Narzędzia dostępności
Narzędzia serwisu
Wybór języka
Ścieżka nawigacji
Under maintenance

Nie. Stare krajowe prawa jazdy zachowują ważność do czasu upływu ich terminu ważności. Istnieje jednak obowiązek ich wymiany zanim utracą ważność. Okres ważności jest podany na prawie jazdy, ale jeśli przepisy państwa członkowskiego, w którym mieszka posiadacz dokumentu, przewidują krótszy okres, to taki właśnie będzie obowiązywał. Można również wymienić prawo jazdy wcześniej poprzez złożenie odpowiedniego wniosku. Wnioskodawca otrzyma wtedy nowe prawo jazdy według wzoru wspólnotowego z kategoriami odpowiadającymi tym wymienionym w starym prawie jazdy.
Nic się nie zmieni, ani w kwestii uprawnień posiadacza dokumentu, ani w kwestii wzajemnego uznawania, poza bardzo szczególnymi przypadkami. Jednak posiadanie nowego prawa jazdy według wzoru wspólnotowego ułatwi uznawanie praw posiadacza dokumentu i kontakty z organami administracyjnymi w kraju jego zamieszkania.
To zależy od przepisów wydanych przez organy krajowe w państwach członkowskich. W przypadku podróży do innego kraju zdecydowanie zaleca się jednak zabranie prawa jazdy ze sobą, gdyż w większości państw członkowskich jest to obowiązkowe.
Kategorie krajowe są zaznaczone na prawie jazdy, ale nie zostały jeszcze zharmonizowane w prawie wspólnotowym. Nie należy tego mylić ze zharmonizowanymi podkategoriami opcjonalnymi (A1, B1, C1, C1+E, D1 i D1+E), które mogą być wzajemnie uznawane w przypadku zmiany kraju będącego miejscem stałego zamieszkania.
Jednym z przykładów kategorii krajowych jest kategoria T (traktor), która nie odpowiada ani zharmonizowanej kategorii wspólnotowej ani podkategorii. W takim przypadku państwo członkowskie, w którym posiadacz prawa jazdy chce ten dokument wymienić, nie ma obowiązku uznania kategorii krajowej i może jej nie wymienić w nowym prawie jazdy.
Państwa członkowskie mają do wyboru wzór oparty na karcie plastikowej i wzór papierowy. Kierowcy chcący wymienić swoje prawo jazdy nie mają takiego wyboru. Otrzymają dokument według wzoru wybranego przez państwo członkowskie, w którym zamieszkują.
Na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG prawa jazdy wydane w innym państwie członkowskim muszą być uznawane w państwie członkowskim, w którym mieszka posiadacz dokumentu. Tak więc osoba, która mieszka obecnie na stałe w państwie członkowskim innym od tego, które wydało jej prawo jazdy, nie musi już tego dokumentu wymieniać.
Jeśli jednak dane prawo jazdy zostało wydane zamiast prawa jazdy wydanego przez kraj spoza UE, państwa członkowskie nie muszą tego dokumentu uznawać. Należy skontaktować się z odpowiednim organem krajowym, aby dowiedzieć się, czy posiadane prawo jazdy jest uznawane.
Tak. Stare wzory praw jazdy muszą być wzajemnie uznawane przez państwa członkowskie. Chociaż na mocy dyrektywy 91/439/EWG wprowadzono zasadę wzajemnego uznawania praw jazdy, okresy ważności tych dokumentów nie zostały jednak jeszcze zharmonizowane w ustawodawstwie wspólnotowym. Oznacza to, że w krajach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest nadal ważna i jest w użyciu bardzo duża liczba różnych wzorów praw jazdy (ponad 110). Większość z nich w ogóle nie przypomina wzoru wspólnotowego.
Na mocy art. 1 ust. 3 dyrektywy 91/439/EWG państwa członkowskie są upoważnione do stosowania takich samych okresów ważności i takiej samej częstotliwości badań lekarskich względem posiadaczy praw jazdy wydanych przez inne państwo członkowskie, którzy przebywają na stałe na ich terytorium, jak względem posiadaczy praw jazdy wydawanych we własnym kraju. Nowy okres ważności wchodzi w życie w chwili zamieszkania w danym kraju. Aby dowiedzieć się, jaki okres ważności obowiązuje w danym przypadku, należy zapoznać się z tabelą porównawczą okresów ważności zamieszczoną w sekcji B.1 części I Komunikatu Komisji Europejskiej w sprawie wydawania wspólnotowych praw jazdy (opublikowanego 28 marca 2002 r.) oraz skonsultować się z lokalnym organem wydającym prawa jazdy w kraju zamieszkania.
Należy przesłać wniosek w tej sprawie do odpowiedniego urzędu w kraju stałego zamieszkania. Przy dodaniu nowej kategorii oryginalne prawo jazdy zostanie wymienione.
Przy wymianie starego prawa jazdy na nowe lub wydawaniu duplikatu (w przypadku utraty lub zniszczenia oryginału) kategorie potwierdzone w nowym wzorze są w większości identyczne z tymi potwierdzonymi w starym dokumencie. Posiadacz dokumentu jest uprawniony do prowadzenia tych samych kategorii pojazdów, które mógł prowadzić wcześniej.
Prawo jazdy kategorii B upoważnia do prowadzenia następujących pojazdów:
W przypadku wszystkich innych zestawów pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3500 kg oraz przyczepy wymagane jest prawo jazdy kategorii B+E.
W zamieszczonej poniżej tabeli podano przykłady typów prawa jazdy wymaganych w różnych przypadkach:
Pojazd kategorii B
| Masa bez ładunku | DMC | DMC przyczepy | DMC zestawu | Wymagane prawo jazdy | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|
| 1025 kg | 1450 kg | 850 kg | 2300 kg | B | Masa pojazdu holującego bez załadunku > DMC przyczepy i DMC zestawu < 3500 kg |
| 890 kg | 1375 kg | 925 kg | 2300 kg | B+E | Masa pojazdu holującego bez załadunku < DMC przyczepy; DMC przyczepy > 750 kg |
| 1875 kg | 2955 kg | 745 kg | 3700 kg | B | DMC przyczepy < 750 kg |
| 1875 kg | 2850 kg | 850 kg | 3700 kg | B+E | DMC przyczepy > 750 kg i DMC zestawu > 3500 kg |
W myśl dyrektywy 91/439/EWG w odniesieniu do kategorii A1 państwa członkowskie mogą stosować dodatkowe, bardziej restrykcyjne standardy.
Państwa członkowskie mogą na to zezwalać, ale tylko na terytorium własnego kraju.
Państwa członkowskie mogą na to zezwalać, ale tylko na terytorium własnego kraju.
Zazwyczaj, aby uzyskać zgodę na prowadzenie ciężkiego motocykla, trzeba się wykazać dwuletnim doświadczeniem. Od tego ograniczenia można jednak odstąpić, jeśli kandydat ma ukończone co najmniej 21 lat oraz zaliczy specjalny test z umiejętności i zachowania (państwa członkowskie mają swobodę decydowania, czy chcą udzielać tego rodzaju „dostępu bezpośredniego”).
Osoba ubiegająca się o prawo jazdy musi spełnić kilka warunków:
W dyrektywie 91/439/EWG sformułowano dodatkowe ustalenia dotyczące studentów, którzy wyjeżdżają na studia do innego kraju. Mogą się oni ubiegać o prawo jazdy w kraju stałego zamieszkania albo w kraju, z którego pochodzą.
W myśl art. 9 dyrektywy 91/439/EWG „stałe miejsce zamieszkania” to miejsce, w którym dana osoba zazwyczaj mieszka, tzn. przebywa przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, z uwagi na więzy osobiste i zawodowe lub – w przypadku osób bez więzów zawodowych – z uwagi na więzy osobiste, które dowodzą ścisłego powiązania osoby składającej wniosek z miejscem, w którym mieszka.
Uczęszczanie na uniwersytet lub do szkoły nie oznacza zmiany stałego miejsca zamieszkania.
Art. 7 ust. 1 dyrektywy 91/439/EWG stanowi jednak, że prawa jazdy są wydawane wnioskodawcom zamieszkującym na stałe na terytorium państwa członkowskiego wydającego taki dokument lub mogących udowodnić, że studiują tam od co najmniej sześciu miesięcy.
W takim przypadku studenci, którzy chcą uzyskać prawo jazdy mogą się o nie ubiegać w stosownym urzędzie kraju, z którego pochodzą, lub kraju, w którym studiują.
W aneksie III do dyrektywy 91/439/EWG w sprawie praw jazdy sformułowano minimalne standardy zdrowia fizycznego i psychicznego, które muszą spełniać kierowcy.
Osoby ubiegające się o prawo jazdy kategorii B muszą poddać się badaniom lekarskim, jeśli okaże się podczas dopełniania niezbędnych formalności lub zdawania egzaminów, które muszą zaliczyć przed otrzymaniem prawa jazdy, że cierpią na jedną lub więcej chorób wymienionych w tym aneksie (takich jak np. problemy ze słuchem, choroba serca i układu krążenia, cukrzyca, choroba nerwowa itd.).
Dalsze informacje na ten temat, a zwłaszcza informacje dotyczące różnic między grupą 1 i grupą 2, można znaleźć w części „ZASADY – prerogatywy państwa członkowskiego będącego miejscem zamieszkania”.
W tym przypadku osoby ubiegające się o prawo jazdy kwalifikują się do grupy 2 według klasyfikacji wprowadzonej przez dyrektywę 91/439/EWG. Przed wydaniem prawa jazdy po raz pierwszy zawsze muszą się one poddać badaniom lekarskim, a potem muszą przechodzić okresowe badania lekarskie wynikające z przepisów krajowych.
Dalsze informacje na ten temat, a zwłaszcza informacje dotyczące różnic między grupą 1 i grupą 2, można znaleźć w części „ZASADY – prerogatywy państwa członkowskiego będącego miejscem zamieszkania”.
Sposób przeprowadzania egzaminu na prawo jazdy opisano w aneksie II do dyrektywy 91/439/EWG. Egzamin składa się z dwóch części. Podczas części pierwszej sprawdza się wiedzę teoretyczną osoby ubiegającej się o prawo jazdy. Część druga to egzamin praktyczny, który pozwala ocenić umiejętności danej osoby w zakresie prowadzenia pojazdu i zachowania się w ruchu ulicznym.
Z art. 7 ust. 5 dyrektywy 91/439/EWG wynika jasno, że w żadnym wypadku nie można posiadać praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie. Dotyczy to również odebranych praw jazdy.
Prawo jazdy należy przedłużyć, zanim utraci ono ważność. W tym celu posiadacz dokumentu powinien złożyć wniosek w tej sprawie w odpowiednim urzędzie w kraju swojego stałego zamieszkania.
Aby przedłużyć prawo jazdy, posiadacz tego dokumentu powinien złożyć wniosek w tej sprawie w odpowiednim urzędzie w kraju swojego stałego zamieszkania. Urząd ten wyda wtedy wnioskodawcy krajowe prawo jazdy posiadające wszystkie właściwe dla danego kraju cechy.
W tym przypadku, gdy termin ważności prawa jazdy będzie zbliżał się do końca, posiadacz dokumentu będzie musiał złożyć wniosek w odpowiednim urzędzie we Francji. W konsekwencji otrzyma francuskie prawo jazdy wydane na czas nieokreślony.
Nie. W takim przypadku nie ma możliwości ubiegania się o przedłużenie prawa jazdy w kraju, z którego się pochodzi. Należy się ubiegać o prawo jazdy we właściwym urzędzie w kraju stałego zamieszkania. W przypadku przedłużania prawa jazdy nie ma możliwości wyboru kraju, w którym się to zrobi.
Gdy prawo jazdy traci ważność i wymaga przedłużenia, może być konieczne przedstawienie zaświadczenia lekarskiego. Wymagania w tym zakresie są różne w różnych państwach członkowskich. Z tego względu zaleca się skontaktowanie z właściwym urzędem krajowym w kraju stałego zamieszkania.
Nie. Przedłużając prawo jazdy w innym państwie członkowskim, nie trzeba dostarczać jego tłumaczenia. Dyrektywa 91/439/EWG stanowi, że państwo członkowskie dokonujące przedłużenia musi sprawdzić, czy przedłożone prawo jazdy jest nadal ważne. Dlatego odpowiedzialność za przedłużenie należy do obowiązków państwa członkowskiego, które wydaje dokument. Państwa członkowskie mają też jednak obowiązek pomagać sobie w realizacji dyrektywy i w razie potrzeby wymieniać informacje.
As a general principlObowiązuje zasada ogólna, w myśl której w momencie przedłużania prawa jazdy zachowuje się nabyte wcześniej uprawnienia.
Zasadę tę potwierdza decyzja Komisji Europejskiej 2008/766/WE z 25 sierpnia 2008 r. w sprawie równorzędności kategorii praw jazdy.
W pewnych dziedzinach (np. w zakresie badań lekarskich) wciąż jednak obowiązują wymagania krajowe. Z tego względu zaleca się skontaktowanie z właściwym urzędem krajowym.
Art. 8 ust. 5 dyrektywy 91/439/EWG mówi, że w takim przypadku: wymiany zgubionego lub ukradzionego prawa jazdy może dokonać kompetentny urząd z kraju, w którym mieszka na stałe posiadacz tego dokumentu; urząd ten wydaje zastępcze prawo jazdy na podstawie posiadanych informacji lub, w razie potrzeby, na podstawie potwierdzenia przekazanego przez kompetentny urząd z państwa członkowskiego, które wydało oryginalne prawo jazdy.
Należy rozróżnić dwa odrębne przypadki:
Jeśli były posiadacz dokumentu mieszka na stałe w kraju innym niż ten, który wydał mu prawo jazdy, konsekwencje karne są identyczne. Mają tu pełne zastosowanie przepisy prawa administracyjnego i karnego obowiązujące w kraju będącym miejscem zamieszkania tej osoby. Dokument pozostaje nadal odebrany (lub tam, gdzie jest to właściwe, zapisuje się w nim odpowiednie ograniczenie).
W takim przypadku decyzja podjęta przez państwo członkowskie obowiązuje tylko na jego własnym terytorium. Gdy obywatel opuszcza kraj, który zastosował taką karę, władze mają obowiązek zwrócić mu prawo jazdy.
W art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG przewidziano taką możliwość. Państwa członkowskie mogą cofnąć to ograniczenie i wydawać prawa jazdy osobom, które ukończyły 17 lat.
Art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/439/EWG stanowi, że państwa członkowskie mogą odmówić uznawania za ważne na własnym terytorium praw jazdy wydanych kierowcom, którzy nie ukończyli 18 roku życia.
Państwa członkowskie nie mają obowiązku uznawania takich praw jazdy, nawet jeśli uznało je wcześniej jedno z nich. Należy skontaktować się z odpowiednim organem krajowym, aby dowiedzieć się, czy uznaje on dane prawo jazdy.
Międzynarodowe prawo jazdy to po prostu dokument, w którym przetłumaczono dane krajowe prawa jazdy na język angielski. Może ono być pomocne na przykład podczas kontroli drogowej lub wymiany prawa jazdy. Potrzebne będzie też w takich sytuacjach ważne krajowe prawo jazdy wydane przez kraj, który wydał międzynarodowe prawo jazdy.
Aby dowiedzieć się, czy międzynarodowe prawo jazdy będzie potrzebne, należy się skontaktować z władzami kraju, który zamierza się odwiedzić.