Visserij

INSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable Fish

Regenboogforel

De regenboogforel, zo genoemd vanwege de vele regenboogkleurige vlekken op zijn huid, is de belangrijkste soort van de Europese zoetwateraquacultuur. Oorspronkelijk komt deze vis van de Pacifische kust van de Verenigde Staten, maar hij werd aan het eind van de 19de eeuw ook in Europa geïntroduceerd. Dankzij zijn stevigheid en snelle groei zag men al snel in dat hij perfect geschikt was voor de aquacultuur. Tegenwoordig wordt de regenboogforel in bijna alle Europese landen gekweekt, maar vooral in kustlanden met een gematigd klimaat.

Regenboogforel © ScandFish
Latijnse naamOncorhynchus mykiss
Productie (EU-27) – 204 745 t (2007), 31% van de wereldproductie.
Waarde (EU-27) – 539 miljoen € (2007).
Belangrijkste producenten EU – Italië, Frankrijk, Denemarken, Spanje, Duitsland.
Belangrijkste producenten wereld – Chili, Noorwegen, Turkije, Iran, VS.
Infoblad pdf - 757 KB [757 KB] български (bg) čeština (cs) dansk (da) Deutsch (de) eesti keel (et) ελληνικά (el) English (en) español (es) français (fr) Gaeilge (ga) italiano (it) latviešu valoda (lv) lietuvių kalba (lt) magyar (hu) Malti (mt) polski (pl) português (pt) română (ro) slovenčina (sk) slovenščina (sl) suomi (fi) svenska (sv)

Voortplanting

De regenboogforel heeft moeite om zich in Europa op natuurlijke wijze voort te planten, want het vrouwtje slaagt er in de herfst niet in eieren te leggen.

Daarom hebben de viskwekerijen een groot aantal paaivissen in reserve om te voorkomen dat er niet genoeg eitjes zouden zijn, waardoor de Europese kwekerijen in het verleden gedwongen waren eitjes te importeren. De vrouwtjes worden zelden voor de voortplanting gebruikt voordat ze drie of vier jaar oud zijn. Droge bevruchting is de meest gebruikte methode. De geslachtscellen worden handmatig naar buiten geduwd. Het sperma van meerdere mannetjes wordt vermengd met de ovocyten. De aldus bevruchte eitjes kunnen tussen 20 minuten en 48 uur na bevruchting worden vervoerd.

Daarom hebben de viskwekerijen een groot aantal paaivissen in reserve om te voorkomen dat er niet genoeg eitjes zouden zijn, waardoor de Europese kwekerijen in het verleden gedwongen waren eitjes te importeren. De vrouwtjes worden zelden voor de voortplanting gebruikt voordat ze drie of vier jaar oud zijn. Droge bevruchting is de meest gebruikte methode. De geslachtscellen worden handmatig naar buiten geduwd. Het sperma van meerdere mannetjes wordt vermengd met de ovocyten. De aldus bevruchte eitjes kunnen tussen 20 minuten en 48 uur na bevruchting worden vervoerd.

Kweek van pootvis

De forellenlarven worden gekweekt in bakken van glasvezel of beton. De bakken moeten rond zijn om een regelmatige stroming en een uniforme verdeling van de larven te behouden.

De larven worden geboren met een dooierzak die alle nodige voeding bevat die zij nodig hebben voor hun basisontwikkeling. Zodra ze deze voedingsstoffen hebben geabsorbeerd, zwemmen de pootvisjes naar het wateroppervlak om daar op zoek te gaan naar voedsel en naar de nodige lucht om voor het eerst hun zwemblaas op te blazen. Zij krijgen nu een dieet van eiwitten, vitaminen en oliën, in de vorm van heel kleine kruimeltjes. In de eerste stadia wordt de voorkeur gegeven aan voeding met de hand, om overvoeding te voorkomen. Tot ze 50 g wegen en 8 tot 10 cm groot zijn, worden ze gevoed met kleine korreltjes.

De larven worden geboren met een dooierzak die alle nodige voeding bevat die zij nodig hebben voor hun basisontwikkeling. Zodra ze deze voedingsstoffen hebben geabsorbeerd, zwemmen de pootvisjes naar het wateroppervlak om daar op zoek te gaan naar voedsel en naar de nodige lucht om voor het eerst hun zwemblaas op te blazen. Zij krijgen nu een dieet van eiwitten, vitaminen en oliën, in de vorm van heel kleine kruimeltjes. In de eerste stadia wordt de voorkeur gegeven aan voeding met de hand, om overvoeding te voorkomen. Tot ze 50 g wegen en 8 tot 10 cm groot zijn, worden ze gevoed met kleine korreltjes.

Afmesten

Vervolgens gaan de jonge forellen naar een afmestingsbedrijf, waar zij worden ondergebracht in drijvende kooien in meren of, nog vaker, in visvijvers aan een rivier.

Deze rechthoekige visvijvers, die meestal van beton zijn, functioneren volgens twee technieken: continue doorstroming, een open systeem waarbij het rivierwater door de installaties wordt gevoerd via een toevoerkanaal, en recirculatie, een gesloten systeem waarbij het water in de bassins steeds opnieuw wordt gezuiverd en teruggepompt. Recirculatie heeft het voordeel dat men de watertemperatuur hierbij beter kan controleren, zodat in de Midden- en Noord-Europese landen ook in de winter kan worden geproduceerd. Forellen zijn vleeseters en zij hebben dus een zeer eiwitrijk dieet nodig. In een gunstige omgeving zal een forel in 10 tot 12 maanden tijd een gewicht van 350 g bereiken, en na 2 jaar kan hij al 3 kg wegen. Er bestaan ook afmestingsbedrijven op zee, waar de forellen in drijvende kooien leven in het weinig zoute water van de Oostzee of het beschermde water van de Scandinavische fjorden. Zeeforellen ontvangen een soortgelijke voeding als zalm, hetgeen hun zalmroze vlees verklaart. Tijdens het afmestingsproces is het voor een goed beheer van belang dat de sneller groeiende forellen van de andere worden gescheiden: normaal gesproken wordt het bestand tijdens de productiecyclus vier maal gesorteerd. Wanneer ze hun commerciële grootte hebben bereikt, worden de forellen met een net uit de bassins gevist, of levend opgepompt in het geval van forellen die in kooien worden gekweekt.

Deze rechthoekige visvijvers, die meestal van beton zijn, functioneren volgens twee technieken: continue doorstroming, een open systeem waarbij het rivierwater door de installaties wordt gevoerd via een toevoerkanaal, en recirculatie, een gesloten systeem waarbij het water in de bassins steeds opnieuw wordt gezuiverd en teruggepompt. Recirculatie heeft het voordeel dat men de watertemperatuur hierbij beter kan controleren, zodat in de Midden- en Noord-Europese landen ook in de winter kan worden geproduceerd. Forellen zijn vleeseters en zij hebben dus een zeer eiwitrijk dieet nodig. In een gunstige omgeving zal een forel in 10 tot 12 maanden tijd een gewicht van 350 g bereiken, en na 2 jaar kan hij al 3 kg wegen. Er bestaan ook afmestingsbedrijven op zee, waar de forellen in drijvende kooien leven in het weinig zoute water van de Oostzee of het beschermde water van de Scandinavische fjorden. Zeeforellen ontvangen een soortgelijke voeding als zalm, hetgeen hun zalmroze vlees verklaart. Tijdens het afmestingsproces is het voor een goed beheer van belang dat de sneller groeiende forellen van de andere worden gescheiden: normaal gesproken wordt het bestand tijdens de productiecyclus vier maal gesorteerd. Wanneer ze hun commerciële grootte hebben bereikt, worden de forellen met een net uit de bassins gevist, of levend opgepompt in het geval van forellen die in kooien worden gekweekt.

Consumptie

In Europa is de forel het hele jaar door verkrijgbaar.

Tot 400 g kan hij wit of zalmroze, heel of in filets, vers of gerookt worden gepresenteerd. Als hij wat langer wordt gekweekt en een gewicht van 1,5 kg bereikt, wordt de regenboogforel net als de zalm vers (in filets of in moten) of gerookt (in plakjes) verhandeld. Zijn eitjes worden gezouten gegeten, vooral in het noorden van Europa.

Tot 400 g kan hij wit of zalmroze, heel of in filets, vers of gerookt worden gepresenteerd. Als hij wat langer wordt gekweekt en een gewicht van 1,5 kg bereikt, wordt de regenboogforel net als de zalm vers (in filets of in moten) of gerookt (in plakjes) verhandeld. Zijn eitjes worden gezouten gegeten, vooral in het noorden van Europa.