Ευρωπαϊκή Επιτροπή > EΔΔ > Επίδοση και κοινοποίηση πράξεων > Γερµανία

Τελευταία ενημέρωση: 14-06-2006
Εκτυπώσιμη μορφή Δημιουργήστε σελιδοδείκτη

Επίδοση και κοινοποίηση πράξεων - Γερµανία

EJN logo

Η σελίδα αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον. Αυτή τη στιγμή επικαιροποιείται και θα είναι διαθέσιμη στην ευρωπαϊκή πύλη "e-Justice".


 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

1. Τι σημαίνει στην πράξη ο νομικός όρος «επίδοση και κοινοποίηση μιας πράξης»; Γιατί υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες για την επίδοση και την κοινοποίηση πράξεων; 1.
2. Ποιες πράξεις πρέπει να επιδοθούν και να κοινοποιηθούν επισήμως; 2.
3. Ποιος είναι υπεύθυνος για την επίδοση και την κοινοποίηση μιας πράξης; 3.
4. Ποια είναι η κανονική μέθοδος επίδοσης και κοινοποίησης; 4.
5. Τι συμβαίνει στην περίπτωση που η επίδοση στον αποδέκτη δεν είναι δυνατή (π.χ. αν αυτός δεν βρίσκεται στην κατοικία του); 5.
6. Υπάρχει γραπτή απόδειξη της επίδοσης και κοινοποίησης της πράξης; 6.
7. Τι συμβαίνει αν για κάποιο λόγο ο παραλήπτης δεν παραλάβει την πράξη ή αν η επίδοση και η κοινοποίηση γίνει κατά παράβαση των προβλεπόμενων διατάξεων (π.χ. αν η επίδοση και η κοινοποίηση γίνει σε κάποιον τρίτο); 7.
8. Πρέπει να πληρώσω για την επίδοση και κοινοποίηση μιας πράξης και, σε καταφατική περίπτωση, πόσο; 8.

 

1. Τι σημαίνει στην πράξη ο νομικός όρος «επίδοση και κοινοποίηση μιας πράξης»; Γιατί υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες για την επίδοση και την κοινοποίηση πράξεων;

Η επίδοση και η κοινοποίηση είναι ο νόμιμος τύπος της επίσημης γνωστοποίησης έγγραφων δηλώσεων και αποφάσεων. Ως γνωστοποίηση νοείται η παροχή της δυνατότητας λήψης γνώσης. Η επίδοση και η γνωστοποίηση αποσκοπούν στην εξασφάλιση του δικαιώματος νόμιμης ακρόασης και του δικαιώματος δίκαιης δίκης.

Η επίδοση και η κοινοποίηση πρέπει να εξασφαλίζουν ότι ο αποδέκτης έλαβε πραγματικά γνώση της δικονομικής διαδικασίας ή,  τουλάχιστον, να παρέχουν τη δυνατότητα απρόσκοπτης λήψης γνώσης. Επομένως, σκοπός κάθε επίδοσης και γνωστοποίησης είναι ο αποδέκτης να λάβει γνώση του περιεχομένου της πράξης.  Το αν θα λάβει πραγματικά γνώση ο αποδέκτης εξαρτάται από τον ίδιο.  

Στο πρόσωπο που μεριμνά για την επίδοση και την κοινοποίηση πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα απόδειξης της χρονικής στιγμής και του τρόπου γνωστοποίησης μιας πράξης στον αποδέκτη. Αυτό αποτελεί επιταγή της ασφάλειας δικαίου.

2. Ποιες πράξεις πρέπει να επιδοθούν και να κοινοποιηθούν επισήμως;

Δεν υπάρχει λεπτομερής ρύθμιση σχετικά με τις πράξεις που πρέπει να επιδοθούν και να κοινοποιηθούν επισήμως.

