Komisja Europejska > EJN > Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów > Francja

Ostatnia aktualizacja: 17-07-2007
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów - Francja

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


Przegląd alternatywnych sposobów rozstrzygania sporów można uzyskać, czytając informacje zawarte w zestawieniu „ARS – informacje ogólneâ€�

W tym nowym zestawieniu spróbujemy udzielić bardziej praktycznych informacji na temat ARS we Francji.



 

SPIS TRESCI

Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby alternatywnego rozstrzygania sporów we Francji? Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby alternatywnego rozstrzygania sporów we Francji?
Mediacje Mediacje
Postępowanie pojednawcze Postępowanie pojednawcze
W większości sytuacji możemy skorzystać z jednej z różnych metod ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy: W większości sytuacji możemy skorzystać z jednej z różnych metod ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy:
Spory między konsumentem a firmą Spory między konsumentem a firmą
Spory między firmami Spory między firmami
Spory między pracownikami a pracodawcami Spory między pracownikami a pracodawcami
Spory między właścicielami a lokatorami Spory między właścicielami a lokatorami
Spory rodzinne Spory rodzinne
Spory między osobami fizycznymi Spory między osobami fizycznymi
Inne specyficzne sytuacje (np. relacje z władzami publicznymi, służbą zdrowia, adwokatami, notariuszami, itp.) Inne specyficzne sytuacje (np. relacje z władzami publicznymi, służbą zdrowia, adwokatami, notariuszami, itp.)

 

Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby alternatywnego rozstrzygania sporów we Francji?

Istnieją dwa rodzaje alternatywnych sposobów rozstrzygania sporów we Francji.

Mediacje

Mediacje definiuje się jako działanie mediatora polegające na dążeniu do zbliżenia dwóch stron i pomaganiu im w znalezieniu rozwiązania istniejącego między nimi sporu.

Mediacje mogą mieć miejsce poza sądem lub w trakcie postępowania sądowego. W tym drugim przypadku regulują je sekcje 131-1 i kolejne nowego kodeksu postępowania cywilnego i toczą się one pod nadzorem sędziego. Każdy sędzia, któremu przedkładany jest spór może, za zgodą stron, uciec się do mediacji: w tym celu wyznacza on mediatora, osobę trzecią, która jest wykwalifikowana, bezstronna i niezależna. Proces mediacji nie może trwać dłużej niż trzy miesiące, z gwarancją zachowania poufności. Wynagrodzenie mediatora ustala sędzia, a jego zapłata jest obowiązkiem stron, które muszą dokonać tymczasowej płatności na początku procedury, z wyjątkiem stron ubogich, które kwalifikują się do pomocy prawnej.

Jeśli mediacje toczą się poza sądem, nie istnieją żadne ogólne rządzące nimi regulacje.

Postępowanie pojednawcze

Pojednanie to porozumienie osiągnięte przez strony, w drodze dyskusji pomiędzy nimi lub za pośrednictwem strony trzeciej, osoby doprowadzającej do pojednania. Celem postępowania pojednawczego jest zakończenie sporu za pomocą rozwiązania akceptowanego przez strony.

Do góryDo góry

Strony mogą uciec się do pozasądowego postępowania pojednawczego przed osobą doprowadzającą do pojednania, jeśli spór dotyczy praw, które mogą one swobodnie wykonywać. Osoby doprowadzające do pojednania przyjmują strony, które mogą otrzymać pomoc. Działają one na zasadzie pełnej poufności; oznacza to, że sprawozdań i oświadczeń, które uzyskują, nie można przedstawiać lub cytować później w kolejnych postępowaniach bez zgody stron. Memorandum porozumienia może stać się prawnie wykonalne, jeśli strony zwrócą się do sądu o wydanie takiego nakazu.

W kontekście sądowym postępowanie pojednawcze definiuje się jako porozumienie zawarte pomiędzy stronami w sprawie, pod egidą sędziego, tak aby postępowanie mogło zakończyć się wynegocjowanym rozwiązaniem, a nie rozwiązaniem narzuconym przez władze sądowe. Sąd pierwszej instancji i sąd miejscowy może również powołać osobę doprowadzającą do pojednania, za zgodą stron. Osobą taką jest asystent prawny zarejestrowany dobrowolnie na liście sporządzonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Apelacyjnego na podstawie propozycji sądu pierwszej instancji. Postępowanie pojednawcze jest bezpłatne.

Istnieją dwa mechanizmy:

  • Wstępna próba pojednania przed sądem pierwszej instancji i sądem miejscowym: wnioskodawca zwraca się ustnie lub pisemnie do urzędnika urzędu sądowego. Urzędnik sądowy wzywa obie strony za pomocą zwykłego pisma. Jeśli postępowanie pojednawcze zakończy się powodzeniem, sprawozdanie, podpisane przez strony, sędziego i urzędnika sądowego jest prawnie wiążące. W przypadku braku pojednania, sprawa może zostać natychmiast rozpatrzona, jeśli strony wyrażą na to zgodę, lub może dojść do postępowania uproszczonego lub wydania oświadczenia dla urzędu sądowego, w zależności od wagi roszczenia i charakteru sporu. W praktyce rozprawy pojednawcze odbywają się w obecności sędziego w większości sądów pierwszej instancji.
  • Postępowanie pojednawcze nakazane w trakcie postępowania sądowego za zgodą stron: sąd pierwszej instancji lub sąd miejscowy może, za zgodą stron, powołać osobę doprowadzającą do pojednania w celu podjęcia próby pojednania. Określa on czas trwania misji, który nie może przekroczyć jednego miesiąca, ale który może być tylko raz przedłużony. Osoba doprowadzająca do pojednania przyjmuje strony w całkowitej poufności. W przypadku spisania memorandum porozumienia, należy przedłożyć je do zatwierdzenia przez sędziego. W przypadku niepowodzenia, postępowanie jest ponownie wznawiane.

Prawo o wytycznych i planowaniu postępowania sądowego pozwala sądom pierwszej instancji i sądom miejscowym nakazać stronom spotkanie z osobą doprowadzającą do pojednania, która poinformuje je o celach i procedurach postępowania pojednawczego.

Do góryDo góry

Postępowanie pojednawcze i mediacje są zawsze dobrowolne.

Procedury te nie mogą zakończyć się powodzeniem bez zgody obu stron. Mogą one dotyczyć jedynie praw, które strony mogą swobodnie wykonywać.

Nie ma konieczności zwracania się do adwokata. Niektórzy adwokaci podejmują się prac pojednawczych lub mediacyjnych poza sądem.

Pomoc prawna może być dostępna dla przedprocesowych procedur ugodowych prowadzonych przez adwokata (sekcja 10 ustawy z dnia 10 lipca 1991 r.) lub dla mediacji pod nadzorem sądu. W innych przypadkach, jeśli mediacja wiąże się z płatnością, koszt dzieli się pomiędzy strony (por. « Aide judiciaire – Informations générales ») (Pomoc Prawna – Informacje Ogólne).

Sędzia przewodniczący sądu pierwszej instancji (sekcja 1441-4 nowego kodeksu postępowania cywilnego) może nadać moc prawną alternatywnym typom procedur kończących się ugodą, czyli wzajemnym ustępstwom uzgodnionym przez strony w celu zakończenia ich sporu. Dlatego też porozumienia te mają taką samą moc prawną jak orzeczenie. W innych przypadkach, porozumienie będzie miało taką samą wartość jak kontrakt pomiędzy stronami. Jeśli porozumienie nie jest wykonywane, żądająca tego strona może zwrócić się do sędziego o rozstrzygnięcie sporu.

Porozumienie umowne pomiędzy stronami przewidujące możliwość skorzystania z mechanizmu alternatywnego sposobu rozstrzygnięcia sporów nie jest z zasady zabronione. Musi ono zostać przyjęte przez strony. Jednakże, porozumienie takie może zostać zabronione, jeśli przewiduje ono skorzystanie z takiego mechanizmu z wyłączeniem zwrócenia się do sądu, jako że likwidowałoby ono wtedy prawo dostępu do sprawiedliwości.

Do góryDo góry

W większości sytuacji możemy skorzystać z jednej z różnych metod ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy:

Spory między konsumentem a firmą

Jak wskazano na stronie „Modes alternatifs de résolution des conflits - Droit communautaireâ€� („Alternatywne rozstrzyganie sporów – prawo wspólnotoweâ€�), strona internetowa Komisji Europejskiej zawiera listę Deutsch - English - français szeregu instytucji pozasądowych zajmujących się rozstrzyganiem sporów konsumenckich we wszystkich Państwach Członkowskich. Na liście tej znajdziemy praktyczne informacje potrzebne do podjęcia decyzji, czy zwrócić się do jednego z tych organów: strukturę organu, zakres działalności, rodzaje procedur, opłaty i dane kontaktowe. W celu rozstrzygnięcia sporów możemy być zmuszeni zwrócić się do instytucji pozasądowej znajdującej się w innym Państwie Członkowskim. Aby dowiedzieć się dokładnie, do której instytucji należy się zwrócić, możemy sprawdzić to na stronach internetowych réseau EEJ-Net lub réseau FIN-NET dansk - Deutsch - ελληνικά - English - español - français - italiano - Nederlands - português - suomi - svenska dla sporów dotyczących usług finansowych.

Do góryDo góry

Władze francuskie stworzyły strukturę dla pozasądowego ugodowego rozstrzygania sporów konsumenckich:
  • Boîte postale (P.O. Box) 5000 – 75000 Paryż – Francja.

Jest to duże centrum udzielające konsumentom informacji i wytycznych i pomagające rozstrzygać spory konsumenckie. Godzi ono na poziomie département stowarzyszenia konsumenckie, organizacje zawodowe i administrację (département Urząd ds. Konkurencji, Spraw Konsumenckich i Zapobiegania Oszustwom). Mechanizm ten jest bezpłatny. Więcej informacji zawiera strona internetowa Direction générale de la Concurrence, de la Consommation et de la Répression des Fraudes français (Urzędu ds. Konkurencji, Spraw Konsumenckich i Zapobiegania Oszustwom).

Jeżeli chodzi o sprawy ubezpieczeniowe, grupy firm ubezpieczeniowych sporządziły statuty mediacyjne, za pomocą których niezależny mediator wydaje opinię na temat sporu pomiędzy ubezpieczonym a ubezpieczycielem. Sprawę można przedstawić mediatorowi za pomocą pisma (jednakże preferuje się list polecony za potwierdzeniem odbioru). Mediatora wiąże system prywatno-dowodowy. W przypadku niepowodzenia mediacji, sprawę można wnieść do sądu w terminie dwóch lat, zasadniczo, licząc od czynu stanowiącego pierwotną przyczynę sporu.

Przydatne adresy:

  • Médiation assurance (Mediacje Ubezpieczeniowe): 11, rue de la Rochefoucault F-75009 PARIS
  • Centre de documentation et d’information de l’assurance (Centrum Dokumentacji i Informacji Ubezpieczeniowej) (CDIA) 26, boulevard Haussmann F-75311 Paris Cedex 09

W sprawach dotyczących banków, sekcja L 312-1-3 Kodeksu Pieniężnego i Finansowego ma na celu zinstytucjonalizowanie i rozszerzenie praktyki mediatora bankowego. Procedura jest bezpłatna, a mediator musi wydać orzeczenie w terminie dwóch miesięcy od momentu skierowania do niego sprawy; w tym czasie okresy przedawnienia ulegają zawieszeniu.

Do góryDo góry

Spory między firmami

W sprawach handlowych mediacje lub postępowanie pojednawcze można prowadzić w sposób pokazany powyżej.

Spory między pracownikami a pracodawcami

Prowadzona przed Trybunałem Przemysłowym, specjalistycznym sądem dla rozpatrywania sporów między pracodawcami a pracownikami, procedura przechodzi przez obowiązkową fazę pojednawczą w biurze postępowania pojednawczego. Procedura ta podlega przepisom sekcji L. 511-1 i R. 516 i dalszych Kodeksu Zatrudnienia. Jeśli strony osiągną porozumienie, sporządza się je w formie urzędowego sprawozdania. Jeśli nie zdołają się porozumieć, kontynuuje się procedurę.

Spory między właścicielami a lokatorami

W ramach każdego département, istnieje komisja pojednawcza zajmująca się sprawami dotyczącymi najmu lokali mieszkaniowych. Przedstawienie sprawy tej komisji przed wniesieniem jej do sądu jest obowiązkowe, jeśli spór dotyczy wysokości czynszu. Procedura ta nie jest objęta żadną opłatą. Wszystkie spory dotyczące stanu lokalu, kaucji gwarancyjnych, opłat i napraw również można kierować do tej komisji. Prace komisji reguluje dekret nr 2001-653 z dnia 19 lipca 2001 r.

Jeżeli chodzi o dzierżawy obiektów handlowych, istnieją podobne komisje, do których można skierować sprawę na zasadzie dobrowolności: komisje pojednawcze dla spraw dotyczących dzierżaw obiektów handlowych. One również podlegają przepisom sekcji L. 145-35 Kodeksu Handlowego oraz dekretu nr 88-694 z dnia 9 maja 1988 r. Komisje te posiadają kompetencje w dziedzinie rozpatrywania spraw dotyczących nieporozumień w zakresie ustalania wysokości czynszu w przypadku przedłużania dzierżawy.

Do góryDo góry

Spory rodzinne

Mediacje rodzinne to proces budowania lub odbudowywania więzów rodzinnych, skoncentrowany na niezależności i odpowiedzialności zainteresowanych osób w sytuacjach obejmujących rozpad lub separację, z udziałem bezstronnej, niezależnej, wykwalifikowanej strony trzeciej, nieposiadającej mocy decyzyjnej: mediatora rodzinnego, który, organizując poufne rozmowy, zachęca do komunikacji pomiędzy członkami rodziny i zapewnia właściwe podejście do ich sporu w zakładanym obrębie rodziny, z jej różnorodnością i różnicami.

Mediacje nie mogą dotyczyć praw, z których strony nie mogą swobodnie korzystać (na przykład ustalanie ojcostwa). Ta metoda rozstrzygania sporów wydaje się szczególnie odpowiednia dla tej dziedziny prawa, gdzie decyzje muszą uwzględniać towarzyszące koszty ludzkie oraz potrzebę utrzymania więzów rodzinnych po etapie separacji.

Proces jest regulowany w ramach prawnych (patrz powyżej). Poza ramami prawnymi obecnie tworzy się prawodawstwo dotyczące uzyskiwania dyplomu w dziedzinie mediacji rodzinnych.

Spory między osobami fizycznymi

(patrz powyżej)

Inne specyficzne sytuacje (np. relacje z władzami publicznymi, służbą zdrowia, adwokatami, notariuszami, itp.)

Wiele władz posiada arbitra. Médiateur de la République français (Francuski Rzecznik Praw Obywatelskich) sprawuje jurysdykcję nad relacjami pomiędzy władzami a ich wyborcami. Przed skierowaniem sprawy do Rzecznika Praw Obywatelskich, najpierw należy obowiązkowo zwrócić się do zainteresowanych władz – żądając wyjaśnienia lub zgłaszając sprzeciw w stosunku do decyzji – i ustalić, czy spór wciąż istnieje. Procedura kierowania sprawy nie jest bezpośrednia: sprawa musi przejść przez ręce posła. Jednakże, Przedstawiciele Rzecznika Praw Obywatelskich mogą również bezpośrednio i szybko rozwiązać szereg problemów.

Jeżeli chodzi o kwestie opieki zdrowotnej, regionalne komisje pojednawcze dla wypadków medycznych powstały na mocy ustawy nr 2002-303 z dnia 4 marca 2002 r., w związku z prawami pacjentów i jakością systemu opieki zdrowotnej.

Jeżeli chodzi o spory dotyczące adwokatów, ich klienci, mając na celu osiągnięcie polubownego załatwienia sprawy, mogą przedstawić sprawę Prezesowi Rady Adwokackiej w formie pisemnej lub nawet listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W przypadku braku porozumienia można wszcząć zwykłe postępowanie sądowe.

Spory z notariuszami można kierować do Prezesa département Izby Notariuszy w formie pisemnej lub nawet listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W przypadku braku polubownego załatwienia sprawy, można wszcząć postępowanie sądowe.

Dalsze informacje

  • Ministère de la Justice français (Ministerstwo Sprawiedliwości)
  • Service-Public – le portail de l’Administration française Deutsch - English - español - français (Służby publiczne – brama do Administracji Francuskiej)

« Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów - Informacje ogólne | Francja - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 17-07-2007

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania