Główna polityka inwestycyjna UE

Inne narzędzia

  •  
  • Zmniejsz tekst  
  • Powiększ tekst  

Polityka regionalna to główna polityka inwestycyjna UE

Adresatem polityki regionalnej są wszystkie regiony i miasta w Unii Europejskiej, a jej celem jest wspieranie zatrudnienia, konkurencyjności przedsiębiorstw, wzrostu gospodarczego i zrównoważonego rozwoju, a także podniesienie jakości życia obywateli.

Aby zrealizować te zamierzenia i zaspokoić różne potrzeby rozwojowe wszystkich unijnych regionów, na politykę spójności na lata 2014-2020 przeznaczono 351,8 mld EUR, co stanowi blisko jedną trzecią całego unijnego budżetu. 

Zasady przekazywania środków finansowych

Polityka regionalna realizowana jest w ramach trzech głównych funduszy: Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Funduszu Spójności (FS) i Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS).

Razem z Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i Europejskim Funduszem Morskim i Rybackim (EFMR) fundusze te tworzą europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne.

Polityka regionalna i strategia „Europa 2020”

Polityka regionalna ma duży wpływ na wiele dziedzin. Inwestycje realizowane w jej ramach ułatwiają osiąganie wielu celów unijnej polityki. Są m.in. uzupełnieniem unijnej polityki w zakresie kształcenia, zatrudnienia, energii, środowiska, jednolitego rynku oraz badań naukowych i innowacji.

Polityka regionalna zapewnia w szczególności ramy inwestycyjne niezbędne do realizacji strategii „Europa 2020”, która zakłada osiągnięcie w Unii Europejskiej do roku 2020 założonych celów w zakresie inteligentnego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.

Pięć celów, które UE ma osiągnąć do roku 2020, to:

  1. Zatrudnienie: ma je znaleźć 75% osób z grupy wiekowej 20–64 lat.
  2. Badania i rozwój: 3% unijnego PKB zostanie zainwestowane w badania naukowe i rozwój.
  3. Zmiany klimatu i zrównoważony rozwój energetyki:
    • obniżenie emisji gazów cieplarnianych w UE o 20% (w stosunku do poziomów z 1990 r.)
    • pozyskiwanie 20% energii ze źródeł odnawialnych;
    • zwiększenie wydajności energetycznej o 20%.
  4. Edukacja:
    • obniżenie wskaźników osób przedwcześnie kończących naukę do poziomu poniżej 10%;
    • zmniejszenie o co najmniej 20 mln liczby osób ubogich lub zagrożonym ubóstwem i wykluczeniem społecznym.
  5. Walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym: zmniejszenie o co najmniej 20 mln liczby osób ubogich lub zagrożonym ubóstwem i wykluczeniem społecznym.

Każde państwo członkowskie określiło własne cele w ramach tych obszarów.

Polityka regionalna podstawą europejskiej solidarności

Większość środków finansowania w ramach polityki spójności skupiona jest na słabiej rozwiniętych krajach i regionach europejskich, tak aby pomóc im nadrobić zaległości i zniwelować gospodarcze, społeczne i terytorialne dysproporcje, które wciąż istnieją w UE.

Polityka regionalna ochroniła regiony i miasta europejskie przed najgorszymi skutkami kryzysu

W ramach polityki regionalnej wspierano inwestycje publiczne i elastycznie wdrażano inwestycje unijne, na przykład przez przeprogramowanie funduszy i podniesienie wskaźnika współfinansowania w krajach takich jak Cypr, Grecja, Irlandia, Portugalia, Rumunia i Węgry. Dzięki temu udało się ograniczyć negatywne skutki kryzysu finansowego, który zaczął się w 2008 r. Polityka regionalna UE nabrała również ogromnego znaczenia w okresie zrównoważonej konsolidacji finansowej. Bez polityki spójności tak bardzo potrzebne inwestycje publiczne w słabiej rozwiniętych państwach członkowskich spadłyby w okresie kryzysu o dodatkowe 45%.

Ogólne skutki finansowe

Polityka spójności to czynnik stymulujący dalsze publiczne i prywatne inwestycje finansowe, nie tylko dlatego, że zobowiązuje państwa członkowskie do współfinansowania projektów z krajowego budżetu, ale także dlatego, że buduje zaufanie inwestorów.

Uwzględniając wkłady ze środków krajowych i inne prywatne nakłady, oczekuje się, że polityka spójności na lata 2014-2020 pozwoli na inwestycje rzędu  450 mld EUR.