Komisja Europejska > EJN > Prawo właściwe > Portugalia

Ostatnia aktualizacja: 28-02-2007
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Prawo właściwe - Portugalia

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

I. ŹRÓDŁA OBOWIĄZUJĄCYCH NORM I.
I.1. Normy krajowe I.1.
I.2. Obowiązujące międzynarodowe konwencje wielostronne I.2.
I.3. Podstawowe obowiązujące konwencje dwustronne I.3.
II. WPROWADZANIE NORM KOLIZYJNYCH II.
II.1. Obowiązek stosowania przez sędziego norm kolizyjnych z własnej inicjatywy II.1.
II.2. Odesłanie II.2.
II.3. Zmiana czynnika łączącego II.3.
II.4. Wyjątki od normalnego stosowania norm kolizyjnych II.4.
II.5. Dowody prawa obcego II.5.
III. NORMY KOLIZYJNE III.
III.1. Zobowiązania umowne i akty prawne III.1.
III.2. Zobowiązania pozaumowne III.2.
III.3. Status osobisty i jego aspekty związane ze stanem cywilnym (nazwisko, miejsce pobytu, charakter) III.3.
III.4. Ustalenie istnienia stosunku rodzicielstwa, w tym przysposobienie III.4.
III.5. Małżeństwo, pary niebędące w związku małżeńskim, rozwód, separacja sądowa, zobowiązania alimentacyjne III.5.
III.6. Małżeńskie ustroje majątkowe III.6.
III.7. Testamenty i dziedziczenie III.7.
III.8. Nieruchomości III.8.
III.9. Upadłość III.9.

 

I. ŹRÓDŁA OBOWIĄZUJĄCYCH NORM

I.1. Normy krajowe

Normy portugalskiego prawa prywatnego międzynarodowego wywodzą się z tekstów prawnych wydanych przez właściwe organy – tzn. powstały na podstawie bezwzględnie obowiązujących reguł mających ustanawiać ogólne kryteria stosowane do konkretnych sytuacji, wydanych przez właściwe władze krajowe. Te reguły zawarte są w tekstach pisanych, gdzie określony jest ich zakres i ogólny zarys.

Zwyczaj (długotrwała praktyka społeczna leżąca u podstaw przekonania o wiążącym charakterze danej normy) nie może, w rozumieniu przepisów portugalskiego kodeksu cywilnego, stanowić bezpośredniego źródła prawa. Jakkolwiek w pewnych dziedzinach, mianowicie w sferze prawa prywatnego międzynarodowego, stanowi on jednak istotne źródło.

W Portugalii doktryna (owoc pracy adeptów nauk prawnych) oraz judykatura (całość orzecznictwa sadów), generalnie nie są uznawane za źródła prawa, chociaż dostrzega się ich wpływ na tworzenie i stosowanie prawa. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mające powszechną moc wiążącą, stanowią jednakże samodzielne źródła prawa.

I.2. Obowiązujące międzynarodowe konwencje wielostronne

Prosimy zapoznać się z wykazem konwencji zawartym w pełnej wersji arkusza informacyjnego znajdującego się na portugalskiej stronie kontaktowej Europejskiej Sieci Sądowniczej w sprawach cywilnych i handlowych, pod adresem http://www.redecivil.mj.pt/ português.

Do góryDo góry

I.3. Podstawowe obowiązujące konwencje dwustronne

Prosimy zapoznać się z wykazem konwencji zawartym w pełnej wersji arkusza informacyjnego znajdującego się na portugalskiej stronie kontaktowej Europejskiej Sieci Sądowniczej w sprawach cywilnych i handlowych, pod adresem http://www.redecivil.mj.pt/ português.

II. WPROWADZANIE NORM KOLIZYJNYCH

II.1. Obowiązek stosowania przez sędziego norm kolizyjnych z własnej inicjatywy

Sędzia ma obowiązek rozpatrzyć, czy mają zastosowanie normy kolizyjne, nawet jeżeli żadna ze stron nie powołuje się na właściwość prawa obcego.

