Promotional :: Zielona księga Wiedza o morzu 2020: od mapowania dna morskiego do prognozowania oceanicznego

Zielona księga Wiedza o morzu 2020: od mapowania dna morskiego do prognozowania oceanicznego

25 November 2013

Wyniki konsultacji publicznych. Streszczenie.
 

W dniu 29 sierpnia 2012 r. Komisja zainicjowała konsultacje  w sprawie zielonej księgi dotyczącej jej inicjatywy „Wiedza o morzu 2020”. Miały one pozwolić uzyskać opinię zainteresowanych podmiotów na temat wariantów przyszłego zarządzania inicjatywą oraz ewentualnego zaangażowania sektora prywatnego. Konsultacje zakończono w dniu 15 grudnia 2012 r.

Otrzymano łącznie 244 odpowiedzi (29 od przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, 43 z sektora prywatnego, 95 z sektora publicznego oraz 77 od przedstawicieli nauki) z 30 państw, w tym z niektórych państw spoza UE, których wody graniczą z wodami państw członkowskich. Wiele z przedłożonych opinii, w szczególności ze strony rządów krajowych, było wynikiem szeroko zakrojonych konsultacji wewnętrznych, dlatego też stanowiły kompromis między stanowiskiem wielu organizacji. Uznano, że otrzymano reprezentatywną próbkę opinii.

Konsultacje pozwoliły ujawnić wiele niuansów prawnych i technicznych, które będą niezwykle użyteczne na dalszym etapie realizacji inicjatywy „Wiedza o morzu 2020”, jednak główne wnioski są następujące:

(1) Wszystkie grupy użytkowników zgodnie podkreślały potrzebę swobodnego dostępu do danych o morzu, zarówno w formie nieprzetworzonej, jak i zestawień takich danych. Przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego uważają, że oceany są naszym wspólnym bogactwem, dlatego dane o morzach powinny być udostępniane bez ograniczeń, w szczególności jeśli zostały zgromadzone dzięki wykorzystaniu środków publicznych. Sektor prywatny opowiedział się w przeważającej mierze za swobodnym dostępem, chyba że miałoby to zaszkodzić interesom handlowym lub zniechęcać do gromadzenia danych. W opinii organów publicznych doprowadziłoby to do obniżenia kosztów monitorowania stanu środowiska naturalnego. W szczególności prawie wszystkie te organy uważały, że łatwiejsze powinno się stać uzyskiwanie danych z projektów badawczych.

(2) Zwrócono uwagę na kilka wyjątków dotyczących: bezpieczeństwa narodowego, szkód w elementach dziedzictwa i zagrożonych ekosystemach, interesów handlowych, potrzeby zapewnienia naukowcom odpowiedniego czasu na publikację oraz kwestii bezpieczeństwa i odpowiedzialności związanych z błędną interpretacją danych.

(3) Podzielano ogólnie opinię, że w dłuższej perspektywie czasu należy dążyć do stworzenia wspólnej platformy rozpowszechniania danych dotyczących rybołówstwa i danych dotyczących innych zagadnień morskich, w tym danych przekazywanych w ramach unijnego programu kosmicznego Copernicus. Ostateczna integracja tych systemów powinna umożliwić sprawne uzyskiwanie pełnego obrazu przekrojowych zagadnień w różnym rytmie. Kluczowe znaczenie mają tutaj interoperacyjność danych i wdrożenie odpowiednich mechanizmów kontroli jakości.

(4) Uznano, że architektura obecnej europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska morskiego (EMODnet), w szczególności podział na siedem grup tematycznych – geologię, batymetrię, fizykę, chemię, biologię, siedliska i działalność człowieka, jest prawidłowa.
 
(5) Podkreślano potencjał związany z inicjatywą EMODnet w zakresie wspomagania sprawozdawczości dotyczącej środowiska lub rybołówstwa. W miarę upływu czasu, proces „przekazywania” danych, w którym organy publiczne składają sprawozdania dotyczące środowiska morskiego lub rybołówstwa w celu wypełnienia obowiązków prawnych, mógłby zostać zastąpiony procesem „pobierania” danych, w którym dane byłyby udostępniane przez internet i gromadzone przez właściwe organy z wykorzystaniem wspólnej technologii. Zmniejszyłoby to obciążenia administracyjne.

(6) Zdecydowana większość respondentów podzielała opinię o potrzebie mechanizmu umożliwiającego doradzanie państwom członkowskim i UE w kwestiach najbardziej opłacalnego programu pobierania próbek, analizowania i obserwacji dla każdego basenu morskiego. Zasugerowano, by uczestniczyły w nim organa naukowe, regionalne konwencje morskie, regionalne komisje hydrograficzne oraz podmioty gromadzące dane. W tym regularnym procesie należy uwzględniać zmieniające się potrzeby i nowe technologie.

(7) Sektor prywatny z chęcią zaangażowałby się w większym stopniu w inicjatywy służące wymianie danych, takie jak EMODnet. Przedstawiciele sektora przemysłowego zasadniczo opowiadali się za wykorzystaniem ich instalacji morskich i statków do szerzej zakrojonego monitorowania oceanów. Preferowaliby oni jednak podejście alternatywne w stosunku do stanowienia przepisów.

(8) Zasugerowano, że szereg technologii obserwacyjnych wymaga dalszych badań. Spośród nich za wysoki priorytet uznano nowe czujniki mogące dokonywać automatycznych pomiarów, bez potrzeby przesyłania próbek do laboratorium.

Wszystkie odpowiedzi są dostępne na stronie internetowej DG MARE, podobnie jak sprawozdanie podsumowujące. Respondentów poproszono o sprawdzenie, czy projekt sprawozdania dokładnie odzwierciedla ich stanowisko. Po otrzymanych uwagach wprowadzono niewielką ilość drobnych korekt. Sprawozdanie końcowe będzie stanowić główną podstawę oceny skutków służącej ustaleniu optymalnych metod dalszego postępowania i realizacji celów inicjatywy „Wiedza o morzu 2020”: większej wydajności dla organów publicznych, podmiotów prywatnych i społeczności naukowej, większej innowacyjności oraz zmniejszenia luk w naszej wiedzy o morzu.

Szukaj

Przeszukaj wszystkie aktualności en