Αυτεπαγγέλτως επιδίδονται και κοινοποιούνται οι πράξεις για τις οποίες αυτό επιβάλλεται από το νόμο ή με δικαστική απόφαση (άρθρο 166 παράγραφος 2 του Zivilprozessordnung – ZPO-Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας).Η επίδοση και κοινοποίηση ύστερα με επιμέλεια των διαδίκων πραγματοποιείται όταν προβλέπεται από το νόμο, όπως στην περίπτωση του συντηρητικού μέτρου δέσμευσης, της έκδοσης ασφαλιστικών μέτρων ή της απόφασης κατάσχεσης και εκχώρησης (άρθρο 191 του ZPO)

Η επίσημη επίδοση και κοινοποίηση επιβάλλονται όπου αυτό είναι σκόπιμο και όπου το απαιτεί η επιταγή της ασφάλειας δικαίου, π.χ. επειδή με τη γνωστοποίηση θεμελιώνονται δικαιώματα ή αρχίζουν να ισχύουν προθεσμίες.  Επομένως, αυτοδικαίως πρέπει να επιδίδονται και να κοινοποιούνται, για παράδειγμα, το δικόγραφο αγωγής ή οι οριστικές αποφάσεις του δικαστηρίου και οι αποφάσεις που μπορούν να προσβληθούν με άμεση προσφυγή.

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

3. Ποιος είναι υπεύθυνος για την επίδοση και την κοινοποίηση μιας πράξης;

Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της αυτεπάγγελτης επίδοσης και κοινοποίησης και εκείνης που γίνεται ύστερα με επιμέλεια των διαδίκων.

Η αυτεπάγγελτη επίδοση και κοινοποίηση γίνεται κατ’ αρχήν από τον γραμματέα του δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμεί ακόμη η δίκη (άρθρο 168 παράγραφος 1 ZPO). Η επιλογή του τρόπου της επίδοσης και κοινοποίησης επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του εν λόγω δικαστικού γραμματέα, ο οποίος έχει τις ακόλουθες δυνατότητες:

  • Μπορεί να επιδώσει και να κοινοποιήσει την πράξη, για παράδειγμα, σε δικηγόρο με αποδεικτικό παραλαβής (άρθρο 174 ZPO).
  • Μπορεί να επιδώσει και να κοινοποιήσει την πράξη στον αποδέκτη της ή στο νόμιμο αντιπρόσωπό του, μέσω παράδοσης της πράξης στην υπηρεσία του (άρθρο 173 του ZPO).
  • Μπορεί να αναθέσει το καθήκον αυτό στο ταχυδρομείο.  Στην περίπτωση αυτή μπορεί να επιλέξει, ως ειδική υποκατηγορία, την επίδοση και κοινοποίηση με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής (άρθρο 175 του ZPO).
  • Μπορεί να αναθέσει την επίδοση και την κοινοποίηση σε δικαστικό υπάλληλο.

Σε ορισμένες περιπτώσεις που προβλέπονται από το νόμο, ο δικαστής είναι αρμόδιος για την παραγγελία της επίδοσης και της κοινοποίησης, για παράδειγμα για την επίδοση και κοινοποίηση στην αλλοδαπή (άρθρα 183, 184) ή για την επίδοση και κοινοποίηση σε πρόσωπο άγνωστης διαμονής (άρθρα 186, 187).

Η επίδοση και κοινοποίηση με την επιμέλεια των διαδίκων γίνεται κατ’ αρχήν μέσω δικαστικού επιμελητή. Η ανάθεση της επίδοσης και κοινοποίησης μιας πράξης σε δικαστικό επιμελητή πραγματοποιείται είτε άμεσα από τους διαδίκους είτε με τη μεσολάβηση της γραμματείας του δικαστηρίου (άρθρο 192).  

Ο δικαστικός επιμελητής μπορεί, με τη σειρά του, να αναθέσει στο ταχυδρομείο την εκτέλεση της επίδοσης και κοινοποίησης (άρθρο 194).

4. Ποια είναι η κανονική μέθοδος επίδοσης και κοινοποίησης;

Ο συνηθέστερος τρόπος επίδοσης και κοινοποίησης είναι η αυτεπάγγελτη επίδοση και κοινοποίηση και η αποστολή γίνεται κανονικά με το ταχυδρομείο.

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Ο δικαστικός γραμματέας παρέχει για το σκοπό αυτό στο ταχυδρομείο μια παραγγελία επίδοσης και παραδίδει την προς επίδοση πράξη σε σφραγισμένο φάκελο μαζί με ένα έτοιμο έντυπο αποδεικτικού επίδοσης (άρθρο 176 ZPO). Κατόπιν, ο ταχυδρομικός υπάλληλος εκτελεί την επίδοση. Έχει πρωταρχική σημασία η άμεση παράδοση της προς επίδοση πράξης στο πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται, δηλαδή η παράδοση στον αποδέκτη προσωπικά. Η παράδοση αυτή μπορεί να γίνει οπουδήποτε, δηλαδή δεν συνδέεται με συγκεκριμένο τόπο (άρθρο 177 του ZPO).

Αποδέκτης κατά την προαναφερόμενη έννοια είναι το πρόσωπο για το οποίο προορίζεται η προς επίδοση και κοινοποίηση πράξη, ο νόμιμος αντιπρόσωπός του (άρθρο 170 ZPO) ή ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπός του (άρθρο 171 ZPO).  

Μετά την επίδοση του εγγράφου, ο ταχυδρομικός υπάλληλος συμπληρώνει το έντυπο του αποδεικτικού επίδοσης και το αποστέλλει αμέσως στη γραμματεία του δικαστηρίου για την απόδειξη της επίδοσης.

Εάν ο διάδικος εκπροσωπείται από δικηγόρο, η επίδοση και κοινοποίηση γίνονται κανονικά στο δικηγόρο με απόδειξη παραλαβής (άρθρα 171, 174 ZPO). Μετά την παραλαβή της πράξης, ο δικηγόρος αποστέλλει στο δικαστήριο την απόδειξη παραλαβής την οποία έχει υπογράψει.

Εάν και οι δύο διάδικοι εκπροσωπούνται από δικηγόρο, η πράξη επιδίδεται και κοινοποιείται από τον ένα δικηγόρο στον άλλο (άρθρο 195 ZPO). Το ίδιο ισχύει για τα δικόγραφα τα οποία επιδίδονται και κοινοποιούνται αυτεπαγγέλτως, εκτός αν πρέπει να γνωστοποιηθεί ταυτόχρονα στον αντίδικο μια δικαστική παραγγελία. Στο δικόγραφο πρέπει να περιέχεται δήλωση ότι η επίδοση και κοινοποίηση θα γίνουν από δικηγόρο σε δικηγόρο.  Απόδειξη της επίδοσης αποτελεί επίσης στην περίπτωση αυτή η απόδειξη παραλαβής με ημερομηνία και υπογραφή.

5. Τι συμβαίνει στην περίπτωση που η επίδοση στον αποδέκτη δεν είναι δυνατή (π.χ. αν αυτός δεν βρίσκεται στην κατοικία του);

Αν δεν είναι δυνατή η άμεση επίδοση στον αποδέκτη, μπορεί να γίνει έμμεση επίδοση.

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

5.1.

Η πρώτη δυνατότητα είναι η έμμεση επίδοση στην κατοικία, στο κατάστημα, στο γραφείο, στην επιχείρηση, στο χώρο εργασίας επιχείρησης και σε ιδρύματα (άρθρο 178 ZPO). Έμμεση επίδοση μπορεί να γίνει όταν το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται η πράξη δεν βρίσκεται στην κατοικία του, στους προαναφερόμενους χώρους ή στο δημόσιο ίδρυμα στο οποίο κατοικεί.  

Η έμμεση επίδοση γίνεται με παράδοση της πράξης σε ένα από τα ακόλουθα πρόσωπα:

  • στην κατοικία του αποδέκτη, σε ένα ενήλικο μέλος της οικογένειας, ένα μέλος του υπαλληλικού ή υπηρετικού προσωπικού ή έναν ενήλικα που συνοικεί μαζί του.
  • στο χώρο εργασίας του αποδέκτη, σε ένα από τα πρόσωπα που απασχολούνται εκεί.
  • σε ιδρύματα, είτε στο διευθυντή ή σε ειδικά εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο.

Η παράδοση στα προαναφερόμενα άτομα δεν επιτρέπεται ωστόσο στην περίπτωση που αυτά συμμετέχουν στη δίκη ως αντίδικοι του αποδέκτη της επίδοσης.

5.2.

Αν είναι αδύνατη η έμμεση επίδοση στην κατοικία ή στο χώρο εργασίας, μπορεί να γίνει έμμεση επίδοση με τοποθέτηση στο γραμματοκιβώτιο (άρθρο 180 ZPO).  Στην περίπτωση αυτή, η πράξη τοποθετείται στο γραμματοκιβώτιο της κατοικίας ή του χώρου εργασίας.  

5.3.

Αν είναι αδύνατη η έμμεση επίδοση στο ίδρυμα στο οποίο κατοικεί ο αποδέκτη, ή η έμμεση επίδοση με τοποθέτηση στο γραμματοκιβώτιο, τότε μπορεί να γίνει έμμεση επίδοση με κατάθεση της προς επίδοση πράξης (άρθρο 181 ZPO).  

Η κατάθεση μπορεί να γίνει είτε στη γραμματεία του Ειρηνοδικείου στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται ο τόπος της επίδοσης είτε σε θέση που ορίζει το ταχυδρομείο στον τόπο της επίδοσης, σε περίπτωση που η επίδοση έχει ανατεθεί στο ταχυδρομείο.

Στον αποδέκτη πρέπει να παραδίδεται γραπτή κοινοποίηση σχετικά με την κατάθεση, ως κοινή επιστολή.  Αν αυτό είναι αδύνατο, η κοινοποίηση πρέπει να κολληθεί στην πόρτα της κατοικίας, του χώρου εργασίας ή του ιδρύματος.  

Η πράξη που έχει κατατεθεί παραμένει στη διάθεση του ενδιαφερομένου τρεις μήνες και κατόπιν, αν αυτός δεν την παραλάβει, επιστρέφεται στον αποστολέα.

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

5.4.

Στην περίπτωση που ο αποδέκτης βρίσκεται μεν στην κατοικία του, αλλά αρνείται να παραλάβει την πράξη, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ δύο περιπτώσεων:

  • όταν η άρνηση της παραλαβής είναι δικαιολογημένη, η πράξη πρέπει να επιδίδεται εκ νέου με έγκυρο τρόπο. Δικαιολογημένη είναι η άρνηση, π.χ. σε περίπτωση εσφαλμένης διεύθυνσης ή μη ακριβούς αναγραφής των προσωπικών στοιχείων του αποδέκτη.
  • όταν η άρνηση της παραλαβής δεν είναι δικαιολογημένη, τότε η πράξη πρέπει να αφήνεται στην κατοικία ή στο χώρο εργασίας. Αν ο αποδέκτης δεν έχει κατοικία ή χώρο εργασίας, η πράξη επιστρέφεται στον αποστολέα (άρθρο 179 ZPO).

Η ισχύς της έμμεσης επίδοσης αρχίζει ήδη με την εκτέλεσή της: η επίδοση είναι εικονική. Επομένως, μετά την υποβολή της γραπτής δήλωσης η πράξη θεωρείται ότι έχει επιδοθεί και κοινοποιηθεί. Δεν έχει συνεπώς σημασία αν ο αποδέκτης παρέλαβε πραγματικά την πράξη. Δεν έχει επίσης σημασία αν έχει καν λάβει γνώση για την ύπαρξη της πράξης.  

6. Υπάρχει γραπτή απόδειξη της επίδοσης και κοινοποίησης της πράξης;

Ναι. Για τη βεβαίωση της επίδοσης της πράξης πρέπει να συνταχθεί έγγραφο στο προβλεπόμενο για το σκοπό αυτό έντυπο και να επιστραφεί αμέσως στη γραμματεία του δικαστηρίου. Η έκθεση αυτή περιέχει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για τη βεβαίωση της επίδοσης, και ιδίως:

  • τα προσωπικά στοιχεία του προσώπου στο οποίο πρέπει να επιδοθεί η πράξη,
  • τα προσωπικά στοιχεία του προσώπου στο οποίο παραδόθηκε η πράξη,
  • τον τόπο, την ημερομηνία και επίσης, αν το ζητήσει το δικαστήριο, την ώρα της παράδοσης,
  • το ονοματεπώνυμο και την υπογραφή του επιδίδοντος καθώς και, όταν απαιτείται, τα στοιχεία της υπηρεσίας ή της δημόσιας αρχής στην οποία έχει ανατεθεί η επίδοση.

