Ścieżka nawigacji


PRZYDATNE LINKI
Litewska prezydencja w UE
Europejski Rok Obywateli
Portal Unii Europejskiej
Infolinia Europe Direct
José Manuel Barroso - przewodniczący Komisji Europejskiej
Viviane Reding - Wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej, sprawiedliwość, prawa podstawowe i obywatelstwo
Twoja Europa
Europejski portal e-sprawiedliwość
Opuszczają Państwo portal Europa i wchodzą na inną stronę internetową, której polityka ochrony prywatności może się różnić od tej w portalu Europa.
Europejskie Centrum Konsumenckie POLSKA
SOLVIT
Europe 2020
Kącik dla dzieci
Kącik dla nauczycieli
Biuro Informacyjne Parlamentu Europejskiego
Opuszczają Państwo strony Komisji Europejskiej i wchodzą na stronę PRESSEUROP, która jest siecią wydawnictw prasowych
Opuszczają Państwo stronę Komisji Europejskiej i wchodzą na stronę EURANET - to wspólne przedsięwzięcie kilkunastu radiofonii europejskich poświęcone tematyce UE
Często zadawane pytania
Wyślij tę stronę pocztą elektronicznąWyślij tę stronę pocztą elektronicznąPrintPrint

1. Jak podejmować pracę w innych krajach Unii Europejskiej? Które kraje zniosły ograniczenia w dostępie do rynku pracy dla Polaków?

 

Jednostką wspierającą mobilność w dziedzinie zatrudnienia na poziomie międzynarodowym i transgranicznym, a więc również w obrębie krajów UE, są Europejskie Służby Zatrudnienia EURES (EURopean Employment Services), ogólnoeuropejska sieć współpracy publicznych służb zatrudnienia i ich partnerów na rynku pracy.

W Polsce usługi EURES świadczone są przez doradców i asystentów EURES w Wojewódzkich Urzędach Pracy oraz przez asystentów EURES w Powiatowych Urzędach Pracy. Usługi polskich publicznych służb zatrudnienia w sieci EURES koordynowane są centralnie przez Departament Rynku Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.

Pracy za granicą, w tym w krajach UE, można szukać poprzez krajowe Urzędy Pracy, które udzielają wszystkich informacji na temat dokumentów wymaganych przy zatrudnieniu i ogólnych warunków życia w danym kraju oraz na temat zasad poszukiwania pracy na rynku danego państwa.

Aktualne oferty pracy oraz wszelkie informacje nt. rynków pracy w krajach Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii i Szwajcarii znaleźć można również na ogólnopolskim portalu Europejskich Służb Zatrudnienia EURES POLSKA oraz na ogólnoeuropejskim Portalu Mobilności Zawodowej EURES .

Z dniem 1 maja 2011 zostały zniesione ostatnie ograniczenia w swobodnym przepływie pracowników polskich na rynkach pracy w Unii Europejskiej.

Kraje EOG, które dotychczas zniosły ograniczenia w dostępie do rynku pracy dla Polaków to:

Islandia
Norwegia

 

2. Które instytucje Unii Europejskiej umożliwiają odbywanie praktyk i staży? Jakie warunki trzeba spełniać, żeby dostać się na staż?

 

Staże i praktyki można odbywać w następujących instytucjach Unii Europejskiej:

• Komisja Europejska

• Parlament Europejski

• Rada Unii Europejskiej

• Trybunał Sprawiedliwości UE

 

Ponadto staże i praktyki oferują również:

• Biuro Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich

• Komitet Regionów

• Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

Wszystkie powyższe instytucje organizują staże – płatne lub niepłatne, długo- lub krótkoterminowe. Kandydaci na staż muszą z reguły posiadać dyplom ukończenia wyższej uczelni (minimum: studia 3-letnie, licencjackie lub inżynierskie) oraz obywatelstwo państwa członkowskiego lub państwa kandydującego do UE. W zależności od zasobów na staże przyjmowany jest również pewien procent obywateli krajów trzecich.

Konkurencja na stanowiska stażowe jest bardzo duża, niemniej jednak warto się z nią zmierzyć, gdyż możliwość odbycia stażu jest wyjątkową okazją, aby przekonać się, jak naprawdę wygląda praca w instytucjach wspólnotowych lub doradczych Unii Europejskiej. Podczas staży płatnych stażyści otrzymują wynagrodzenie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania w miejscu stażu. W przypadku staży niepłatnych stażysta musi samodzielnie zabezpieczyć sobie środki na utrzymanie, względnie może zostać uprawniony do innej formy dofinansowania. Zadania powierzane stażyście odpowiadają charakterem i stopniem trudności pracy, jaką wykonują młodzi urzędnicy instytucji unijnych stopnia AD.

 

  • Komisja Europejska

W ramach oficjalnego (płatnego) programu stażowego Komisja zatrudnia około 1200 stażystów rocznie, w dwóch 5-miesięcznych sesjach stażowych:

• od 1 marca do końca lipca (staż wiosenno-letni)

• od 1 października do końca lutego (staż jesienno-zimowy)

Na staże w Komisji kwalifikują się kandydaci, którzy spełniają następujące (podstawowe) kryteria:

- są obywatelami kraju członkowskiego lub kraju kandydującego (w zależności od zasobów: obywatelami państw spoza UE i Europy)

- ukończyli studia wyższe (minimum 3-letnie, z dyplomem licencjackim lub inżynierskim),

- bardzo dobrze władają przynajmniej dwoma oficjalnymi językami Wspólnoty, w tym jednym z języków roboczych Komisji (angielski i francuski),

- nigdy wcześniej nie byli praktykantami ani pracownikami jakiejś instytucji europejskiej przez okres dłuższy niż 6 tygodni.

