Działania w dziedzinie klimatu

Pierwszy okres rozliczeniowy protokołu z Kioto (2008–2012)

Polityka

Protokół z Kioto z 1997 r. – porozumienie w ramach Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) – stanowi jedyny prawnie wiążący traktat międzynarodowy w sprawie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych.

Wiele podmiotów emitujących duże ilości emisji gazów cieplarnianych nie jest objętych protokołem z Kioto – dotyczy on tylko ok. 18 proc. światowych emisji. W pierwszym okresie (2008–2012) kraje uczestniczące zobowiązały się do redukcji własnych emisji o średnio 5 proc. w stosunku do poziomu emisji z 1990 r.

UE i jej państwa członkowskie, których było 15 (UE-15) w chwili przyjęcia protokołu – poszły jeszcze dalej i zapowiedziały 8-procentową redukcję dla całej UE.

Cele krajowe w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto

Protokół pozwala grupom krajów na wspólne wypełnianie zobowiązań, dlatego UE przełożyła swój cel ogólnej 8-procentowej redukcji na prawnie wiążące cele krajowe.

Cele te zostały dostosowane do względnego poziomu zamożności każdego kraju w tamtym czasie, a następnie – na podstawie porozumienia o podziale obciążeń – włączone do decyzji dotyczącej zatwierdzenia protokołu z Kioto (decyzja 2002/358/WE).

Dla wszystkich krajów przyjęto procentowe udziały emisji w danym roku bazowym, które dokładnie przeliczono na krajowe limity emisji gazów cieplarnianych (wyrażone w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla) dla całego okresu 2008–2012.

Dla krajów, które przystąpiły do UE po przyjęciu protokołu, określono podobne indywidualne cele – z wyjątkiem Cypru i Malty, dla których nie wyznaczono celów.

Rok bazowy dla poszczególnych gazów cieplarnianych
Gaz Rok bazowy
  • Dwutlenek węgla (CO2)
  • Metan (CH4)
  • Tlenek azotu (N2O)
1990 – oprócz:
  • Bułgarii – 1988
  • Węgier – średnia z lat 1985-1987
  • Słowenii – 1986
  • Polski – 1988
  • Rumunii – 1989
Fluorowane gazy cieplarniane:
  • Fluorowęglowodory (HFCs)
  • Perfluorowęglowodory (PFCs)
  • Sześciofluorek siarki (SF6)
1995 – oprócz:
  • Austrii, Chorwacji, Francji, Włoch i Słowacji – 1990

Redukcja emisji w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto

Wszystko wskazuje na to, że UE-15 z nadwyżką zrealizuje swój 8-procentowy cel redukcji gazów cieplarnianych w ramach pierwszego okresu z Kioto.

Nie ma jeszcze ostatecznej oceny zgodności przeprowadzanej przez UNFCCC, ale już wiadomo, że UE osiągnęła ogólną redukcję emisji gazów cieplarnianych o 11,8 proc. dla całej UE, bez wliczania w to dodatkowej redukcji spowodowanej przez pochłaniacze gazów cieplarnianych (LULUCF) i międzynarodowe jednostki emisji.

Pozostałe państwa członkowskie (oprócz Cypru i Malty, dla których nie ustalono celów) również – niektóre bardzo wyraźnie – osiągną więcej niż zamierzały w ramach pierwszego okresu z Kioto. Szczegółowe cele krajowe przedstawiono poniżej.

Cele dla państw UE-15 w ramach podziału obciążeń
(2008–2012)
Cele dla pozostałych państw członkowskich UE
(2008–2012)
UE-15 -8 % Bułgaria -8 %
Austria -13 % Chorwacja -5 %
Belgia -7,5 % Czechy -8 %
Dania -21 % Estonia -8 %
Finlandia 0 % Węgry -6 %
Francja 0 % Łotwa -8 %
Niemcy -21 % Litwa -8 %
Grecja +25 % Polska -6 %
Irlandia +13 % Rumunia -8 %
Włochy -6,5 % Słowacja -8 %
Luksemburg -28 % Słowenia -8 %
Holandia -6 %    
Portugalia +27 % Cypr Nie dotyczy
Hiszpania +15 % Malta Nie dotyczy
Szwecja +4 %    
Wielka Brytania -12,5 %    

Unijne przepisy wdrażające pierwszy okres rozliczeniowy protokołu z Kioto

Dokumenty
Poszukiwane informacje są dostępne w następujących językach:English (en)