Όταν η επίδοση γίνεται με την επιμέλεια των διαδίκων, πρέπει να διαβιβάζεται το αποδεικτικό επίδοσης στο διάδικο για λογαριασμό του οποίου έγινε η επίδοση της πράξης (άρθρο 193 παράγραφος 3 ZPO).  

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Στις περιπτώσεις έμμεσης επίδοσης ισχύουν ορισμένες ειδικές διατάξεις: στις περιπτώσεις αυτές η αιτία της έμμεσης επίδοσης πρέπει να περιλαμβάνεται επίσης στην έκθεση επίδοσης.  Όταν η έμμεση επίδοση γίνεται με κατάθεση, πρέπει να σημειώνεται στην έκθεση ο τρόπος με τον οποίο έγινε η γραπτή κοινοποίηση της κατάθεσης. Σε περίπτωση αδικαιολόγητης άρνησης παραλαβής της πράξης, πρέπει να σημειώνεται στην έκθεση ποιος αρνήθηκε την παραλαβή και αν η επιστολή αφέθηκε στον τόπο της επίδοσης ή αν επιστράφηκε στον αποστολέα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο νόμος προβλέπει ότι δεν απαιτείται η σύνταξη έκθεσης επίδοσης ως απόδειξης.

  • στην περίπτωση της επίδοσης με παράδοση στην αρμόδια υπηρεσία του δικαστηρίου, ως απόδειξη της επίδοσης ισχύει μια σημείωση που πρέπει να γίνει στο φάκελο της υπόθεσης και στην πράξη σύμφωνα με την οποία η πράξη επιδόθηκε (άρθρο 173 2η πρόταση ZPO).
  • Όταν η επίδοση γίνεται σε δικηγόρο, αρκεί μια απόδειξη παραλαβής ως βεβαίωση (άρθρο 174 παράγραφοι 1 και 4 ZPO).
  • Όταν η επίδοση γίνεται με συστημένη επιστολή έναντι απόδειξης παραλαβής, αρκεί η απόδειξη παραλαβής για τη βεβαίωση της παράδοσης (άρθρο 175 δεύτερη φράση ZPO).
  • Το ίδιο ισχύει όταν μια επίδοση στην αλλοδαπή γίνεται με συστημένη επιστολή έναντι απόδειξης παραλαβής (άρθρο 183 παράγραφος 1 αριθ. 1, παράγραφος 2 πρώτη φράση ZPO)
  • Όταν η επίδοση και κοινοποίηση στην αλλοδαπή γίνεται με τη βοήθεια των αρχών της άλλης χώρας ή της προξενικής υπηρεσίας της Ομοσπονδίας ή του υπουργείου Εξωτερικών, η επίδοση βεβαιώνεται με βεβαίωση της αρχής στην οποία διαβιβάστηκε η αίτηση (άρθρο 183 παράγραφος 1 αριθ. 2, 3, παράγραφος 2 δεύτερη φράση ZPO).

7. Τι συμβαίνει αν για κάποιο λόγο ο παραλήπτης δεν παραλάβει την πράξη ή αν η επίδοση και η κοινοποίηση γίνει κατά παράβαση των προβλεπόμενων διατάξεων (π.χ. αν η επίδοση και η κοινοποίηση γίνει σε κάποιον τρίτο);

7.1.

Η επίδοση που παραβαίνει τον προβλεπόμενο από το νόμο τύπο είναι κατ’ αρχήν άκυρη, εφόσον έχουν παραβιαστεί ουσιώδεις διατάξεις.  

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Ο νόμος επιτρέπει εξαιρέσεις από την αρχή αυτή, οι οποίες λαμβάνουν υπόψη το σκοπό της επίδοσης, δηλαδή την παροχή της απόδειξης για το αν και πότε ο παραλήπτης παρέλαβε την προς επίδοση πράξη.

Προϋπόθεση για τη θεραπεία της παράβασης του δικαίου είναι ότι η πράξη φτάνει πράγματι στα χέρια του παραλήπτη. Όταν αυτό συμβαίνει, τότε θεωρείται ότι η επίδοση έγινε εκείνη τη χρονική στιγμή (άρθρο 189 ZPO).

Η θεραπεία της παράβασης των διατάξεων σχετικά με την επίδοση και την κοινοποίηση πράξεων γίνεται αναδρομικά και δεν υπόκειται στην κρίση του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της θεραπείας ισχύει επίσης και στην περίπτωση που με τη διαδικασία επίδοσης και κοινοποίησης αρχίζει να τρέχει αποκλειστική (δηλαδή αμετάβλητη) προθεσμία.

7.2.

Στην περίπτωση που ο αποδέκτης δεν παραλαμβάνει την προς επίδοση πράξη, υπάρχουν δύο δυνατότητες:

  • όταν η επίδοση γίνεται κατά παράβαση ουσιωδών διατάξεων, ακυρώνεται η δυνατότητα θεραπείας.  Η επίδοση είναι συνεπώς άκυρη και πρέπει να πραγματοποιηθεί εκ νέου.
  • όταν η επίδοση γίνεται σύμφωνα με τις νομοθετικές διατάξεις, η γνωστοποίηση θεωρείται ότι έγινε.  Αυτό προκύπτει από τη ρύθμιση σχετικά με την έμμεση επίδοση. Ωστόσο, η ανυπαίτια άγνοια της επίδοσης δίνει τη δυνατότητα επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση, σύμφωνα με το άρθρο 230 και επόμενα του ZPO.

8. Πρέπει να πληρώσω για την επίδοση και κοινοποίηση μιας πράξης και, σε καταφατική περίπτωση, πόσο;

Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της αυτεπάγγελτης επίδοσης και κοινοποίησης και εκείνης που γίνεται με την επιμέλεια των διαδίκων.

Κατά την αυτεπάγγελτη επίδοση εισπράττονται κατ’ αρχήν πλήρως τα ταχυδρομικά τέλη για την επίδοση με έκθεση επίδοσης ή με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής. Για την επίδοση μέσω δικαστικού υπαλλήλου ορίζεται ποσό 7,50 EUR ανά επίδοση αντί των πραγματικών δαπανών.

Η επίδοση και κοινοποίηση με την επιμέλεια των διαδίκων γίνεται με δικαστικό επιμελητή. Για την επίδοση με ταχυδρομική αποστολή, ο δικαστικός επιμελητής εισπράττει τέλος ύψους 2,50 EUR. Στο ποσό αυτό προστίθενται τα έξοδα για τις απαιτούμενες φωτοτυπίες και για τα ταχυδρομικά τέλη. Αν χρειάζεται επικύρωση ενός εγγράφου που διαβιβάζεται στο δικαστικό επιμελητή για τους σκοπούς της επίδοσης, υπολογίζεται ένα ειδικό τέλος που ανέρχεται στο ύψος του κατ’ αποκοπή ποσού για έγγραφα.  Το ποσό αυτό είναι για τις πρώτες πενήντα σελίδες 0,50 EUR/σελίδα και για κάθε επιπλέον σελίδα 0,15 EUR.

Στην περίπτωση αυτή πρέπει να καταβάλλονται στο δικαστικό επιμελητή επιπλέον οδοιπορικά, το ύψος των οποίων κυμαίνεται, ανάλογα με την απόσταση που πρέπει να διανυθεί, από 2,50 EUR έως 10,00 EUR.  

« Επίδοση και κοινοποίηση πράξεων - Γενικές Πληροφορίες | Γερµανία - Γενικές Πληροφορίες »

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Τελευταία ενημέρωση: 14-06-2006

 
  • Κοινοτικό δίκαιο
  • Διεθνές δίκαιο

  • Βέλγιο
  • Βουλγαρία
  • Τσεχία
  • Δανία
  • Γερµανία
  • Εσθονία
  • Ιρλανδία
  • Ελλάδα
  • Ισπανία
  • Γαλλία
  • Ιταλία
  • Κύπρος
  • Λεττονία
  • Λιθουανία
  • Λουξεµβούργο
  • Ουγγαρία
  • Μάλτα
  • Κάτω Χώρες
  • Αυστρία
  • Πολωνία
  • Πορτογαλία
  • Ρουμανία
  • Σλοβενία
  • Σλοβακία
  • Φινλανδία
  • Σουηδία
  • Ηνωµένο Βασίλειο