Ścieżka nawigacji


PRZYDATNE LINKI
Litewska prezydencja w UE
Europejski Rok Obywateli
Portal Unii Europejskiej
Infolinia Europe Direct
José Manuel Barroso - przewodniczący Komisji Europejskiej
Viviane Reding - Wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej, sprawiedliwość, prawa podstawowe i obywatelstwo
Twoja Europa
Europejski portal e-sprawiedliwość
Opuszczają Państwo portal Europa i wchodzą na inną stronę internetową, której polityka ochrony prywatności może się różnić od tej w portalu Europa.
Europejskie Centrum Konsumenckie POLSKA
SOLVIT
Europe 2020
Kącik dla dzieci
Kącik dla nauczycieli
Biuro Informacyjne Parlamentu Europejskiego
Opuszczają Państwo strony Komisji Europejskiej i wchodzą na stronę PRESSEUROP, która jest siecią wydawnictw prasowych
Opuszczają Państwo stronę Komisji Europejskiej i wchodzą na stronę EURANET - to wspólne przedsięwzięcie kilkunastu radiofonii europejskich poświęcone tematyce UE
Jaka Wspólna Polityka Rolna po 2013?
Wyślij tę stronę pocztą elektronicznąWyślij tę stronę pocztą elektronicznąPrintPrint

20/10/2011 16:04:27

SPECJALNIE DLA INTERNAUTÓW* odwiedzających stronę Przedstawicielstwa KE dr Katarzyna Kosior**, adiunkt w Katedrze Integracji Europejskiej im. Konrada Adenauera w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie, analizuje propozycje Komisji Europejskiej dotyczące przyszłego kształtu Wspólnej Polityki Rolnej. Czy reformy zaproponowane przez Komisję przygotowują unijną politykę rolną na nowe wyzwania? W jakim stopniu planowane zmiany odpowiadają na potrzeby i oczekiwania Europejczyków?

    Jaka Wspólna Polityka Rolna po 2013?

    W najbliższym czasie w Unii Europejskiej rozpoczną się negocjacje na temat kształtu WPR w kolejnej perspektywie finansowej. Podstawą rozmów będą opublikowane w czerwcu 2011 roku propozycje Wieloletnich Ram Finansowych UE[1]oraz zaprezentowany 12 października 2011 roku przez Daciana Cioloşa, komisarza ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, pakiet wniosków legislacyjnych[2]. WPR potrzebuje głębokich reform. Obecna polityka rolna UE nie spełnia oczekiwań społecznych, nie jest też dostosowana do nowych wyzwań. Kwestionowane są przede wszystkim obowiązujące tytuły do płatności, wzorce dystrybucji i zasady alokowania środków, w szczególności nieproporcjonalnie duże, oraz nie uwzględniające szerszych celów środowiskowych, wsparcie dla gospodarstw największych.

    Przygotowania do reformy WPR

    Propozycje Komisji w sprawie reform WPR poprzedziły konsultacje społeczne ze wszystkimi zainteresowanymi stronami[3]. Wyniki konsultacji były dla Komisji ważnym punktem odniesienia w trakcie prac nad oficjalnym komunikatem na temat przyszłości WPR. Komunikat opublikowany w listopadzie 2010 roku[4]wskazał na trzy podstawowe wyzwania stojące przed reformą:

    a) bezpieczeństwo żywnościowe,

    b) środowisko i zmianę klimatu,

    c) równowagę terytorialną.

    Komisja podkreśliła w komunikacie konieczność zapewnienia komplementarności celów reformy WPR z priorytetami ogólnej strategii gospodarczej UE „Europa 2020” (inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu). Zaproponowała również utrzymanie dwufilarowej konstrukcji WPR – filaru pierwszego, w którym znajdują się płatności bezpośrednie i wsparcie rynkowe (finansowane w całości z budżetu UE) oraz filaru drugiego, który obejmuje politykę rozwoju obszarów wiejskich (opartą na zasadzie współfinansowania). Równocześnie jednak wskazała na potrzebę odejścia od sztywnego podziału zadań między filarami. WPR odpowiadająca na nowe wyzwania powinna być zdaniem Komisji polityką elastyczną. Istotne jest nie to, gdzie ostatecznie znajdować się będą poszczególne instrumenty, ale to, jakie cele mają być osiągnięte. Cele polityki rozwoju obszarów wiejskich oraz ochrony zasobów naturalnych na obszarach wiejskich można skutecznie osiągać również za pomocą instrumentów tradycyjnie lokowanych w I filarze WPR. Z drugiej strony niektóre instrumenty II filaru mogą, zdaniem Komisji, odgrywać pozytywną rolę w stabilizowaniu dochodów rolniczych. Zaprezentowany w październiku 2011 roku pakiet legislacyjny Komisji zawiera szereg rozwiązań, które promują właśnie taki model funkcjonowania WPR.

    Elementy pakietu legislacyjnego

    Pakiet legislacyjny dla WPR składa się z siedmiu wniosków legislacyjnych. Cztery z nich regulują najważniejsze zagadnienia związane z funkcjonowaniem WPR w kolejnej perspektywie finansowej. Są to wnioski legislacyjne dotyczące rozporządzeń w sprawie:

    • płatności bezpośrednich (I filar WPR),
    • wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich (II filar WPR),
    • wspólnej organizacji rynków rolnych (jednolitej WOR),
    • finansowania, zarządzania i monitorowania WPR (rozporządzenie horyzontalne).

    Dodatkowo Komisja przedstawiła propozycję rozporządzenia określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat, refundacji i cen związanych z jednolitą wspólną organizacją rynków rolnych, rozporządzenia w sprawie stosowania środków przejściowych dla roku 2013 oraz rozporządzenia regulującego kwestie dotyczące niektórych produktów rolnych i wsparcia dla plantatorów wina. Warto przypomnieć, że w związku ze zmianami wprowadzonymi przez Traktat z Lizbony wszystkie zaproponowane rozporządzenia, z wyjątkiem rozporządzenia określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat, refundacji i cen, będą przyjmowane w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, oznaczającej równy udział Rady UE i Parlamentu Europejskiego w procesie legislacyjnym.

    Najważniejsze propozycje

    1.      Nowy system płatności bezpośrednich – płatność podstawowa, płatność środowiskowa i płatności dodatkowe

    Komisja proponuje wprowadzić od 2014 roku nowy system płatności podstawowej (Basic Payment Scheme). System ten ma zastąpić system jednolitej płatności (Single Payment Scheme) oraz system jednolitej płatności obszarowej (Single Area Payment Scheme). Równocześnie jednak nie ma decyzji, by całkowicie odejść od łączenia płatności z określonym uprawnieniem. Proponuje się wprowadzenie jednego rodzaju uprawnienia, łączącego płatność z hektarem kwalifikujących się gruntów. Liczba przyznanych rolnikowi uprawnień do płatności podstawowych ma być równa liczbie kwalifikujących się hektarów w roku 2014. Płatności mają trafiać tylko do czynnych zawodowo rolników. Drugą ważną zmianą jest wzmocnienie środowiskowego wymiaru polityki. Komisja zaproponowała obowiązkowe płatności środowiskowe obejmujące 30 procent rocznego pułapu krajowego dla płatności bezpośrednich.

    Pojawiły się również płatności dodatkowe. Mają one objąć dobrowolną płatność dla rolników gospodarujących na obszarach o niekorzystnych warunkach naturalnych (do 5 proc. rocznego pułapu krajowego), obowiązkowy system płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność (do 2 proc. rocznego pułapu krajowego) oraz uproszczony system płatności dla drobnych gospodarstw rolnych (do 10 proc. rocznego pułapu krajowego). Jeśli spojrzymy na zaproponowane zmiany, widać, że w systemie płatności bezpośrednich pojawiają się instrumenty podobne do tych, które funkcjonują obecnie w II filarze (płatności rolno-środowiskowe, płatności ułatwiające start młodym rolnikom, wsparcie dla rolników na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, wsparcie dla niskotowarowych gospodarstw rolnych).

