– Musimy dopilnować, aby cały łańcuch produkcji i dostaw biopaliw był zrównoważony. Dlatego właśnie ustanowiliśmy najwyższe na świecie wymagania w dziedzinie zrównoważonego rozwoju. Systemy zatwierdzane obecnie na poziomie UE są dobrym przykładem przejrzystych i rzetelnych metod gwarantowania, że normy te są przestrzegane – powiedział Günther Oettinger, komisarz ds. energii.

Niezależnie od tego, czy biopaliwa stosowane w UE są produkowane na potrzeby lokalne czy też importowane, otrzymanie dofinansowania ze strony państwa lub uwzględnienie biopaliw w obowiązkowych celach krajowych w zakresie wykorzystania energii odnawialnej jest uzależnione od tego, czy biopaliwa spełniają te normy.

Narzucone kryteria mają na celu zapobieganie przekształcaniu się obszarów o dużej różnorodności biologicznej oraz obszarów zasobnych w węgiel w obszary produkcji surowców służących do produkcji biopaliw. W praktyce oznacza to, że biopaliw wyprodukowanych z upraw prowadzonych na terenach, które wcześniej zajmował unikalny ekosystem lasu tropikalnego lub naturalnych użytków zielonych, nie można uznać za zrównoważone. Ponadto emisje gazów cieplarnianych całego łańcucha produkcji muszą być o co najmniej 35 proc. niższe w porównaniu z emisjami przy produkcji paliw kopalnych. Próg ten z czasem będzie podwyższany.

Kontekst

UE postawiła sobie za cel osiągnięcie do 2020 r. co najmniej 10 proc. udziału energii odnawialnej w transporcie. Gdy do osiągnięcia tego celu wykorzystuje się biopaliwa, muszą one spełniać wymogi w zakresie zrównoważonego rozwoju. Oznacza to, że surowce do produkcji biopaliw nie mogą pochodzić z obszarów cennych pod względem różnorodności biologicznej (obszary chronione) ani z obszarów, które wiążą duże ilości węgla (lasy lub torfowiska).

Przedsiębiorstwa mogą wybierać, czy wykażą zgodność z tymi wymogami w zakresie zrównoważonego rozwoju na podstawie systemów krajowych, czy poprzez przyłączenie się do dobrowolnego programu zatwierdzonego przez Komisję.

Jeżeli Komisja, po dokładnym sprawdzeniu danego programu pod względem wymogów w zakresie zrównoważonego rozwoju, uzna, że w zadowalającym stopniu spełnia on wymogi dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, wówczas zatwierdza go na pięć lat. Program taki polega na kontrolowaniu gdzie i w jaki sposób produkuje się biopaliwa. Jeżeli dany produkt spełnia wymogi dobrowolnego programu, wystawia się świadectwo jego zgodności.

Po dokonaniu szczegółowej oceny i wprowadzeniu różnych ulepszeń Komisja zatwierdziła następujące programy:

• ISCC (niemiecki program finansowany przez państwo obejmujący wszystkie rodzaje biopaliw);
• Bonsucro EU (wspólna inicjatywa na rzecz biopaliw z trzciny cukrowej, adresowana do Brazylii);
• RTRS EU RED (wspólna inicjatywa na rzecz biopaliw z soi, adresowana do Argentyny i Brazylii);
• RSB EU RED (wspólna inicjatywa obejmująca wszystkie rodzaje biopaliw);
• 2BSvs (program francuskiego przemysłu obejmujący wszystkie rodzaje biopaliw);
• RSBA (program holdingu Abengoa obejmujący jego łańcuch dostaw);
• Greenergy (program firmy Greenergy dotyczący brazylijskiego etanolu z trzciny cukrowej).

Komisja prowadzi rozmowy z autorami innych dobrowolnych programów na temat ich poprawy i doprowadzenia do spełnienia przez biopaliwa wymogów w zakresie zrównoważonego rozwoju.

Dalsze informacje

Zatwierdzone programy oraz sprawozdania oceniające będą publikowane na internetowej platformie na rzecz przejrzystości:
http://ec.europa.eu/energy/renewables/biofuels/sustainability_schemes_en.htm 

Więcej szczegółów na temat zatwierdzonych do chwili obecnej programów można znaleźć w MEMO/11/522.