Komisja Europejska > EJN > Postępowanie upadłościowe > Francja

Ostatnia aktualizacja: 28-06-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Postępowanie upadłościowe - Francja

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Jakie istnieją rodzaje postępowań w sprawie niewypłacalności? 1.
2. Jakie są warunki otwarcia postępowania upadłościowego? 2.
3. Jaką rolę odgrywają poszczególni uczestnicy postępowania? 3.
4. Jakie skutki wywołuje wszczęcie postępowania? 4.
5. Jakie zasady szczególne dotyczą niektórych kategorii wierzytelności? 5.
6. Jakie normy stosuje się w przypadku czynów szkodliwych? 6.
7. Na jakich warunkach następuje zgłoszenie i uznanie wierzytelności? 7.
8. Jakim zasadom podlegają postępowania restrukturyzacyjne? 8.
9. Co oznacza postępowanie likwidacyjne? 9.
10. Jakie okoliczności prowadzą do zamknięcia postępowania? 10.

 

1. Jakie istnieją rodzaje postępowań w sprawie niewypłacalności?

Francuskie prawo postępowań zbiorowych nie zna pojęcia niewypłacalności jako sytuacji, w której długi przewyższają majątek. Prawo określa bardziej zawężony termin zaniechania płatności, oznaczający niemożność pokrycia przez dłużnika wymagalnych długów przy pomocy aktywów, którymi dysponuje.

Procedury zapobiegawcze stosowane przed ogłoszeniem niewypłacalności:
  • procedura ostrzegawcza: w przypadku wykrycia przez biegłego rewidenta zdarzeń, które mogą zaszkodzić dalszej działalności przedsiębiorstwa, informuje on o tym prezesa zarządu lub dyrektora spółki. W razie braku zadowalającej odpowiedzi, składa on wniosek do zarządu o zorganizowanie narady, informując o powyższym przewodniczącego sądu gospodarczego. O naradzie informowana jest także komisja zakładowa. Jeśli trudności przedsiębiorstwa się utrzymują, biegły rewident sporządza raport przedkładany na najbliższym walnym zgromadzeniu spółki. Jeśli w wyniku decyzji walnego zgromadzenia, działalność przedsiębiorstwa nie rokuje poprawy, biegły rewident ponownie informuje o powyższym przewodniczącego sądu gospodarczego.
  • pełnomocnictwo ad hoc: na wniosek każdego zainteresowanego przewodniczący sądu wyznacza pełnomocnika ad hoc, określając przedmiot i czas trwania jego misji.
Nieformalna procedura przekształceniowa i restrukturyzacyjna:
  • ugoda: przedsiębiorstwo przeżywające trudności lub będące w potrzebie finansowej, której nie udaje mu się zaspokoić przy wykorzystaniu własnych możliwości, nie będące jednak w sytuacji zaniechania płatności, może złożyć wniosek o otwarcie postępowania ugodowego. Przewodniczący sądu wyznacza wtedy rozjemcę, którego misja, trwająca maksymalnie cztery miesiące, polega na udzielaniu pomocy przedsiębiorstwu w jego funkcjonowaniu oraz poszukiwaniu porozumienia z wierzycielami. Podczas trwania misji rozjemcy przewodniczący sądu może wstrzymać dochodzenie indywidualnych roszczeń. Bez zgody przewodniczącego dłużnik nie może spłacić dawniejszych wierzycieli ani dokonać czynności prawnej polegającej na zbyciu majątku. Po zatwierdzeniu ugody przez przewodniczącego w okresie jej obowiązywania, zawieszeniu ulegają wszelkie indywidualne roszczenia. W razie nieprzestrzegania warunków ugody sąd, do którego zostanie później skierowany wniosek o otwarcie postępowania naprawczego bądź postępowania likwidacyjnego może uznać, iż, wbrew ocenie przewodniczącego, w dniu otwarcia postępowania ugodowego przedsiębiorstwo znajdowało się w sytuacji zaniechania płatności.
Formalne procedury upadłościowe mające na celu dalsze zarządzanie majątkiem lub jego likwidację:
  • Postępowanie naprawcze, prowadzone w celu zachowania przedsiębiorstwa, podtrzymania jego działalności i zatrudnienia oraz w celu uregulowania długów. Postępowanie polega na przyjęciu przez sąd planu naprawczego przewidującego dalszą działalność przedsiębiorstwa (wierzyciele przyjmują ustalone terminy), bądź jego cesję (osoba trzecia przejmuje przedsiębiorstwo wraz z jego najważniejszymi umowami i wybranymi zobowiązaniami w drodze cesji).
  • Postępowanie likwidacyjne, ogłaszane w przypadku braku możliwości przeprowadzenia postępowania naprawczego. W ramach tego postępowania działalność przedsiębiorstwa zostaje wstrzymana i przekazana w drodze cesji osobie trzeciej na bardziej elastycznych warunkach niż w postępowaniu naprawczym.

2. Jakie są warunki otwarcia postępowania upadłościowego?

W prawodawstwie francuskim istnieją dwa różne systemy obejmujące przypadki niewypłacalności:

Do góryDo góry

  1. Odnośnie do kupców, rolników lub rzemieślników oraz każdej osoby prawnej (z wyjątkiem wspólnot mieszkaniowych) są to: wymienione i opisane wyżej postępowanie naprawcze oraz postępowanie likwidacyjne. Nie podlegają im osoby fizyczne wykonujące wolny zawód. Postępowanie zostaje wszczęte, jeśli dłużnik zaprzestał dokonywania płatności, co definiuje się jako niemożność pokrycia wymagalnych długów przez dłużnika za pomocą dostępnych mu aktywów.
  2. Odnośnie do osób fizycznych posiadających długi niewynikające z działalności zawodowej (włączając dług powstały z tytułu gwarancji udzielonej przedsiębiorstwu, o ile nie jest to gwarancja udzielona przez dyrekcję): warunkami wszczęcia postępowania jest działanie dłużnika w dobrej wierze i jego wyraźna niemożność uregulowania wszystkich zaciągniętych zobowiązań. Stosowana wtedy procedura ma następujący przebieg:

Zadłużona osoba zwraca się do komisji administracyjnej o sporządzenie wykazu zobowiązań po uprzednim zebraniu uwag od wierzycieli. Komisja może zwrócić się do sądu w celu zawieszenia postępowania roszczeniowego. Komisja próbuje godzić strony, wnosząc propozycję planu zawierającego środki przeniesienia zobowiązań w czasie, rozłożenia ich na raty lub całkowitego umorzenia. Jeśli próba pojednania kończy się niepowodzeniem, komisja zaleca wykonanie niektórych z proponowanych środków w okresie 10 lub więcej lat, o ile środki te dotyczą zwrotu pożyczek zaciągniętych na zakup domu lub mieszkania będącego głównym miejscem zamieszkania. W razie braku przychodów lub majątku podlegających zajęciu, które pozwoliłyby na uregulowanie części zobowiązań, komisja zaleca zawieszenie wymagalności długów. Sędzia podejmuje decyzję w sprawie odwołań od wspomnianych zaleceń.

Do góryDo góry

Jeśli zadłużona osoba, poza wykazaniem się dobrą wiarą, udowodni, że jej sytuacja finansowa została nieodwracalnie naruszona, inaczej mówiąc, nie pozwala dłużnikowi wprowadzić wymienionych wyżej środków w życie, ma ona prawo złożyć wniosek do sądu o otwarcie postępowania w sprawie przywrócenia osoby do poprzedniego stanu (procédure de rétablissement personnel): następuje spis wszystkich wierzycieli i wycena majątku. Sąd ogłasza przymusową likwidację majątku osobistego dłużnika. Wyznacza likwidatora, który dokonuje podziału rozporządzalnego majątku między wierzycieli, w zależności od stopnia ich ważności. W przypadku, gdy nie ma możliwości zaspokojenia wszystkich wierzycieli, sąd ogłasza zamknięcie postępowania z powodu braku majątku, co pociąga za sobą anulowanie nie związanych z prowadzeniem działalności zobowiązań dłużnika, z wyjątkiem zobowiązań płaconych z zabezpieczenia.

Odnośnie postępowań w sprawach gospodarczych, wniosek do sądu może wnieść dłużnik, wierzyciel lub prokuratura. Sąd może również wszcząć postępowanie z urzędu.

Decyzja otwierająca postępowanie zostaje nadmieniona w rejestrze handlowym i spółek bądź, w zależności od przypadku, w rejestrze rzemieślniczym zawierającym spis rzemieślników. Ponadto, zostaje ona ogłoszona w dwóch dziennikach urzędowych.

3. Jaką rolę odgrywają poszczególni uczestnicy postępowania?

Sądem właściwym jest, dla podmiotów zawodowych i spółek, sąd gospodarczy złożony z wybranych przedstawicieli sektora gospodarczego. Wyjątkowo, w niektórych departamentach nie posiadających sądu gospodarczego, organem orzekającym jest, złożony z trzech zawodowych sędziów, sąd pierwszej instancji. W departamencie Alsace-Moselle, w skład izby gospodarczej Sądu Pierwszej Instancji wchodzi jeden sędzia zawodowy, jako jej przewodniczący, oraz dwóch sędziów wybieranych z sektora gospodarczego (rodzaj sądu ławniczego). Sądem właściwym dla rolników jest sąd pierwszej instancji. W sprawach dłużników, których zobowiązania nie wynikają z prowadzenia działalności gospodarczej, stanowi jeden sędzia zawodowy odpowiedzialny za przymusowe wykonanie orzeczeń.

Do góryDo góry

Sąd bada, czy przedsiębiorstwo może zostać poddane procedurze naprawczej. W przypadku opinii twierdzącej, sąd zatwierdza plan naprawczy, który może być planem dalszego prowadzenia działalności (w tym wypadku, wierzyciele przyjmują wyznaczone terminy płatności, a przedsiębiorstwo kontynuuje działalność pod zarządem dłużnika), bądź planem cesji przedsiębiorstwa (w tym wypadku dochodzi do sprzedaży przedsiębiorstwa osobie trzeciej, a wysokość cesji służy do zaspokojenia wierzycieli). W przypadku opinii negatywnej, sąd ogłasza wszczęcie postępowania likwidacyjnego. W postępowaniu likwidacyjnym, dochodzi do całościowej lub oddzielnej cesji aktywów przedsiębiorstwa.

Wyznaczony przez sąd, otwierający postępowanie sędzia-komisarz ma za zadanie sprawować nadzór nad szybkim przeprowadzeniem postępowania oraz nad ochroną istniejących interesów. Stanowi on, przede wszystkim, w sprawach:

  • zaskarżeń wniosków o roszczenia majątkowe wnoszonych przez osoby trzecie roszczące sobie prawo do własności majątku dłużnika
  • zażaleń formułowanych wobec czynności pełnomocników sądowych
  • sporów o wierzytelności
  • wniosków dłużnika lub zarządcy o upoważnienie do wykonywania pewnych czynności w trakcie trwania postępowania
  • w przypadku likwidacji, warunków cesji majątku.

Jego decyzje mogą stanowić przedmiot odwołania do sądu.

W przypadku postępowania naprawczego:
  1. Z listy upoważnionych osób z sektora zawodowego ustanowiony zostaje zarządca sądowy (którego nominacja przez sąd jest dobrowolna, chyba, że chodzi o przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 50 pracowników i osiągające obroty powyżej 3 100 000 euro). Zarządca sądowy sporządza raport na temat możliwości restrukturyzacji przedsiębiorstwa, i, w zależności od przypadku, zarządza przedsiębiorstwem lub pomaga w kierowaniu firmą zarządcy posiadającemu prawo do majątku, w okresie między otwarciem postępowania a decyzją o restrukturyzacji lub likwidacji. W wypadku zalecenia przez sąd cesji przedsiębiorstwa, wprowadza zalecenie w życie.
  2. Ustanowiony przez sąd z innej listy osób z sektora zawodowego, przedstawiciel wierzycieli, zawiadamia wierzycieli o otwarciu postępowania, przyjmuje ich zgłoszenia wierzytelności i przedkłada sędziemu-komisarzowi propozycje uznania zgłoszeń lub ich oddalenia. Jako jedyny, posiada uprawnienia do wykonywania czynności na rzecz interesu zbiorowego wierzycieli.
  3. Zadaniem komisarza odpowiedzialnego za wykonanie planu, w przypadku zatwierdzenia przez sąd planu naprawczego, jest nadzór nad jego poprawną realizacją, spłata wierzycieli oraz wniesienie sprawy do sądu w razie niewykonania planu w celu uzyskania decyzji o jego oddaleniu.

W przypadku postępowania likwidacyjnego, z listy upoważnionych osób z sektora zawodowego ustanowiony zostaje likwidator, który dokonuje czynności sprzedaży majątku przedsiębiorstwa i zaspokojenia wierzycieli.

Do góryDo góry

W przypadku postępowania w sprawie przywrócenia osoby do poprzedniego stanu, na wniosek osoby prywatnej: likwidator sporządza spis wierzycieli, tworzy bilans sytuacji dłużnika, wyprzedaje majątek dłużnika i zaspokaja wierzycieli.

Obowiązki dłużnika :

W sytuacji postępowania naprawczego, sąd ma prawo desygnować zarządcę sądowego, określając jego rolę, która może polegać na wspieraniu dłużnika w kierowaniu przedsiębiorstwem bądź na zarządzaniu przedsiębiorstwem przez samego zarządcę. Dłużnik zachowuje prawo do swego majątku i do wykonywania czynności nie objętych misją zarządcy. Wszelkie wykonywane przez niego samego czynności dotyczące bieżącego zarządzania firmą uznaje się za ważne wobec osób trzecich działających w dobrej wierze. Jednakże, dłużnik nie może spłacać żadnych dawnych zobowiązań (oprócz dokonywania kompensacji zobowiązań powiązanych).

O ile sąd nie ustanowi zarządcy, dłużnik sam zarządza swoim przedsiębiorstwem i przygotowuje projekt planu naprawczego.

W przypadku postępowania likwidacyjnego, dłużnik zostaje pozbawiony prawa do administrowania i dysponowania całym swym majątkiem do chwili zamknięcia postępowania. Prawa, które dotychczas posiadał dłużnik, przejmuje likwidator. Dłużnik może wykonywać wyłącznie swoje prawa osobiste, w tym prawa pozamajątkowe.

W przypadku postępowania w sprawie przywrócenia osoby do poprzedniego stanu, dłużnik zostaje pozbawiony prawa do zarządzania i dyspozycji całym swym majątkiem do chwili zamknięcia postępowania. Prawa, które dotychczas posiadał dłużnik, przejmuje likwidator.

Do góryDo góry

Prawa wierzycieli i środki odwoławcze:

Wierzyciele zobowiązani są zgłaszać wierzytelności za pośrednictwem swojego przedstawiciela. Wszczęte przed otwarciem postępowania indywidualne dochodzenie roszczeń zostaje wstrzymane z mocy prawa.

Każdy z wierzycieli ma możliwość złożenia odwołania od decyzji oddalającej jego wierzytelność. Odwołanie od decyzji otwierającej postępowanie lub oddalającej jego otwarcie może złożyć jedynie wierzyciel wnioskujący.

4. Jakie skutki wywołuje wszczęcie postępowania?

  • Wszczęcie postępowania skutkuje zawieszeniem indywidualnych roszczeń dotyczących dawnych wierzytelności, zakazem spłaty wierzytelności i dochodzeniem roszczeń wynikających z bieżących umów, pod warunkiem przestrzegania przyszłych terminów spłaty. O zwolnieniach decyduje sędzia-komisarz.
  • Wraz z wszczęciem postępowania przeprowadza się inwentaryzację majątku dłużnika. Właściciele majątku, którego przedsiębiorstwo było wyłącznie posiadaczem, mogą bezzwłocznie przystąpić do jego dochodzenia.
  • W przypadku przywrócenia osoby do poprzedniego stanu, dłużnik ma prawo dysponować i administrować majątkiem. W przypadku likwidacji, prawa dłużnika przejmuje likwidator, z wyłączeniem jego praw osobistych.
  • Zgłoszeniu podlegają wszelkie wierzytelności prócz tych wynikających z umowy o pracę.
  • Nie stosuje się żadnych szczególnych środków tymczasowych innych niż te opisane w paragrafie pierwszym. Wykorzystywane środki zabezpieczające, takie jak zajęcia tytułem zabezpieczenia i zabezpieczenia sądowe (hipoteki, zastawy firmy handlowej, zastawy udziałów, zastawy papierów wartościowych…) powodują, że majątkiem nie można rozporządzać. Zostają one uznane za nieważne, jeśli były wprowadzone przez dłużnika po dniu wstrzymania płatności.
  • Otwarcie postępowania w sprawie niewypłacalności nie wpływa na wystawione przez Urząd Skarbowy zawiadomienia osób trzecich będących właścicielami, jak również na zajęcia sądowe.
  • Podobne zasady stosuje się w postępowaniach wszczętych wobec osób fizycznych w sprawach ich zobowiązań nie wynikających z prowadzenia przez nie działalności gospodarczej.
  • Warunki ogłaszania we Francji decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie niewypłacalności wydanej w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej na podstawie art. 3 §1 rozporządzenia z dnia 22 maja 2000 r. nie zostały jeszcze zebrane w jeden dokument, jednakże ogłoszenie decyzji jest obowiązkowe ze względu na bezpośredni skutek rozporządzenia. Istniejący projekt dekretu przewiduje, że ogłoszenie decyzji będzie należało do sekretarza rejestru handlowego i spółek.

5. Jakie zasady szczególne dotyczą niektórych kategorii wierzytelności?

  • Zasady szczególne dla praw rzeczowych osób trzecich: każdy wierzyciel posiadacz prawa rzeczowego (to znaczy hipoteki bądź zastawu, mający prawo pierwszeństwa do ceny sprzedaży rzeczy, i/lub prawa do dochodzenia od osoby trzeciej sumy z nieruchomości obciążonej) ma obowiązek zgłoszenia wierzytelności. Następuje zawieszenie dochodzenia roszczeń;
  • Zasady dotyczące wyrównania wzajemnych należności: stosowane w przypadku dwóch osób mających wobec siebie zobowiązania. Dochodzi wówczas do wzajemnego wyrównania zobowiązań ustalającego się na poziomie najniższej sumy długu. Do wyrównania wzajemnych należności wierzyciel może przystąpić z urzędu, bez uprzedniej zgody, jednakże tylko w przypadku wierzytelności powiązanych;
  • klauzula zastrzeżenia własności: zawierana między sprzedającym a kupującym ma na celu zawieszenie przeniesienia własności aż do momentu uiszczenia całkowitej zapłaty. Obowiązuje przy postępowaniu zbiorowym;
  • umowy o pracę: patrz niżej §7: pracownicy przedsiębiorstwa nie mają prawa zgłaszania wierzytelności.
  • We Francji istnieje instytucja gwarancyjna pod nazwą Narodowy Fundusz Gwarancji Wynagrodzeń wypłacająca z góry wierzytelności pracownicze w bardzo krótkim czasie, który zależy od charakteru wierzytelności pracowniczej oraz od dnia jej powstania (przed lub po wszczęciu postępowania). Wypłatę wynagrodzeń wymagalnych przed otwarciem postępowania gwarantuje Narodowy Fundusz Gwarancji Wynagrodzeń, natomiast pracownicy nie opłacani w okresie między otwarciem postępowania a przyjęciem planu naprawczego. W przypadku likwidacji przedsiębiorstwa, gwarantowane wynagrodzenia nie przekraczają, z reguły, wysokości wypłat wymagalnych w czasie dwóch tygodni po likwidacji. Prawo gwarantuje odszkodowanie za skutki zwolnienia wyłącznie wtedy, gdy zerwanie umowy o pracę następuje w czasie dwóch tygodni od likwidacji lub w czasie miesiąca od decyzji sądu zatwierdzającej plan naprawczy.

6. Jakie normy stosuje się w przypadku czynów szkodliwych?

Okres wątpliwy rozciąga się między dniem ustania płatności a dniem wszczęcia postępowania. Sąd może przedłużyć ten okres do osiemnastu miesięcy.

Do góryDo góry

W okresie tym można unieważnić wszystkie wykonane czynności pod tytułem obciążliwym, jeśli kontrahent był świadomy ustania płatności. Sąd posiada kompetencje wydawania oceny o celowości unieważnienia.

Niektóre z wyszczególnionych przez prawo czynności muszą ulec obowiązkowemu unieważnieniu, jeśli zostały dokonane w okresie wątpliwym, niezależnie od tego, czy kontrahent był, czy nie, świadomy ustania płatności. Chodzi tu, przede wszystkim, o umowy, w których zobowiązania dłużnika przekraczają znacznie zobowiązania drugiej strony, o płatność dokonaną w sposób nietypowy, o hipotekę na dawne zobowiązanie i o wszystkie czynności nieodpłatne.

7. Na jakich warunkach następuje zgłoszenie i uznanie wierzytelności?

1) Stwierdzenie wierzytelności:

Przedstawiciel wierzycieli zawiadamia ich o możliwości zgłoszenia wierzytelności. Dłużnik zobowiązany jest przedłożyć mu listę swoich wierzycieli.

Każdy wierzyciel, z wyłączeniem pracowników przedsiębiorstwa, powinien zgłosić swoją wierzytelność w terminie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia decyzji o wszczęciu postępowania. Po przekroczeniu powyższego terminu, w przypadku, gdy wykaże, iż brak zgłoszenia nie wynika z jego winy, musi złożyć wniosek o przywrócenie terminu zawitego.

Wierzytelności, które nie zostały zgłoszone i których termin zawity nie mógł zostać przywrócony, ulegają wygaśnięciu.

Przedstawiciel wierzycieli przystępuje do pierwszego stwierdzenia wierzytelności, przedkładając propozycję ich uznania lub oddalenia sędziemu-komisarzowi. W przypadku, gdy przedstawiciel zamierza zaproponować oddalenie wierzytelności, informuje o tym wierzyciela. W razie braku odpowiedzi wierzyciela w terminie trzydziestu dni, ten ostatni traci prawo do kwestionowania propozycji przedstawiciela wierzycieli.

Do góryDo góry

Każdy zainteresowany ma prawo odwołania się od decyzji sędziego-komisarza.

Przedstawiciel wierzycieli weryfikuje wierzytelności z tytułu wynagrodzeń na podstawie zebranych elementów. Informuje on pracowników o złożeniu spisu roszczeń pracowniczych, który może zostać zaskarżony przez zainteresowanych do sądu pracy w terminie dwóch miesięcy.

2) Kategoria poszczególnych rodzajów wierzytelności

Wierzytelność uprzywilejowana występuje wtedy, gdy jej posiadacz korzysta z pierwszeństwa spłaty, które może dotyczyć całego lub danej części majątku dłużnika (na przykład majątku ruchomego lub oddanego w zastaw).

W wypadku przeciwnym – wierzytelności nie zabezpieczonej: osoba posiadająca do niej tytuł zostanie zaspokojona dopiero po spłaceniu wierzycieli uprzywilejowanych. Uprzywilejowanie może, ale nie musi zostać ogłoszone (przypadek uprzywilejowania specjalnego pracowników). Zasadą przewodnią w postępowaniach zbiorowych jest równość wierzycieli nieuprzywilejowanych: po otwarciu postępowania zbiorowego są oni traktowani równo, nie mogąc prowadzić indywidualnych czynności roszczeniowych. Wierzyciele uprzywilejowani natomiast korzystają z tradycyjnej ochrony w postępowaniach zbiorowych.

Z zasady, wierzytelności powstałe po wydaniu decyzji o wszczęciu postępowania są zaspokajane jako pierwsze, przed wierzytelnościami powstałymi wcześniej, nawet uprzywilejowanymi.

Od powyższej reguły istnieje wiele wyjątków:

  • niezależnie od dnia wszczęcia postępowania, koszty sądowe i wynagrodzenia za ostatnich sześćdziesiąt dni poprzedzających wszczęcie postępowania zaspokajane są w pierwszej kolejności w stosunku do wierzytelności powstałych po wszczęciu postępowania;
  • jeśli postępowanie kończy się likwidacją przedsiębiorstwa, wierzytelności zabezpieczone kaucją są również zaspokajane w pierwszej kolejności w stosunku do wierzytelności powstałych po wszczęciu postępowania.

8. Jakim zasadom podlegają postępowania restrukturyzacyjne?

Restrukturyzacja przedsiębiorstwa może oznaczać kontynuację działalności firmy lub cesję jej majątku.

Do góryDo góry

- Kontynuacja działalności 

Plan naprawczy przewiduje jednolite terminy płatności, które mogą przekraczać okres 10 lat. Plan jest zatwierdzany przez sąd na propozycję składaną przez zarządcę majątku. Prawo przewiduje zwykłą konsultację z wierzycielami, nie zapewniając im prawa do złożenia sprzeciwu. Wierzycielowi nie można nakazać umorzenia zobowiązania.

- Cesja:

Ofertę przejęcia przedsiębiorstwa może złożyć każda zainteresowana osoba nie będąca zarządcą przedsiębiorstwa i nie będąca z nim spokrewniona.

Oferta może obejmować całość majątku przedsiębiorstwa, bądź niektóre z jego obszarów działalności. Osoby trzecie nie mogą o tym wiedzieć.

Sąd przychyla się do oferty, która zapewnia długoterminowe zatrudnienie pracownikom oraz spłatę wierzycieli.

Po zatwierdzeniu planu cesji firmy, sąd dokonuje wpisu o podejmowanych przez cesjonariusza zobowiązaniach dotyczących przyszłego funkcjonowania przedsiębiorstwa, warunków jego utrzymania i uregulowania długów.

Plan zawiera liczbę pracowników, którzy mogą zostać zwolnieni, poza będącą przedmiotem cesji działalnością i kategoriami zawodowymi.

Cesjonariusz zostaje stroną umów niezbędnych do zachowania działalności przedsiębiorstwa.

Jest zobowiązany do zapłacenia ceny dokonywanej cesji. Z zasady, nie przejmuje wymagalnych długów, oprócz włączonych do planu płatności odpowiadających finansowaniu przedmiotu majątkowego obciążonego zabezpieczeniem.

Sąd ma prawo orzec w terminie późniejszym rzeczową zmianę w zakresie środków i założeń planu.

Do góryDo góry

9. Co oznacza postępowanie likwidacyjne?

W przypadku, gdy majątek stanowi jednostkę produkcyjną (którą orzecznictwo definiuje jako zespół materialnych i ludzkich środków umożliwiających prowadzenie lub tworzenie działalności gospodarczej), może on być przedmiotem cesji całkowitej. Likwidator ogłasza możliwość składania ofert, o czym ma prawo wiedzieć każdy zainteresowany. Sędzia-komisarz dokonuje wyboru najlepszej oferty zapewniającej najkorzystniejsze warunki pracy i trwałość zatrudnienia oraz zaspokojenie wierzycieli.

Pojedyncze składniki majątkowe, nie stanowiące jednostek produkcyjnych, zostają wyprzedane w wyniku decyzji sędziego-komisarza, wyrażającego zgodę na sprzedaż z wolnej ręki lub w drodze licytacji.

Rozdysponowaniem dochodu z cesji majątku zajmuje się likwidator. Musi on w odpowiedni sposób pogodzić zabezpieczenia na majątku, zwłaszcza nieruchomym, do których prawo mają wybrani wierzyciele, z ogólnymi przywilejami przypisanymi kosztom sądowym oraz Narodowemu Funduszowi Gwarancji Wynagrodzeń (instytucji wypłacającej z góry pracownikom kwotę roszczeń pracowniczych i mającej prawo do ich zwrotu). Do zaspokojenia wierzycieli nieuprzywilejowanych dochodzi po całkowitej spłacie wierzycieli majątku zabezpieczonego oraz wierzycieli uprzywilejowanych.

10. Jakie okoliczności prowadzą do zamknięcia postępowania?

Zamknięcie postępowania upadłościowego następuje z chwilą zlikwidowania wymagalnych zobowiązań, bądź z braku możliwości prowadzenia windykacji w drodze likwidacji ze względu na brak masy upadłości. W każdym momencie sprawę można wnieść do sądu, który może wszcząć sprawę z urzędu. Likwidator przedstawia rozliczenie zawierające szczegółowy opis czynności wyprzedaży aktywów i podziału ceny. Dłużnik ma prawo wnieść sprzeciw.

Do góryDo góry

Na ogół, po wydaniu decyzji o zamknięciu postępowania likwidacyjnego, dłużnik, będący osobą fizyczną, otrzymuje zdolność prawną, i może podjąć nową działalność zawodową. Inaczej dzieje się w przypadku, gdy sąd orzekł o zastosowaniu wobec niego zakazu zarządzania przedsiębiorstwem lub środka w postaci bankructwa osobistego na minimalny okres 5 lat bez wskazania okresu maksymalnego) z powodu popełnienia przez niego błędów w zarządzaniu lub dokonania czynów określanych przez prawo jako szkodliwe dla wierzycieli (na przykład prowadzenia przedsiębiorstwa deficytowego, sprzeniewierzenia majątku, wykorzystania kosztownych środków w celu zdobycia kapitału, spłaty wierzyciela po wstrzymaniu płatności, niepoprawnego prowadzenia księgowości).

Zasadniczo, po zamknięciu postępowania likwidacyjnego, wierzyciele nie mogą wysuwać roszczeń wobec dłużnika. Mają natomiast do tego prawo, gdy sąd orzekł o zastosowaniu wobec niego zakazu zarządzania przedsiębiorstwem lub środka w postaci bankructwa, bądź, gdy, w danym wypadku, wierzyciel wykazał, że dłużnik popełnił oszustwo (na przykład fakt, że nie powiadomił likwidatora o istnieniu wierzytelności) lub, gdy zabiega o skazanie dłużnika w procesie karnym za czyny obce w stosunku do działalności gospodarczej.

Wierzyciele mają prawo windykowania gwarancji od dłużnika.

UWAGA:

Prawo postępowań zbiorowych może ulec zmianie ze względu na fakt, że rząd przedstawił Radzie Stanu projekt z następującymi poprawkami:

  • Dłużnik, który uzasadni powstałe lub przewidywane trudności, bądź też znajduje się w sytuacji zaprzestania płatności, będzie miał prawo wnioskować do sądu o wyznaczenie rozjemcy, którego zadaniem będzie prowadzenie negocjacji z najważniejszymi wierzycielami przy użyciu środków zapewniających dalsze istnienie przedsiębiorstwa. Zatwierdzenie takiego porozumienia przez sąd uniemożliwi pozwanie dłużnika w przypadku późniejszego wszczęcia postępowania naprawczego lub likwidacyjnego.

  • Dłużnik, który uzasadni trudności prowadzące do zaprzestania płatności, będzie miał prawo wnioskować do sądu o otwarcie postępowania ochronnego, skutkującego wstrzymaniem indywidualnych roszczeń i przyjęciem planu dalszej działalności firmy. Przyjęty przez sąd, w ramach postępowania ochronnego lub naprawczego, plan dalszej działalności firmy będzie mógł zawierać umorzenie długów wobec niektórych instytucji kredytowych, bądź niektórych dostawców, pod warunkiem, że umorzenie to zostanie podtrzymane przez większość instytucji kredytowych lub dostawców oraz przyjęte przez sąd.

  • Postępowanie naprawcze nie będzie już mogło prowadzić do cesji przedsiębiorstwa, co zostanie zarezerwowane dla postępowania likwidacyjnego.

  • Osoby fizyczne wykonujące wolny zawód będą mogły korzystać z postępowań o niewypłacalność.

  • Jest oczywistym, że lapidarny opis wspomnianego projektu nie szkodzi w niczym jego późniejszym zmianom w parlamencie.

« Postępowanie upadłościowe - Informacje ogólne | Francja - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 28-06-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania