Unia celna UE oznacza, że:

• zniesione zostały cła na granicach wewnętrznych między państwami członkowskimi UE
• w całej UE obowiązują te same stawki celne na towary przywożone spoza UE
• obowiązują te same reguły pochodzenia w odniesieniu do produktów sprowadzanych spoza UE
• obowiązuje wspólna definicja wartości celnej.

Porozumienie w sprawie tych czterech zasad zawarte pomiędzy sześcioma państwami założycielskimi (Belgia, Niemcy, Francja, Włochy, Luksemburg i Holandia) doprowadziło do wejścia w życie unii celnej dnia 1 lipca 1968 r. Nastąpiło to zatem 18 miesięcy wcześniej niż zaplanowano w traktacie rzymskim z 1957 r.

Następnie przedłożono projekt wspólnotowych przepisów prawa celnego. Miały one na celu zagwarantowanie stosowania tych samych przepisów w przypadku importu towarów do UE. Ustanowione zostały ramy prawne, które obejmowały m.in. następujące punkty:

• zapewnienie stosowania tej samej taryfy celnej na zewnętrznych granicach UE
• wprowadzenie wspólnego podejścia dotyczącego procedur składu celnego
• ułatwienie przepływu towarów w „tranzycie celnym”
• zastąpienie wielu różnych dokumentów celnych jednolitym dokumentem administracyjnym.

Wszystkie przepisy w zakresie wyżej wymienionych punktów zebrano w jednym zbiorze przepisów prawnych, zwanym Wspólnotowym Kodeksem Celnym, który przyjęto w 1992 r.