    Z pewnością wprowadzanie kilku rodzajów płatności do pierwszego filaru skomplikuje WPR. Rodzą się również pytania o koszty administracyjne obsługi nowego systemu płatności. Płatności środowiskowe w I filarze są potrzebne i powinny obejmować nawet większą część koperty krajowej, jednak pozostałe rodzaje płatności mogłyby w gruncie rzeczy zasilić filar drugi. Niestety Komisja zrezygnowała z obowiązkowej modulacji (przesuwanie środków z I do II filaru). Co prawda państwa mogą dobrowolnie przeznaczyć do 10 procent koperty krajowej płatności bezpośrednich na działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, jednak rozwiązanie to nie gwarantuje, że środki na II filar będą się zwiększać. Zakładana elastyczność nie likwiduje też dodatkowych kosztów związanych z obsługą nowych rodzajów płatności w I filarze. Proponowana jest dodatkowo odwrotna modulacja – niektóre państwa będą mogły przesuwać środki z koperty II filaru (do 5 procent) na rzecz płatności bezpośrednich. Wydaje się więc, że zaproponowane zmiany mają przede wszystkim na celu osłabiać uzasadnienia dla dalszej modulacji, a tym samym wzmacniać pierwszy filar.

    2.      Zazielenienie I filaru WPR: dodatkowe wymogi środowiskowe

    Warunkiem otrzymania płatności, zarówno płatności podstawowej, jak i środowiskowej, będzie spełnienie przez rolników określonych wymogów środowiskowych. W ramach obecnego systemu rolnicy zobowiązani są do przestrzegania przepisów objętych zasadą wzajemnej zgodności (cross-compliance). Komisja proponuje, by od 2014 roku obowiązywały dodatkowe wymogi środowiskowe, korzystne z punktu widzenia ochrony klimatu. We wniosku wskazane zostały trzy warunki otrzymywania płatności: obowiązek prowadzenia zróżnicowanych upraw (równoczesna uprawa trzech gatunków roślin), obowiązek utrzymywania trwałych użytków zielonych oraz obowiązek przeznaczenia 7 procent kwalifikujących się gruntów na cele ekologiczne (odłogowanie ziemi, tarasy, cechy krajobrazu, strefy buforowe, obszary zalesione).

    Komisja podkreśla, że celem proponowanych zmian jest rzeczywiste zazielenienie I filaru. Z tego względu nie proponuje ograniczania nowych wymogów tylko do płatności środowiskowych. Jedynie w przypadku uproszczonego systemu płatności dla drobnych gospodarstw rolnych nie przewiduje się konieczności stosowania nowych wymogów. Gospodarstwa te zajmują niewiele ponad 3 procent użytków rolnych w UE, w związku z tym ich rola w łagodzeniu negatywnych skutków zmian klimatycznych jest ograniczona. Z kolei decyzję, by nowe wymogi środowiskowe były obowiązkowe dla wszystkich pozostałych rolników, w tym także dla rolników wpisanych do systemu płatności podstawowych, należy ocenić bardzo pozytywnie. Jest to pierwszy ważny krok na drodze do bardziej zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych w Europie, a tym samym pełniejszego włączenia WPR do działań na rzecz ochrony bioróżnorodności i klimatu.  

    3.      Większe możliwości stosowania płatności związanych z produkcją

    Utrzymując podstawową zasadę wsparcia bezpośredniego jaką jest przyjęta w 2003 roku zasada oddzielenia płatności od produkcji (decoupling), Komisja proponuje znaczne ułatwienia dla państw członkowskich zgłaszających potrzebę przywrócenia systemów wsparcia dla określonych sektorów i rodzajów produkcji. Płatności połączone mogą być przyznane tym sektorom lub rodzajom produkcji, które doświadczają pewnych trudności lub są szczególnie ważne ze względów ekonomicznych i/lub społecznych. Zasadniczo wsparcie połączone z produkcją nie powinno przekraczać 5 procent rocznego pułapu krajowego, jednak nowe państwa członkowskie oraz państwa stosujące płatności do krów mamek będą mogły podnieść ten limit do 10 procent. Dodatkowo pojawiają się prawne możliwości wnioskowania do Komisji o wykorzystanie większej części pułapów krajowych (powyżej limitu 10 proc.) na rzecz płatności powiązanych z produkcją. Projekt rozporządzenia nie określa górnej granicy, w związku z tym nie jest jasne, czy proponowane rozwiązania nie będą łamać zasad WTO.

    4.      Wprowadzenie limitu płatności na gospodarstwo (capping)

    Kolejny wniosek dotyczy ograniczenia płatności dla największych gospodarstw rolnych. Obecnie większość płatności trafia do niewielkiej grupy najbogatszych i największych gospodarstw rolnych. Większość z nich mogłaby funkcjonować bez pomocy lub ze znacznie niższymi poziomami wsparcia. Próby wprowadzenia limitów podejmowane były w ramach wszystkich poprzednich reform WPR, jednak Komisja nie zdołała przeforsować swoich propozycji. Obecne propozycje zawierają rozwiązania dodatkowe, które mają zwiększać szanse na przyjęcie ograniczeń.

    Proponuje się wprowadzenie absolutnego pułapu płatności na gospodarstwo na poziomie 300 000 euro, równocześnie jednak pojawiają się możliwości wyłączenia z cięć kwot, które stanowią koszty wynagrodzenia i inne koszty zatrudnienia pracowników najemnych w gospodarstwie. Dodatkowo przewidziana jest progresywna i uwzględniająca koszty pracownicze obniżka dla gospodarstw otrzymujących płatności powyżej 150 000 euro (20-procentowa obniżka w przypadku kwot między 150 000 a 200 000, 40-procentowa dla kwot od 200 000 do 250 000 euro i 70-procentowa dla kwot od 250 000 do 300 000 euro). Środki wygenerowane w ten sposób państwa będą mogły ponownie wykorzystać na swoim terytorium w ramach działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich. Proponowane ułatwienia związane z odliczaniem kosztów oznaczają jednak, że limitami dotkniętych będzie stosunkowo niewiele gospodarstw. Nie należy więc spodziewać się, że dojdzie do istotnej redystrybucji. Mimo wszystko, biorąc pod uwagę dotychczasowy opór niektórych państw, samo wprowadzenie zapisu prawnego sankcjonującego capping będzie dużym sukcesem Komisji.

    5.      Ograniczanie dysproporcji w poziomie płatności bezpośrednich

    Kwestią szczególnie istotną dla wielu państw członkowskich (zwłaszcza nowych) jest zapewnienie bardziej sprawiedliwych zasad dystrybucji wsparcia bezpośredniego z budżetu WPR. Obecnie nadmierne zróżnicowanie stawek płatności na hektar wynika ze stosowania historycznych kryteriów dystrybucji. Rozwiązania proponowane na lata 2014-2020 nie przewidują jednak głębokich zmian, nie obejmują też preferowanej przez nowe państwa członkowskie opcji zrównania stawek płatności bezpośrednich w całej UE.

    Zgodnie z propozycjami, w krajach otrzymujących obecnie mniej niż 90 proc. średniej unijnej płatności na hektar, jedna trzecia luki pomiędzy ich obecnym poziomem a 90 proc. średniej unijnej zostanie zlikwidowana. Jak już wspomniano, możliwe będzie też w tych państwach przesunięcie części środków z koperty na rozwój obszarów wiejskich do koperty płatności bezpośrednich. Zdaniem Komisji w pierwszej kolejności należy rozwiązać problem dużej rozpiętości dopłat w obrębie państw członkowskich, szczególnie tam, gdzie stosowany jest historyczny model podziału środków. W 2014 roku nastąpić ma więc częściowe odejście od modelu historycznego, tj. połowa płatności podstawowych oraz wszystkie płatności środowiskowe mają być obliczane na podstawie jednolitych zasad, zrównujących płatności na obszarze całego kraju lub regionu. Pełne odejście od modelu historycznego przewidziane jest na rok 2019.

    Innymi słowy, Komisja proponuje na kolejną perspektywę finansową upowszechnienie rozwiązań, które stosowane są obecnie w ramach regionalnego modelu rozdziału płatności jednolitych. Nie oznacza to jednak odejścia od starych pułapów płatności bezpośrednich dla państw członkowskich. Utrzymując stare pułapy oraz proponując nowe rodzaje płatności w systemie płatności bezpośrednich Komisja nie zachowuje konsekwencji. Opracowanie nowych kryteriów dystrybucji wydaje się konieczne szczególnie w związku z wprowadzeniem płatności środowiskowych, które z definicji nie powinny mieć nic wspólnego z praktykami stosowanymi w przeszłości.

    6.      Wsparcie w ramach II filaru WPR

    Propozycje na lata 2014-2020 nie przewidują zwiększenia środków na rzecz polityki rozwoju obszarów wiejskich. Proponowane są działania, które mają podnosić wartość dodaną realizowanych programów wsparcia oraz zapewniać większą komplementarność II filaru z innymi politykami UE. We wniosku legislacyjnym Komisja wymienia trzy podstawowe cele wsparcia w ramach II filaru, odpowiadające priorytetom strategii „Europa 2020”:

    • konkurencyjność rolnictwa,
    • zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi,
    • zrównoważony terytorialnie rozwój obszarów wiejskich.

    Działania mają koncentrować się na sześciu szczegółowo opisanych obszarach priorytetowych: (wspieranie transferu wiedzy w dziedzinie rolnictwa i leśnictwa, zwiększenie konkurencyjności wszystkich typów rolnictwa i poprawa rentowności gospodarstw rolnych, wspieranie organizacji łańcucha dostaw żywności i zarządzanie ryzykiem w rolnictwie, zachowanie i wzmacnianie ekosystemów zależnych od rolnictwa i leśnictwa, promowanie efektywności wykorzystania zasobów i przejście do gospodarki niskoemisyjnej w rolnictwie i leśnictwie, wykorzystanie potencjału zasobów pracy i rozwój obszarów wiejskich).

    Tym samym stosowany w obecnej perspektywie finansowej podział na osie wsparcia zostaje zniesiony. Zachowana jest jedynie oś czwarta (Leader). Podobnie jak w przypadku I filaru, następuje dopasowanie instrumentów do nowych potrzeb. Wzmocnione zostają np. instrumenty zarządzania ryzykiem w rolnictwie, pojawia się również nowy instrument stabilizacji dochodów (income stabilization tool). Zmienia się również podejście do programowania wydatków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Od 2014 roku EFRROW, wraz z funduszami strukturalnymi, będzie funkcjonował we Wspólnych Ramach Strategicznych (WRS), co pozwoli na prowadzenie bardziej zintegrowanej i spójnej polityki rozwoju terytorialnego w UE. Na podstawie WRS zawierane będą Umowy Partnerskie.

    Proponowane zmiany oznaczają większą swobodę dla państw członkowskich wyboru działań odpowiadających ich rzeczywistym potrzebom krajowym lub regionalnym, przy uwzględnieniu ogólnych priorytetów UE. Wprowadzenie WRS oznacza również, że priorytety określone w nowym rozporządzeniu o rozwoju obszarów wiejskich będą mogły być wspierane nie tylko przez EFRROW, ale również przez wszystkie odpowiednie fundusze strukturalne UE. Obok tych zmian zaproponowane są również specjalne rozwiązania pod kątem wspierania innowacji (Europejskie Partnerstwa Innowacji na rzecz Produktywności Rolnictwa i Zrównoważonego Rozwoju). Komisja proponuje tworzenie specjalnych grup operacyjnych skupiających rolników, doradców, naukowców, przedsiębiorców i wszystkich innych aktorów zainteresowanych projektami innowacyjnymi w sektorze rolnym. W projekcie rozporządzenia nie ma określonych pułapów dla środków z II filaru dla poszczególnych państw członkowskich. Komisja wskazuje na konieczność opracowania nowych i bardziej obiektywnych kryteriów dystrybucji. Decyzja w tej sprawie ma być podjęta w odrębnym akcie prawnym.

    7.      Budżet przyszłej WPR

    Zgodnie z propozycjami Komisji w kolejnej perspektywie finansowej nadal znaczna część budżetu UE ma być przeznaczana na cele WPR. Budżet I filaru w okresie 2014-2020, w cenach bieżących, wyniesie łącznie 317,2 mld euro. Na II filar Komisja proponuje przeznaczyć 101,2 mld euro. Przewidziane są też fundusze dodatkowe w wysokości 17,1 mld euro (5,1 mld na badania i innowacje, 2,5 mld na bezpieczną żywność, 2,8 mld na wsparcie żywnościowe dla najbardziej potrzebujących, 3,9 mld na nową rezerwę umożliwiającą szybkie reagowanie na sytuacje kryzysowe w rolnictwie, do 2,8 mld na Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji). W latach 2014-2020 na cele rolne i cele polityki rozwoju obszarów wiejskich Komisja chce więc łącznie przeznaczyć 435,5 mld euro. Dla porównania w perspektywie finansowej 2007-2013 zaplanowano wydatki na poziomie 426 mld euro.

    Perspektywy reformy WPR

    Ostatnie badania Eurobarometru pokazują, że główne propozycje Komisji są wspierane przez znaczną część społeczeństw krajów członkowskich[5]. Większość Europejczyków opowiada się za lepszym ukierunkowaniem wsparcia w rolnictwie, wprowadzeniem limitów na subsydia i zazielenieniem polityki. Choć propozycje Komisji uzyskały poparcie opinii publicznej, los reformy WPR nie jest pewny. Na poziomie państw członkowskich do głosu tradycyjnie dochodzą zróżnicowane preferencje narodowe graczy oraz postulaty i oczekiwania specjalnych grup interesu. Z pewnością trudne będzie uzyskanie akceptacji dla zmian w systemie płatności bezpośrednich ze względu na obawy przed nadmiernym komplikowaniem WPR oraz zwiększaniem obciążeń dla administracji krajowych. Stare państwa członkowskie, w których stosowany jest obecnie historyczny wariant systemu jednolitej płatności, mogą też kwestionować zaproponowany sposób dochodzenia do jednolitych stawek płatności.

    Z kolei ekologizacja płatności bezpośrednich może budzić obawy w biedniejszych państwach z uwagi na możliwy wzrost kosztów działalności rolniczej. Ograniczenia nakładane na produkcję (odłogowanie ziemi, przeznaczanie obszarów na cele ekologiczne) nie odpowiadają również interesom większości nowych państw członkowskich, gdzie jednym z podstawowych celów jest odbudowa potencjału produkcyjnego rolnictwa. Z tych też względów państwa te będą z pewnością protestować przeciwko utrzymaniu historycznych kryteriów dystrybucji płatności. Są jednak w propozycjach Komisji również takie elementy, które z pewnością ucieszą większość rządów (zwiększenie swobody podejmowania decyzji w wielu obszarach, większe możliwości stosowania płatności powiązanych, które mogą stymulować produkcję).

    Pomimo wprowadzenia wielu nowych elementów, propozycja Komisji de facto konsoliduje wsparcie wokół sektora rolnego (koncentracja wsparcia na rolnikach, odejście od obowiązkowego mechanizmu modulacji zwiększającego środki dla II filaru). Tym samym wsparcie dla innych podmiotów na obszarach wiejskich zdolnych dostarczać środowiskowe dobra publiczne nie zostało zwiększone. Można zastanawiać się, czy jest to słuszny kierunek, jeśli celem jest rzeczywiście zrównoważony rozwój gospodarki wiejskiej i zwiększanie konkurencyjności rolnictwa. Mimo wszystko pozytywnie ocenić należy rozciągnięcie na wszystkich rolników obowiązku stosowania metod produkcji przyjaznych środowisku i ochronie klimatu. W tym obszarze WPR w sposób wyraźny dostosowuje się do nowych wyzwań. Wydaje się, że idea zazieleniania pierwszego filaru ma obecnie stosunkowo dużą szansę na realizację. O kształcie WPR po raz pierwszy w historii UE współdecydować będzie Parlament Europejski, gdzie bardzo mocno reprezentowane są interesy środowiskowe. Stawka jest bardzo duża. Od przemyślanych i odważnych decyzji zależeć będzie to, czy WPR odzyska swoją legitymizację i na nowo odgrywać będzie pozytywną rolę w procesie integracji europejskiej.

     

    * Powyższy tekst stanowi wyraz osobistych opinii i poglądów autora.

     

    ** Dr Katarzyna Kosior – politolog, doktor nauk ekonomicznych, adiunkt w Katedrze Integracji Europejskiej im. Konrada Adenauera w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. Zajmuje się analizą wybranych polityk Unii Europejskiej oraz historią integracji europejskiej. W latach 2006-2009 kierownik projektu badawczego Procesy decyzyjne w ramach Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej, finansowanego ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ramach programu POL-POSTDOC II. Od lutego 2010 roku członek Team Europe, zespołu ekspertów Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce.

     


     

    [1] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, Budżet z perspektywy „Europy 2020”, KOM/2011/500 wersja ostateczna, 29.6.2011.

    http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=SPLIT_COM:2011:0500(01):FIN:PL:PDF

    [3] The Common Agricultural Policy after 2013. Public debate. Summary Report, European Commission, 2010, http://ec.europa.eu/agriculture/cap-post-2013/debate/report/summary-report_en.pdf

    [4] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi, KOM/2010/672, wersja ostateczna, 18.11.2010, http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2010:0672:FIN:PL:PDF

    [5] The Common Agricultural Policy. Report. Special Eurobarometer 368, European Commission, September 2011 http://ec.europa.eu/public_opinion/archives/ebs/ebs_368_en.pdf

    Ostatnia aktualizacja: 21/10/2011  |Początek strony