Działania w dziedzinie klimatu
The road to Paris

Konferencja klimatyczna w Paryżu

Polityka

Porozumienie klimatyczne z Paryża jest ukoronowaniem wielu lat wysiłków podejmowanych przez wspólnotę międzynarodową na rzecz powszechnego i wielostronnego porozumienia klimatycznego.

Kopenhaga – 2009 r.

  • Porozumienie kopenhaskie, wynegocjowane przez przywódców 30 krajów w końcowych godzinach odbywającej się konferencji, nie jest dokumentem wiążącym.
  • Porozumienie nie zostało przyjęte jako decyzja ONZ, lecz zostało zatwierdzone przez ponad 140 państw-stron ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC). Wszystkim istotnym elementom nadano formalny charakter podczas konferencji w Cancún.

Cancún – 2010 r.

  • Po raz pierwszy w oficjalnej decyzji ONZ uznano, że należy nie dopuścić do tego, by globalne ocieplenie przekroczyło poziom wyższy niż 2°C w porównaniu z poziomem sprzed epoki przemysłowej.
  • Przyjęto surowsze przepisy w zakresie monitorowania, kontroli i weryfikacji emisji oraz funduszy przeznaczonych na działania w dziedzinie klimatu.
  • Sformalizowano zobowiązanie krajów rozwiniętych do wyłożenia prawie 30 mld dolarów w latach 2010˜–2012 na szybką pomoc finansową dla krajów rozwijających się.
  • Utworzono ekofundusz klimatyczny oraz nowe struktury i instytucje udzielające wsparcia krajom rozwijającym się – np. w zakresie transferu technologii, adaptacji czy ograniczania wylesiania lasów tropikalnych (program REDD+).

Durban – 2011 r.

  • Utworzono platformę z Durbanu dotyczącą zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu , aby wynegocjować nowe, globalne ramy prawne, które do 2015 r. miały objąć wszystkie kraje.
  • Wprowadzono w życie ustalenia z Cancún i na ich podstawie realizowano kolejne działania – np. utworzenie nowego mechanizmu rynkowego w celu wzmocnienia racjonalnych pod względem kosztów redukcji emisji, jak również przeprowadzenie procesu mającego na celu zbadanie kwestii klimatycznych związanych z rolnictwem.

COP 17/CMP 7 (Durban)

Ad-Dauha – 2012 r.

  • Sfinalizowano szczegóły drugiego okresu obowiązywania protokołu z Kioto.
  • Ustalono plan działania w sprawie negocjacji dotyczących nowego porozumienia światowego.
  • Wprowadzono w życie mechanizm technologiczny opracowany w Cancún i zainicjowano program prac dotyczący mechanizmu rynkowego utworzonego w Durbanie.

COP 18/CMP 8 (Ad-Dauha)

Warszawa – 2013 r.

  • Ustalono harmonogram dla poszczególnych państw dotyczący ich planowanego wkładu na rzecz nowego światowego porozumienia klimatycznego oraz sposobów przyśpieszenia realizacji celów do 2020 r.
  • Ustanowiono mechanizm umożliwiający łagodzenie skutków strat i szkód wywołanych przez zmiany klimatu w najbardziej na nie narażonych krajach rozwijających się.
  • Zintensyfikowano realizację środków, co do których decyzje zapadły już wcześniej, np. w sprawie finansowania działań związanych ze zmianami klimatu, programu REDD+ oraz przejrzystości sprawozdawczości dotyczącej emisji.

COP 19/CMP 9 (Warszawa), 2013 r.

Lima – 2014 r.

  • Zwrócono się do wszystkich krajów o jasny, wyraźny i przejrzysty opis ich planowanego wkładu na rzecz porozumienia z 2015 r.
  • Osiągnięto porozumienie w sprawie elementów wersji roboczej porozumienia oraz przyśpieszenia działań przed 2020 r.

COP 20/CMP 10 (Lima), 2014 r.

 

Dokumenty
Poszukiwane informacje są dostępne w następujących językach:English (en)