Visserij

INSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable FishINSEPARABLE - Eat, Buy and Sell Sustainable Fish

Zoeken
Links
Nieuws
Sustainable Fisheries Partnership Agreements (SFPAs) aim to create a partnership to promote sustainable fisheries, based on the best available scientific advice. Therefore, a Joint Scientific Committee (JSC) of highly qualified scientific experts needs to be established in each SFPA, assuring that management measures are based on the best scientific advice available.
The European Commission has today adopted a key investment package for the Latvian fisheries and aquaculture sector worth almost €184m, including €139m of EU investments.

Gewone mossel en Middellandse-Zeemossel

De mosselteelt is de eerste bekende schelpdierenteelt in Europa: in 1235 wordt al melding gemaakt van een kweekmethode op houten palen. Sindsdien heeft de mosselteelt zich verspreid over het hele leefgebied van de soort, d.w.z. de hele Europese kust. Eerst de Atlantische kust waar de gewone mossel te vinden is en later het Iberische deel van de Atlantische kust en de Middellandse Zee waar de Middellandse-Zeemossel, die tot aan de Zwarte Zee wordt gekweekt, een graag geziene gast is. De verschillende kweektechnieken werden aan het eind van de 19de eeuw geperfectioneerd, toen de mosselteelt op grote schaal tot ontwikkeling kwam, omdat mosselen een goedkope bron van eiwitten vormden. Sindsdien is de mossel een zeer populair gerecht in heel West-Europa.

Gewone mossel en Middellandse-Zeemossel © ScandFish
Latijnse naamMytilus edulis (mossel of gewone mossel)
Productie (EU-27) – 175 934 t (2007); 86% van de wereldproductie.
Waarde (EU-27) – 231 miljoen € (2007).
Belangrijkste producenten EU – Frankrijk, Nederland, Ierland, Verenigd Koninkrijk.
Belangrijkste producenten wereld – Idem.

Latijnse naamMytilus galloprovincialis (Middellandse-Zeemossel)
Productie (EU-27) – 306 934 t (2007).
Waarde (EU-27) – 86 265 000 € (2006).
Belangrijkste producenten EU – Spanje, Italië.
Belangrijkste producenten wereld – Idem.
Infoblad pdf - 2 MB [2 MB] български (bg) čeština (cs) dansk (da) Deutsch (de) eesti keel (et) ελληνικά (el) English (en) español (es) français (fr) Gaeilge (ga) italiano (it) latviešu valoda (lv) lietuvių kalba (lt) magyar (hu) Malti (mt) polski (pl) português (pt) română (ro) slovenčina (sk) slovenščina (sl) suomi (fi) svenska (sv)

Vangst

Beide Europese mosselsoorten worden in hun natuurlijke omgeving gekweekt. Tussen maart en oktober (afhankelijk van de breedtegraad) brengt de mossel larven ter wereld die vervolgens met de stroming worden meegenomen.

In minder dan 72 uur worden deze larven groter en naarmate ze zich niet langer drijvend kunnen houden, zoeken zij plaatsen om zich aan vast te hechten. In tegenstelling tot oesters, hechten mosselen zich niet rechtstreeks vast, maar via draden die „schelpzijde” heten. De meest gebruikte vangstmethode van het mosselzaad is een koord dat op een plek wordt geplaatst waar de stroming ideaal is en waar de meeste micro-organismen zijn te vinden. Tussen mei en juli worden deze koorden opgehaald en verplaatst naar de eigenlijke kweekplaatsen. In sommige, te koude wateren is het winnen van mosselzaad onmogelijk en worden de jonge exemplaren uit de natuurlijke afzettingen gehaald.

In minder dan 72 uur worden deze larven groter en naarmate ze zich niet langer drijvend kunnen houden, zoeken zij plaatsen om zich aan vast te hechten. In tegenstelling tot oesters, hechten mosselen zich niet rechtstreeks vast, maar via draden die „schelpzijde” heten. De meest gebruikte vangstmethode van het mosselzaad is een koord dat op een plek wordt geplaatst waar de stroming ideaal is en waar de meeste micro-organismen zijn te vinden. Tussen mei en juli worden deze koorden opgehaald en verplaatst naar de eigenlijke kweekplaatsen. In sommige, te koude wateren is het winnen van mosselzaad onmogelijk en worden de jonge exemplaren uit de natuurlijke afzettingen gehaald.

Kweek

Ongeacht de gebruikte methode vindt de mosselteelt altijd plaats in gebieden met veel plankton.

De mossel voedt zich namelijk op natuurlijke wijze met deze micro-organismen via een constante filtering van het zeewater. Tussen kweek en oogst zit ongeveer één jaar. Langs de Europese kust worden vier methoden gebruikt:

Op de bodem (vooral in Nederland) – De jonge exemplaren worden verspreid over ondiepe banken, die meestal in baaien of op beschutte plaatsen liggen, en hechten zich aan de bodem vast. De oogst geschiedt door baggering met speciaal aangepaste boten.

Op palen – Deze cultuur vindt plaats op rijen houten palen in het getijdengebied. Rond de paal worden 3 tot 5 m lange touwen of zakken met mosselzaad gewikkeld en vastgemaakt. Hier overheen wordt een net gespannen om te voorkomen dat de mosselen van de paal zouden vallen naarmate ze groter worden. Wanneer het tijd is voor de oogst worden ze handmatig of mechanisch van hun houten drager geschraapt.

Aan touwen (in Spanje en het Middellandse-Zeegebied) – De mosselen worden vastgemaakt aan touwen die verticaal in het water hangen vanaf een vaste of drijvende structuur. Deze techniek leent zich goed voor zeeën met weinig getij zoals de Middellandse Zee, maar met de ontwikkeling van de mosselteelt op volle zee begint ze nu ook opgang te vinden in de Atlantische Oceaan, vooral in Frankrijk, Ierland en België. De mosselen worden geoogst door het touw uit het water te halen en de mosselen er vanaf te plukken.

Op tafels – Op sommige plaatsen worden mosselen net zo gekweekt als oesters, in zakjes op in het getijdengebied bevestigde tafels of rechtstreeks op de bodem.

De mossel voedt zich namelijk op natuurlijke wijze met deze micro-organismen via een constante filtering van het zeewater. Tussen kweek en oogst zit ongeveer één jaar. Langs de Europese kust worden vier methoden gebruikt:

Op de bodem (vooral in Nederland) – De jonge exemplaren worden verspreid over ondiepe banken, die meestal in baaien of op beschutte plaatsen liggen, en hechten zich aan de bodem vast. De oogst geschiedt door baggering met speciaal aangepaste boten.

Op palen – Deze cultuur vindt plaats op rijen houten palen in het getijdengebied. Rond de paal worden 3 tot 5 m lange touwen of zakken met mosselzaad gewikkeld en vastgemaakt. Hier overheen wordt een net gespannen om te voorkomen dat de mosselen van de paal zouden vallen naarmate ze groter worden. Wanneer het tijd is voor de oogst worden ze handmatig of mechanisch van hun houten drager geschraapt.

Aan touwen (in Spanje en het Middellandse-Zeegebied) – De mosselen worden vastgemaakt aan touwen die verticaal in het water hangen vanaf een vaste of drijvende structuur. Deze techniek leent zich goed voor zeeën met weinig getij zoals de Middellandse Zee, maar met de ontwikkeling van de mosselteelt op volle zee begint ze nu ook opgang te vinden in de Atlantische Oceaan, vooral in Frankrijk, Ierland en België. De mosselen worden geoogst door het touw uit het water te halen en de mosselen er vanaf te plukken.

Op tafels – Op sommige plaatsen worden mosselen net zo gekweekt als oesters, in zakjes op in het getijdengebied bevestigde tafels of rechtstreeks op de bodem.

Consumptie

Mosselen worden meestal gekookt gegeten, maar ze worden ook wel net als oesters rauw op prijs gesteld. Ze worden vooral levend verkocht, maar ook wel als verwerkt product, in conserven of in marinade.