Vertegenwoordiging in Nederland

“......ik had zin om een andere opleiding te ontdekken en in het buitenland te wonen.”

/netherlands/file/aubergeespagnolejpg_nlauberge_espagnole.jpg

Studeren in Barcelona

Ben je wel eens op uitwisseling geweest naar een ander EU-land voor stage of studie? Wist je dat het Europese uitwisselingsprogramma Erasmus dit jaar 30 jaar bestaat? De populaire film L'Auberge Espagnole heeft bijgedragen aan meer uitwisselingen van studenten. Ter ere van 30-jaar Erasmus blikken wij terug met de inspiratiebron voor deze film: oud-Erasmusstudent Marianne Klapisch. Zij is de zus van de regisseur Cédric Klapisch en ging op uitwisseling in de bruisende stad Barcelona.

15/05/2017

"Waarom hebt u besloten om een Erasmus-uitwisseling te doen? En waarom in Barcelona?

Ik was derdejaars student aan de universiteit Paris-la Villette en ik had zin om een andere opleiding te ontdekken en in het buitenland te wonen.

Toen ik 16 was, had ik al een jaar met mijn moeder in Italië gewoond, en ik had zin om dat op een andere plek opnieuw te ervaren.

Barcelona betekende voor mij een erg dynamische stad, vol creatieve uitingen en een interessante architectuur (ik kende alleen Gaudi en zijn tijdgenoten!).


Heeft uw Erasmus uw leven op een of andere manier veranderd? Zo ja, hoe?

Ja, natuurlijk.

In het buitenland wonen, een andere levenswijze en een andere manier van lesgeven ontdekken (radicaal anders dan aan mijn Parijse universiteit), een ander leven opbouwen, waardoor je jezelf leert begrijpen, zaken leren overzien, je openen voor anderen en de wereld met verbazing aanschouwen.

 

Gelooft u dat Erasmus een generatie jonge Europeanen heeft helpen creëren?

Zonder enige twijfel.

Deze opening van grenzen, op een leeftijd waarop je je ontwikkelt tot jonge volwassene, zorgt er volledig voor dat je je deel voelt uitmaken van die Europese identiteit.

De verschillen leren begrijpen en waarderen, op een leeftijd tussen 20 en 25 jaar, verandert je visie op het leven, op de grenzen en de mogelijkheden die verder voor je open liggen.

 

U bent in 1992 naar Barcelona gekomen, het jaar van de olympische spelen; kunt u ons daarvan een herinnering vertellen? Van de stad of uw ervaring?

De stad kookte! Hele straten waren ’s ochtends leeg en tegen de avond vol met palmen geplant.

Visuele schokken van het samengaan in de stad, vooral in de Barrio Chino, van de underground-groepen en splinternieuwe stadsontwikkelingen, de terroristische dreiging en ontmijningsoperaties midden op straat, en hele nachten feesten in uitbundige bars, opnieuw ingericht, design, de creativiteit die overal overstroomde… maar ook een zacht leven, de stad die zich weer op de zee begon te richtten na eeuwen van verwaarlozing: Barcelona en de stadsplanning bij de haven.. en vooral veel feesten!

 

Uw broer, Cédric Klapisch, heeft in een interview gezegd dat hij van uw ervaring gebruik heeft gemaakt voor zijn film "l'auberge espagnole". Was uw Erasmus te vergelijken met die van de hoofdrolspeelster in de film?

Veel anekdotes over Erasmus, de organisatie van de universitaire uitwisseling en het leven in een gedeeld appartement zijn echt gebeurd.

Ik woonde in een groot appartement dat we deelden met 6 mensen: 3 Fransen, 1 Italiaan, 1 Spanjaard uit de Canarische eilanden en 1 Catalaan.

We hebben in 9 maanden onderdak geboden aan 40 logés  (toeristen), wat zorgde dat het appartement steeds anders werd ingericht om iedereen plaats te bieden…

Het appartement was de ontmoetingsplek voor veel Erasmus-vrienden die in kleinere appartementen zaten.

Wat de organisatie van Erasmus betreft: wij waren de eerste lichting op mijn Parijse universiteit, en ze hadden er niet veel werk van gemaakt. In Parijs hadden we te horen gekregen dat een huisvestingsbureau zou zorgen voor een appartement… Maar we hebben zelf de advertenties gemaakt!

Toen we aankwamen, ontdekten we dat ze in Barcelona Catalaans spreken, en geen Castiliaans. In Parijs wisten ze dat niet!

Ook had de Parijse universiteit helemaal niet gelet op overeenkomsten tussen de vakkenpakketten.

Ze hadden ons gevraagd om op zoek te gaan naar gelijkaardige vakken als de onze in Parijs.

Dat was natuurlijk belachelijk, want we gingen juist naar het buitenland om andere vakken te doen dan thuis. Trouwens, de vakken waren helemaal niet hetzelfde!

Toen we terugkwamen, was de puntenwaardering heel moeilijk, want de Parijse docenten namen geen deel aan het programma (dat alleen de betrokken studenten en de administratie aanging), en ze hadden geen zin in of belangstelling voor wat zich elders afspeelde. Ze hebben uiteindelijk geweigerd om projecten uit een heel ander pedagogisch stelsel dan het hunne te valideren.

Maar uiteindelijk waren het al deze ervaringen die mij anders hebben gevormd, en mij in staat hebben gesteld te begrijpen dat zij niet wilden meehelpen of zich de moeite getroosten om te vergelijken, zaken te onderzoeken en nieuwsgierig te zijn! Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we ons na onze terugkomst Europees voelden, en niet alleen maar Frans…

 

Gelooft u, als architect, dat er een “Europese architectuur” bestaat?

Momenteel weet ik dat niet, want ik ben nu beeldregisseur, en dat is net wat anders dan architect.

Maar ik geloof dat in 1992 de Catalaanse en de Franse architectuur erg uiteenlopende identiteiten hadden, met radicaal tegengestelde gedachtenstromingen over architectuur.

Maar deze tegenstellingen zijn vandaag ongetwijfeld kleiner geworden.

Zo, ik hoop aan uw verwachtingen te hebben voldaan."

 

Zie ook:

- Het aantal Erasmus+studenten breekt alle records.

- het informatiepunt over het uitwisselingsprogramma Erasmus+ in Nederland.