NIEROZŁĄCZNI
jedz, kupuj i sprzedawaj ryby z zasobów zrównoważonych

Wyhodowane w UE

Wyhodowane w UE

Wyhodowane w UE

Zrównoważony charakter hodowli leży Ci na sercu?
Spróbuj ryb wyhodowanych w UE

 

Ryby wyhodowane w UE: zdrowy, świeży i lokalny wybór

Wszyscy wiemy, że ryby zawierają dużo białka, są korzystne dla serca i stanowią bogate źródło witamin i składników odżywczych. Jednocześnie nie jest tajemnicą, że morza są przełowione, a zasoby ryb – zagrożone. 

Chów i hodowla ryb (akwakultura) może przyczynić się do zmniejszenia przełowienia ryb dziko żyjących, zaspokajając jednocześnie stale rosnący popyt na ryby – zarówno w UE, jak i na całym świecie. Chów i hodowla ryb jest jednym z najszybciej rozwijających się sektorów produkcji żywności, dostarczając około połowy ryb spożywanych rocznie na świecie, przy czym liczba ta stale rośnie. W uproszczeniu – bez akwakultury nie byłoby wystarczająco dużo ryb, aby wyżywić ludzi na świecie. Oznaczałoby to konieczność zwiększenia połowów i zagroziłoby długoterminowej równowadze zasobów ryb dziko żyjących.

Ryby hodowlane to ryby lokalne

Poza dostarczaniem wysokiej jakości białka w diecie, produkty akwakultury mają charakter lokalny i mogą pomóc w rozwijaniu lokalnych gospodarek. Obecnie Unia Europejska importuje 68 proc. spożywanych przez nas ryb i owoców morza, a tylko 10 proc. to ryby i owoce morza z hodowli w Europie. W europejskim sektorze akwakultury zatrudnionych jest bezpośrednio ponad 80 tys. ludzi, a liczba ta prawdopodobnie wzrośnie, ponieważ coraz więcej spożywanych przez nas ryb i owoców morza dostarczanych jest przez unijnych hodowców. Dzięki nowej, zreformowanej polityce rybołówstwa oraz ukierunkowanej pomocy finansowej Unia Europejska będzie wspierać rozwój tego sektora, tworzyć większą liczbę miejsc pracy i zapewniać, że wszystkie gatunki ryb hodowanych w Europie to zdrowa, wysokiej jakości żywność produkowana w zrównoważony sposób.

Jak wygląda hodowla ryb? 

Akwakultura oznacza produkcję żywności pochodzenia morskiego i obejmuje hodowlę zwierząt morskich i słodkowodnych, a także – od niedawna – różnego rodzaju alg. Praktykowana jest w całej Europie i produkuje wiele gatunków ryb, mięczaków, skorupiaków i alg. W akwakulturze wykorzystuje się szereg różnych metod hodowli, także tych bardziej tradycyjnych, takich jak liny, sieci i zbiorniki, lub bardziej zaawansowanych, takich jak systemy z recyrkulacją wody. Około połowa unijnej produkcji to mięczaki i skorupiaki, przy czym najbardziej popularne są małże i ostrygi, natomiast ryby morskie, takie jak łosoś, dorada i labraks, stanowią około jednej czwartej produkcji. Jedną piątą stanowią ryby słodkowodne, jak pstrągi i karpie.

Podobnie jak w rolnictwie priorytetem akwakultury pozostaje produkcja zdrowej żywności dla konsumentów, a także ochrona dobrostanu zwierząt i poszanowanie środowiska naturalnego. Sukces hodowli ryb zależy od czystej wody i sanitarnych warunków życia zwierząt. W wielu przypadkach ryby i bezkręgowce wodne znajdują potrzebne im substancje odżywcze w środowisku naturalnym, ale w razie konieczności hodowcy dostarczają dodatkową paszę, aby zapewnić im zdrowe i zrównoważone pożywienie. Wszystko to odbywa się zgodnie z surowymi normami europejskimi w zakresie środowiska i ochrony konsumentów, tak aby hodowla ryb w UE odbywała się w sposób zrównoważony i lokalny, zapewniała identyfikowalność ryb, a same ryby były świeże i zdrowe.

Dlaczego w ogóle potrzebna jest hodowla ryb?

Jedzenie ryb jest korzystne dla zdrowia, lecz ilość dziko żyjących ryb, skorupiaków i mięczaków jest niewystarczająca, aby zaspokoić istniejący popyt. Zrównoważone rybołówstwo idzie w parze z hodowlą ryb. Tylko ich połączenie pozwala wyprodukować dostateczną ilość ryb, aby zaspokoić potrzeby rosnącej liczby ludności na świecie, bez narażania przyszłych zasobów ryb dziko żyjących.
68 proc. żywności pochodzenia morskiego w Unii Europejskiej pochodzi z importu, przy czym znaczna jego część pochodzi z hodowli ryb.  Jedynie 10 proc. spożywanych ryb hodowanych jest w UE. Włączenie większej ilości ryb hodowlanych do diety oznacza zmniejszenie presji na zasoby ryb dziko żyjących, mniejszą zależność od importu, a także więcej miejsc pracy i wzrost gospodarek lokalnych.

Jakie są główne gatunki zwierząt wodnych hodowanych w UE?