Staże komisyjne odbywają się zasadniczo w Brukseli; część z nich ma jednak miejsce w Luksemburgu, krajach członkowskich (Przedstawicielstwa + kilka innych urzędów KE), a nawet w krajach spoza UE (np. Stany Zjednoczone). Przez cały okres zatrudnienia, niezależnie od miejsca odbywania praktyk, stażyści otrzymują miesięczne Stypendium Komisji Europejskiej w wysokości ok. 1000 EUR.

Szczegóły dot. rekrutacji na oficjalnej stronie internetowej Biura Staży Komisji Europejskiej.

 

  • Parlament Europejski

W ramach oficjalnego programu stażowego Parlament Europejski oferuje następujące rodzaje staży:

• staże płatne o profilu ogólnym i dziennikarskim (Stypendium im. Roberta Schumana)

• staże niepłatne,

• staże płatne dla osób niepełnosprawnych,

• staże płatne i niepłatne dla tłumaczy pisemnych,

• staże płatne i niepłatne dla tłumaczy ustnych,

• wizyty naukowe.

O staże płatne w ramach Stypendium im. Roberta Schumana mogą ubiegać się wyłącznie absolwenci studiów wyższych (min. studia 3-letnie, ukończone dyplomem licencjackim lub inżynierskim). Staże te trwają 5 miesięcy i rozpoczynają się każdorazowo 1 marca i 1 października.

Staże niepłatne dostępne są dla osób posiadających maturę oraz absolwentów studiów wyższych. W pierwszej kolejności przyjmowani są studenci, którzy muszą odbyć takie staże w ramach studiów. Staż niepłatny trwa średnio od 1 do 4 miesięcy.

Staże płatne dla osób niepełnosprawnych przyznawane są absolwentom uniwersytetów lub innych instytucji szkolnictwa wyższego, jak również osobom o kwalifikacjach niższych niż uniwersyteckie. Warunkiem dostania się na staż jest przedłożenie przez kandydata oficjalnego zaświadczenia o niepełnosprawności/-ach.

Staże płatne i niepłatne dla tłumaczy pisemnych dostępne są dla absolwentów studiów wyższych (min. studia 3-letnie, ukończone dyplomem licencjackim lub inżynierskim). Staże te odbywają się w Luksemburgu i trwają przeważnie 3 miesiące, chociaż czas ich trwania może zostać w wyjątkowych przypadkach przedłużony, maksymalnie do 6 miesięcy. O staże tłumaczeniowe mogą ubiegać się kandydaci, którzy nie byli wcześniej zatrudnieni odpłatnie, przez okres dłuższy niż cztery kolejne tygodnie w jakiejś instytucji unijnej, grupie politycznej PE lub u posła do Parlamentu Europejskiego. W przypadku staży niepłatnych dodatkowymi warunkami jest nieodbycie przez kandydata wcześniej płatnego stażu tłumaczeniowego oraz udokumentowanie potrzeby odbycia stażu niepłatnego w ramach studiów lub praktyki zawodowej.

Staże dla tłumaczy ustnych przeznaczone są dla absolwentów studiów wyższych (min. studia 3-letnie, ukończone dyplomem licencjackim lub inżynierskim), mających wykształcenie w zakresie tłumaczenia konferencyjnego. Staże te przyznawane są w zależności od zapotrzebowania służb językowych PE, przy czym pod uwagę brana jest przydatność kombinacji językowej oferowanej przez kandydata.

Wizyty naukowe w PE mogą obejmować studiowanie dokumentacji należącej do zasobów biblioteki Parlamentu Europejskiego, badania w archiwach lub też polegać na zdobywaniu informacji poprzez bezpośrednie kontakty z parlamentarzystami lub pracownikami PE, specjalizującymi się w konkretnej dziedzinie. Maksymalny czas trwania wizyty studyjnej wynosi 1 miesiąc.

Podstawowe warunki ubiegania się o ww. staże to wiek 18-45 lat, obywatelstwo kraju członkowskiego lub kraju kandydującego do UE (w wyjątkowych przypadkach obywatelstwo innego kraju), nieuczestniczenie wcześniej w programach stażowych innych instytucji unijnych, biegła znajomość jednego z oficjalnych języków Unii Europejskiej oraz dobra znajomość drugiego (w przypadku staży tłumaczeniowych: biegła znajomość przynajmniej dwóch języków oficjalnych obok ojczystego).

Ponadto istnieją dwa rodzaje praktyk w PE:

• 1-3 miesięczne – w ramach nauki (praktyk wymagane przez uczelnię),

• 3 miesięczne – dla absolwentów wyższych uczelni.

Szczegóły dot. rekrutacji na oficjalnej stronie internetowej Parlamentu Europejskiego .

Szczegółowe informacje na temat staży ogólnych można uzyskać również pod adresem e-mail: stages@europarl.europa.eu, informacje o stażach tłumaczeniowych pod adresem: dgtrad.translationtraineeships@europarl.europa.eu .

 

  • Rada Unii Europejskiej

W Radzie UE istnieją trzy formy staży:

• staże płatne,

• obowiązkowe staże dla studentów,

• staże przeznaczone dla urzędników państwowych.

Rada UE oferuje corocznie ok. 85 miejsc na płatny staż dla obywateli Unii Europejskiej (w tym w ograniczonej liczbie dla urzędników państwowych z krajów kandydujących do UE oraz z krajów trzecich). Staż trwa 5 miesięcy i rozpoczyna się każdorazowo 31 stycznia lub 1 września. Kandydaci muszą mieć ukończone studia wyższe (min. studia 3-letnie, ukończone dyplomem licencjackim lub inżynierskim) oraz posługiwać się biegle jednym z języków roboczych Rady UE (angielski i francuski).

Obowiązkowe staże dla studentów to oferta dla uczestników studiów wyższych, którzy w ramach swojego wykształcenia muszą odbyć taki staż. Ze względu na limitowaną ilość miejsc kandydaci zainteresowani odbyciem takiego stażu proszeni są o indywidualny kontakt z Biurem Staży Rady UE pod adresem e-mail: stages@consilium.europa.eu

Staże dla urzędników państwowych zarezerwowane są dla pracowników ministerstw, rządów, agencji regionalnych oraz służb dyplomatycznych państw członkowskich, a także krajów kandydujących do UE. Stażyści w ramach tego programu pozostają zatrudnieni w swoich macierzystych instytucjach narodowych, z których otrzymują wynagrodzenie przez cały okres odbywania stażu w Radzie UE.

Szczegóły dot. rekrutacji na oficjalnej stronie internetowej Biura Staży Rady UE.

 

  • Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Trybunał oferuje corocznie ograniczoną liczbę miejsc na płatny staż w swojej siedzibie w Luksemburgu, w ramach dwóch sesji stażowych:

• od 1 marca do 31 lipca,

• od 1 października do 28 lutego.

Kandydaci na staż powinni mieć ukończone studia z zakresu prawa lub nauk politycznych ze specjalizacją prawniczą lub – w przypadku staży w Wydziale Tłumaczeń Konferencyjnych – posiadać dyplom tłumacza konferencyjnego. Od kandydatów na staże administracyjne wymaga się bardzo dobrej znajomości języka francuskiego, od kandydatów na staż tłumaczeniowy bardzo dobrej znajomości przynajmniej dwóch języków urzędowych UE obok języka ojczystego, w tym języka roboczego Trybunału (francuski).

Informacje dot. rekrutacji na oficjalnej stronie internetowej Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Szczegółowe informacje nt. staży można uzyskać również pod adresem e-mail: pers@curia.eu.int .

 

  • Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Biuro Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich oferuje corocznie staże w Brukseli lub Strasburgu w ramach dwóch sesji stażowych:

• od 1 lutego,

• od 1 września.

Minimalna długość stażu to 4 miesiące, z możliwością przedłużenia maksymalnie do 12 miesięcy. O ile stażysta nie ma zapewnionego źródła finansowego u stałego pracodawcy w kraju pochodzenia, otrzymuje przez okres odbywania praktyk comiesięczne stypendium stażowe w wysokości 25 % wynagrodzenia urzędnika stopnia AD6 oraz dodatek do kosztów utrzymania w miejscu stażu.

Zadania stażysty związane są z reguły z dochodzeniem w zakresie skarg napływających do Biura, prowadzeniem badań oraz sporządzaniem analiz na potrzeby pracy Rzecznika.

Oferta skierowana jest do absolwentów studiów wyższych, głównie prawniczych, w szczególności specjalizujących się w prawie obywatelskim (mile widziana wcześniejsza praktyka zawodowa w tej dziedzinie). Kandydaci powinni być obywatelami kraju członkowskiego (w zależności od zasobów: obywatelami kraju nienależącego do UE), posługiwać się biegle jednym z języków urzędowych Wspólnoty oraz znać w wystarczającym stopniu drugi język urzędowy. Ponadto wymagana jest dobra znajomość języków roboczych Rzecznika (angielski i francuski).

Informacje nt. rekrutacji na stronie internetowej Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Szczegółowe informacje można uzyskać również pod adresem e-mail: euro-ombudsman@europarl.eu.int .

 

  • Komitet Regionów

Komitet Regionów organizuje praktyki płatne, długoterminowe (staże) i niepłatne, krótkoterminowe (pobyty studenckie), adresowane zarówno do absolwentów wyższych uczelni jak i pracowników sektora prywatnego i publicznego.

Staże trwają 5 miesięcy i odbywają się każdego roku w ramach dwóch sesji:

• od 16 lutego do 15 lipca (sesja wiosenna),

• od 16 września do 15 lutego (sesja jesienna).

O ile stażysta nie ma zapewnionego źródła finansowego u stałego pracodawcy w kraju pochodzenia, otrzymuje stypendium stażowe w wysokości ok. 1000 EUR. W zależności od miejsca zatrudnienia wewnątrz Komitetu zadania stażysty mogą mieć charakter polityczny lub administracyjny.

W celu ubiegania się o staż w KR trzeba mieścić się w kategorii wiekowej 18-30 lat oraz nie mieć odbytych wcześniej staży w innych instytucjach unijnych. Kandydaci powinni być absolwentami przynajmniej 3-letnich studiów wyższych (dyplom licencjacki lub inżynierski) lub mieć ukończone minimum 4 lata studiów uniwersyteckich. W przypadku pracowników sektora prywatnego lub publicznego wymagane jest doświadczenie w zakresie spraw regionalnych lub przynajmniej 3-letnie zaangażowanie w działalność związaną z planowaniem i doradztwem.

Od kandydatów z krajów członkowskich wymaga się ponadto bardzo dobrej znajomości jednego i dobrej znajomości drugiego języka urzędowego Wspólnoty. Kandydaci z krajów nienależących do UE powinni znać przynajmniej jeden język urzędowy. Ze względów praktycznych wskazane jest również swobodne posługiwanie się językami roboczymi Komitetu Regionalnego (angielski i francuski).

Informacje nt. rekrutacji na staż oraz niepłatne praktyki studenckie na stronie internetowej Biura Staży Komitetu Regionów.

Szczegółowe informacje można uzyskać również pod adresem e-mail: trainee@cor.eu.int

 

  • Europejski Komitet Ekonomiczno–Społeczny

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oferuje corocznie ok. 15 miejsc na staże długoterminowe (5 miesięcy) oraz ograniczoną liczbę miejsc na staże krótkoterminowe (1-3 miesiący) w swojej siedzibie w Brukseli. Oferta staży skierowana jest do obywateli państw członkowskich (w zależności od zasobów: do obywateli krajów spoza UE).

Staże rozpoczynają się każdorazowo:

• 16 lutego,

• 16 września.

Kandydaci na staż 5-miesięczny muszą być poniżej 30 roku życia (na staże krótkoterminowe nie ma ograniczeń wiekowych), być absolwentami studiów wyższych (minimum: studia 3-letnie, licencjackie lub inżynierskie) lub mieć ukończone 4 lata studiów uniwersyteckich, znać biegle jeden z języków urzędowych Wspólnoty oraz posiadać przynajmniej dobrą znajomość drugiego. Od kandydatów z krajów spoza Unii wymagana jest bardzo dobra znajomość przynajmniej jednego z języków urzędowych. O staże mogą ubiegać się również przedstawiciele sektora publicznego i prywatnego.

Szczegóły dot. rekrutacji na stronie internetowej Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

3. Gdzie można znaleźć tekst Traktatu Lizbońskiego i informacje na jego temat?

 

Pełny tekst Traktatu z Lizbony w języku polskim został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 17 grudnia 2007 (nr rejestracyjny: 2007/C 306/01).

Wersję drukowaną Traktatu można zamówić na stronie EU Bookshop.

Dodatkowe informacje o Traktacie można uzyskać m.in. na Portalu Unii Europejskiej.

 

4. Jak odnaleźć NIP Europejski?

 

Tzw. NIP europejski jest numerem podatnika VAT UE dla potrzeb handlu wewnątrzwspólnotowego. Posiadanie numer VAT UE jest niezbędne aby korzystać z 0% stawek opodatkowania VAT w ramach jednolitego rynku. Przedsiębiorcy, którzy mają kontakty handlowe z firmami z innych krajów Unii powinni wystąpić do właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o nadanie numeru VAT UE. W tym celu należy złożyć zgłoszenie aktualizacyjne VAT-R. Formularz zgłoszenia VAT-R i VAT-R/UE dostępny jest na stronach Ministerstwa Finansów, w zakładce podatki, formularze.

W Polsce NIP europejski to po prostu numer VAT poprzedzonym literami PL, ma zatem następującą strukturę PL XXX-XXX-XX-XX

Format numeru VAT UE nie jest jednak jednolity we wszystkich krajach wspólnoty. Numery VAT stosowane w poszczególnych państwach.

Dodatkowo na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej KE ds. podatków i unii celnej możliwe jest dokonanie weryfikacji numerów identyfikacyjnych VAT kontrahentów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. W tym celu należy wprowadzić kod literowy kraju pochodzenia partnera handlowego oraz jego numer VAT.

5. Jaka jest sytuacja na rynku pracy Unii Europejskiej? Gdzie można znaleźć informacje na temat stopy bezrobocia?

 

Statystycznych informacji o rynku pracy i stopach bezrobocia zarówno w skali europejskiej jak i w poszczególnych krajach należy szukać na stronach Europejskiego Urzędu Statystycznego – EUROSTATU.

Urząd ten przygotowuje prognozy i analizy statystyczne dotyczących obszaru UE. Koordynuje też oraz monitoruje prace urzędów statystycznych w poszczególnych krajach ( w Polsce GUS), co pozwala na ujednolicenie metody badań oraz konsolidację danych krajowych.

Dodatkowo opracowania dotyczące rynku pracy w poszczególnych krajach członkowskich dostępne są na Portalu Mobilności Zawodowej Europejskich Służb Zatrudnienia (EURES). Jednym z narzędzi, jakie udostępnia EURES jest baza „ Informacje o rynku pracy”, zawierająca dane na temat aktualnych trendów na europejskim rynku pracy, w podziale na kraje, regiony i sektory działalności.

EURES jest siecią współpracy koordynowaną przez KE, której celem jest ułatwianie swobodnego przemieszczania się w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Partnerami w sieci są publiczne służby ds. zatrudnienia, związki zawodowe i organizacje pracodawców.

Odwiedź również polską stronę EURES.

 

6. Co to jest Unia Gospodarcza i Walutowa? W ilu państwach obowiązującą walutą jest euro? Czy Polska musi wprowadzić euro?

 

Unia Gospodarcza i Walutowa jest to proces integracji państw, podczas którego dokonuje się pełna liberalizacja barier w przepływie czynników produkcji pomiędzy podmiotami, a także harmonizacje polityki gospodarczej państw i unifikacje polityki pieniężnej poprzez zamrożenie kursów walut tych państw i powołanie ponadnarodowego podmiotu koordynującego politykę pieniężną. Wprowadzenie wspólnej waluty jest opcjonalne.

Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW) stanowi ważny krok w kierunku integracji gospodarek krajów Unii Europejskiej. Wiąże się ona z:

  • koordynacją polityk gospodarczych państw członkowskich (poprzez stworzenie obszaru preferencyjnego i obszaru wolnego handlu, z korzystnymi względnie częściowo zniesionymi wewnętrznymi taryfami celnymi, unii celnej z ujednoliconymi taryfami celnymi dla krajów trzecich oraz jednolitego rynku ze wspólnymi przepisami dotyczącymi produktów oraz wolnym przepływem towarów, kapitału, siły roboczej i usług),
  • koordynacją polityk fiskalnych państw członkowskich (zwłaszcza poprzez ograniczenia długu publicznego i deficytu budżetowego),
  • posiadaniem wspólnej, niezależnej polityki walutowej (prowadzonej przez Europejski Bank Centralny) oraz
  • utworzeniem wspólnej strefy walutowej (poprzez wprowadzenie jednej obowiązującej waluty: EURO).

Wszystkie 27 państw członkowskich Unii Europejskiej uczestniczy w Unii Gospodarczej i Walutowej. Jednak nie wszystkie z nich chciały – względnie mogły – dotychczas wstąpić na wyższy poziom integracji, rezygnując z własnej waluty narodowej i przyjmując euro. Kraje, w których obowiązuje wspólna waluta, tworzą tzw. Strefę euro.

1 stycznia 1999 r. euro przyjęło 11 krajów UE: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia i Włochy. 1 stycznia 2001 r. do ich grona dołączyła Grecja.

Przez pierwsze trzy lata euro funkcjonowało jako waluta niematerialna, stosowana jedynie do celów księgowych (np. w płatnościach elektronicznych). 1 stycznia 2002 r. we wszystkich 12 krajach zostały wyemitowane pierwsze banknoty i monety euro, które w ciągu dwóch kolejnych miesięcy zastąpiły waluty narodowe tych krajów. W ten sposób waluta europejska stała się prawnym środkiem płatniczym we wszystkich transakcjach gotówkowych i bankowych w krajach należących do jej strefy.

Po przystąpieniu do Strefy euro Słowenii (1 stycznia 2007), Malty i Cypru (1 stycznia 2008), Słowacji (1 stycznia 2009), a ostatnio Estonii (1 stycznia 2011), wspólna waluta europejska obowiązuje obecnie w 17 krajach Unii Europejskiej, w tym w departamentach i terytoriach zamorskich oraz na wyspach należących do krajów Strefy euro lub z nimi stowarzyszonych.

Polska, tak jak i pozostałe "nowe" kraje członkowskie, które przystąpiły do UE w latach 2004 i 2007, w Traktacie Akcesyjnym zobowiązała się do przyjęcia euro. Będzie to jednak możliwe dopiero po spełnieniu wszystkich kryteriów konwergencji. Obecnie nieznana jest jeszcze oficjalna data wstąpienia Polski do Strefy euro.

Więcej informacji nt. UGW i Euro na stronach internetowych Europejskiego Banku Centralnego.

Więcej informacji nt. euro w Polsce na stronach internetowych Narodowego Banku Polskiego.

 

7. Czym jest prezydencja?

 

Prezydencja stanowi półroczny okres rotacyjnego przewodnictwa państwa członkowskiego w Radzie Unii Europejskiej http://www.consilium.europa.eu/showpage.aspx?lang=pl (nie mylić z Radą Europejską!), głównym organie decyzyjnym Unii Europejskiej. Każde państwo członkowskie – w ustalonej wcześniej kolejności – przez sześć miesięcy zawiaduje pracami całej Rady Unii Europejskiej. Obowiązująca obecnie kolejność sprawowania prezydencji została ustalona na mocy decyzji Rady z 1 stycznia 2007 r. w sprawie porządku sprawowania Prezydencji w Radzie (2007/5/WE, Euratom), w której rotacja została wyznaczona do 2020 roku.

Do obowiązków państwa sprawującego prezydencję należy przygotowywanie i przewodniczenie posiedzeniom Rady i jej grup roboczych, wypracowywanie porozumienia między państwami członkowskimi w przypadku kwestii spornych, reprezentowanie Rady wobec innych instytucji.

Zmiany wprowadzone przez Traktat z Lizbony

Z uwagi na wejście w życie Traktatu z Lizbony i ustanowienie urzędu stałego Przewodniczącego Rady Europejskiej (jest nim obecnie Herman Van Rompuy) oraz Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (obecnie Catherine Ashton), prezydencja została niemal pozbawiona dawnej funkcji reprezentacyjnej na arenie międzynarodowej.

Dla lepszej spójności prac kolejno następujących po sobie prezydencji, Traktat z Lizbony wprowadził także formułę prezydencji grupowej, polegającą na ściślejszej współpracy między wyznaczonymi trójkami (trio) państw członkowskich. Polska sprawowała grupową prezydencję wraz z Danią i Cyprem.

Początki prezydencji

Idea sprawowania prezydencji wywodzi się z pierwszej europejskiej wspólnoty – powstałej w 1952 roku Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS). Wówczas prezydencja trwała jedynie trzy miesiące. Rotacyjność sprawowania przewodnictwa w Radzie służyć miała podkreśleniu równości państw członkowskich – bez zróżnicowania ze względu na wielkość, liczbę ludności, PKB itp. Od tego czasu formuła prezydencji ewoluowała do obecnego kształtu będącego efektem postanowień Traktatu z Lizbony.

Ciekawostki  

Strona internetowa aktualnej prezydencji irlandzkiej

http://www.eu2013.ie/

Strona internetowa polskiej prezydencji, która trwała w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2011 roku.

http://www.pl2011.eu/

Sprawowanie prezydencji to również okazja dla państwa członkowskiego, by zaaranżować przestrzeń głównego gmachu Rady Unii Europejskiej - budynku Justus Lipsius mieszczącego się w Brukseli. Niektóre aranżacje przechodzą bez echa, natomiast w 2009 roku szczególnie wiele kontrowersji wzbudziła prezentowana z okazji czeskiej prezydencji praca Davida Černého zatytułowana Entropa.

Państwo pełniące przewodnictwo wydaje również gadżety prezydencji. Najczęściej są nimi: krawaty, apaszki, spinki, broszki, długopisy, parasole, które następnie wręczane są jako upominki zagranicznym delegacjom. Polskie gadżety były inspirowane sztuką ludową i powstawały  z poszanowaniem ochrony środowiska.

8. Jak zostać urzędnikiem UE?

 

Instytucje europejskie wyłaniają swoich przyszłych urzędników poprzez konkursy otwarte. Organizacją konkursów zajmuje się Europejski Urząd Doboru Kadr (w skrócie EPSO):

http://europa.eu/epso/discover/about/mission/index_pl.htm#

Zgłoszenie do konkursu obejmuje 2 etapy:

1 - zgłoszenie dokonane z indywidualnego konta EPSO - takie zgłoszenie może być dokonane wyłącznie w formie elektronicznej za pośrednictwem indywidualnego konta EPSO: https://europa.eu/epso/application/passport/

2 - przekazanie całości dokumentacji zgłoszeniowej kandydata (czyli zestawu dokumentów, który obejmuje kopię podpisanego formularza zgłoszeniowego oraz wszystkie dokumenty wymagane w opublikowanym ogłoszeniu o naborze).

Rekrutacja - informacje wstępne

Dla większości konkursów organizowane są tzw. testy wstępne. Kandydat, po zgłoszeniu do danego konkursu, poprzez konto EPSO zostaje zaproszony do wzięcia udziału w teście przeprowadzanym za pośrednictwem komputera (zasadniczo istnieje możliwość wyboru kilku dat i ośrodków, w których przeprowadza się testy). Wyłonieni w ten sposób kandydaci przechodzą do etapu oceny zintegrowanej (zwykle przeprowadzanej w Brukseli), który, w zależności od konkursu, może obejmować elementy takie jak: ćwiczenia dotyczące kompetencji zawodowych, prezentację ustną, zadanie do zrealizowania w zespole itp.: http://europa.eu/epso/discover/selection_proced/selection/index_pl.htm

Na zakończenie procedury konkursowej komisja sporządza listę rezerwową. Umieszczenie na takiej liście nie oznacza jednak automatycznego przyjęcia na wybrane stanowisko. Kandydat znajdujący się na liście uzyskuje prawo do bycia zaproszonym na rozmowę kwalifikacyjną przez zainteresowaną nim instytucję.

Nabory na poszczególne stanowiska urzednicze przeprowadzane są zgodnie z ustaloną procedurą, którą można znaleźć na stronie: http://europa.eu/epso/discover/selection_proced/selection/index_pl.htm

Cały proces naboru trwa od 5 do 9 miesięcy, w zależności od konkursu.

UWAGA! EPSO nie organizuje żadnych oficjalnych kursów przygotowujących do wzięcia udziału w konkursach. Natomiast przykładowe testy próbne dostępne są na stronie: http://europa.eu/epso/discover/prepa_test/sample_test/index_en.htm

Regulamin pracowniczy - dokument opisujący prawa i obowiązki urzędników UE oraz regulujący ich stosunki z administracją - można znaleźć na stronie internetowej:

http://europa.eu/epso/discover/careers/staff_regulations/index_pl.htm

 

9. Czym są europejskie lata tematyczne?

 

Każdego roku w Unii Europejskiej wybierany jest jeden obszar tematyczny, wokół którego koncentrują się działania informacyjne wszystkich państw członkowskich. Ma to na celu uwrażliwienie społeczeństwa na daną kwestię, wywołanie debaty społecznej oraz zainicjowanie przedsięwzięcia konkretnych działań. Sprzyja temu organizacja licznych wydarzeń – zarówno na poziomie całej Unii Europejskiej, jak i na poziomie poszczególnych państw członkowskich.

Za wybór wiodącego tematu w danym roku odpowiada Komisja Europejska. Ma to miejsce od 1983 roku, który to ustanowiono Europejskim Rokiem Małych i Średnich Przedsiębiorstw oraz Rzemiosła. Pod względem formalnym procedura wygląda w sposób następujący: Komisja składa odpowiedni wniosek, decyzję zatwierdza Rada z Parlamentem Europejskim (przed Traktatem z Lizbony sama Rada).

Obecnie obchodzony jest Europejski Rok Obywateli (http://europa.eu/citizens-2013/).

Pełna lista europejskich lat tematycznych przedstawia się w następujący sposób:

2013    Europejski Rok Obywateli
2012    Europejski Rok Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej
2011    Europejski Rok Wolontariatu (http://europa.eu/volunteering/pl)
2010    Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym (http://www.2010againstpoverty.eu/?langid=pl)
2009    Kreatywności i Innowacji (http://www.innowacje2009.pl/)
2008    Dialogu Międzykulturowego (http://www.interculturaldialogue2008.eu/)
2007    Równych Szans dla Wszystkich
2006    Mobilności Pracowników
2005    Edukacji Obywatelskiej
2004    Edukacji poprzez Sport
2003    Niepełnosprawnych
2001    Języków
1999    Walki z Przemocą wobec Kobiet
1998    Demokracji Lokalnej i Regionalnej
1997    Walki z Rasizmem i Ksenofobią
1996    Kształcenia Ustawicznego
1995    Młodych Kierowców
1994    Żywienia i Zdrowia
1993    Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej
1992    Bezpieczeństwa, Higieny i Zdrowia w Miejscu Pracy
1990    Turystyki
1989    Walki z Rakiem
1988    Kina i Telewizji
1987    Ochrony Środowiska
1986    Bezpieczeństwa na Drogach
1985    Muzyki
1984    Europejki i Europejczyka
1983    Małych i Średnich Przedsiębiorstw oraz Rzemiosła 

10. Czym jest obywatelstwo UE? Na czym polega Europejski Rok Obywateli 2013?

 

Obywatelstwo UE zostało ustanowione na mocy Traktatu z Maastricht w 1993 roku. Art. 17 Traktatu stanowi: Niniejszym ustanawia się obywatelstwo Unii. Każda osoba posiadająca obywatelstwo państwa członkowskiego staje się obywatelem Unii. Jednakże obywatelstwo UE nie zastępuje obywatelstwa krajowego, a jego charakter jest jedynie dodatkowy. Z obywatelestwa UE wynika wiele praw m.in bierne lub czynne prawo wyborcze oraz możliwość podjęcia pracy w jednym z państw członkowskich. Obecnie Unię Europejską zamieszkuje blisko 500 milionów osób.

Sprawozdanie na temat obywatelstwa UE dostępne jest tutaj:

http://ec.europa.eu/justice/citizen/files/com_2010_603_pl.pdf

Na pytanie czy Polacy czują się obywatelami UE odpowiada raport Eurobarometru dostępny na stronie: http://ec.europa.eu/public_opinion/flash/fl_365_fact_pl_pl.pdf

Europejski Rok Obywateli 2013 ma za zadanie promować dialog między wszystkimi szczeblami władz ze społeczeństwem obywatelskim oraz rozpowszechnianie praw obywateli, które przysługują im automatycznie. W tym celu w ciągu najbliższych miesięcy w całej Europie odbędzie się szereg konferencji i debat, które przybliżą mieszkańcom Unii Europejskiej jej działanie. Dodatkowym celem owej inicjatywy jest podniesienie frekwencji wyborczej w wyborach do Parlamentu Europejskiego, które odbędą się w 2014 roku. Spotkania te mają pokazać obywatelom, jak wiele leży w ich rękach i że warto chodzić do urn wyborczych nie tylko w wyborach unijnych, ale również i krajowych.

Więcej na temat obywatelstwa UE oraz inicjatyw związanych z Europejskim Rokiem Obywateli 2013: http://europa.eu/citizens-2013/pl/home

11. Jak obywatele mogą kształtować polityki Unii Europejskiej? Czym jest europejska inicjatywa obywatelska?

 

Powołana przez Traktat Lizboński Europejska Inicjatywa Obywatelska daje możliwość obywatelom skierowania do Komisji Europejskiej wniosku o wystąpienie z propozycją legislacyjną. Od 1 kwietnia 2012 roku taką możliwość ma  każdy obywatel UE, jednakże potrzebny jest 1 milion podpisów obywateli Unii Europejskiej zamieszkałych w co najmniej siedmiu różnych państwach członkowskich

Złożenie wniosku do Komisji Europejskiej odbywa się w kilku etapach:

  1. Pierwszym krokiem jest przygotowanie inicjatywy i założenie komitetu obywatelskiego.
  2. Ową inicjatywę należy zarejestrować, a KE w ciągu 2 miesięcy udzieli na jej temat odpowiedzi.
  3. Na zebranie podpisów poparcia z przynajmniej 7 państw UE jest 12 miesięcy.
  4. Po uzyskaniu wystarczającej liczby podpisów należy ową deklarację przekazać organom krajowym w celu weryfikacji. Organy te mają na to 3 miesiące.
  5. Kolejnym krokiem jest przedłożenie inicjatywy do Komisji Europejskiej.
  6. KE w ciągu 3 miesięcy udzieli ostatecznej odpowiedzi, po dokładnym jej przeanalizaowaniu.
  7. Jeśli KE postanowi podjąć działania w następstwie inicjatywy, rozpoczyna się proces ustawodawczy.

Więcej informacji na temat europejskiej inicjatywy obywatelskiej: http://ec.europa.eu/citizens-initiative

Aktywny udział w procesie kształtowania polityki europejskiej umożoliwia strona internetowa Komisji Europejskiej „Twój głos w Europie”. Oferuje ona dostęp do konsultacji, forów dyskusyjnych oraz innych narzędzi interaktywnego kreowania polityki. http://ec.europa.eu/yourvoice/index_pl.htm

12. Czym jest perspektywa finansowa i jakie są jej główne założenia na lata 2014-2020?

 

Perspektywa finansowa jest to wieloletni okres programowania budżetu Unii Europejskiej. Proponowane przez Komisję Europejską wieloletnie ramy finansowe wymagają jednomyślnego porozumienia przywódców krajów członkowskich na szczycie Rady Europejskiej w Brukseli oraz ostatecznej zgody Parlamentu Europejskiego. Perspektywy są ustalane na 7 lat, a odpowiedzialność za jej wykonanie ponosi odpowiedni komisarz. Perspektywa ta określa maksymalną kwotę, na którą UE może w danym momencie się zobowiązać. Wszystkie państwa korzystają z budżetu UE, jednak mniej zamożne otrzymują proporcjonalnie więcej niż te bogatsze. Wynika to z zasady solidarności, na której opierają się programy UE. Ostateczna odpowiedzialność za wykonanie budżetu spoczywa na Komisji Europejskiej.

W Polsce polityka spójności zakłada zniwelowanie różnic w regionach oraz wzrost szeroko rozumianej innowacyjności.

Polska jest największym beneficjentem tej polityki w UE. W perspektywie 2014-2020 Polska ma uzyskać dofinansowanie w wysokości blisko 300 mld złotych.

Więcej informacji na temat perspektywy finansowej 2014-2020: 
http://ec.europa.eu/budget/biblio/documents/fin_fwk1420/fin_fwk1420_en.cfm

13. Które państwa założyły UE. Jak obecnie wygląda perspektywa rozszerzenia?

 

Za państwa założycieli dzisiejszej Unii Europejskiej uznaje się Francję, Holandię, Belgię, Włochy, Republikę Federalną Niemiec oraz Luksemburg, które podpisały w roku 1957 tzw. traktaty rzymskie ustanawiające Wspólnoty Europejskie. Pierwsze rozszerzenie miało miejsce w 1973 roku i objęło ono Danię, Irlandię i Wielką Brytanię. W roku 1981 w struktury WE wstąpiła Grecja, a 5 lat po niej, w roku 1986 przystąpiły również Hiszpania i Portugalia. W roku 1995 dołączyły również kolejne trzy państwa: Austria, Szwecja i Finlandia.Przed następnym rozszerzeniem w traktacie z Maastricht, ustanowiono tzw. kryteria kopenhaskie. Określają one warunki, jakie państwa stowarzyszone muszą spełnić, aby zostać przyjętym do organizacji. Te kryteria to na przykład poszanowanie praw człowieka czy stabilność instytucji demokratycznych. Ich zadaniem było przygotowanie 10 państw do wejścia w struktury Unii Europejskiej. W 2004 roku do UE przystąpiły Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja,  Słowenia i Węgry. Ostatnie rozszerzenie miało miejsce w 2007 roku i przyjęło w struktury unijne Bułgarię i Rumunię. Aktualnie Unia Europejska liczy 27 krajów. W lipcu 2013 roku do UE wstąpi Chorwacja jednocześnie stając się jej 28 członkiem. Na akcesję czekają również inne państwa z regionu Europy Środkowo-Wschodniej oraz Bałkanów. Chorwacja będzie ostatnim krajem przyjętym do UE w tej dekadzie, gdyż pozostałe państwa regionu są jeszcze na wczesnym etapie zaangażowania w integrację europejską.

Aktualnie status kandydata do UE posiadają: Czarnogóra, Islandia, była jugosłowiańska Republika Macedonii, Serbia, Turcja, w kolejce czekają też: Kosowo, Bośnia i Hercegowina oraz Albania.

Opis sytuacji poszczególnych państw oraz etap ich integracji z UE http://ec.europa.eu/enlargement/index_en.htm

Ostatnia aktualizacja: 09/04/2013  |Początek strony