Jednakże w niektórych dziedzinach prawa, zwłaszcza w sferze zobowiązań umownych strony mają swobodę wyboru stosowanego prawa. Oznacza to, że strony mogą swobodnie wybrać obce prawo materialne regulujące ich wzajemne stosunki. Po dokonaniu wyboru normy kolizyjne nie mają zastosowania.

II.2. Odesłanie

Czy w portugalskim prawie prywatnym międzynarodowym występuje odesłanie, a jeśli tak, to w jakim zakresie dopuszczone jest we właściwym prawie obcym odesłanie do prawa krajowego lub prawa kraju trzeciego? 

W prawie portugalskim obowiązuje ogólna zasada, że odesłanie do prawa obcego w normach kolizyjnych reguluje jedynie stosowanie danego prawa, o ile nie ma normy stanowiącej inaczej; takie wskazanie właściwości dotyczy tylko norm, które z uwagi na swoją treść i cel regulują instytucje, do której odsyłają normy kolizyjne.

Do góryDo góry

Mimo tej zasady prawo portugalskie dopuszcza odesłanie w przypadkach gdy prawo obce wskazane jako właściwe przez normy kolizyjne, nie uznaje się za prawo właściwe i każe stosować do danego stosunku inne prawo, w tym prawo portugalskie lub inne prawo obce.

Tak więc jeżeli regulacje prawa prywatnego międzynarodowego w systemie prawa wskazanym jako właściwy przez portugalskie reguły kolizyjne odsyłają do prawa innego kraju, a to ostatnie uznaje swoją właściwość w sprawie, stosuje się to inne prawo.

Odesłanie takie należy uznać także, gdy w grę wchodzi nie trzy a cztery i więcej systemów prawnych, pod warunkiem że strony uzgodnią, które prawo będzie najbardziej dogodne, by regulować dany stosunek prawny

Tego unormowania nie stosuje się, jeżeli prawo wskazane przez normy portugalskiego prawa prywatnego międzynarodowego jest prawem ojczystym (w rozumieniu systemu prawa portugalskiego prawo ojczyste to prawo kraju, którego obywatelem jest dana osoba), a dana osoba jest rezydentem na terytorium Portugalii lub kraju, w którym obowiązujące normy kolizyjne wskazują prawo wewnętrzne kraju obywatelstwa tej osoby jako prawo właściwe.

Jednakże powyższa reguła będzie mieć zastosowanie w sprawach z zakresu opieki i kurateli, małżeńskich stosunków majątkowych, władzy rodzicielskiej, stosunków między przysposabiającym a przysposobionym oraz majątku osób zmarłych, gdy prawo krajowe wskazane przez użycie normy kolizyjnej każe stosować prawo miejsca położenia nieruchomości, oraz gdy prawo to uznaje się za właściwe.

II.3. Zmiana czynnika łączącego

Co dzieje się, gdy następuje zmiana czynnika łączącego, na przykład w przypadku przeniesienia majątku ruchomego?

Do góryDo góry

Czynnik łączący to punkt odniesienia przyjęty przez dane prawo, według którego określa się właściwe prawo regulujące dany stosunek prawny.

Czynnik łączący  może być zmienny lub stały, w zależności od tego, czy może ulec zmianie. Przykładami czynników łączących zmiennych są czynniki odnoszące się do obywatelstwa, miejsca zamieszkania, położenia majątku ruchomego lub siedziby osoby prawnej. Przykłady czynników łączących stałych to położenie nieruchomości lub miejsce dokonania czynności prawnej.

W przypadku gdy norma kolizyjna posługuje się czynnikiem łączącym zmiennym, określa też punkt w czasie, w którym należy rozpatrywać dany czynnik.

Zmiana w zakresie czynnika może doprowadzić do kolejnego stosowania różnych systemów prawa, co może spowodować tzw. kolizję ruchomą.

W takich przypadkach regułą jest, że zmiana statusu (np. poprzez zmianę położenia majątku ruchomego lub zmiana statusu osobistego) nie może naruszać praw nabytych wcześniej.

