chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Euroopa täiskasvanuhariduse veebikeskkond

 
 

Ajaveeb

Arvamus: Täiskasvanuharidus on 'naiselik' sektor – kas see võiks olla põhjus, miks meil ei ole piisavalt raha?

24/03/2016
by Georgi SKOROBOGATOV
Keel: ET
Document available also in: EN FR DE IT PL ES HU LV LT CS BG

/epale/et/file/feminine-sectorFeminine sector

Feminine sector

Üldine/liberaalne mitteformaalne täiskasvanuharidus on sektor, kus on ülekaalus naised. Võtame näiteks Volkshochschulen (täiskasvanuhariduse keskused) Saksamaal ja Austrias, kus 75% osalejatest on naised. Muster liberaalse hariduse andjate hulgas on sarnane. On ka teisi sektoreid, kus peamiselt domineerivad naised (nii osalejate kui ka osutajatena): näiteks võõrkeeled või tervise valdkond. Sooline väljakutse täiskasvanuhariduses Euroopas ei ole seega mitte niivõrd saada naised õppima, kui kaasata mehi, eriti sellistes valdkondades nagu tervis.

Abstraktsemal tasandil, ametlikud sektorid, eriti kõrgharidus, esindavad organiseeritud, teoreetilise ja akadeemilise teadustöö narratiivi, kelle õpetust peetakse oluliseks – te võite nimetada seda narratiivi mehelikuks. Kui te lähete minu vana ülikooli (Viini ülikool) siseõue, siis te seisate silmitsi paljude mehebüstidega pjedestaalidel.

Täiskasvanuharidus on naiselik sektor

Hiljutisel Elukestva Õppe Huvikogukonna kohtumisel valisime teemaks haridus isikliku arengu ja heaolu huvides, mida on üsna raske esitada poliitika tasandil. Me nõustusime kõik, et üks põhjusi, miks see on raske, on selles, et isiklikule arengule ja heaolule mõtlemine on midagi, mida teevad keskealised naised. Seda nähakse naiseliku, mitte mehelikuna.

Samuti, mida “elementaarsem” õpetamise ja õppimise tase on, seda naiselikumaks see muutub. Huvitaval kombel on see midagi, mida me jagame varase lapsepõlve sektoriga, mis on oma personali struktuuri poolest peaaegu eranditult naissoost. Seal kalduvad ka palgatasemed olema väga madalad. Tundub, et selle aluseks on eeldus, et laste eest hoolitsemine on kas väga lihtne või midagi, mida naised niikuinii teevad ja seetõttu ei nõua see asjakohast koolitust ja tasustamist. Sama tundub kehtivat täiskasvanute õpetamise põhioskuste kohta – see peab olema lihtne, sest enamasti teevad seda naised, on ju nii?

Mitteformaalne täiskasvanuharidus kipub olema fragmenteeritud ja suunatud oskustele, mis on põhilised, konkreetsed ja efektiivsed. See muudab üldise/täiskasvanuhariduse naiselikuks sektoriks, mis on binaarses opositsioonis kõrghariduse monoliitse, abstraktse, meheliku sektoriga. (Koolid ja kutsehariduskeskused liiguvad sõltuvalt asjaoludest nende kahe vahel).

Sektorite sooline palgalõhe 

Ja nüüd – räägime rahast, ressurssidest ja tunnustusest. Aastakümneid on feministid ja nende toetajad vaidlustanud sektorite soolist segregatsiooni ja sellele vastavat palgavahet. Praktilisel tasandil tähendab see, näiteks, üleminekut nõudmiselt „võrdse töö eest võrdne tasu“ (mille eest on juba võideldud) nõudmisele „võrdne tasu võrdse väärtusega töö eest“ (veel käimas). Elukestva õppe valdkonnas oleme kogenud ka mitmeid muutusi: me hindame akadeemilisi ja tehnilisi oskusi ja pädevust väga, kuid on tehtud palju katseid anda sama väärtus teistele õppevormidele. UNESCO õppimise neli sammast jäävad jätkuvalt peamiseks arenguks, sest need räägivad sellest, et tuleb õppida olema, õppida tegema, õppida teadma ja õppida koos elama.

Siiski, kallutatus jääb: mida teoreetilisem ja „mehelikum“, seda rohkem raha sektor kipub saama. Ja kuna täiskasvanute ja põhioskuste koolitajad on naiselik sektor, ei saa me piisavalt. Ja kas see on juhus, et riigid, mis on saavutanud kõige suuremat edu soolise võrdõiguslikkuse küsimuses, on samas riigid, kus on kõige arenenumad täiskasvanuhariduse süsteemid? Ma ei arva nii.

Lõhe sulgemine

Minu tagasihoidlikud ettepanekud on seega:

  • Korraldagem laiapõhjaline arutelu oskuste, pädevuste ja teadmiste üle, mida me 21. sajandil vajame. Kas teadus on vajalik? Absoluutselt, ma isegi väidan, et meil on vaja algatust, mis tegeleks teadusliku kirjaoskusega, arvestades jama, mida inimesed usuvad vaktsineerimise jne suhtes. Kuid me peame ka keskenduma inimese isiklikule arengule, (vaimsele) tervisele. Ja kui me vaatame põlevaid varjupaigataotlejate keskusi, on meil palju õppida ka koos elamise kohta.
  • Rääkigem ka sellest, kui palju see õpetamine ja koolitamine väärt on. Kas me tahame kvaliteeti? Kas me tahame olla kindlad, et inimesed (naised!), kes seda tööd teevad, võivad ka korralikku elatist teenida? Kas mees, kes õpetab keemiat, on tõesti rohkem väärt kui naine, kes õpetab täiskasvanute kirjaoskust?

Ja võib-olla peaksime lõpuks esitama põhiküsimuse: miks on nii, et naised annavad ühiskonnale nii palju (kogu see pere- ja hooldustöö, vabatahtlik töö, töötamine madala palgaga sektorites, väiksemate pensionite saamine, rohkem maksmine “sooliste toodete” eest jne) ja kõik hüved lähevad rikastele meestele? Võtame lihtsalt ühe väga selge ja kaasaegse näite, kus mehed annavad üksteisele palju raha ilma mingi põhjuseta – paigutagem osa FIFA rahast ümber täiskasvanuharidusele, ja siis me näeme muutust.

Gina Ebner on Euroopa Täiskasvanuhariduse Assotsiatsiooni (EAEA) peasekretär.
 

 

 

 

Olete huvitatud sellest, kuidas täiskasvanuharidus võib aidata kaasa soolisele võrdõiguslikkusele? Osalege meie arutelul siin
Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
  • Kasutaja Kkristīne Jukna pilt
    Ļoti stereotipisks raksts ,visādi pieņēmumi. Un šis teikums :''Un varbūt mums beidzot vajadzētu uzdot galveno jautājumu: kā tas var būt, ka sievietes sniedz sabiedrībai tik daudz (pienākumi ģimenē un rūpes par citiem, brīvprātīgo darbs, darbs zemu atalgotās nozarēs, mazākas pensijas, lielāki izdevumi par „sieviešu precēm” utt.)'' Nepiekrītu, arī vīriešiem ir pienākumi ģimenē, arī vīrieši dara brīvprātīgo darbu, un arī vīriešiem dažās nozarēs ir zems atalgojums. Bet piekrītu, ka jārīkojas ,lai pasaulē nebūtu tādas diskriminācijas. Arī sievietes grib un būtu pelnījušas pelnīt vairāk. 
  • Kasutaja Jausma Rozenšteine pilt
    Piekrītu, ka zglītība ir sieviešu joma.
     Vidēji atalgojums ir ļoti zems un nav konkurēt spējīgs.  
  • Kasutaja Agata Koban pilt

    Bardzo ciekawy artykuł, stawiający śmiałe tezy.

    Jako studentka Uniwersytetu obserwując jego struktury i funkcjonowanie, nie do końca zgadzam się z twierdzeniem, że jest to sektor zdominowany przez kobiety, w mojej opinii udział obu płci jest tu zrównoważony. Zgadzam się z opinią, że nauczanie "podstawowe"/ początkowe jest zdominowane przez nauczycieli płci żeńskiej. Za słuszną uważam też zależność między płacami na niekorzyść kobiet oraz z tym, że najwięcej pieniędzy zyskują sektory teoretyczne i męskie.

  • Kasutaja Dagmara Buller pilt

    Wydaje mi się, że co do feminizacji tego obszaru ma Pani rację. Już na uczelniach wyższych zauważa się znacznie przewyższający odsetek studentów płci pięknej w stosuku do mężczyzn. Z czego to może wynikać? Być może z faktu, iż edukacja dorosłych łączy się jeszcze mocno z pedagogiką i odrębnego nauczania andragogiki w Polsce jest niewiele. A sam ten fakt w dużej mierze powodować może zniechęcenie do szkolenia się w tytule andragoga. Co do płac, nie jestem w stanie się wypowiedzieć, gdyż nie mam w tym absolutnego doświadczenia.

  • Kasutaja Aleksander Kobylarek pilt

    Bardzo ciekawe i prowokujące tezy. Wydaje mi się jednak, że na edukację dorosłych i jej finansowanie należałoby patrzeć nieco szerzej niz poprzez sfeminizowanie i niedoinwestwoanie, gdyż takie ujęcie sprawy może łatwo zwieść nas na manowce. Przede wszytkim sektor edukacji dorosłych jest bardzo zróznicowny i nie da się tak łatwo przeciwstawić np szkolnictwu wyższemu (nawiasem mówiąc uniwersytety też są sfeminizowane). W ramach edukacji dorosłych odbywają się przecież szkolenia kadry menedżerskiej i bardzo prestiżowe szkolenia wewnętrzne, wysoko opłacane i wymagające bardzo specyficznych specjalistycznych umiejętności od trenerów/ trenerek. To, że są niewidoczne z perspektywy systemu szkoleń zapewnianych przez państwo lub organizacje pozarządowe, które je finansują z projektów edukacyjnych, powoduje, że często o nich zapominamy. Nie znam badań, ktore by pokazywały, czy te szkolenia są sfeminizowane, ale podejrzewam, że o zatrudnieniu w charakterze trenera/trenerki, coacha, czy mentora/ metnorki, najczęściej decyduje profesjonalizm, przygotowanie i doświadczenie a nie płeć. W firmach szkoleniowych, które znam najczęściej pracują i kobiety i mężczyźni.

    Faktem jest niedoinwestowanie sektora edukacji dorosłych- przynajmniej w Polsce, ale nie upatrywałbym tu źródła problemu w feminizacji, lecz w niskim priorytecie jaki nadają edukacji dorosłych różnego rodzaju decydenci. Czasem odnoszę wrażenie, że istnieje powszechne przekonanie zwłaszcza u decydentów), iż edukację dorosłych powinni sobie finansowac przede wszytkim beneficjenci, bo to ich interes. Tymczasem uczące się społeczeństwo jest wartością samą w sobie i warto inwestować zarówno w podwyższanie kwalifikacji instruktorów/ instruktorek, jak i kompetencje kluczowe uczących się dorosłych. 

  • Kasutaja vicky Duckworth pilt

    Interesting blog which for me illuminates how transferrable  caring and domestic capitals, which  gendered are so powerful and yet often 'othered'  and not valued in the public domain of work