Swobodny przepływ towarów: nie można zarejestrować pojazdów przystosowanych do ruchu lewostronnego – Polska do Trybunału

Komisja Europejska postanowiła skierować sprawę przeciwko Polsce do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości za utrzymywanie przeszkód w rejestrowaniu w Polsce pojazdów przystosowanych do ruchu lewostronnego. Polskie przepisy wymagają, by kierownica znajdowała się po lewej stronie pojazdu. Oznacza to, że w Polsce nie można w praktyce zarejestrować ani nowych, ani używanych samochodów, które przystosowane są do ruchu lewostronnego. Komisja uważa, że takie ograniczenia stanowią nieproporcjonalną barierę dla przywozu do Polski takich pojazdów z innych państw członkowskich UE (np. przez obywatela wracającego do Polski po okresie pracy w Wielkiej Brytanii). We wrześniu 2010 r. Komisja wezwała polskie władze do zniesienia tych ograniczeń (IP/10/1221), lecz obowiązują one nadal.

Komisja uważa, że jeśli pojazd silnikowy spełnia wymogi homologacji typu UE, można nim bezpiecznie jeździć we wszystkich państwach członkowskich bez względu na to, czy jest przystosowany do ruchu prawo- czy lewostronnego. W związku z powyższym Komisja uważa, że całkowity zakaz rejestrowania pojazdów przystosowanych do ruchu lewostronnego jest nieproporcjonalny w stosunku do uzasadnionych wymogów porządku publicznego związanych z bezpieczeństwem na drogach i ochroną zdrowia i życia ludzi.

Jeżeli chodzi o nowe samochody, Komisja jest zdania, iż przeszkody w rejestrowaniu pojazdów przystosowanych do ruchu lewostronnego naruszają przepisy dyrektywy 70/311/EWG dotyczącej homologacji typu układów kierowniczych oraz dyrektywy ramowej 2007/46/WE dotyczącej homologacji typu WE pojazdów silnikowych. Co do samochodów używanych, Komisja uważa, że Polska narusza unijne przepisy w zakresie swobodnego przepływu towarów (art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

MEMO/11/646

Więcej informacji na temat swobodnego przepływu towarów

***

Skuteczna i humanitarna polityka powrotów: osiem państw członkowskich nie wdrożyło jeszcze przepisów dyrektywy w sprawie powrotów imigrantów

Komisja Europejska zwróciła się do ośmiu państw członkowskich o zapewnienie pełnej zgodności z unijnymi przepisami dotyczącymi powrotów i wydalania nielegalnych imigrantów. Jak dotąd Austria, Belgia, Cypr, Litwa, Niderlandy, Niemcy, Polska i Szwecja nie zgłosiły Komisji środków krajowych wdrażających dyrektywę w sprawie powrotów imigrantów z 2008 r. Państwa członkowskie miały obowiązek przetransponować przepisy dyrektywy do dnia 24 grudnia 2010 r. Fakt, że tego nie uczyniły, zagraża skutecznej i sprawiedliwej realizacji wspólnej procedury powrotów, jak również podważa unijną politykę migracyjną.

Pomimo pism przesłanych przez Komisję 27 stycznia 2011r., wymienione osiem państw członkowskich wciąż nie poinformowało Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla zapewnienia pełnej zgodności z dyrektywą. W związku z tym Komisja postanowiła przesłać tym państwom uzasadnione opinie (zgodnie z art. 258 TFUE). W przypadku braku zadowalającej reakcji w terminie dwóch miesięcy Komisja może zgłosić przypadki uchybienia obowiązkom państw członkowskich do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i wnieść o nałożenie sankcji finansowych na wymienione państwa członkowskie.

Dyrektywa w sprawie powrotów imigrantów przewiduje wyraźne, przejrzyste i sprawiedliwe wspólne przepisy dotyczące powrotów, wydalenia, zatrzymania i ponownego wjazdu, które uwzględniają w pełni poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności poszczególnych osób. W przeszłości ustawodawstwo i praktyka państw członkowskich w dziedzinie powrotów była niezwykle zróżnicowana. Dyrektywa w sprawie powrotów imigrantów wprowadza wiążące wspólne ramy prawne europejskiej polityki powrotów i gwarantuje przeprowadzanie wszystkich powrotów w humanitarny i godny sposób.

Jest to także pierwszy instrument prawa UE, który wprowadza wspólny katalog praw szczególnych przysługujących nielegalnym imigrantom. W szczególności dyrektywa w sprawie powrotów imigrantów rozszerza zasadę niewydalania (non-refoulement) na każdą osobę przebywającą w danym państwie nielegalnie, podczas gdy wcześniej prawo to gwarantowano jedynie osobom ubiegającym się o azyl.

Dyrektywa stanowi element kompleksowej i zrównoważonej unijnej polityki migracyjnej, która obejmuje również środki służące organizacji legalnej imigracji oraz walce z osobami zaangażowanymi w handel ludźmi i gospodarczy wyzysk imigrantów.

Kontekst

Dyrektywa 2008/115/WE w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich („dyrektywa w sprawie powrotów imigrantów”) weszła w życie w dniu 16 grudnia 2008 r.

Wszystkie państwa związane dyrektywą w sprawie powrotów imigrantów (wszystkie państwa członkowskie UE z wyłączeniem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, a także państwa strefy Schengen – Szwajcaria, Norwegia, Islandia i Liechtenstein) są zobowiązane dostosować swoje prawodawstwo krajowe do przepisów dyrektywy.

Termin transpozycji przepisów dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 24 grudnia 2010 r. W dniu 27 stycznia wezwania do usunięcia uchybienia zostały rozesłane do 20 państw członkowskich, które nie powiadomiły jeszcze Komisji o wdrożeniu środków służących pełnej transpozycji dyrektywy. Od tego czasu Komisja zamknęła postępowania w sprawie uchybienia obowiązkom państwa członkowskiego przeciwko Francji, Łotwie, Luksemburgowi, Słowenii, Rumunii i Włochom.

Z dniem 15 września 2011 r. dziewiętnaście państw członkowskich UE oraz państw strefy Schengen powiadomiło Komisję o pełnej transpozycji dyrektywy (Bułgaria, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Luksemburg, Łotwa, Malta, Norwegia, Portugalia, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Węgry i Włochy). Cztery państwa członkowskie UE zgłosiły częściową transpozycję dyrektywy (Belgia, Litwa, Niderlandy i Szwecja). Zgodnie z art. 4.1 Protokołu dotyczącego stanowiska Danii, załączonego do tych Traktatów, Dania zdecydowała się wprowadzić dyrektywę do swojego prawa krajowego.

Więcej informacji:

MEMO/11/646

Strona internetowa komisarz do spraw wewnętrznych Cecilii Malmström:
http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/malmstrom/welcome/default_en.htm

Strona internetowa Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych:
http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/index_en.htm

***

Konsumenci: Komisja Europejska podejmuje działania w celu zapewnienia ochrony konsumentom korzystającym z nieruchomości w określonym czasie (timeshare)

Komisja Europejska podjęła decyzję o podjęciu kroków prawnych przeciwko Hiszpanii, Polsce, Słowenii i Litwie w celu zapewnienia konsumentom ochrony przewidzianej w unijnych przepisach dotyczących umów timeshare (dyrektywa 2008/122/WE). W międzyczasie zamknięto sprawy toczące się przeciwko dziesięciu innym państwom członkowskim, jako że państwa te dokonały niedawno transpozycji dyrektywy do swoich przepisów krajowych. Przepisy unijne (dyrektywa dotycząca umów timeshare) zapewniają konsumentom ochronę przed niepożądanymi umowami timeshare – umowami zawieranym na okres ponad roku, w oparciu o które konsumenci nabywają prawo do korzystania w określonym czasie z zakwaterowania, takiego jak np. apartament w kurorcie wakacyjnym.

- UE wprowadziła wspólne przepisy, pragnąć chronić swoich obywateli przed niepożądanymi umowami timeshare lub podobnymi do umów timeshare – powiedziała komisarz UE ds. sprawiedliwości, Viviane Reding. - Państwa członkowskie miały ponad dwa lata na dopełnienie swoich obowiązków. Jestem zatem bardzo rozczarowana, że niektóre z nich w dalszym ciągu nie zapewniają naszym obywatelom wymaganej ochrony; jest wśród nich Hiszpania, która jest popularnym miejscem docelowym turystów, i w której usługi timeshare mają znaczący udział w rynku.

Wszystkie państwa członkowskie zostały zobowiązane do przeniesienia nowej dyrektywy dotyczącej umów timeshare do swoich przepisów krajowych do dnia 23 lutego 2011 r. Czternaście państw członkowskich (Belgia, Cypr, Finlandia, Hiszpania, Litwa, Luksemburg, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry, Włochy) nie transponowało dyrektywy w przewidzianym czasie, w związku z czym w dniu 17 marca 2011 r. Komisja wszczęła przeciwko tym państwom postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Po tej dacie dziesięć spośród wspomnianych państw poinformowało Komisję, że niezbędne środki transponujące zostały przez nie podjęte. Jednak Komisja nie otrzymała informacji o podjęciu takich środków od Hiszpanii, Polski, Słowenii i Litwy. Komisja podjęła zatem decyzję o przesłaniu tym państwom uzasadnionych opinii i wezwaniu ich do dostosowania się do dyrektywy w ciągu dwóch miesięcy.

Po zgłoszeniu przepisów transponujących przez wszystkie państwa Komisja przeprowadzi szczegółową analizę ogólnej jakości i kompletności transpozycji.

Kontekst

Na podstawie dyrektywy przedsiębiorcy muszą dostarczyć konsumentom – w odpowiednim czasie przed związaniem konsumentów umową – informacji, w tym informacji dotyczących ceny, jaka ma zostać zapłacona, opisu produktu oraz dokładnego czasu i długości pobytu, do jakich konsument jest uprawniony na mocy umowy. Zgodnie z życzeniem konsumenta, informacje te powinny być udostępnione w jego języku ojczystym.

Ponadto dyrektywa gwarantuje konsumentom możliwość odstąpienia od umowy w ciągu 14 dni kalendarzowych; przedsiębiorcy nie mogą w tym okresie zażądać od konsumenta wpłacenia zaliczki czy też kaucji. Przed zawarciem umowy przedsiębiorca ma obowiązek wyraźnie zwrócić uwagę konsumenta na prawo do odstąpienia od umowy, na termin odstąpienia od umowy oraz na zakaz uiszczania zaliczek przed upływem terminu odstąpienia od umowy.

Ochrona ustanowiona na podstawie dyrektywy obejmuje również nowe produkty i umowy, które zostały opracowane w taki sposób, aby nie miały do nich zastosowania przepisy poprzedniej dyrektywy o umowach timeshare z 1994 r. Nowa dyrektywa obowiązuje również w odniesieniu do umów timeshare zawieranych na mniej niż trzy lata oraz ofert umożliwiających konsumentom wykorzystywanie do zakwaterowania różnych rodzajów ruchomości (np. statków wycieczkowych, przyczep turystycznych lub barek).

Dyrektywa obejmuje także umowy odsprzedaży oraz długoterminowe oferty wakacyjne. Państwa członkowskie mają obowiązek poinformowania konsumentów o przepisach prawa krajowego transponujących dyrektywę i zapewnienia stosownych kar dla przedsiębiorców nieprzestrzegających przepisów. Państwa członkowskie muszą także wspierać ustanawianie oraz rozwój odpowiednich i skutecznych pozasądowych procedur dotyczących skarg i odwołań służących rozstrzyganiu sporów.

Więcej informacji:

MEMO/11/646

Komisja Europejska – prawo konsumenta: podróże i timeshare http://ec.europa.eu/justice/consumer-marketing/travel/index_en.htm

Strona internetowa wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej Viviane Reding, komisarz UE ds. sprawiedliwości: http://ec.europa.eu/reding