Niektóre czynniki łączące o charakterze zmiennym mogą zmienić swoją zawartość poprzez wyznaczenie stron, które w ten sposób zyskują w pewnym zakresie zdolność wyboru prawa właściwego. Aby zapobiec nadużyciom poprzez rozmyślne działanie, prawo portugalskie wprowadza pojęcie nadużycia prawa, które stanowi, że stosując normy kolizyjnoprawne nie będzie brany pod uwagę stan faktyczny lub prawny zaistniały wskutek rozmyślnego niezastosowania prawa, które należałoby zastosować w innych okolicznościach; innymi słowy na sankcję za nadużycie prawa składa się zastosowanie właśnie tego prawa, którego próbowano bezprawnie uniknąć.

Do góryDo góry

II.4. Wyjątki od normalnego stosowania norm kolizyjnych

Czy sąd może odrzucić prawo właściwe, jeżeli byłoby ono sprzeczne z międzynarodowym porządkiem publicznym?

Tak. Nie stosuje się prawa obcego wskazanego normami kolizyjnymi, jeżeli jego zastosowanie wiązałoby się z naruszeniem fundamentalnych zasad międzynarodowego porządku publicznego Portugalii.

Wspomniane zasady porządku publicznego to pojęcia odzwierciedlające interes prawny, polityczny, etyczny, społeczny, gospodarczy i religijny istotny dla danej społeczności, będące cechą szczególną tej społeczności. Pojęcia te z uwagi na swą szczególną doniosłość nie mogą być pominięte lub pogwałcone wskutek zastosowania prawa obcego zawierającego normy z nimi sprzeczne, niemożliwe do pogodzenia.

Jeżeli zgodnie z wymogami polityki publicznej nie należy stosować normy szczególnej prawa obcego, należy zastosować odpowiednią normę ogólną tego prawa, stosując prawo miejsca jurysdykcji (tj. prawo kraju, przed którego sądem toczy się spór) jedynie wtedy, gdy prawo obce jest zupełnie niewykonalne.

II.5. Dowody prawa obcego

Jaka jest rola sędziego oraz stron?

Portugalski system prawny traktuje prawo obce jako prawo, nie jako fakt.

Prawo portugalskie stanowi, że strona powołująca się na właściwość prawa obcego musi dowieść jego istnienia i treści, pomimo iż sąd ma obowiązek podjąć niezależną próbę zbadania tego prawa inną drogą.

Obowiązek zbadania prawa inną drogą dotyczy również sędziego, który ma wydać wyrok na podstawie prawa obcego, nawet gdy strona nie powoływała się na właściwość tego prawa, a strona przeciwna przyjęła do wiadomości fakt istnienia tego prawa oraz treść jego norm oraz nie podnosi zarzutów w tym przedmiocie.

Do góryDo góry

Jakie dowody są dopuszczalne?

Prawo nie wymaga szczególnej formy dowodów, w związku z tym strona lub sąd może użyć wszelkich odpowiednich form środków dowodowych podtrzymujących swoje twierdzenia (np. opinie biegłych lub dowody z dokumentów).

Jakie są skutki nieprzedstawienia dowodów prawa obcego?

Jeżeli nie jest możliwe stwierdzenie treści właściwego prawa obcego, to w drugiej kolejności obowiązuje prawo właściwe; tę samą procedurę należy zastosować, ilekroć nie można ustalić okoliczności faktycznych lub prawnych, od których zależy właściwość tego prawa.

W przypadku gdy nie można określić czynnika łączącego z prawem posiłkowym, lub nie jest możliwe stwierdzenie treści prawa wskazanego przy użyciu takiego czynnika, sąd stosuje prawo portugalskie.

III. NORMY KOLIZYJNE

III.1. Zobowiązania umowne i akty prawne

W dniu 1 września 1994 r. w Portugalii weszła w życie Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych. Ma zastosowanie do stosunków zobowiązaniowych powstałych po jej wejściu w życie i mających związek z prawem różnych państw.

Konwencja ta wprowadziła zasadę, że strony mogą swobodnie wybrać prawo, któremu podlega umowa lub jej część, mogą również umówić się w każdym czasie co do zmiany właściwego prawa. Jednakże bez względu na wybór prawa właściwego mogą mieć zastosowanie przepisy bezwzględnie obowiązujące w systemie prawnym państwa, z którym stan faktyczny wykazuje związek w chwili wyboru prawa.

Do góryDo góry

Jeżeli nie dokonano wyboru prawa właściwego dla umowy, podlega ona prawu państwa, z którym wykazuje najściślejszy związek.

Aby ustalić taki związek, należy rozpatrzyć wszystkie okoliczności umowy (miejsce zamieszkania lub siedziby stron, miejsce głównej administracji, głównego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za dostawy, położenie nieruchomości, miejsce głównego przedsiębiorstwa przewoźnika, język umowy, miejsce położenia przedmiotu umowy i miejsce wykonania umowy, obywatelstwo stron umowy itp.).

III.2. Zobowiązania pozaumowne

Pozaumowna odpowiedzialność cywilna

W kwestii pozaumownej odpowiedzialności cywilnej (odpowiedzialności za samowolne i niedozwolone naruszenie czyjegoś prawa lub norm mających chronić interes osób trzecich, lub odpowiedzialności za niebezpieczne działania lub zachowania, dozwolone, ale działające na szkodę osób trzecich) portugalski kodeks cywilny ogólnie wskazuje jako prawo właściwe kraju, w którym miało miejsce działanie, które wywołało szkodę. W kwestii odpowiedzialności za zaniechanie prawidłowego działania prawem właściwym jest prawo miejsca, w którym powinno nastąpić działanie osoby obowiązanej.

Prawo wskazane przez użycie norm kolizyjnych rozstrzyga o przesłankach i skutkach obowiązku wypłaty odszkodowania.

Bezpodstawne wzbogacenie

Według przepisów portugalskiego kodeksu cywilnego bezpodstawne wzbogacenie (występuje ono, gdy jedna osoba bez podstawy prawnej uzyskuje korzyść majątkową kosztem innej osoby) reguluje podstawę prawną przesunięcia majątkowego na rzecz wzbogaconego.

Do góryDo góry

Prawo wskazane przez użycie norm kolizyjnych rozstrzyga o przesłankach, treści i obowiązkach wynikających z bezpodstawnego wzbogacenia.

Negotiorum gestio (prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia)

Prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia (sytuacja, w której jedna osoba prowadzi sprawy w interesie i na rzecz innej osoby, nie posiadając do tego upoważnienia), w ramach którego dokonuje się czynności prawnych, podlega regulacjom Konwencji haskiej z 14 maja 1978 r. o prawie właściwym do agencji.

III.3. Status osobisty i jego aspekty związane ze stanem cywilnym (nazwisko, miejsce pobytu, charakter)

Zasadniczo status osobisty reguluje prawo ojczyste danej osoby, jak stanowi norma kolizyjna zawarta w portugalskim kodeksie cywilnym.

Prawem ojczystym jest prawo państwa, którego obywatelem jest dana osoba lub, w przypadku osoby nieposiadającej żadnego obywatelstwa, prawo państwa, w którym znajduje się jej miejsce zamieszkania (dotyczy osób pełnoletnich) lub ustalonego prawem miejsca pobytu (dotyczy małoletnich lub ubezwłasnowolnionych). W przypadku osób, których miejsca zamieszkania nie można ustalić, prawem ojczystym jest prawo pobytu czasowego lub, jeżeli nie można ustalić miejsca pobytu czasowego, prawem ojczystym jest prawo miejsca aktualnego pobytu osoby.

Prawem ojczystym osób prawnych jest prawo miejsca siedziby głównego przedsiębiorstwa. Przeniesienie siedziby na terytorium innego państwa nie powoduje utraty osobowości prawnej, jeżeli prawa obu państw są zgodne w tej kwestii. Łączenie się podmiotów o różnym prawie ojczystym podlega prawu obu państw.

Do góryDo góry

Prawo ojczyste międzynarodowych osób prawnych to prawo wskazane w akcie założycielskim, statucie lub umowie spółki. Jeżeli nie ma prawa wskazanego, właściwe jest prawo miejsca siedziby.

III.4. Ustalenie istnienia stosunku rodzicielstwa, w tym przysposobienie

Ta dziedzina uregulowana jest w portugalskim kodeksie cywilnym.

Zwykle w tych sprawach stosuje się prawo ojczyste stron stosunku.

Ustalenie istnienia stosunku rodzicielstwa  podlega prawu ojczystemu rodzica w chwili ustalenia. W przypadku dziecka kobiety zamężnej ustalenie stosunku rodzicielstwa podlega wspólnemu prawu krajowemu matki i jej męża; w przypadku jego braku właściwe jest prawo wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, a w razie braku takiego miejsca, prawo ojczyste dziecka. Z tego względu ważnym punktem w czasie jest chwila narodzin dziecka lub chwila ustania małżeństwa, jeżeli nastąpiło to wcześniej.

Stosunki między rodzicami a dziećmi podlegają wspólnemu prawu krajowemu małżonków; w przypadku jego braku właściwe jest prawo wspólnego miejsca zamieszkania małżonków; jeżeli małżonkowie zamieszkują na stałe w różnych krajach, właściwe jest prawo ojczyste dziecka. Jeżeli ustalenie rodzicielstwa dotyczy tylko jednego z rodziców, właściwe jest prawo ojczyste tego rodzica; Jeżeli jedno z rodziców nie żyje, właściwe jest prawo ojczyste rodzica pozostałego przy życiu.

Stosunek przysposobienia podlega prawu ojczystemu przysposabiającego. Jeżeli jednak przysposobienia dokonuje zarówno mąż, jak i żona lub przysposobionym ma być dziecko małżonka, właściwe jest wspólne prawo małżonków, a w przypadku jego braku prawo wspólnego miejsca zamieszkania małżonków. Jeżeli brak jest wspólnego miejsca zamieszkania właściwe jest prawo, z którym najściślej związane jest życie rodzinne przysposabiających. Stosunki między przysposabiającym a przysposobionym oraz między przysposobionym a jego naturalną rodziną podlegają prawu ojczystemu przysposabiającego.

Do góryDo góry

W sytuacji gdy prawo regulujące stosunki między przysposobionym a jego rodzicami nie uznaje instytucji przysposobienia lub nie zezwala na przysposobienie dziecka z uwagi na sytuację rodzinną, przysposobienie jest niedopuszczalne.

Jeżeli warunkiem wstępnym uznania rodzicielstwa lub przysposobienia, zgodnie z prawem ojczystym osoby mającej być uznaną za dziecko lub przysposobioną, jest wyrażenie zgody przez tę osobę, wymóg ten musi zostać spełniony. Należy także spełnić wszelkie wymogi dotyczące zgody osoby trzeciej, z którą osoba uznawana lub mająca być przysposobioną znajduje się w stosunku rodzinnym lub opiekuńczym, jeżeli pozostaje to w zgodzie z prawem właściwym dla strony trzeciej.

Zakres prawa regulującego stosunki między rodzicami a dziećmi obejmuje przede wszystkim władzę rodzicielską. Jednakże Konwencja haska dotycząca pełnomocnictw i prawa właściwego do ochrony osób małoletnich (z dnia 5 października 1961 r.) – mająca zastosowanie, jeżeli małoletni ma miejsce zamieszkania na terytorium któregokolwiek kraju sygnatariusza tej konwencji – stanowi, że władza rodzicielska podlega prawu państwa, którego obywatelem jest małoletni. Stąd jeżeli ma zastosowanie ta konwencja, przepisy kodeksu cywilnego stosuje się w bardzo ograniczonym zakresie (przykładowo, stosuje się je na potrzeby ustalenia prawnego miejsca pobytu małoletniego).

Dodatkowo Konwencja monachijska o prawie właściwym dla nazwisk i imion stanowi, że skutki ustalenia stosunku rodzicielstwa na nazwisko dziecka reguluje prawo kraju, którego obywatelem jest dziecko.

Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci reguluje Konwencja haska o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci (z dnia 24 października 1956 r.) oraz Konwencja haska o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych (z dnia 2 października 1973 r.); ta ostatnia konwencja zastępuje pierwszą w przedmiocie stosunków między państwami sygnatariuszami.

Do góryDo góry

III.5. Małżeństwo, pary niebędące w związku małżeńskim, rozwód, separacja sądowa, zobowiązania alimentacyjne

Formalną ważność małżeństwa reguluje w Portugalii Konwencja haska o rozstrzyganiu kolizji norm prawnych w sprawach małżeńskich ( z dnia 12 czerwca 1902 r.). Znaczenie tej konwencji międzynarodowej jest jednak bardzo ograniczone z uwagi na małą liczbę państw sygnatariuszy.

W związku z tym obecnie szerzej stosuje się normy kolizyjne portugalskiego kodeksu cywilnego.

Kwestie rozwodu i separacji reguluje Konwencja haska o rozstrzyganiu kolizji norm prawnych i jurysdykcji w sprawach o rozwód i separację (z dnia 12 czerwca 1902 r.). Ta konwencja ma również niewielkie znaczenie praktyczne z powodu bardzo skromnej liczby sygnatariuszy.

Odpowiednio, szersze zastosowanie mają normy kolizyjne portugalskiego kodeksu cywilnego.

Zgodnie z kodeksem cywilnym stosunki między małżonkami reguluje ich wspólne prawo krajowe. Jeżeli nie są oni tego samego obywatelstwa, właściwe jest prawo ich wspólnego miejsca zamieszkania; w sytuacji braku wspólnego miejsca zamieszkania stosuje się prawo kraju, z którym ich życie rodzinne jest najściślej związane.

Zobowiązania alimentacyjne wynikające ze stosunków rodzinnych (pokrewieństwa, małżeństwa, przysposobienia i powinowactwa reguluje co do zasady Konwencja haska o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych (z dnia 2 października 1973 r.).

III.6. Małżeńskie ustroje majątkowe

Skutki prawne (osobiste i majątkowe) małżeństwa reguluje obowiązująca w Portugalii Konwencja haska o kolizji norm prawnych w zakresie wpływu małżeństwa na prawa i obowiązki małżonków w ich pożyciu osobistym i skutków majątkowych (z dnia 17 lipca 1905 r.). Znaczenie tej konwencji międzynarodowej jest jednak bardzo ograniczone z uwagi na małą liczbę państw sygnatariuszy. Należy zauważyć, że ze względu na przewidziany regulacjami konwencji wybór prawa krajowego męża, jest ona sprzeczna z konstytucyjną zasadą równego traktowania małżonków, co sprawia, iż brak jest możności pełnego stosowania tej konwencji w Portugalii.

Do góryDo góry

W następstwie tego do wskazania prawa właściwego dla skutków prawnych małżeństwa stosuje się normy kolizyjne kodeksu cywilnego.

III.7. Testamenty i dziedziczenie

Portugalski kodeks cywilny określa prawo regulujące dziedziczenie po śmierci.

Ogólnie, prawem właściwym w sprawach spadkowych jest prawo ojczyste zmarłego. Prawo to reguluje dziedziczenie, uprawnienia zarządcy mienia oraz wykonawcy testamentu. Prawo ojczyste zmarłego to co do zasady prawo kraju, którego był obywatelem.

W Portugalii obowiązuje Konwencja haska dotycząca międzynarodowego zarządu mieniem osób zmarłych (z dnia 2 października 1973 r.). Stosowanie tej konwencji jest jednak bardzo ograniczone z uwagi na małą liczbę państw sygnatariuszy.

W odniesieniu do aspektów formalnych w Portugalii obowiązuje Konwencja w sprawie jednolitego prawa dotyczącego formy testamentu międzynarodowego (z dnia 26 października 1973 r. ).

III.8. Nieruchomości

Posiadanie, własność i inne prawa rzeczowe (użytkowanie i pobieranie pożytków, użytkowanie i zamieszkiwanie, timesharing, prawo do budynków i służebności) reguluje prawo miejsca położenia rzeczy. Ma ono zastosowanie zarówno do rzeczy ruchomych, jak i nieruchomości.

Ogólnie do oceny zdarzeń przesądzających o powstaniu, przeniesieniu, zmianie lub wygaśnięciu prawa rzeczowego stosuje się prawo regulujące te prawa rzeczowe w chwili zaistnienia tych zdarzeń.

Jeżeli ma zastosowanie sukcesja praw, zasadą jest poszanowanie praw nabytych.

III.9. Upadłość

W postępowaniu upadłościowym lub naprawczym toczącym się przed sądem portugalskim, w sytuacji kiedy dłużnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Portugalii, dąży się do wyodrębnienia majątku położnego nie tylko w Portugalii, ale także za granicą. W takich sprawach sądy portugalskie są właściwe i stosują portugalskie prawo procesowe albo materialne.

Jednakże w sprawach dotyczących praw rzeczowych na składnikach majątku upadłego lub majątku spółki w postępowaniu naprawczym prawo właściwe wskazują reguły kolizyjne stosowane do praw rzeczowych, czyli prawem właściwym jest prawo miejsca położenia rzeczy.

Zasadniczo postępowanie upadłościowe i jego skutki reguluje prawo państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o upadłość. Pewne skutki będą jednak podlegać prawu właściwemu dla przedmiotowych uprawnień (np. jeżeli występują prawa rzeczowe lub zastrzeżenie tytułu prawnego).

Dalsze informacje

Dodatkowe informacje można uzyskać na następujących stronach internetowych:

  • http://www.gddc.pt/siii/tratados.html English - français - português - Biuro Dokumentacji i Prawa Porównawczego;
  • http://www.stj.pt English - français - português - Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości;
  • http://www.tribunalconstitucional.pt/ português - Trybunał Konstytucyjny;
  • http://www.mj.gov.pt/ English - português - Ministerstwo Sprawiedliwości;
  • http://trl.pt/ português - Sąd Apelacyjny w Lizbonie;
  • http://www.trc.pt/ português - Sąd Apelacyjny w Coimbrze;
  • http://www.tre.pt English - français - português - Sąd Apelacyjny w Évorze;
  • http://www.trp.pt português - Sąd Apelacyjny w Porto;
  • http://www.pgr.pt/ português - Prokuratura;
  • http://www.itij.mj.pt português - Bazy danych prawnych;
  • http://www.cej.pt/ English - français - português - Centrum Studiów Prawniczych (organ odpowiedzialny za szkolenie sędziów portugalskich);
  • http://www.dgsj.pt português - Dyrekcja Generalna ds. Administracji Sądowej (oferująca, miedzy innymi, dane kontaktowe do sądów i informacje o ich obszarze jurysdykcji, oraz dostęp do strony urzędników wymiaru sprawiedliwości);
  • http://www.gplp.mj.pt/ English - português - Biuro polityki Legislacyjnej i Planowania przy Ministerstwie Sprawiedliwości;
  • http://www.dgrn.mj.pt português - Dyrekcja generalna ds. Rejestrów i Notariatu;
  • http://www.asjp.pt/ português - Portugalskie Zrzeszenie Sędziów;
  • http://www.smmp.pt/ português - Portugalskie Stowarzyszenie Prokuratorów;
  • http://www.oa.pt/ português - Portugalska Rada Adwokacka;
  • http://www.dr.incm.pt/dr/ português - Internetowa baza danych (zawierająca akty ustawowe i wykonawcze publikowane w portugalskim dzienniku urzędowym, seria1, od dnia 1 stycznia 1970 r.; również z darmowym dostępem do aktów prawnych opublikowanych w Dz.U. serii 1 od 1 stycznia 200 r.);
  • http://www.solicitador.net/ português - Zrzeszenie Agentów Prawnych;

« Prawo właściwe - Informacje ogólne | Portugalia - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 28-02-2007

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania