First published on
07 czerwca 2017

W dokumencie przedstawiono trzy możliwe scenariusze dotyczące przyszłości europejskiej obronności:

 

  • Scenariusz współpracy w zakresie bezpieczeństwa i obrony

Kraje UE w dalszym ciągu decydowałyby o potrzebie współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony dobrowolnie i dla każdego przypadku z osobna, a UE uzupełniałaby działania podejmowane na poziomie krajowym. Współpraca w dziedzinie obronności zostałaby wzmocniona, jednak udział UE w najbardziej wymagających działaniach byłby nadal ograniczony. Nowy Europejski Fundusz Obronny umożliwiłby powstanie pewnego nowego wspólnego potencjału, ale kraje UE w dalszym ciągu nadzorowałyby większość działań w zakresie tego potencjału i większość zamówień publicznych w tej dziedzinie. Współpraca między UE a NATO zachowałaby obecną formę i strukturę.

 

  • Scenariusz podziału zadań w zakresie bezpieczeństwa i obrony

W ramach tego bardziej ambitnego scenariusza kraje UE połączyłyby niektóre aktywa finansowe i operacyjne, aby zwiększyć solidarność w dziedzinie obronności. Zwiększyłoby się także zaangażowanie Unii w ochronę Europy, zarówno na terytorium UE, jak i poza jej granicami. Rola Unii zwiększyłaby się w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo cybernetyczne, ochrona granic lub zwalczanie terroryzmu. Doszłoby także do wzmocnienia aspektów związanych z obroną i bezpieczeństwem w polityce wewnętrznej UE w takich dziedzinach jak energia, zdrowie, polityka celna i polityka w dziedzinie przestrzeni kosmicznej. Większej zdolności do działania odpowiadałaby wola polityczna prowadzenia tychże działań oraz proces decyzyjny dostosowany do dużej prędkości, z jaką zmienia się kontekst strategiczny. UE i NATO mogłyby również zwiększyć wzajemną współpracę i koordynację całego spektrum zagadnień.

 

  • Scenariusz wspólnej obrony i bezpieczeństwa

W ramach najbardziej ambitnego scenariusza przewidziano stopniowe kształtowanie wspólnej unijnej polityki obronnej prowadzące do wspólnej obrony na podstawie art. 42 Traktatu UE. Zgodnie z jego postanowieniami grupa państw członkowskich o podobnych poglądach mogłaby wprowadzić europejską obronność na wyższy poziom zaawansowania. W tym scenariuszu kraje UE podejmowałyby większe zobowiązania na rzecz wzajemnego bezpieczeństwa, co oznacza, że za ochronę Europy wspólnie odpowiedzialne byłyby UE i NATO. UE byłaby w stanie prowadzić zaawansowane operacje w zakresie bezpieczeństwa i obrony w oparciu o określony stopień integracji sił obronnych państw członkowskich. UE wspierałaby wspólne programy obrony ze środków Europejskiego Funduszu Obronnego oraz powołałaby specjalną europejską agencję badań nad obronnością. Działania te przyczyniłyby się do rozwoju rzeczywistego europejskiego rynku obronności, którego kluczowe obszary działalności strategicznej byłyby chronione przed wrogimi przejęciami zewnętrznymi.

 

Scenariusze te nie wykluczają się wzajemnie, lecz pokazują trzy różne poziomy ambicji, jeśli chodzi o solidarność.

Zwiększenie bezpieczeństwa Europy jest koniecznością. Kraje UE, wspierane przez instytucje UE, będą miały decydujący głos przy określaniu poziomu ambicji. Patrząc w przyszłość, muszą one teraz podjąć decyzję dotyczącą kierunku i prędkości działań, jakie należy podjąć w celu ochrony obywateli Europy.

Files

PobierzPDF - 672.9 KB