Komisja Europejska > EJN > Doręczanie dokumentów > Słowenia

Ostatnia aktualizacja: 04-10-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Doręczanie dokumentów - Słowenia

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Co w praktyce oznacza termin prawny „doręczanie dokumentów”? Dlaczego istnieją szczególne zasady doręczania dokumentów? 1.
2. Jakie dokumenty należy doręczać formalnie? 2.
3. Kto jest odpowiedzialny za doręczenie dokumentu? 3.
4. W jaki sposób dokument jest zwykle doręczany w praktyce? 4.
5. Co dzieje się, kiedy w wyjątkowych przypadkach doręczenie do samego adresata nie jest możliwe (na przykład w związku z jego nieobecnością w domu)? 5.
6. Czy istnieje pisemny dowód doręczenia dokumentów? 6.
7. Co dzieje się, jeśli coś się nie uda i adresat nie otrzyma dokumentów lub doręczenie zostanie dokonane z naruszeniem prawa? 7.
8. Czy muszę zapłacić za doręczenie dokumentów, a jeśli tak, to ile? 8.

 

1. Co w praktyce oznacza termin prawny „doręczanie dokumentów”? Dlaczego istnieją szczególne zasady doręczania dokumentów?

W przypadkach kiedy w sprawie cywilnej lub handlowej sąd lub inny organ w Państwie Członkowskim UE musi doręczyć dokument sądowy lub pozasądowy stronie zamieszkującej w innym Państwie Członkowskim lub osobie prawnej, lub organowi państwowemu posiadającemu siedzibę na terenie innego Państwa Członkowskiego, dokument taki doręczany jest zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskich. W Słowenii za realizację wniosków o doręczenie dokumentów odpowiedzialne są sądy lokalne. Dokumenty doręcza się adresatom na terytorium Słowenii zgodnie z prawem słoweńskim.

Szczególne zasady doręczania dokumentów są niezbędne dla zapewnienia poszanowania praw człowieka i konstytucyjnych praw jednostki do równego traktowania przez prawo oraz stosowania zasady postępowania prywatno-dowodowego. Strony muszą mieć możliwość współpracy w postępowaniu, oraz zapoznania się z oświadczeniami i dowodami strony przeciwnej, jak również z wyrokami i decyzjami sądu dotyczącymi procedury oraz istoty sprawy. Zasady doręczania dokumentów to praktyczne środki pozwalające jednostkom realizować ich prawo udziału w postępowaniu oraz stosujące zasadę, że obie strony muszą zostać wysłuchane. Strony w postępowaniu muszą mieć możliwość otrzymania odpowiednio doręczonych dokumentów zgodnie z zasadami doręczania obowiązującymi w państwie, w którym doręczany jest dany dokument.

Do góryDo góry

2. Jakie dokumenty należy doręczać formalnie?

Zasady doręczania dokumentów w sytuacjach, kiedy sąd rozpoznaje i podejmuje decyzje w sporach wynikających ze stosunków osobistych i rodzinnych oraz sporów dotyczących majątku i innych stosunków cywilnoprawnych pomiędzy osobami fizycznymi i prawnymi określa Ustawa o postępowaniu cywilnym (Zakon o pravdnem postopku – ZPP, Dziennik Urzędowy Republiki Słowenii nr 36/2004 – tekst jednolity).

Słoweński system prawny uznaje dwie formy doręczania dokumentów – doręczenie zwykłe na mocy art. 140 i 141 ZPP oraz doręczenie osobiste na mocy art. 142 ZPP. Osobiście doręcza się następujące dokumenty: skargi, decyzje sądowe otwarte dla specjalnych odwołań, nadzwyczajne środki prawne oraz wezwania do zapłaty opłat sądowych za powództwo. Pozostałe dokumenty doręcza się osobiście jedynie w sytuacjach przewidzianych przez prawo, lub kiedy sąd uzna to za konieczne, ponieważ załączone dokumenty stanowią oryginały lub z innych powodów zapobiegawczych. W przeciwnym razie stosuje się doręczenie zwykłe.

3. Kto jest odpowiedzialny za doręczenie dokumentu?

Zgodnie z art. 132 ZPP dokumenty można doręczyć adresatom na terytorium Słowenii w następujący sposób: pocztą, za pośrednictwem urzędnika sądowego, w sądzie lub w inny sposób przewidziany przez prawo.

Na wniosek strony przeciwnej, sąd może nakazać doręczenie dokumentów osobie prawnej lub fizycznej, która dokonuje doręczenia jako czynności zarejestrowanej, na podstawie specjalnego upoważnienia wydanego przez ministra sprawiedliwości (doręczyciel procesowy).

Do góryDo góry

4. W jaki sposób dokument jest zwykle doręczany w praktyce?

Sądy w Słowenii doręczają dokumenty sądów zagranicznych zwykle wzywając stronę, której ma zostać doręczony dokument, do stawienia się w sądzie, gdzie jest on/a formalnie zawiadamiany/a, że sąd nie jest zobowiązany przyjąć dokumentów, które nie są przetłumaczone na język słoweński.

Organom państwowym, osobom prawnym i osobom prowadzącym działalność gospodarczą doręcza się dokumenty przekazując je osobie upoważnionej do ich przyjęcia lub pracownikowi w biurze, miejscu prowadzenia działalności lub siedzibie firmy.

Jeżeli strona posiada zastępstwo prawne lub pełnomocnika, dokument doręcza się tej osobie, poza przypadkami w których prawo stanowi inaczej.

Formy doręczania osobistego i zwykłego oraz odpowiednie procedury określają art. 140 do 144 ZPP.

5. Co dzieje się, kiedy w wyjątkowych przypadkach doręczenie do samego adresata nie jest możliwe (na przykład w związku z jego nieobecnością w domu)?

Jeżeli doręczenie dokumentu do adresata jest niemożliwe, ZPP przewiduje inne możliwości; procedury różnią się w zależności od tego, czy zastosowanie ma doręczenie zwykłe czy osobiste.

Doręczenie zwykłe

W przypadku doręczenia zwykłego na mocy art. 140 ZPP, jeżeli dokument musi być doręczony danej osobie i nie można zastać jej w domu, dokument przekazuje się dorosłemu członkowi gospodarstwa domowego, który jest zobowiązany do jego przyjęcia. Jeżeli w domu nie zastanie się żadnej takiej osoby, dokument przekazuje się gospodarzowi domu lub sąsiadowi, za ich zgodą. W przypadku doręczenia dokumentu do miejsca pracy i nie zastania tam adresata, dokument można przekazać osobie zatrudnionej w tym samym miejscu, jeśli zgodzi się on/a go przyjąć. Dokumentów nie można przekazywać innym osobom, jeśli biorą one udział w sprawie jako przeciwnicy adresata.

Do góryDo góry

Zgodnie z art. 141 ZPP, określającym przypadki, w których doręczenie na mocy art. 140 jest niemożliwe, dokument można doręczyć osobie fizycznej w następujący sposób: doręczyciel procesowy przekazuje dokument do sądu, który polecił doręczenie lub – w przypadku doręczenia pocztą – urzędowi pocztowemu w miejscu zamieszkania, zostawiając na drzwiach lub w skrzynce pocztowej domu pod adresem zamieszkania zawiadomienie informujące o tym, gdzie znajduje się dokument i ustalające 15-dniowy termin odbioru dokumentu przez adresata. Doręczyciel procesowy musi wskazać powody podjęcia takiego działania w zawiadomieniu oraz w samym dokumencie, wraz z datą pozostawienia zawiadomienia adresatowi oraz swoim podpisem. Prawo słoweńskie przewiduje możliwość doręczenia „hipotetycznego”, na mocy trzeciego paragrafu art. 141 ZPP, co oznacza, że jeśli adresat nie odbierze dokumentu w ciągu 15 dni, doręczenie uważa się za dokonane w dniu pozostawienia zawiadomienia na drzwiach lub w domu, lub w zewnętrznej skrzynce pocztowej. Fakt ten musi zostać wskazany adresatowi w zawiadomieniu. Zgodnie z tym samym artykułem, sąd, który polecił doręczenie, musi zostać poinformowany, iż dokument został doręczony w ten sposób.

Doręczenie osobiste

Zgodnie z drugim paragrafem art. 142 ZPP, jeżeli osoby, której dokument ma zostać doręczony osobiście, nie zastano w miejscu, do którego należało doręczyć dokument, doręczyciel procesowy zasięga informacji odnośnie do tego, kiedy i gdzie może znaleźć tą osobę i zostawia u dorosłego członka gospodarstwa domowego lub innej osoby, o której mowa w pierwszym i drugim paragrafie art. 140 ZPP, na zasadach określonych w tym artykule, pisemną wiadomość dla adresata, nakazującą mu, aby oczekiwał w domu lub miejscu pracy w określonym terminie i o określonej godzinie na otrzymanie dokumentu. Jeżeli przekazanie wiadomości w ten sposób jest niemożliwe, doręczyciel procesowy zostawia wiadomość w domowej skrzynce pocztowej lub zewnętrznej skrzynce pocztowej, lub na drzwiach. Jeśli doręczyciel procesowy wciąż nie jest w stanie odnaleźć osoby, której ma zostać doręczony dokument, zastosowanie znajdują art. 140 lub art. 141 ZPP, a doręczenie uważa się za dokonane (doręczenie hipotetyczne).

Do góryDo góry

Zgodnie z paragrafem siódmym art. 142 ZPP, dokument uważa się za doręczony stronie osobiście, jeśli został on doręczony jej zastępcy prawnemu lub pełnomocnikowi.

6. Czy istnieje pisemny dowód doręczenia dokumentów?

Odbiorca oraz doręczyciel procesowy podpisują zaświadczenie potwierdzające doręczenie dokumentu (potwierdzenie doręczenia). Odbiorca osobiście odnotowuje słownie datę otrzymania na potwierdzeniu doręczenia. Jeśli doręczenie zostało dokonane zgodnie z drugim paragrafem art. 142 ZPP, potwierdzenie musi potwierdzać otrzymanie oraz stwierdzać, że adresat został uprzednio zawiadomiony o doręczeniu w formie pisemnej.

7. Co dzieje się, jeśli coś się nie uda i adresat nie otrzyma dokumentów lub doręczenie zostanie dokonane z naruszeniem prawa?

Jeżeli dokument zostanie doręczony z naruszeniem zasad doręczania, stanowi to istotne naruszenie procedury cywilnej, które strona może wykorzystać w celu odwołania się od decyzji wydanej w danym postępowaniu.

Czy doręczenie dokumentów może jednak zostać uznane za ważne (np. czy można naprawić naruszenie prawa), czy też konieczne jest podjęcie ponownej próby doręczenia dokumentu?

Jeżeli, po odwołaniu, sąd stwierdzi że bezprawne działanie, w szczególności niedoręczenie dokumentów, pozbawiło stronę możliwości wniesienia sprawy do sądu, może unieważnić orzeczenie wydane przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu, w którym doszło do istotnego naruszenia procedury. Sąd pierwszej instancji będzie musiał wnieść nowe powództwo, które nie jest wadliwe i w związku z tym doręczyć dokument ponownie, zgodnie z zasadami doręczania obowiązującymi w Państwie adresata.

8. Czy muszę zapłacić za doręczenie dokumentów, a jeśli tak, to ile?

Z zasady, nie musimy płacić za doręczenie dokumentów, poza przypadkami kiedy sąd nakaże – na wniosek strony – doręczenie dokumentów przez osobę prawną lub fizyczną, która dokonuje doręczenia jako czynności zarejestrowanej na podstawie specjalnego upoważnienia wydanego przez ministra sprawiedliwości. W takim przypadku strona proponująca doręczenie za pośrednictwem doręczyciela procesowego musi zapłacić zaliczkę tytułem kosztów doręczenia; na zakończenie postępowania koszty postępowania ponosi strona przegrana lub obie strony, proporcjonalnie do sukcesu odniesionego w sprawie.

Dalsze informacje

Doręczenie dokumentów regulują art. 132 do 150 Ustawy o postępowaniu cywilnym, której tekst w języku słoweńskim znaleźć można pod następującym linkiem: Sprejeti Zakoni - Pomoč slovenšcina

« Doręczanie dokumentów - Informacje ogólne | Słowenia - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 04-10-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania