relevant knowledge about film production. Those were my biggest challenge and I wanted them to be a part of the film crew. To take on a role or two, a function or more functions that are needed during the film shooting and in the preparation process. They found appropriate functions, and if they were not satisfied they could still exchange them in the next films. Each film supposed a different crew and each student could test his or her abilities in different functions

     

    Dušana Findeisen, Slovenian Third Age University

  • Kirsten Mülheims's picture

    Thank you for presenting this interesting project that seems to have had a valuable impact on everybody involved!

    You offer your approach to adult education in general which makes sense to me. At the same time, being involved in research about the expansion of university lifelong learning in Germany, I would like to learn more about the special contribution of the university-context to your project. You pointed out one important aspect: that is the cooperation of young and old students.

    I would be happy to get in touch, with whoever is interested to share ideas about this aspect. 

     

     

  • DUSANA FINDEISEN's picture

    Reading this interview with Jennifer, I sense that I have  had the same feeling about the value of CINAGE as she has and I also agree with Nikolai about MEMORO and the feelings he had when the project in which they sincerely believed was rejected.

    As compared  with other projects we have been involved in,  CINAGE is a wonderful project that corresponds to the basic theses about education of older people. Older people's education is established for social reasons, for increasing social fairness. So, it has a social and also political role. It has to change one's attitude towards old age, it has to create intergenerational bonds, it has to be creative, participative and has to bring back older people into the public space ( Hannah Arendt) increase their visibility. CINAGE has been all of this and more. It has made us aware ( focus groups) that our, experts', idea about active ageing is also far from reality... as the one of policy makers and filmmakers.  We have to listen to older people, they have a lot to say about themselves. For instance the majority of the films we selected for screening ere made about older people 80+ and were  made by much younger film directors  and script writers. We found  out that we do not know  how 80+ feel and think, not even talk….

    CINAGE was a great opportunity for older people to talk about their age and themselves. It also brought a lot of optimism about old age to older and younger people and it included older people into our visual civilisation.

    As far as Slovenian Third Age University we learned a lot from partners since we all had. each of us a different, but outstanding expertise.

    "Riches de cet experience" as  the French would say, we prepared a new project which is also quite innovative to my knowledge: learning from social movements and collective actions in which older people participated, that was meant to be a learning opportunity also for younger generations born into the world of global capitalism and consumerism... a lesson on how to be together versus individualism... And it has been rejected.

    From experience we can say that if the project is also about European policies, if it ensures visibility of the project and reality of European Union, it has a greater chance to be accepted. But this is not always possible. Another frustrating thing is that no matter how good you are at carrying out a project, it does not influence your credibility when a next project is at stake.

    Thank you to other contributors for notifying valuable other projects.

     

     

  • Elena Galifianaki's picture

    Hi Dusana,

    You are very welcome about the "other projects" info.

    Indeed there are so many projects around the European Union that do wonderful stuff and often communities, like this one here, help members with similar interests engage, find out more about what others are doing and thus build upon previous experiences so as to create new (and improved) projects and disseminate best practices to those who need it the most.