Około 50 proc. produkcji akwakultury w UE to skorupiaki i mięczaki. Najpopularniejsze są małże i ostrygi. Ryby morskie, takie jak łosoś, dorada i labraks stanowią 27 proc. produkcji europejskich gospodarstw akwakultury, natomiast ryby słodkowodne, takie jak pstrąg i karp – 23 proc.
Gatunki hodowane w UE są różne i obejmują też małże, przegrzebki, homary, tilapie, jesiotry (na kawior), a nawet poszukiwane gatunki dzikie, jak turbot, dorsz i sola. Rozwija się produkcja alg. 
Więcej informacji na stronie:

http://ec.europa.eu/fisheries/cfp/aquaculture/species/index_pl.htm

Jak wygląda hodowla ryb?

Skorupiaki i mięczaki, takie jak małże i ostrygi, są hodowane na linach, słupach lub strukturach przypominających stoły. Wymagają one czystej wody, aby mogły korzystać ze składników odżywczych znajdujących się w niej w postaci zawiesiny. Ryby morskie, takie jak łosoś i labraks, są hodowane w dużych zagrodach z siatki zawieszonych na powierzchni morza. Ryby słodkowodne, jak pstrągi, są zazwyczaj hodowane w szeregu zbiorników, przez które przepływa woda rzeczna. Inne ryby słodkowodne, np. karpie, są hodowane w dużych jeziorach i stawach.
Więcej informacji na stronie:

http://ec.europa.eu/fisheries/cfp/aquaculture/aquaculture_methods/index_pl.htm

Czy to prawda, że akwakultura może powodować negatywne skutki dla środowiska?

Podobnie jak każda inna działalność człowieka, akwakultura musi być zarządzana w sposób zrównoważony i odpowiedzialny. Podobnie jak wszyscy inni producenci żywności, hodowcy ryb są zobowiązani przestrzegać norm środowiskowych i zdrowotnych. W UE normy w zakresie ochrony środowiska należą do najsurowszych i najskuteczniejszych na świecie. Jednak hodowcy muszą też odgrywać bardziej aktywną rolę w ochronie środowiska: na przykład stawy akwakultury mogą być pomocne w zachowywaniu ważnych krajobrazów i siedlisk przyrodniczych dzikich ptaków i innych zagrożonych gatunków.
Skorupiaki i mięczaki przyczyniają się do zmniejszenia zanieczyszczeń wód przybrzeżnych przez absorpcję składników odżywczych, które w przeciwnym razie mogłyby szkodzić jakości wody. Wreszcie kwestia zrównoważonej eksploatacji jest również korzystna dla handlu i hodowcy ryb są liderami w zakresie monitorowania i ochrony środowiska, aby mieć pewność, że nie występują szkodliwe skutki.

Czy ryby hodowlane są rzeczywiście tak samo zdrowe jak ryby dziko żyjące?

W prawodawstwie UE ustanowiono rygorystyczne przepisy, w tym najwyższe dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń, dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności. Poziomy te są identyczne zarówno dla ryb hodowlanych, jak i dziko żyjących, przy czym rygorystyczny system kontroli urzędowych gwarantuje, że tylko zdrowa żywność dociera na nasze stoły, zarówno ta pochodząca z UE, jak i z zagranicy.

Do wyprodukowania 1 kg łososia hodowlanego potrzeba ponad 1 kg ryb dziko żyjących. Czy w takim razie karmienie ryb hodowlanych rybami dziko żyjącymi ma sens?

Fakt, że gatunki mięsożerne, takie jak łosoś, zależą od ryb dziko żyjących jako swojego pokarmu bez wątpienia stanowi wyzwanie dla zrównoważonej akwakultury. Dzięki poprawie dostępności i zwiększeniu wykorzystywania rozwiązań alternatywnych oraz dzięki zwiększeniu wydajności paszy, ilość ryb dziko żyjących na kilogram ryb hodowlanych stale maleje. Oprócz kwestii zrównoważenia istnieje również wyraźny bodziec ekonomiczny dla hodowców, aby zmniejszać wykorzystywanie ryb dziko żyjących, ponieważ jest to jeden z głównych kosztów produkcji. Komisja zamierza wspierać ten sektor w dalszej poprawie sytuacji.
Należy jednak pamiętać, że połowa produkcji akwakultury w UE to skorupiaki i mięczaki, które nie wymagają żadnej dodatkowej paszy. Niemięsożerne ryby, takie jak karp, także poprawiają statystyki.

Co robi UE, aby wspierać akwakulturę?

Dzięki niedawno zreformowanej wspólnej polityce rybołówstwa UE nada priorytetowe traktowanie pomocy na rzecz sektora akwakultury. Niedawno opublikowany zbiór wytycznych przedstawia wspólne priorytety i ogólne cele dla sektora chowu i hodowli ryb w Europie. Określono cztery obszary priorytetowe:

  • wysokiej jakości standardy zdrowotne i ekologiczne,
  • poprawa dostępu do przestrzeni i wody,
  • zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla sektora,
  • zwiększenie konkurencyjności.

Unia Europejska udostępni wsparcie finansowe (w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego), aby zapewnić hodowcom najlepsze możliwe warunki do działania i osiągania sukcesu. UE będzie także inwestować w badania nad interakcjami ze środowiskiem, zdrowiem i żywieniem ryb hodowlanych oraz ich reprodukcją i rozmnażaniem – są to kluczowe elementy zrównoważonego rozwoju europejskiej akwakultury.