Komisja Europejska > EJN > Roszczenia alimentacyjne > Włochy

Ostatnia aktualizacja: 27-07-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Roszczenia alimentacyjne - Włochy

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Co obejmują pojęcia „alimenti” i „obbligazione alimentare” według prawa Włoch? 1.
2. Do jakiego wieku dziecko może korzystać ze świadczenia alimentacyjnego? 2.
3. W jakich przypadkach ma zastosowanie prawo Włoch? 3.
4. Jeżeli to prawo nie ma zastosowania, to jakie prawo zastosują sądy we Włoszech? Co dzieje się, w przypadku gdy zarówno osoba ubiegająca się o alimenty jak i dłużnik przebywają na terytorium Włoch? 4.
5. Czy wnioskodawca powinien zwrócić się do konkretnej organizacji, departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) bądź sądu, aby uzyskać alimenty? 5.
6. Czy wniosek można złożyć w imieniu krewnego, bliskiego przyjaciela lub dziecka małoletniego? 6.
7. Jeżeli wnioskodawca planuje wnieść sprawę do sądu, skąd wie, który sąd sprawuje jurysdykcję? 7.
8. Czy wnioskodawca musi korzystać z pośrednika, aby wnieść sprawę do sądu (np. prawnika, konkretnej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) itd.? Jeżeli nie, to jakie procedury musi zastosować? 8.
9. Czy wnioskodawca musi uiścić opłaty, aby wnieść sprawę do sądu? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości prawdopodobnie będą takie opłaty? Jeżeli zasoby finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania? 9.
10. Jakiego rodzaju alimenty prawdopodobnie przyzna sąd? W przypadku przyznania świadczenia, jak zostanie ono oszacowane? Czy orzeczenie sądu można poddać rewizji w celu uwzględnienia zmian w kosztach utrzymania i warunkach rodzinnych? 10.
11. W jaki sposób i komu wypłacone zostaną alimenty? 11.
12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny nie płaci dobrowolnie, jakie działania można podjąć, aby zmusić go do zapłaty? 12.
13. Czy istnieje organizacja lub departament rządowy (na szczeblu centralnym lub lokalnym), które mogą mi pomóc w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych? 13.
14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i same zapłacić alimenty lub część alimentów zamiast dłużnika? Co dzieje się, w przypadku gdy zarówno osoba ubiegająca się o alimenty jak i osoba wypłacająca alimenty zamieszkują w innym kraju? 14.
15. Czy wnioskodawca może uzyskać pomoc od organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) we Włoszech? 15.
16. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? 16.
17. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? Co dzieje się, w przypadku gdy wnioskodawca przebywa w innym kraju a dłużnik alimentacyjny we Włoszech? 17.
18. Czy wnioskodawca może skierować wniosek bezpośrednio do organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) we Włoszech? 18.
19. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? 19.
20. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? 20.

 

1. Co obejmują pojęcia „alimenti” i „obbligazione alimentare” według prawa Włoch?

Prawo włoskie określa „alimenti” jako wyegzekwowane prawnie świadczenie pomocy materialnej osobie lub osobom w potrzebie, nawet jeżeli znajdują się w takiej sytuacji z własnej winy (art. 433 i następne kodeksu cywilnego).

Obowiązek wypłaty świadczeń alimentacyjnych wchodzi w zakres solidarności rodzinnej, pomimo iż obowiązki utrzymywania rodziny coraz bardziej tracą na ważności, w miarę jak zyskuje popularność koncepcja spójnego społeczeństwa, które samo powinno zadbać o nasze podstawowe potrzeby materialne.

Osoby, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny podano w kolejności poniżej:

  • małżonek, w przypadku gdy nie ma obowiązku świadczenia „mantenimento”, tj. małżonkowie w separacji z winy oraz małżonkowie, który uzyskali środki przyznane w porozumieniu rozwodowym;
  • dzieci, w tym dzieci przysposobione, lub w przy ich braku, bezpośredni krewni w linii zstępnej;
  • rodzice, lub w przy ich braku, bezpośredni krewni w linii wstępnej; rodzice przybrani;
  • zięciowie i synowe;
  • teściowie i teściowe;
  • rodzeństwo rodzone; rodzeństwo przyrodnie;
  • Obowiązek alimentacyjny spoczywa na najbliższym krewnym według przedstawionej powyżej klasyfikacji; w przypadku gdy na jednym poziomie jest więcej niż jedna osoba, odpowiedzialność dzieli się pomiędzy te osoby w zależności od ich sytuacji finansowej.

Pozostałe przypadki:

Do góryDo góry

  • odbiorcy alimentów muszą sami zadbać o swoje utrzymanie, zanim otrzymają alimenty od innych osób, na których spoczywa taki obowiązek;
  • w przypadku gdy inne osoby nie ponoszą odpowiedzialności, alimenty musi również wypłacić małżonek odpowiedzialny za unieważnienie małżeństwa małżonkowi, który nie ponosi na to winy;
  • alimenty muszą również wypłacać rodzice nieuznanym dzieciom, które osiągnęły pełnoletność i są w potrzebie.

Wymogi uzyskania świadczenia alimentacyjnego:

  • odbiorcy muszą być w potrzebie i częściowo lub całkowicie niezdolni do zapewnienia sobie utrzymania;
  • oprócz więzów krwi (lub długu wdzięczności w przypadku darowizn) pomiędzy dwoma stronami, dłużnik alimentacyjny musi również posiadać wystarczające środki, by zapłacić alimenty.

Program roszczeń alimentacyjnych:

  • zakazana jest cesja, zrzeczenie się, odszkodowanie i odwołanie do arbitrów;
  • prawo do alimentów jest nienaruszalne;
  • płatności alimentacyjne nie podlegają zajęciu; kwota potrzeba do utrzymania dłużnika i jego rodziny jest wyłączona z masy upadłościowej;
  • ani dłużnik ani wierzyciel alimentacyjny nie mogą przekazać obowiązku alimentacyjnego spadkobiercom.

Co obejmują pojęcia „alimenti” i „obbligazione alimentare” według prawa Włoch?

Obowiązek wypłaty świadczeń alimentacyjnych przez małżonków i rodziców na rzecz odpowiednio współmałżonków i dzieci to najważniejszy akt solidarności rodzinnej w rodzinie dwupokoleniowej.

Do góryDo góry

W przeciwieństwie do „alimenti”, „obligazione di mantenimento” odzwierciedla normalne stosunki w rodzinie dwupokoleniowej; nie zakłada się potrzeby materialnej (tj. niezdolności do zadbania o podstawowe potrzeby życiowe), a obowiązki powinno się wypełniać bez względu na wszelkie formalności czy wnioski za wyjątkiem separacji sądowej.

W przypadku separacji sądowej:

  • oboje rodzice ponoszą odpowiedzialność za wypłatę alimentów dzieciom, bez względu na to, który z nich sprawuje opiekę nad dziećmi;
  • w przypadku separacji bez orzekania o winie, małżonek, który nie posiada wystarczającego dochodu i znajduje się w gorszej sytuacji materialnej może dochodzić roszczeń alimentacyjnych od drugiego małżonka, umożliwiających mu utrzymanie standardu życia sprzed separacji.
  • małżonek, który ponosi winę za separację może otrzymać alimenty tylko wówczas, gdy jest w potrzebie;

W przypadku rozwodu:

  • na obojgu rodzicach spoczywa obowiązek alimentacyjny w stosunku do dzieci, na tych samych zasadach co w przypadku separacji;
  • byłemu małżonkowi przysługują alimenty, jeżeli nie ma już wystarczającego dochodu, aby zachować standard życia sprzed separacji i jest w gorszej
  • sytuacji finansowej niż jego współmałżonek.

2. Do jakiego wieku dziecko może korzystać ze świadczenia alimentacyjnego?

Obowiązek alimentacyjny wobec dzieci jest obowiązkiem stałym, jako że rodzice muszą utrzymywać dzieci zarówno małoletnie jak i dzieci, które osiągnęły pełnoletniość, dopóki nie uniezależnią się one finansowo. Te ostatnie są również uprawnione do alimentów, jeśli są w potrzebie.

Do góryDo góry

3. W jakich przypadkach ma zastosowanie prawo Włoch?

Sekcja 45 ustawy nr 218 z 1995 r. stanowi, iż obowiązki alimentacyjne względem rodziny reguluje Konwencja Haska z dnia 2 października 1973 r., która weszła w życie we Włoszech na mocy ustawy nr 745 z dnia 24 października 1980 r.; odniesienie do Konwencji, jak przewiduje sekcja 45, dotyczy wyłącznie obowiązku alimentacyjnego względem rodziny, a nie zobowiązań wierzyciela alimentacyjnego.

Kryterium określone przez Konwencję Haską dotyczy prawa w miejscu zamieszkania wierzyciela; jeżeli prawo takie nie przewiduje świadczeń alimentacyjnych, wówczas stosuje się ustawodawstwo krajowe wspólne dla obu stron; w przypadku gdy wnioskodawca również nie jest w stanie uzyskać świadczenia alimentacyjnego na podstawie prawa tego państwa, stosuje się prawo państwa, w którym wystąpiono z roszczeniem.

Obowiązki alimentacyjne po separacji, rozwodzie czy unieważnieniu małżeństwa reguluje prawo państwa, w którym przyznano i uznano separację, rozwód bądź unieważnienie.

4. Jeżeli to prawo nie ma zastosowania, to jakie prawo zastosują sądy we Włoszech? Co dzieje się, w przypadku gdy zarówno osoba ubiegająca się o alimenty jak i dłużnik przebywają na terytorium Włoch?

W przypadku gdy obie strony zamieszkują we Włoszech, stosuje się prawo włoskie, zgodnie z ogólnym kryterium zamieszkania określonym przez Konwencję Haską z dnia 2 października 1973 r.

5. Czy wnioskodawca powinien zwrócić się do konkretnej organizacji, departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) bądź sądu, aby uzyskać alimenty?

We Włoszech osoby pragnące wystąpić z roszczeniem alimentacyjnym mogą zwracać się wyłącznie do organów sądowych.

Do góryDo góry

6. Czy wniosek można złożyć w imieniu krewnego, bliskiego przyjaciela lub dziecka małoletniego?

We Włoszech wyłącznie organy sądowe mają uprawnienia do tego, by nakładać obowiązek wypłaty alimentów.

Przedstawiciele mogą również zwrócić się do organów sądowych przez pełnomocnika.

7. Jeżeli wnioskodawca planuje wnieść sprawę do sądu, skąd wie, który sąd sprawuje jurysdykcję?

Wnioskodawca musi zapoznać się z przepisami regulującymi jurysdykcję nad różnymi rodzajami spraw i różnymi dziedzinami. Sędziowie pokoju sprawują jurysdykcję nad roszczeniami poniżej 2 582,28 euro; sądy sprawują jurysdykcję nad roszczeniami alimentacyjnymi powyżej tej kwoty.

W przypadku separacji lub rozwodu decyzję w sprawie porozumienia podejmuje sędzia rozpoznający sprawę o separację lub rozwód; jednakże wszelkie zmiany do porozumienia zaproponowane przez którąkolwiek ze stron podlegają tradycyjnym zasadom jurysdykcji dla różnych rodzajów spraw i różnych dziedzin.

8. Czy wnioskodawca musi korzystać z pośrednika, aby wnieść sprawę do sądu (np. prawnika, konkretnej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) itd.? Jeżeli nie, to jakie procedury musi zastosować?

W przypadku spraw o roszczenia alimentacyjne rozpoznawanych przez sędziego pokoju, strony mogą stawić się w sądzie osobiście i ustnie złożyć oświadczenia, pod warunkiem, że wartość roszczenia nie przekracza 516,46 euro; sędzia pokoju może również dopuścić osobiste stawienie się w sądzie w przypadku roszczeń na wyższe kwoty.

Do góryDo góry

W pozostałych przypadkach strony muszą stawić się w sądzie z zastępcą prawnym, za wyjątkiem spraw, w których prawo stanowi inaczej (np. strona wykonująca zawód prawnika może stawić się w sądzie bez zastępcy prawnego).

9. Czy wnioskodawca musi uiścić opłaty, aby wnieść sprawę do sądu? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości prawdopodobnie będą takie opłaty? Jeżeli zasoby finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania?

„Standardowa opłata za wpisanie sprawy na wokandę” obowiązuje we Włoszech od 1 marca 2002 r. i zastąpiła ona wszystkie wcześniejsze opłaty w sprawach cywilnych, karnych i administracyjnych (patrz jednolity tekst zatwierdzony dekretem prezydenckim nr 115 z 2002 r.). Jest to system opłat stałych, w przypadku którego należne kwoty różnią się w zależności od kwoty roszczenia lub w niektórych przypadkach są zryczałtowane. Ustawa o finansach nr 311 z 2004 r. ostatnio zmieniła niektóre wartości progowe i odpowiadające im opłaty.

Począwszy od 1 stycznia 2005 r. w przypadku roszczeń o wartości do 1 100,00 euro należy wnieść opłatę w wysokości 30,00 euro. Opłata ta rośnie stopniowo, osiągając wartość 1 110,00 euro w przypadku roszczeń przekraczających wartość 520 000,00 euro; opłata stała płatna jest w przypadku spraw wiążących się z majątkiem ruchomym i nieruchomym (200,00 euro za majątek nieruchomy i 100,00 euro za wszystkie inne sprawy); dokonywanie płatności ułatwia korzystanie z formularzy lub specjalnych druków przekazu pocztowego (proszę zasięgnąć informacji w AgenziaEntrate italiano).

Do góryDo góry

Sprzeciw i postępowanie zapobiegawcze, w tym postępowanie egzekucyjne, wiążące się z zasądzeniem alimentów na dziecko, są zwolnione z opłaty stałej; zwolnione jest również postępowanie wiążące się ze sprawami rodzinnymi i separacją sądową.

Stronie wygranej przysługuje zwrot kosztów poniesionych przez jej prawnika oraz wszelkich sum zapłaconych za czynności dochodzeniowe (np. niezbędna porada techniczna); sędzia oblicza wydatki, stosując skalę taryfową z górną i dolną granicą.

Osoby, których roczny dochód podlegający opodatkowaniu wynosi mniej niż 9 269,22 euro mogą być uprawnione do bezpłatnego zastępstwa prawnego. Uwzględnia się dochód uzyskany od małżonka osoby i innych członków rodziny, jeżeli mieszkają razem.

Rada stowarzyszeń zawodowych prawników ustanowiła centrum informacji i porad w sprawie bezpłatnego zastępstwa prawnego (patrz formularz bezpłatnego zastępstwa prawnego).

10. Jakiego rodzaju alimenty prawdopodobnie przyzna sąd? W przypadku przyznania świadczenia, jak zostanie ono oszacowane? Czy orzeczenie sądu można poddać rewizji w celu uwzględnienia zmian w kosztach utrzymania i warunkach rodzinnych?

Przepis prawny określający rodzaj przyznanych alimentów i wezwań do zapłaty to wyrok sądu stanowiący nakaz egzekucyjny.

Sędzia nakazuje stronie podlegającej obowiązkowi alimentacyjnemu dostarczenie wszystkiego co niezbędne do zapewnienia zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych beneficjenta, tj. kosztów żywności, mieszkania i odzieży oraz kosztów przedmiotów i usług potrzebnych do godnego życia. Sąd musi wziąć pod uwagę sytuację materialną osoby podlegającej obowiązkowi alimentacyjnemu przy orzekaniu w sprawie rodzaju alimentów, jakie ma przyznać.

Do góryDo góry

W przypadku alimentów, które sąd ma przyznać małżonkowi w separacji lub po rozwodzie, sędzia musi również wziąć pod uwagę standard życia tego małżonka w czasie trwania małżeństwa. Przy określaniu alimentów, jakie ma sąd zasądzić na rzecz dzieci małoletnich i dzieci, które osiągnęły już pełnoletność, ale nie są jeszcze niezależne finansowo, sędzia musi wziąć pod uwagę ich potrzeby w zakresie kształcenia i szkolenia.

Porozumienia w zakresie alimentów i płatności mogą ulec zmianie, na wniosek albo dłużnika alimentacyjnego albo beneficjenta.

11. W jaki sposób i komu wypłacone zostaną alimenty?

Alimenty wypłaca się beneficjentowi.

Alimenty dla osób nieletnich wypłaca się rodzicowi sprawującemu opiekę nad dzieckiem; w przypadku dzieci pełnoletnich, które nie są jeszcze niezależne finansowo, rodzic sprawujący opiekę nad dzieckiem i łożący na jego utrzymanie jest uprawniony (obok innej formy uprawnienia dla dziecka) do otrzymywania płatności alimentacyjnych na rzecz dziecka.

Sędzia ustala kwoty płatności i porozumienia; w przypadku separacji sądowej sędzia może nakazać, by strony trzecie dokonały częściowej płatności bezpośrednio na rzecz beneficjentów, jak również stałych płatności na rzecz dłużnika alimentacyjnego.

12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny nie płaci dobrowolnie, jakie działania można podjąć, aby zmusić go do zapłaty?

Beneficjenci mają do dyspozycji wszelkie zwyczajowe metody mające na celu zapewnienie, by dłużnik wypełnił swoje zobowiązania finansowe. Mogą uzyskać środki zapobiegawcze w celu ochrony swoich należności i wyegzekwowania płatności poprzez zajęcie towarów i kwot należnych od stron trzecich.

Do góryDo góry

Brak zapłaty alimentów może stanowić pogwałcenie obowiązku utrzymania rodziny (art. 570 kodeksu karnego); jeżeli strona pokrzywdzona wniesie skargę, stanowi to czyn karalny, z automatycznym wniesieniem aktu oskarżenia, w przypadku gdy beneficjent jest osobą nieletnią. We Włoszech możliwość wstąpienia na drogę prawną okazała się być skutecznym narzędziem uniemożliwiającym małżonkom niesprawującym opieki nad dziećmi uchylanie się od wypełniania zobowiązań.

13. Czy istnieje organizacja lub departament rządowy (na szczeblu centralnym lub lokalnym), które mogą mi pomóc w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych?

Departamenty rządowe nie biorą udziału w postępowaniu sądowym w imieniu beneficjenta ani nie wywierają innego rodzaju presji na stronę podlegającą obowiązkowi.

 Niedawne ustawodawstwo (Ustawa nr 6 z 2004 r.) wprowadziło koncepcję zarządcy, którego może wyznaczyć sędzia (bez konieczności obrony sądowej), wskazując, jakie czynności może wykonywać w imieniu zainteresowanej strony, która jest częściowo lub całkowicie niezdolna do utrzymania się (np. osoby niepełnosprawne, starsze, alkoholicy, narkomani, więźniowie). Do zarządcy można się również zwrócić z prośbą o wystąpienie o alimenty do sądu.

14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i same zapłacić alimenty lub część alimentów zamiast dłużnika? Co dzieje się, w przypadku gdy zarówno osoba ubiegająca się o alimenty jak i osoba wypłacająca alimenty zamieszkują w innym kraju?

We Włoszech pomocy osobom potrzebującym udzielają również prywatne grupy społeczne, których zadaniem jest ochrona osób wyrzuconych na margines społeczny lub osób żyjących w biedzie. Działania te są dobrowolne i można je prowadzić na szereg różnych sposobów, w zależności od konkretnych potrzeb czy możliwości.

Do góryDo góry

Konstytucja wymaga od państwa i władz publicznych, by udzielały pomocy osobom w potrzebie materialnej, niezdolnym do pracy lub nieposiadającym krewnych, którzy mogliby zapewnić im utrzymanie.

Krajowa służba zdrowia powinna z kolei podejmować działania w celu ochrony zdrowia osób ubogich poprzez zapewnienie im opieki i schronienia. Władze regionalne powinny postępować w podobny sposób, zapewniając osobom starszym i niedołężnym stołówki publiczne i instytucje gwarantujące zakwaterowanie, opiekę i schronienie.

Działania te zastępują obowiązki utrzymania rodziny, jednakże za wyjątkiem sytuacji, w których danej osobie przysługuje prawo dochodzenia wsparcia od krewnych, którzy prawnie zobowiązani są do wypełnienia swych obowiązków. Roszczenia takie reguluje prawo instytucji kredytujących (sekcja 9 Konwencji Haskiej z dnia 2 października 1973 r.).

W przypadku gdy wnioskodawca przebywa we Włoszech, a osoba zobowiązana do zapłaty alimentów w innym kraju, stosuje się kryteria ustanowione prawem państwa wnioskodawcy w celu określenia granic i zakresu odpowiedzialności alimentacyjnych oraz sposobów i warunków płatności, zgodnie z Konwencją Haską z 1973 r., która stosuje to samo ogólne kryterium co prawo państwa, w którym zamieszkuje beneficjent.

15. Czy wnioskodawca może uzyskać pomoc od organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) we Włoszech?

Organizacje mogą zawsze udzielać pomocy w formie i na warunkach przez nie ustanowionych. Departamenty rządowe muszą udzielać pomocy w sposób i w zakresie opisanym w odpowiedzi na poprzednie pytanie.

Do góryDo góry

16. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)?

We Włoszech jest wiele organizacji charytatywnych, których pracownicy są wolontariuszami.

Do departamentów rządowych, które muszą udzielać pomocy należą: organy regionów, prefektur, prowincji i miast, jak również biura krajowej służby zdrowia.

Wszystkie te organy posiadają biura odpowiedzialne konkretnie za analizowanie wniosków zainteresowanych stron i podejmowanie najbardziej stosownych działań po ocenie przedmiotowej sprawy (więcej informacji można uzyskać na odpowiednich stronach internetowych).

17. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? Co dzieje się, w przypadku gdy wnioskodawca przebywa w innym kraju a dłużnik alimentacyjny we Włoszech?

Instytucje prywatne mają prawo wyboru rodzaju i zakresu pomocy, która ma być zapewniona zgodnie z postanowieniami ich statutów i wedle ich możliwości finansowych. Działania prowadzone przez instytucje rządowe ustanawia prawo.

W przypadku gdy wnioskodawca przebywa w innym kraju niż kraj zamieszkania dłużnika, wysokość alimentów, sposoby i warunki płatności określa się:

  • w pierwszej kolejności zgodnie z prawem miejsca zwykłego zamieszkania;
  • zgodnie z prawem wspólnym dla obu stron, jeżeli pierwsza opcja nie jest możliwa;
  • zgodnie z prawem organu, do którego się zwrócono, w przypadku gdy obie powyższe opcje nie mają zastosowania.

W przypadku par w separacji lub rozwiedzionych, zastosowanie ma prawo regulujące separację lub rozwód.

Do góryDo góry

Powyższe regulują art. 1, 4, 5, 6 i 8 Konwencji Haskiej z dnia 2 października 1973 r., w sprawie obowiązków alimentacyjnych, ratyfikowanej przez Włochy w 1980 r.

18. Czy wnioskodawca może skierować wniosek bezpośrednio do organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) we Włoszech?

Organizacje prywatne mogą prowadzić działania pomocowe w dowolny sposób, jaki uważają za stosowny. Zasadniczo nie ma ustalonych procedur, zgodnie z którymi należy postępować.

Zarówno publiczne jak i prywatne organizacje prowadzące działania pomocowe powinny posiadać biura odpowiedzialne za otrzymywanie wniosków o pomoc i przyjmowanie tych wniosków, które spełniają ich kryteria oraz wchodzą w ich zakres instytucjonalny, który zasadniczo wyznaczają ustawy i rozporządzenia je regulujące.

19. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)?

Adresy departamentów rządowych dostępne są na stronach internetowych miast, prowincji i regionów. Informacje znajdują się również na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych italiano.

Nie ma szczególnych formalności w zakresie kontaktu. Wnioskodawca musi jedynie złożyć wniosek osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela, jeżeli nie ma możliwości dokonania tego osobiście.

20. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)?

Zarówno instytucje prywatne jak i państwowe mogą postępować zgodnie ze swoimi kompetencjami i w ramach swoich kompetencji.

Aby uzyskać pomoc, wnioskodawca powinien poszukać informacji na temat dostępnych usług u różnych instytucji pomocowych. Pomoc może przybrać postać dotacji, schronienia, niezbędnej opieki zdrowotnej, pomocy domowej czy innych form pomocy przewidzianych szczególnie przepisami i ustawami regulującymi instytucje prywatne i publiczne w tym sektorze.

« Roszczenia alimentacyjne - Informacje ogólne | Włochy - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 27-07-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania