Komisja Europejska > EJN > Doręczanie dokumentów > Belgia

Ostatnia aktualizacja: 01-08-2007
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Doręczanie dokumentów - Belgia

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Jakie jest praktyczne znaczenie terminów „doręczenie dokumentów” i „podanie do wiadomości dokumentów”? Dlaczego istnieją oddzielne przepisy dotyczące doręczania i podania do wiadomości dokumentów? 1.
2. Które dokumenty powinny być doręczane lub podane do wiadomości? 2.
3. Kto jest odpowiedzialny za doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentu? 3.
4. Jak przebiega doręczanie lub podanie do wiadomości dokumentów w praktyce? 4.
5. Co się dzieje w sytuacji, kiedy wyjątkowo nie jest możliwe doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów adresatowi osobiście (np. ponieważ nie ma go/jej w domu)? 5.
6. Czy istnieje pisemny dowód na piśmie na to, że miało miejsce doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów? 6.
7. Jakie są skutki, jeżeli podczas doręczania dojdzie do jakichś nieprawidłowości i jeśli adresat nie otrzyma dokumentów lub jeśli przy doręczaniu lub podaniu do wiadomości dokumentów zostanie pogwałcone prawo (np. doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów osobom trzecim)? Czy doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów może być jednak uznane za ważne (np. czy nieprawidłowości mogą być naprawione?)? Czy dokument musi zostać ponownie doręczony lub podany do wiadomości? 7.
8. Czy za doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów trzeba płacić, i jeśli tak, to ile? 8.

 

1. Jakie jest praktyczne znaczenie terminów „doręczenie dokumentów” i „podanie do wiadomości dokumentów”? Dlaczego istnieją oddzielne przepisy dotyczące doręczania i podania do wiadomości dokumentów?

W sprawach prowadzonych przez sędziego komunikacja jest bardzo ważna. Niezbędne jest, by strony i sędzia byli informowani o żądaniach powoda, o argumentach obrony, o przebiegu procedury oraz o decyzji sędziego. Strona, która nie zgadza się z wyrokiem wydanym przez sędziego i odwołuje się do wyższej instancji, powinna o tym poinformować inne strony. Komunikacja odbywa się poprzez doręczanie lub przesyłanie dokumentów (np. wezwanie, podanie, orzeczenie, wyrok, odwołanie itd.…). W tym dossier nie chodzi o same dokumenty, ale o sposób, w jaki strony, i – jeśli jest to wymagane – sędzia zapoznają się z dokumentami. Odpowiednie przepisy są ujęte w art. 32–47 Kodeksu sądowego (por. strona internetowa Federalnego Wymiaru Sprawiedliwości – Federale Overheidsdienst Justitie Deutsch français Nederlands), w Źródłach prawa (Rechtsbronnen) -> Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Kodeks sądowy (gerechtelijk wetboek), Słowo/a (woord(en) = część pierwsza ogólne zasady (eerste deel algemene beginselen).

Do góryDo góry

W Belgii istnieje rozróżnienie na doręczenie i podanie do wiadomości dokumentów.

Doręczenie polega głównie na umożliwieniu zapoznania się z dokumentem innej osobie przy pomocy urzędnika ministerialnego. W Belgii taki urzędnik jest nazywany komornikiem sądowym. Samo doręczanie polega na tym, że komornik sądowy, za pomocą wezwania komorniczego, przekazuje drugiej osobie jednobrzmiący odpis z doręczanego dokumentu.

Podanie do wiadomości, w przeciwieństwie do dostarczenia, jest przesłaniem pocztą (a zatem bez udziału urzędnika ministerialnego) dokumentu postępowania sądowego, oryginału lub odpisu.

Doręczenie jest stosowane w większości przypadków. Podanie do wiadomości jest wykorzystywane w szczególnych przypadkach wymienionych przez prawo.

2. Które dokumenty powinny być doręczane lub podane do wiadomości?

Prawo ustala, które dokumenty nie powinny być doręczane lub podane do wiadomości. Ich liczba jest jednak zbyt duża do opracowania wyczerpującego podsumowania. Niektóre przykłady: wezwanie, podanie, wyrok, odwołanie, sprzeciw.

3. Kto jest odpowiedzialny za doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentu?

Doręczenie odbywa się na zasadzie wezwania komorniczego i powinno być wykonane przez komornika.

Dokumenty do wiadomości podaje sekretarz sądowy (rzadziej pracownik ministerstwa) przez wysłanie listu sądowego (specjalny rodzaj listu poleconego z potwierdzeniem odbioru), zwykłego listu lub też listu poleconego. Przepisy dotyczące listów sądowych są ujęte w art. 46 Kodeksu sądowego. Z chwilą wejścia w życie ustawy z 20 października 2000 r. w sprawie wprowadzenia używania środków telekomunikacyjnych oraz podpisu elektronicznego w procedurach sądowych i pozasądowych podanie do wiadomości dokumentów będzie mogło odbywać się także za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej.

Do góryDo góry

4. Jak przebiega doręczanie lub podanie do wiadomości dokumentów w praktyce?

Doręczenie dokumentów, które odbywa się przez doręczenie przez komornika jednobrzmiącego odpisu dokumentu (wezwania), dokonuje się na ręce osoby, której to dotyczy. Tak zostało to ustalone w art. 32 Kodeksu sądowego. W tym samym artykule przyjęto również, że jeśli osoba odmówi odebrania odpisu dokumentu, komornik sądowy odnotuje ten fakt na oryginale. W tej sytuacji uznaje się, że doręczenie miało miejsce.

W przypadku doręczenia dokumentów osobie prawnej (np. Państwo, gmina, spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) doręczenie konkretnej osobie (wręczenie jednobrzmiącego poświadczonego odpisu) jest fizycznie niemożliwe. Art. 34 Kodeksu sądowego rozwiązuje ten problem poprzez ustalenie, że doręczenie uznaje się za dokonane, jeśli odpis dokumentu jest doręczony organowi lub osobie zatrudnionej, która na mocy prawa, statutów lub swoich kompetencji jest uprawiona do reprezentowania, nawet razem z innymi osobami, osoby prawnej.

Jak już wspomniano wcześniej, podanie do wiadomości dokumentów odbywa się listownie, przez listy polecone lub listy sądowe. W przyszłości będzie także możliwe podanie do wiadomości za pomocą faksu oraz poczty elektronicznej.

5. Co się dzieje w sytuacji, kiedy wyjątkowo nie jest możliwe doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów adresatowi osobiście (np. ponieważ nie ma go/jej w domu)?

Jeśli nie można doręczyć dokumentów danej osobie, art. 35 Kodeksu sądowego ustala, że doręczenie następuje do miejsca zamieszkania, a w przypadku braku miejsca zamieszkania – do miejsca pobytu adresata. W przypadku osób prawnych dokumenty są doręczane do siedziby spółki lub siedziby administracyjnej.

Do góryDo góry

Pojęcia „miejsce zamieszkania” i „miejsce pobytu są zdefiniowane w art. 36 Kodeksu sądowego. Przez miejsce zamieszkania rozumie się: miejsce, które jest przypisane do danej osoby w ewidencji ludności jako miejsce, które jest głównym miejscem pobytu tej osoby. Przez miejsce pobytu rozumie się: każdą inną lokalizację, np. miejsce, w którym osoba ma biuro lub gdzie prowadzi przedsiębiorstwo.

Komu są w takim wypadku doręczane dokumenty? Art. 35 Kodeksu sądowego ustala, że odpis z dokumentu może być doręczony krewnemu, powinowatemu, służącemu lub osobie zatrudnionej przez odbiorcę.

Nie można doręczyć dokumentu dziecku, które nie ukończyło 16. roku życia.

W art. 44 tego samego kodeksu opisano dodatkowe formalności w przypadkach, w których nie doręczono dokumentów bezpośrednio danej osobie: odpis jest doręczany w zamkniętej kopercie, z pieczątką siedziby urzędu komornika sądowego na zamknięciu, opatrzony imieniem, nazwiskiem i miejscem zamieszkania adresata oraz formułką „Pro Justitia _ Dadelijk af te geven” (doręczyć natychmiast). Na kopercie nie może być żadnych innych notatek. Po dopełnieniu tych wszystkich formalności należy nadmienić ten fakt w wezwaniu i na odpisie. Odpisy z wezwania dotyczące różnych osób mających to samo miejsce zamieszkania lub, przy braku miejsca zamieszkania, to samo miejsce pobytu, nie będą jednak doręczane w zamkniętej przesyłce, jeśli dokumenty zostaną doręczone jednej z tych osób.

Może się zdarzyć, że nie jest możliwe doręczenie dokumentu ani danej osobie, ani na dany adres zamieszkania lub pobytu. Jest przecież prawdopodobne, że komornik sądowy nie będzie w stanie znaleźć osoby, której ma doręczyć dokumenty, albo że w miejscu zamieszkania lub pobytu nie zastanie nikogo, kto będzie mógł odebrać dokumenty (tj. krewny, powinowaty itp.). Ta sytuacja jest uregulowana w art. 37 (w sprawach karnych) oraz art. 38 (w innych sprawach) Kodeksu sądowego.

Do góryDo góry

W przypadku gdy wezwanie w sprawie karnej nie może być doręczone zgodnie z postanowieniami art. 35, wówczas art. 37 stanowi, że doręczenie polega na doręczeniu odpisu wezwania na komisariat policji oraz, jeśli komisarz policji jest nieobecny, doręczeniu dokumentu burmistrzowi, adiunktowi lub uprawnionemu urzędnikowi. Komornik sądowy zostawia w miejscu zamieszkania lub, przy braku miejsca zamieszkania, w miejscu pobytu adresata wiadomość w zamkniętej kopercie. W tej wiadomości jest informacja o próbie doręczenia wezwania oraz miejscu, w którym wezwanie można odebrać.

Urząd, komisarz policji, burmistrz, adiunkt lub uprawniony urzędnik podejmie odpowiednie środki, by jak najszybciej doręczyć dokument adresatowi.

Muszą oni bezzwłocznie powiadomić ministerstwo, które rozpoczęło procedurę doręczania, albo o dacie, kiedy odpis wezwania został doręczony adresatowi lub osobie wymienionej w art. 35, albo o przyczynie, z powodu której dokument nie może być doręczony.

W tym celu komornik sądowy sporządza formularz zawierający informacje o uprawnionym sądzie, dacie posiedzenia lub ogłoszenia decyzji, prokuraturze, która powinna być powiadomiona, jak również nazwisko i adres osoby, której należy doręczyć odpis wezwania. Ten formularz komornik umieszcza w kopercie, którą składa w urzędzie, komisarzowi policji, burmistrzowi, adiunktowi lub uprawnionemu urzędnikowi.

Doręczenie odpisu wezwania komisarzowi policji, burmistrzowi, adiunktowi lub uprawnionemu urzędnikowi, a także dostarczenie go adresatowi lub jednej z osób wymienionych w art. 35 jest bezpłatne.

Jeśli wezwanie w sprawach innych niż sprawy karne nie może zostać doręczone na zasadach ustalonych w art. 35, wówczas art. 38 Kodeksu sądowego stanowi, że doręczenie odbywa się poprzez zostawienie przez komornika sądowego w miejscu zamieszkania, a w przypadku braku miejsca zamieszkania, w miejscu pobytu adresata, odpisu wezwania w zamkniętej kopercie wraz z zaznaczeniem danych ustalonych w art. 44 ust. 1. Te dane składają się z pieczątki urzędu komornika sądowego na zamknięciu koperty, imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania adresata oraz formułki „Pro Justitia _ Dadelijk af te geven” (doręczyć natychmiast). Na kopercie nie może być żadnych innych notatek.

Do góryDo góry

Komornik sądowy zaznacza na oryginale wezwania oraz na doręczonym odpisie wezwania datę, godzinę oraz miejsce, w którym pozostawił wezwanie. Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po wystawieniu wezwania komornik sądowy wysyła albo do miejsca zamieszkania, a w przypadku braku miejsca zamieszkania, do miejsca pobytu adresata, w kopercie stemplowanej na poczcie, podpisany przez siebie list. W liście tym jest podana data i godzina złożenia wezwania, a także informacja o tym, że adresat może, osobiście lub przy pomocy osoby upoważnionej na piśmie, odebrać w siedzibie komornika sądowego jednobrzmiący odpis wezwania, w terminie wynoszącym maksymalnie 3 miesiące, licząc od daty doręczenia. Jeśli adresat wystąpił o zmianę miejsca zamieszkania, list polecony, o którym mowa w ust. 3, jest wysyłany na adres widniejący w spisie ewidencji ludności oraz na adres, pod którym będzie się znajdować nowe miejsce zamieszkania adresata. W liście widnieje nazwisko komornika sądowego, adres jego siedziby, godziny otwarcia oraz numer telefonu.

Jeśli na podstawie ustalonych na miejscu okoliczności okaże się, że fizycznie niemożliwe jest doręczenie dokumentów poprzez pozostawienie odpisu wezwania w miejscu zamieszkania, a w przypadku braku miejsca zamieszkania, w miejscu pobytu adresata, doręczenie odpisu wezwania odbywa się poprzez doręczenie dokumentu prokuratorowi, na którego obszarze działalności te okoliczności mają miejsce. Na oryginale oraz na odpisie powinny być odnotowane te okoliczności, które sprawiają, że dokumenty są doręczane prokuratorowi. To samo dotyczy sytuacji, w której mieszkanie, które jest miejscem zamieszkania osoby, której są doręczane dokumenty, jest wyraźnie opuszczone, a adresat nie wystąpił o przeniesienie miejsca zamieszkania. Na wniosek prokuratora są podejmowane niezbędne środki, żeby odpis był dostarczony adresatowi w możliwie najkrótszym czasie.

Do góryDo góry

Jeśli chodzi o doręczenie adresatom o znanych miejscach zamieszkania lub miejscu pobytu za granicą, w Belgii mają zastosowanie trzy rozwiązania: doręczanie dokumentów odbywa się na podstawie rozporządzenia Wspólnoty Europejskiej (por. rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskichzie Verordening (EG) nr. 1348/2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken), konwencji (np. Konwencji haskiej z 15 listopada 1965 r., Haska Konferencja Prawa Prywatnego Międzynarodowego English français Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht) lub bez uwzględnienia żadnego z powyższych. Tu rozpatrywany jest jedynie ostatni przypadek.

Do góryDo góry

Przypadki, do których nie ma zastosowania ani rozporządzenie, ani konwencja, są uregulowane na mocy art. 40 Kodeksu sądowego. Artykuł ten ustala, że komornik sądowy wysyła listem poleconym odpis dokumentu do miejsca zamieszkania lub pobytu za granicą, a pocztą lotniczą, jeśli miejsce wysyłki nie znajduje się w państwie sąsiednim. Doręczenie jest uznane za dokonane poprzez oddanie dokumentu służbom pocztowym w zamian za otrzymanie potwierdzenia odbioru.

W przypadku doręczeń międzynarodowych terminy są w zasadzie wydłużane, zgodnie z art. 55 Kodeksu sądowego, o piętnaście dni, jeśli adresat przebywa w państwie sąsiednim lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii; o trzydzieści dni, jeśli adresat przebywa w innym państwie europejskim; o osiemdziesiąt dni, jeśli przebywa w innej części świata. Istnieją wyjątki odnoszące się do działań procesowych stron cywilnych w sprawach karnych.

6. Czy istnieje pisemny dowód na piśmie na to, że miało miejsce doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów?

W odniesieniu do doręczenia w art. 43 Kodeksu sądowego ustalono, że osoba, której jest doręczany odpis, musi potwierdzić odbiór na oryginale. W przypadku odmowy podpisu komornik odnotowuje ten fakt w wezwaniu. A zatem w każdej sytuacji będzie istniał dowód doręczenia na piśmie. Bardzo trudno jest zakwestionować stwierdzenie komornika sądowego.

Jeśli chodzi o podanie do wiadomości, dowód na piśmie będzie istniał, jeśli korespondencja odbywa się za pomocą listów poleconych. Także w przypadku listu sądowego, zgodnie z art. 46 Kodeksu sądowego, jest wymagany dowód odbioru. Dowód jest przechowywany w aktach postępowania.

Do góryDo góry

7. Jakie są skutki, jeżeli podczas doręczania dojdzie do jakichś nieprawidłowości i jeśli adresat nie otrzyma dokumentów lub jeśli przy doręczaniu lub podaniu do wiadomości dokumentów zostanie pogwałcone prawo (np. doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów osobom trzecim)? Czy doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów może być jednak uznane za ważne (np. czy nieprawidłowości mogą być naprawione?)? Czy dokument musi zostać ponownie doręczony lub podany do wiadomości?

Ogólnie rzecz biorąc, szanse na to, że adresat nie otrzyma dokumentu, są małe, ponieważ belgijskie przepisy stanowią, że dokumenty powinny być doręczane osobiście. Oznacza to, że komornik sądowy osobiście doręcza odpis adresatowi. Prawo przewiduje jednak przypadki, w których dokument jest doręczany osobie trzeciej (art. 35 Kodeksu sądowego) lub nie jest doręczony nikomu (art. 38). W takich przypadkach doręczenie jest prawomocne, mimo iż nie odbyło się ono osobiście. Osoba, która otrzymała wezwanie w sposób zgodny z prawem, tak jak to ujęto w art. 35, i nie przekaże dokumentu lub nie zadba o to, by powiadomić adresata, może zostać pociągnięta do odpowiedzialności cywilnej. W praktyce to rozwiązanie przynosi bardzo dobre rezultaty.

Nie można jednak wykluczyć, że przy doręczaniu lub podawaniu do wiadomości dokumentów nie będą miały miejsce przekroczenia prawa (np. niezgłoszenie określonych danych w wezwaniu). Sankcje w przypadku takich nieprawidłowych doręczeń lub podania do wiadomości dokumentów polegają na unieważnieniu postępowania lub dokumentu procesowego. Przepisy dotyczące nieważności są ujęte w art. 860–867 Kodeksu sądowego.

Do góryDo góry

W art. 860 ustalono, że postępowanie procesowe lub dokument procesowy mogą być uznane za nieważne, jeśli ustawa przewiduje takie sankcje w przypadku niespełnienia warunku ujętego w ustawie.

Sędzia może, zgodnie z art. 861, uznać postępowanie procesowe na nieważne jedynie, jeśli zgłoszone zaniedbanie lub zgłoszona nieprawidłowość szkodzi interesom strony, która dowodzi, że postępowanie lub dokument jest nieważne.

Ten wymóg odnoszący się do szkody interesów nie obowiązuje jednak w przypadkach, o których mowa w art. 862 § 1. W tym artykule przyjęto, że przepisy z art. 861 nie obowiązują w sytuacji zaniedbania lub nieprawidłowości odnośnie do:

  1. terminów pod groźbą przepadku lub nieważności;
  2. podpisania dokumentu;
  3. zgłoszenia daty dokumentu, kiedy jest ona niezbędna do oceny skutków dokumentu;
  4. wskazania sędziego, który ma się zapoznać ze sprawą;
  5. przysięgi złożonej przez świadków i ekspertów;
  6. informacji, że wezwania oraz dokumenty odnoszące się do wykonania decyzji są doręczone określonej osobie lub w inny sposób określony prawem.

W tym przypadku nieważność lub przepadek są i tak ogłoszone przez sędziego, nawet urzędowo („urzędowa nieważność”). W art. 862 § 2 Kodeksu sądowego ujęto jednak, że sędzia musi w tym wypadku mieć na uwadze art. 867.

W art. 867 ustalono, że zaniedbanie lub nieprawidłowości w formie postępowania procesowego (w tym niestosowanie się do przepisów pod groźbą nieważności ustalonych terminów) lub w zgłoszeniu formy nie mogą prowadzić do unieważnienia, jeśli z dokumentów danej sprawy wynika, że działania doprowadziły do osiągnięcia celu, który był zamierzony przez prawo, lub też że niezgłoszona forma rzeczywiście została uwzględniona.

Do góryDo góry

Są jeszcze inne wymogi, które powinny być spełnione, by stwierdzić nieważność, ale dossier dotyczące doręczania lub podania do wiadomości dokumentów nie tworzy ram, w których wiedza o nieważności może zostać szczegółowo omówiona.

Wreszcie należy wskazać, że osoba, która powoduje unieważnienie, może zostać pociągnięta do odpowiedzialności, jeśli się okaże, że unieważnienie jest spowodowane przez błąd tej osoby.

8. Czy za doręczenie lub podanie do wiadomości dokumentów trzeba płacić, i jeśli tak, to ile?

Komornik sądowy otrzymuje wynagrodzenie za swoją pracę. Wynagrodzenie jest ustalone w art. 519–523 Kodeksu sądowego (por. strona internetowa Federalnego Wymiaru Sprawiedliwości – Federale Overheidsdienst Justitie) Deutsch français Nederlands, w Źródłach prawa (Rechtsbronnen) ->Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Kodeks sądowy (gerechtelijk wetboek), Słowo/a (woord(en) = 519). Dokładny cennik, od którego nie można odstąpić, jest ustalony na mocy uchwały królewskiej z 30 listopada 1976 r. dotyczącej ustalenia cennika dla dokumentów komorników sądowych w sprawach cywilnych lub handlowych oraz cennika niektórych usług (por. strona internetowa Federalnego Wymiaru Sprawiedliwości – Federale Overheidsdienst Justitie Deutsch français Nederlands), Źródła prawa (Rechtsbronnen) -> Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Uchwała królewska (koninklijk besluit), data ogłoszenia (afkondigingsdatum) = dnia (van) 1976 11 30 do (proszę pozostawić pole puste)).

Dalsze informacje

  • Federalny Wymiar Sprawiedliwości (Federale Overheidsdienst Justitie) Deutsch français Nederlands 
    • Art. 32 Kodeksu sądowego: w Źródłach prawa (Rechtsbronnen) -> Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Kodeks sądowy (gerechtelijk wetboek), Słowo/a (woord(en) = część pierwsza ogólne zasady (eerste deel algemene beginselen).
    • Art. 519–523 Kodeksu sądowego: w Źródłach prawa (Rechtsbronnen) -> Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Kodeks sądowy (gerechtelijk wetboek), Słowo/a (woord(en) = 519).
    • Uchwała królewska z 30 listopada 1976 r. dotycząca ustalenia cennika dla dokumentów komorników sądowych w sprawach cywilnych lub handlowych oraz cennika niektórych usług: w Źródłach prawa (Rechtsbronnen) -> Skonsolidowane prawodawstwo (geconsolideerde wetgeving): Natura sądowa (juridische aard) = Uchwała królewska (koninklijk besluit), data ogłoszenia (afkondigingsdatum) = dnia (van) 1976 11 30 do (proszę pozostawić pole puste)).
  • Krajowa Izba Komorników Sądowych w Belgii (De Nationale Kamer van Gerechtsdeurwaarders van België) français Nederlands
  • rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 Deutsch English français Nederlands Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskich (Verordening (eg) nr. 1348/2000)
  • Konwencja haska z 15 listopada 1965 r. (Haska Konferencja Prawa Prywatnego Międzynarodowego – Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht English français).

« Doręczanie dokumentów - Informacje ogólne | Belgia - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 01-08-2007

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania