Zasady
Podstawą polityki spójności są cztery kluczowe zasady:
Zasada koncentracji
Ta zasada ma trzy aspekty:
- Koncentracja środków: większa część środków z funduszy strukturalnych (81,9 % w latach 2007-13) jest skoncentrowana na najbiedniejszych regionach i państwach.
- Koncentracja wysiłków: wysiłki inwestycyjne skupiają się ma konkretnych aspektach. W latach 2007-13 ich celem jest gospodarka oparta na wiedzy: badania i rozwój technologiczny, innowacje, transfer technologii, technologie informacyjno-komunikacyjne, rozwój zasobów ludzkich oraz rozwój biznesu. Zob. strony tematyczne
- Koncentracja wydatków: na początku każdego okresu programowania, na każdy program przyznaje się roczne finansowanie. Środki te muszą zostać wydane do końca drugiego roku od ich przyznania (zasada zwana zasadą N+2)
Zasada programowania
Polityka spójności nie finansuje indywidualnych projektów. . Finansowanie przeznaczone jest natomiast na wieloletnie programy krajowe odpowiadające celom i priorytetom UE.
Więcej informacji o programowaniu znajduje się na stronie o etapach polityki regionalnej: krok po kroku.
Zasada partnerstwa
Każdy program jest opracowywany w ramach wspólnego procesu, w którym uczestniczą instytucje na poziomie europejskim, regionalnym i lokalnym, partnerzy społeczni i organizacje społeczeństwa obywatelskiego.
Partnerstwo takie dotyczy wszystkich etapów procesu programowania, od projektu, poprzez zarządzanie i realizację, po monitorowanie i ocenę.
Takie podejście pomaga zagwarantować, aby działania były dostosowane do miejscowych i regionalnych potrzeb oraz priorytetów.
Zasada dodatkowości
Finansowanie z europejskich funduszy strukturalnych nie może zastępować krajowych wydatków państw członkowskich.
Komisja uzgadnia z każdym państwem poziom kwalifikowalnych wydatków publicznych (lub równoważnych), który jest utrzymywany przez cały okres programowania, oraz sprawdza ich zgodność z przepisami w połowie okresu programowania (2011) i na koniec (2016).
Celem jest wyznaczenie realnych, ale ambitnych celów w zakresie strukturalnych wydatków publicznych, tak aby zagwarantować, że wkład z funduszy strukturalnych rzeczywiście stanowi wartość dodaną. Z zasady, średnie roczne wydatki w ujęciu realnym nie powinny być mniejsze niż w poprzednim okresie programowania.