Ευρωπαϊκή Επιτροπή > EΔΔ > Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης των διαφορών > Ιταλία

Τελευταία ενημέρωση: 07-11-2007
Εκτυπώσιμη μορφή Δημιουργήστε σελιδοδείκτη

Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης των διαφορών - Ιταλία

EJN logo

Η σελίδα αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον. Αυτή τη στιγμή επικαιροποιείται και θα είναι διαθέσιμη στην ευρωπαϊκή πύλη "e-Justice".


Επισκόπηση των εναλλακτικών τρόπων επίλυσης των διαφορών παρέχεται στον δικτυακό τόπο Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης διαφορών - Γενικές πληροφορίες.

Οι διάφοροι εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης διαφορών στην Ιταλία είναι οι εξής:

Η ιταλική νομοθεσία προβλέπει διάφορους εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης διαφορών, οι οποίοι μπορούν γενικά να συνοψισθούν ως εξής:

α. φιλικός διακανονισμός, όπως προβλέπεται στο άρθρο 1956 του Αστικού Κώδικα·

β. διαμεσολάβηση: τα μέρη προσφεύγουν σε ανεξάρτητο τρίτο για την επίλυση της διαφοράς τους και την επίτευξη συμφωνίας·

γ. δικαστικός ή εξωδικαστικός συμβιβασμός (όπως προβλέπεται στα άρθρα 183, 320 και 322 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας)·

δ. διαιτησία ως εναλλακτική δυνατότητα στην επίλυση της διαφοράς με δικαστική απόφαση, όπως προβλέπεται στο άρθρο 806 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Τρόποι συμβιβασμού χωρίς αντιμωλία μπορεί να προσλάβουν μια πιο εθελοντική μορφή, η οποία δεν ρυθμίζεται από το κράτος. Σχετικά παραδείγματα είναι τα συμβούλια συμβιβασμού και διαιτησίας της Telecom Italia και ο τραπεζικός διαμεσολαβητής.

Άλλοι τρόποι συμβιβασμού χωρίς αντιμωλία, οι οποίοι προβλέπονται από ειδικούς νόμους είναι οι εξής:

  • ο Νόμος αριθ. 108 της 11ης Μαΐου 1990, ο οποίος προβλέπει τον εξωδικαστικό συμβιβασμό σε θέματα εργατικού δικαίου (συλλογικού και διοικητικού) ως όρο για την κίνηση νομικών διαδικασιών, σε υποθέσεις που αφορούν απόλυση·
  • ο Νόμος αριθ. 580 της 29ης Δεκεμβρίου 1993 για τη σύσταση επιτροπών διαιτησίας και συμβιβασμού υπαγόμενων στα Εμπορικά Επιμελητήρια·
  • ο Νόμος αριθ. 192 της 18ης Ιουνίου 1998 για τον συμβιβασμό και τη διαιτησία σε διαφορές υπο-προμήθειας στη βιομηχανία·
  • ο Νόμος αριθ. 320 της 2ας Μαρτίου 1963, ο οποίος προβλέπει τον αναγκαστικό συμβιβασμό πριν από την κίνηση διαδικασιών σε γεωργικές διαφορές.

Οι τρόποι δικαστικού συμβιβασμού είναι οι εξής:

  • Άρθρο 185 του ιταλικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας: προβλέπεται μια προαιρετική προσπάθεια συμβιβασμού, η οποία μπορεί να επαναληφθεί κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας (μπορεί να επιχειρηθεί από τον δικαστή κατά την πρώτη εμφάνιση των διαδίκων στο δικαστήριο, «όταν το επιτρέπει η φύση της υπόθεσης», άρθρο 183 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας). Επιδιώκοντας τον συμβιβασμό των διαδίκων, ο δικαστής δεν πρέπει να ασκεί πιέσεις ούτε να ενεργεί σύμφωνα με τη δική του άποψη στην υπόθεση, αλλά απλώς να διερευνά και να εξηγεί το ενδεχόμενο επίτευξης συμφωνίας, χωρίς να διαδραματίζει ενεργό ρόλο (προκειμένου να διαφυλάσσει τη θέση του ως αμερόληπτου τρίτου). Εάν επιτευχθεί συμφωνία, τα μέρη υπογράφουν έκθεση συμβιβασμού ενώπιον του δικαστή. Η εν λόγω έκθεση συνιστά εκτελεστή διαταγή· στη συνέχεια η υπόθεση διαγράφεται από το πινάκιο του δικαστηρίου.
  • Άρθρο 420 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας: ο δικαστής εργατικού δικαστηρίου μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιχειρήσει τον συμβιβασμό των διαδίκων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ανεξάρτητα από το κατά πόσον το επίδικο δικαίωμα μπορεί να μεταβιβασθεί ή όχι.
  • Άρθρο 447α του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας: προβλέπεται απόπειρα συμβιβασμού σε μισθωτικές διαφορές.
  • Νόμος αριθ. 320 του 1963: προβλέπεται απόπειρα συμβιβασμού σε γεωργικές διαφορές.
  • Άρθρα 707 και 708 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας: σε περιπτώσεις δικαστικού χωρισμού συζύγων, ο πρόεδρος του δικαστηρίου οφείλει να επιχειρήσει τον συμβιβασμό των διαδίκων.
  • Νόμος αριθ. 1766 του 1927: προβλέπεται απόπειρα συμβιβασμού σε υποθέσεις που αφορούν εθιμικό δίκαιο.
  • Νόμος αριθ. 17775 του 1933: προβλέπεται απόπειρα συμβιβασμού σε υποθέσεις που αφορούν δημόσια ύδατα.

Οι τρόποι συμβιβασμού που περιγράφονται ανωτέρω εφαρμόζονται για την επίλυση διαφορών σε όλες τις αναφερόμενες περιπτώσεις.

Στους τρόπους συμβιβασμού χωρίς αντιμωλία, η παρουσία δικηγόρου είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική, τα έξοδα είναι περιορισμένα και δεν παρέχεται νομική συνδρομή, και κάθε συμφωνία είναι άμεσα εκτελεστή.

Ωστόσο, στους τρόπους συμβιβασμού κατ' αντιμωλία, απαιτείται η παρουσία δικηγόρου και, εάν ένας διάδικος εξασφαλίσει νομική συνδρομή για τη δικαστική υπόθεση, τότε αυτή παρέχεται και για τη διαδικασία συμβιβασμού.

Γενικά τα όργανα συμβιβασμού τηρούν την υποχρέωση εμπιστευτικότητας, μια αρχή από την οποία δεσμεύονται βάσει του ιταλικού νόμου για την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

Στη σύμβαση που καταρτίζουν τα μέρη μπορούν να προβλέψουν την προσφυγή σε συμβιβασμό προτού προσφύγουν στα δικαστήρια.

Ωστόσο, τέτοιου είδους ρήτρες δεν είναι δυνατόν να αποκλείουν την προσφυγή στα τακτικά δικαστήρια.

Η συμφωνία με την οποία τα μέρη επιλύουν τη διαφορά τους μετά τον συμβιβασμό είναι δεσμευτική. Εάν δεν εφαρμοσθεί οικειοθελώς, η τήρησή της μπορεί να επιβληθεί.

« Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης των διαφορών - Γενικές Πληροφορίες | Ιταλία - Γενικές Πληροφορίες »

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Τελευταία ενημέρωση: 07-11-2007

 
  • Κοινοτικό δίκαιο
  • Διεθνές δίκαιο

  • Βέλγιο
  • Βουλγαρία
  • Τσεχία
  • Δανία
  • Γερµανία
  • Εσθονία
  • Ιρλανδία
  • Ελλάδα
  • Ισπανία
  • Γαλλία
  • Ιταλία
  • Κύπρος
  • Λεττονία
  • Λιθουανία
  • Λουξεµβούργο
  • Ουγγαρία
  • Μάλτα
  • Κάτω Χώρες
  • Αυστρία
  • Πολωνία
  • Πορτογαλία
  • Ρουμανία
  • Σλοβενία
  • Σλοβακία
  • Φινλανδία
  • Σουηδία
  • Ηνωµένο Βασίλειο