Στατιστικές για τη μετανάστευση και τον μεταναστευτικό πληθυσμό


Στοιχεία εξαχθέντα τον Μάρτιο του 2017. Πιο πρόσφατα στοιχεία: Περαιτέρω πληροφορίες της Eurostat, Βασικοί πίνακες και Βάση δεδομένων. Προγραμματισμένη επικαιροποίηση του άρθρου: Αύγουστος 2018.
Πίνακας 1: Μετανάστευση ανά ιθαγένεια, 2015
Πηγή: Eurostat (migr_imm1ctz)
Γράφημα 1: Μετανάστες, 2015
(ανά 1 000 κατοίκους)
Πηγή: Eurostat (migr_imm1ctz) και (migr_pop1ctz)
Γράφημα 2: Κατανομή των μεταναστών με βάση την ιθαγένεια, 2015
(% του συνόλου των μεταναστών)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)
Πίνακας 2: Μετανάστευση κατά χώρα γέννησης, 2015
Πηγή: Eurostat (migr_imm3ctb)
Πίνακας 3: Μετανάστευση κατά προηγούμενη χώρα διαμονής, 2015
Πηγή: Eurostat (migr_imm5prv)
Γράφημα 3: Μετανάστες κατά φύλο, 2015
(% του συνόλου των μεταναστών)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)
Γράφημα 4: Ηλικιακή διάρθρωση των μεταναστών κατά ιθαγένεια, ΕΕ, 2015
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_imm2ctz)
Πίνακας 4: Ετερόχθων πληθυσμός κατά χώρα γέννησης, 1η Ιανουαρίου 2016
Πηγή: Eurostat (migr_pop3ctb)
Πίνακας 5: Αλλοδαπός πληθυσμός κατά ομάδα ιθαγένειας, 1η Ιανουαρίου 2016
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)
Γράφημα 5: Ποσοστό αλλοδαπών στον μόνιμο πληθυσμό, 1η Ιανουαρίου 2016
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)
Πίνακας 6: Κύριες χώρες ιθαγένειας και γέννησης του αλλοδαπού / ετερόχθονος πληθυσμού, 1η Ιανουαρίου 2016
(σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό του συνολικού αλλοδαπού / ετερόχθονος πληθυσμού)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz) και (migr_pop3ctb)
Γράφημα 6: Αριθμός πολιτών της ΕΕ που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ την 1η Ιανουαρίου 2016
(εκατομμύρια)
Πηγή: Eurostat (migr_pop1ctz)
Γράφημα 7: Ηλικιακή διάρθρωση των ημεδαπών και αλλοδαπών πληθυσμών, EΕ-28, 1η Ιανουαρίου 2016
(%)
Πηγή: Eurostat (migr_pop2ctz)
Γράφημα 8: Αριθμός ατόμων που έχουν αποκτήσει την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ, ΕΕ-28, 2009–15
(χιλιάδες)
Πηγή: Eurostat (migr_acq)
Πίνακας 7: Άτομα που έχουν αποκτήσει την ιθαγένεια της δηλούσας χώρας, 2015
Πηγή: Eurostat (migr_acq)
Γράφημα 9: Ποσοστό πολιτογράφησης, 2015
(ανά 100 αλλοδαπούς μόνιμους κατοίκους)
Πηγή: Eurostat (migr_acq) και (migr_pop1ctz)

Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τις στατιστικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σχετικά με τη διεθνή μετανάστευση, τα αποθέματα πληθυσμού ημεδαπών και αλλοδαπών πολιτών, καθώς και στοιχεία σχετικά με την απόκτηση ιθαγένειας. Η μετανάστευση επηρεάζεται από έναν συνδυασμό οικονομικών, περιβαλλοντικών, πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων: είτε στη χώρα καταγωγής του μετανάστη (παράγοντες ώθησης) είτε στη χώρα προορισμού (παράγοντες έλξης). Από παλιά θεωρείται ότι η ΕΕ, λόγω της σχετικής οικονομικής ευημερίας και πολιτικής σταθερότητάς της, αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης μεταναστών.

Στις χώρες προορισμού, η διεθνής μετανάστευση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την επίλυση ειδικών ελλείψεων στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η μετανάστευση από μόνη της δεν αρκεί για να αντιστρέψει τη συνεχιζόμενη τάση γήρανσης του πληθυσμού που παρατηρείται σε πολλά μέρη της ΕΕ.

Κύρια στατιστικά στοιχεία

Μεταναστευτικές ροές

Συνολικά 4,7 εκατομμύρια άτομα μετανάστευσαν σε κάποιο από τα κράτη μέλη της ΕΕ-28 κατά το 2015, ενώ καταγράφηκαν τουλάχιστον 2,8 εκατομμύρια εξερχόμενοι μετανάστες από τα κράτη μέλη της ΕΕ. Τα συνολικά αυτά στοιχεία δεν αποτυπώνουν τις μεταναστευτικές ροές προς/από την ΕΕ στο σύνολό της, αφού περιλαμβάνουν και τις ροές μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ.

Εκτιμάται ότι από τα 4,7 εκατομμύρια μετανάστες κατά τη διάρκεια του 2015, περίπου 2,4 εκατομμύρια ήταν πολίτες τρίτων χωρών, 1,4 εκατομμύρια άτομα είχαν ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ από εκείνο στο οποίο μετανάστευσαν, περίπου 860 χιλιάδες άτομα μετανάστευσαν σε κράτος μέλος της ΕΕ του οποίου είχαν την ιθαγένεια (π.χ. παλιννοστούντες ημεδαποί ή ημεδαποί που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό), και περίπου 19 χιλιάδες ήταν απάτριδες.

Το 2015 η Γερμανία κατέγραψε τον μεγαλύτερο αριθμό εισερχόμενων μεταναστών (1 543,8 χιλιάδες) και ακολούθησαν το Ηνωμένο Βασίλειο (631,5 χιλιάδες), η Γαλλία (363,9 χιλιάδες), η Ισπανία (342,1 χιλιάδες) και η Ιταλία (280,1 χιλιάδες). Το 2015 η Γερμανία κατέγραψε τον μεγαλύτερο αριθμό εξερχόμενων μεταναστών (347,2 χιλιάδες), και ακολούθησαν η Ισπανία (343,9 χιλιάδες), το Ηνωμένο Βασίλειο (299,2 χιλιάδες), η Γαλλία (298 χιλιάδες) και η Πολωνία (258,8 χιλιάδες). Συνολικά, το 2015 17 κράτη μέλη της ΕΕ κατέγραψαν περισσότερους εισερχόμενους μετανάστες απ’ ό,τι εξερχόμενους, κάτι που δεν συνέβη στη Βουλγαρία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Ισπανία, την Κροατία, την Κύπρο, την Πολωνία, την Πορτογαλία, τη Ρουμανία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, όπου οι εξερχόμενοι μετανάστες ήταν περισσότεροι από τους εισερχόμενους.

Σε σχέση με το μέγεθος του μόνιμου πληθυσμού, το Λουξεμβούργο κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό εισερχόμενης μετανάστευσης το 2015 (42 μετανάστες ανά 1 000 άτομα), ακολουθούμενο από τη Μάλτα (30 μετανάστες ανά 1 000 άτομα), την Αυστρία και τη Γερμανία (σε αμφότερες 19 μετανάστες ανά 1 000 άτομα) — βλ. Γράφημα 1. Το 2015, τα υψηλότερα ποσοστά εξερχόμενης μετανάστευσης καταγράφηκαν στο Λουξεμβούργο (22 μετανάστες ανά 1 000 άτομα), την Κύπρο (20 μετανάστες ανά 1 000 άτομα) και τη Μάλτα (20 μετανάστες ανά 1 000 άτομα).

Το 2015, το σχετικό ποσοστό των ημεδαπών εισερχόμενων μεταναστών –δηλ. των μεταναστών που είχαν την ιθαγένεια του κράτους μέλους προς το οποίο μετανάστευαν– επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών ήταν υψηλότερο στη Ρουμανία (87 % του συνόλου των μεταναστών), τη Λιθουανία (83 %), την Ουγγαρία (56 %), την Κροατία (55 %), τη Λετονία (52 %), την Εσθονία (52 %) και την Πορτογαλία (50 %). Αυτά ήταν τα μόνα κράτη μέλη της ΕΕ που δήλωσαν ότι η εισερχόμενη μετανάστευση ημεδαπών αναλογούσε σε ποσοστό άνω του 50% επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών — βλ. Γράφημα 2. Αντιθέτως, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία και η Αυστρία δήλωσαν σχετικά χαμηλά ποσοστά, καθώς η εισερχόμενη μετανάστευση ημεδαπών το 2015 αναλογούσε σε ποσοστό μικρότερο του 5 ή 6 % της συνολικής μετανάστευσης.

Οι πληροφορίες σχετικά με την ιθαγένεια έχουν συχνά χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη μεταναστών αλλοδαπής προέλευσης. Ωστόσο, δεδομένου ότι η ιθαγένεια μπορεί να αλλάξει κατά τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου, είναι επίσης χρήσιμο να παρατίθενται στοιχεία με βάση τη χώρα γέννησης. Το υψηλότερο ποσοστό αυτόχθονων εισερχόμενων μεταναστών επί του συνολικού αριθμού εισερχόμενων μεταναστών καταγράφηκε στη Λιθουανία (74 % του συνόλου των μεταναστών), η οποία ακολουθείται από τη Ρουμανία (66 %) και την Πολωνία (50 %). Αντιθέτως, το 2015, η Ιταλία, η Ισπανία, το Λουξεμβούργο, η Αυστρία και η Γερμανία δήλωσαν σχετικά χαμηλό ποσοστό αυτόχθονων εισερχόμενων μεταναστών, μικρότερο από το 10 % της συνολικής μετανάστευσης.

Το 2015 μετανάστευσαν 2,7 εκατομμύρια άτομα από τρίτες χώρες προς την ΕΕ-28

Υπολογίζεται ότι το 2015 εισήλθαν περίπου 2,7 εκατομμύρια μετανάστες από τρίτες χώρες στην ΕΕ-28. Επιπλέον, 1,9 εκατομμύρια άτομα που διέμεναν προηγουμένως σε κράτος μέλος της ΕΕ μετανάστευσαν σε άλλο κράτος μέλος.

Το 2015, σύμφωνα με αναλύσεις βάσει του προηγούμενου τόπου διαμονής, το Λουξεμβούργο κατέγραψε το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών που προέρχονται από άλλο κράτος μέλος της ΕΕ (91 % του συνόλου των μεταναστών), ακολουθούμενο από τη Σλοβακία (80 %) και τη Ρουμανία (71 %)· σχετικά χαμηλά ποσοστά καταγράφηκαν στην Ιταλία (26 % του συνόλου των μεταναστών), καθώς και στη Βουλγαρία, τη Σλοβενία και τη Σουηδία (σε όλες 28 %) — βλ. Πίνακα 3.

Όσον αφορά την κατά φύλο κατανομή των μεταναστών στα κράτη μέλη της ΕΕ το 2015, υπήρχαν ελαφρώς περισσότεροι άνδρες απ’ ό,τι γυναίκες (56 % έναντι 44 %). Το κράτος μέλος που κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό ανδρών μεταναστών ήταν η Γερμανία (63 %)· αντιθέτως, το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών εισερχόμενων μεταναστών καταγράφηκε στην Κύπρο (57 %).

Το 2015 οι μετανάστες προς τα κράτη μέλη της ΕΕ ήταν, κατά μέσο όρο, πολύ νεότεροι από τον πληθυσμό που διέμενε ήδη στη χώρα προορισμού τους. Την 1η Ιανουαρίου 2016, η διάμεση ηλικία του πληθυσμού της ΕΕ-28 ήταν τα 42,6 έτη. Αντιθέτως, το 2015, η διάμεση ηλικία των μεταναστών στην ΕΕ-28 ήταν τα 27,5 έτη.

Μεταναστευτικός πληθυσμός

Την 1η Ιανουαρίου 2016, 35,1 εκατομμύρια άτομα που είχαν γεννηθεί εκτός της ΕΕ-28 ζούσαν σε κράτη μέλη της ΕΕ, ενώ 19,3 εκατομμύρια άτομα ζούσαν σε κράτος μέλος της ΕΕ διαφορετικό από εκείνο όπου είχαν γεννηθεί. Μόνο στην Ουγγαρία, την Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, τη Σλοβακία και την Κύπρο ο αριθμός των ατόμων που είχαν γεννηθεί σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ υπερέβαινε τον αριθμό εκείνων που γεννήθηκαν εκτός της ΕΕ-28.

Την 1η Ιανουαρίου 2016, τα άτομα που ζούσαν στην ΕΕ-28 και είχαν την ιθαγένεια τρίτων χωρών ανέρχονταν σε 20,7 εκατομμύρια, ενώ ο αριθμός των ατόμων που ζούσαν στην ΕΕ-28 και είχαν γεννηθεί εκτός της ΕΕ ανερχόταν σε 35,1 εκατομμύρια

Την 1η Ιανουαρίου 2016, ο αριθμός των ατόμων που διέμεναν σε κράτος μέλος της ΕΕ και είχαν ιθαγένεια τρίτης χώρας ανερχόταν σε 20,7 εκατομμύρια, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 4,1 % του πληθυσμού της ΕΕ-28. Επιπλέον, την 1η Ιανουαρίου 2016, ζούσαν στα κράτη μέλη της ΕΕ 16,0 εκατομμύρια άτομα που είχαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ.

Σε απόλυτους όρους, οι μεγαλύτεροι αριθμοί αλλοδαπών που ζούσαν, την 1η Ιανουαρίου 2016, σε κράτος μέλος της ΕΕ καταγράφηκαν στη Γερμανία (8,7 εκατομμύρια), στο Ηνωμένο Βασίλειο (5,6 εκατομμύρια), στην Ιταλία (5,0 εκατομμύρια), στην Ισπανία (4,4 εκατομμύρια) και στη Γαλλία (4,4 εκατομμύρια). Οι αλλοδαποί σε αυτά τα πέντε κράτη μέλη αντιπροσώπευαν συνολικά το 76 % του συνολικού αριθμού αλλοδαπών που ζούσαν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, ενώ στα ίδια αυτά κράτη μέλη αναλογούσε το 63 % του πληθυσμού της ΕΕ-28.

Σε σχετικούς όρους, το κράτος μέλος της ΕΕ με το μεγαλύτερο ποσοστό αλλοδαπών ήταν το Λουξεμβούργο, αφού οι αλλοδαποί αντιστοιχούσαν στο 47 % του συνολικού πληθυσμού. Υψηλό ποσοστό αλλοδαπών (10 % ή περισσότερο του διαμένοντος πληθυσμού) διαπιστώθηκε επίσης στην Κύπρο, την Εσθονία, τη Λετονία, την Αυστρία, την Ιρλανδία, το Βέλγιο και τη Γερμανία.

Στα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ η πλειονότητα των αλλοδαπών ήταν πολίτες τρίτων χωρών (βλ. πίνακα 5)· το αντίθετο ισχύει μόνο για το Βέλγιο, την Ιρλανδία, την Κύπρο, το Λουξεμβούργο, την Ουγγαρία, τη Μάλτα, τις Κάτω Χώρες, τη Σλοβακία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην περίπτωση της Λετονίας και της Εσθονίας, το ποσοστό των πολιτών από τρίτες χώρες είναι ιδιαίτερα μεγάλο λόγω του υψηλού αριθμού των κατοίκων με καθεστώς μη υπηκόου (κυρίως πολιτών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι διαμένουν μόνιμα στις εν λόγω χώρες, αλλά δεν έχουν αποκτήσει καμία άλλη ιθαγένεια).

Σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εκτός από την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λετονία και το Λουξεμβούργο, ο αριθμός των ατόμων που έχουν γεννηθεί σε τρίτη χώρα ήταν μεγαλύτερος από τον αριθμό των ατόμων με ιθαγένεια τρίτης χώρας.

Στον πίνακα 6 παρουσιάζονται συνοπτικά οι πέντε κύριες αλλοδαπές ιθαγένειες και ξένες χώρες γέννησης για τα κράτη μέλη της ΕΕ και της ΕΖΕΣ για τα οποία είναι διαθέσιμα λεπτομερή στοιχεία.

Ρουμάνοι, Πολωνοί, Ιταλοί, Πορτογάλοι και Βρετανοί υπήκοοι ήταν οι πέντε κύριες αλλοδαπές ιθαγένειες πολιτών της ΕΕ που ζούσαν σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ το 2016 (Βλ. γράφημα 6).

Από την ανάλυση της ηλικιακής διάρθρωσης του πληθυσμού προκύπτει ότι, για το σύνολο της ΕΕ-28, ο αλλοδαπός πληθυσμός ήταν ηλικιακά νεότερος από τον πληθυσμό των ημεδαπών. Η κατανομή με βάση την ηλικία των αλλοδαπών δείχνει, συγκριτικά προς τους ημεδαπούς, μεγαλύτερα ποσοστά σχετικά νεαρών ενηλίκων σε ηλικία εργασίας. Την 1η Ιανουαρίου 2016, η μέση ηλικία του ημεδαπού πληθυσμού στην ΕΕ-28 ήταν 44 έτη, ενώ η μέση ηλικία των αλλοδαπών που ζούσαν στην ΕΕ ήταν 36 έτη.

Απόκτηση ιθαγένειας

Η απόκτηση ιθαγένειας μειώθηκε κατά 5 % το 2015

Τα άτομα που απέκτησαν την ιθαγένεια ενός κράτους μέλους της ΕΕ το 2015 ήταν 841,2 χιλιάδες, αριθμός που αντιστοιχεί σε μείωση 5 % σε σχέση με το 2014. Η μείωση αυτή σημειώθηκε μετά από άλλη μια συνεχή χρονιά μείωσης.

Το 2015, ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια καταγράφηκε στην Ιταλία: 178,0 χιλιάδες (ή 21 % του συνόλου της ΕΕ-28). Ακολουθούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο (118,0 χιλιάδες), η Ισπανία (114,4 χιλιάδες), η Γαλλία (113,6 χιλιάδες) και η Γερμανία (110,1 χιλιάδες).

Σε απόλυτους όρους, η μεγαλύτερη αύξηση σε σύγκριση με το 2014 παρατηρήθηκε στην Ιταλία, όπου 48 100 περισσότεροι μόνιμοι κάτοικοι έλαβαν την ιταλική ιθαγένεια· ακολουθούσαν το Βέλγιο (8,3 χιλιάδες) και η Γαλλία (8,0 χιλιάδες). Αντιθέτως, η μεγαλύτερη μείωση σε απόλυτους όρους παρατηρήθηκε στην Ισπανία (91,5 χιλιάδες λιγότερα άτομα έλαβαν την ισπανική ιθαγένεια σε σχέση με το 2014), στην Ιρλανδία (7,5 χιλιάδες) και στην Ελλάδα (7,0 χιλιάδες).

Ένας δείκτης που χρησιμοποιείται συνήθως είναι το «ποσοστό πολιτογράφησης», το οποίο ορίζεται ως ο λόγος του συνολικού αριθμού των ιθαγενειών που χορηγήθηκαν προς το απόθεμα των αλλοδαπών κατοίκων στην αρχή του έτους. Το κράτος μέλος της ΕΕ με το υψηλότερο ποσοστό πολιτογράφησης το 2015 ήταν η Σουηδία (6,7 περιπτώσεις ανά 100 αλλοδαπούς κατοίκους), ακολουθούμενη από την Πορτογαλία και την Πολωνία (με 5,2 και 3,7 περιπτώσεις ανά 100 αλλοδαπούς κατοίκους αντιστοίχως).

Περίπου 727,2 χιλιάδες πολίτες τρίτων χωρών που διαμένουν σε κράτος μέλος της ΕΕ απέκτησαν την ιθαγένεια της ΕΕ το 2015, αριθμός που αντιστοιχεί σε μείωση 8 % σε σχέση με το 2014. Ως εκ τούτου, οι πολίτες τρίτων χωρών αναλογούσαν στο 86 % όλων των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ το 2015. Αυτοί οι νέοι πολίτες της ΕΕ-28 προέρχονταν κυρίως από την Αφρική (31 % του συνολικού αριθμού ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους), τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική (14 %), την Ασία (21 %) και την Ευρώπη εκτός ΕΕ-28 (20 %). Οι πολίτες κρατών μελών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ ανέρχονταν σε 104,9 χιλιάδες άτομα, αριθμός που αντιστοιχεί στο 12 % του συνόλου. Σε απόλυτους όρους, οι κυριότερες ομάδες πολιτών της ΕΕ-28 που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της ΕΕ ήταν Ρουμάνοι που έγιναν υπήκοοι της Ιταλίας (14,4 χιλιάδες άτομα) ή της Γερμανίας (3,0 χιλιάδες άτομα), Πολωνοί που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (5,9 χιλιάδες άτομα) ή του Ηνωμένου Βασιλείου (3,8 χιλιάδες άτομα), Ιταλοί που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (3,4 χιλιάδες άτομα) ή του Βελγίου (1,1 χιλιάδες άτομα), Πορτογάλοι που έγιναν υπήκοοι της Γαλλίας (3,1 χιλιάδες άτομα) ή του Λουξεμβούργου (1,2 χιλιάδες άτομα), Βούλγαροι που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (1,7 χιλιάδες άτομα) ή της Ιταλίας (1,1 χιλιάδες άτομα), Έλληνες που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (3,0 χιλιάδες άτομα) και Κροάτες που έγιναν υπήκοοι της Γερμανίας (3,3 χιλιάδες άτομα).

Στο Λουξεμβούργο και στην Ουγγαρία οι περισσότερες περιπτώσεις απόκτησης ιθαγένειας αφορούν υπηκόους άλλου κράτους μέλους της ΕΕ. Στην περίπτωση του Λουξεμβούργου, οι πορτογάλοι πολίτες αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο ποσοστό, ακολουθούμενοι από τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βέλγους πολίτες, ενώ στην περίπτωση της Ουγγαρίας οι υπήκοοι χωρών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια ήταν σχεδόν αποκλειστικά Ρουμάνοι.

Όπως τα προηγούμενα έτη, η μεγαλύτερη ομάδα νέων υπηκόων στα κράτη μέλη της ΕΕ το 2015 ήταν πολίτες του Μαρόκου (86,1 χιλιάδες, που αντιστοιχούν στο 10,2 % όλων των περιπτώσεων απόκτησης ιθαγένειας), ακολουθούμενοι από πολίτες της Αλβανίας (48,4 χιλιάδες ή 5,7 %), της Τουρκίας (35,0 χιλιάδες ή 4,2 %), της Ινδίας (31,0 χιλιάδες ή 3,7 %) και του Πακιστάν (26,3 χιλιάδες ή 3,1 %). Σε σύγκριση με το 2014, ο αριθμός των Μαροκινών πολιτών που απέκτησαν την ιθαγένεια κράτους μέλους της ΕΕ μειώθηκε κατά 7,1 %. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μαροκινών απέκτησε τη νέα του ιθαγένεια στην Ιταλία (38 %), στην Ισπανία (28 %) ή στη Γαλλία (22 %).

Πηγές και διαθεσιμότητα δεδομένων

Η μέτρηση της εξερχόμενης μετανάστευσης είναι ιδιαίτερα δύσκολη· είναι δυσκολότερο να μετρηθούν τα άτομα που εγκαταλείπουν μια χώρα από εκείνα που εισέρχονται σ' αυτήν. Αυτό συνέβη σε πολλές χώρες, όπως επιβεβαιώθηκε από μια συγκριτική ανάλυση των στοιχείων που υπέβαλαν τα κράτη μέλη της ΕΕ το 2015 όσον αφορά την εισερχόμενη και την εξερχόμενη μετανάστευση (στατιστικές αντιπαραβολής).

Η Eurostat παράγει στατιστικές για ένα φάσμα θεμάτων που σχετίζονται με τις διεθνείς μεταναστευτικές ροές, τα αποθέματα πληθυσμού αλλοδαπών και την απόκτηση ιθαγένειας. Τα στοιχεία συλλέγονται σε ετήσια βάση και υποβάλλονται στην Eurostat από τις εθνικές στατιστικές αρχές των κρατών μελών της ΕΕ.


Βάση για τη συλλογή δεδομένων

Από το 2008, η συγκέντρωση των δεδομένων σχετικά με τη μετανάστευση, την ιθαγένεια και το άσυλο βασίζεται στον κανονισμό 862/2007· η ανάλυση και η σύνθεση των ομάδων της ΕΕ, της ΕΖΕΣ και των υποψήφιων χωρών την 1η Ιανουαρίου του έτους αναφοράς παρέχονται στον εκτελεστικό κανονισμό 351/2010. Ο κανονισμός αυτός καθορίζει ένα βασικό σύνολο στατιστικών για τις διεθνείς μεταναστευτικές ροές, τα αποθέματα αλλοδαπού πληθυσμού, την απόκτηση ιθαγένειας, τις άδειες διαμονής, το άσυλο και τα μέτρα για την καταπολέμηση της παράνομης εισόδου και παραμονής. Παρόλο που τα κράτη μέλη της ΕΕ μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε στοιχεία θεωρούν κατάλληλα με βάση την εθνική διαθεσιμότητα και πρακτική, οι στατιστικές που συλλέγονται σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό πρέπει να βασίζονται σε κοινούς ορισμούς και έννοιες. Τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ βασίζουν τις στατιστικές τους σε πηγές διοικητικών δεδομένων, όπως τα μητρώα πληθυσμού, τα μητρώα αλλοδαπών, τα μητρώα αδειών διαμονής ή εργασίας, τα μητρώα ασφάλισης υγείας και τα φορολογικά μητρώα. Ορισμένες χώρες χρησιμοποιούν στατιστικές αντιπαραβολής, δειγματοληπτικές έρευνες ή μεθόδους εκτιμήσεων για την παραγωγή στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση. Η εφαρμογή του κανονισμού αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαθεσιμότητα και συγκρισιμότητα των στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση και την ιθαγένεια.

Τα στοιχεία για την απόκτηση ιθαγένειας παράγονται κανονικά από τα διοικητικά συστήματα. Η εφαρμογή του κανονισμού αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαθεσιμότητα και συγκρισιμότητα των στατιστικών σχετικά με τη μετανάστευση και την ιθαγένεια.

Όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχεία α), β) και γ) του κανονισμού 862/2007, οι εισερχόμενοι μετανάστες που διαμένουν (ή που αναμένεται να διαμένουν) στην επικράτεια ενός κράτους μέλους της ΕΕ για περίοδο τουλάχιστον 12 μηνών καταγράφονται, όπως ακριβώς και οι εξερχόμενοι μετανάστες που ζουν στο εξωτερικό για περισσότερο από 12 μήνες. Ως εκ τούτου, τα στοιχεία που συλλέγει η Eurostat αφορούν τη μετανάστευση για περίοδο 12 μηνών ή περισσότερο: κατά συνέπεια, στους μετανάστες περιλαμβάνονται τα άτομα που έχουν μεταναστεύσει για περίοδο ενός έτους ή περισσότερο, καθώς και τα άτομα που έχουν μεταναστεύσει σε μόνιμη βάση.

Εστιάζοντας στους ορισμούς ηλικίας για τις μεταναστευτικές ροές, σημειώνεται ότι τα δεδομένα για το 2015 αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στο τέλος του έτους αναφοράς, για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, με εξαίρεση την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Αυστρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα δεδομένα αφορούν την ηλικία που έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει ο ερωτώμενος στα γενέθλιά του).

Κράτη μέλη και χώρες ΕΖΕΣ με βάση τη συμπερίληψη/εξαίρεση αιτούντων άσυλο και προσφύγων στα δεδομένα σχετικά με τον πληθυσμό που διαβιβάζονται στη Eurostat στο πλαίσιο της συλλογής ενοποιημένων δημογραφικών στοιχείων για το έτος αναφοράς 2015

Πληθυσμός την 01.01.2016 Συμπεριλαμβάνεται Εξαιρείται
Αιτούντες άσυλο που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Κύπρος, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Κροατία, Δανία, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία
Πρόσφυγες που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία, Ελβετία

Σημείωση: Νορβηγία (δεν συμπεριλαμβάνονται οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες χωρίς άδεια διαμονής)


Κράτη μέλη και χώρες ΕΖΕΣ με βάση τη συμπερίληψη/εξαίρεση αιτούντων άσυλο και προσφύγων στα δεδομένα σχετικά με τη μετανάστευση που διαβιβάζονται στη Eurostat στο πλαίσιο της συλλογής ενοποιημένων δημογραφικών στοιχείων για το έτος αναφοράς 2015

Μετανάστευση για το 2015 Συμπεριλαμβάνεται Εξαιρείται
Αιτούντες άσυλο που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Ιρλανδία, Κροατία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία
Πρόσφυγες που έχουν τη συνήθη διαμονή τους για τουλάχιστον 12 μήνες Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία, Ελβετία Κύπρος

Σημείωση: Νορβηγία (δεν συμπεριλαμβάνονται οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες χωρίς άδεια διαμονής)

'Ο όρος «πρόσφυγας»' δεν αναφέρεται μόνο σε άτομα στα οποία έχει χορηγηθεί καθεστώς πρόσφυγα [όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) της οδηγίας 2011/95/ΕΚ κατά την έννοια του άρθρου 1 της σύμβασης της Γενεύης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων της 28ης Ιουλίου 1951, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967] αλλά και σε άτομα στα οποία έχει παρασχεθεί επικουρική προστασία [όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο ζ) της οδηγίας 2011/95/EΚ] καθώς και σε άτομα που καλύπτονται από απόφαση χορήγησης έγκρισης παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο που διέπει τη διεθνή προστασία

Αιτών άσυλο: Οι αιτήσεις ασύλου που υποβάλλονται για πρώτη φορά αφορούν συγκεκριμένη χώρα και δεν υπόκεινται σε χρονικά όρια. Ως εκ τούτου, ένας αιτών άσυλο μπορεί να υποβάλει αίτηση για πρώτη φορά σε συγκεκριμένη χώρα και, στη συνέχεια, να υποβάλει αίτηση ξανά για πρώτη φορά σε άλλη χώρα. Σε περίπτωση που ένας αιτών άσυλο υποβάλει ξανά αίτηση στην ίδια χώρα μετά από οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, δεν θεωρείται ξανά ως αιτών άσυλο για πρώτη φορά.

Τα δεδομένα σχετικά με την απόκτηση ιθαγένειας συλλέγονται από την Eurostat δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 3 παράγραφος 1 στοιχείο δ) του κανονισμού 862/2007, στο οποίο ορίζεται ότι: «Τα κράτη μέλη παρέχουν στην Επιτροπή (Eurostat) στατιστικά στοιχεία σχετικά με τον αριθμό (…) των προσώπων που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην επικράτεια του κράτους μέλους και έχουν αποκτήσει κατά τη διάρκεια του έτους αναφοράς την υπηκοότητα του κράτους μέλους (…) κατά (…) την προηγούμενη υπηκοότητα των συγκεκριμένων προσώπων και κατά το αν τα πρόσωπα ήταν προηγουμένως απάτριδες».

Εστιάζοντας στους ορισμούς ηλικίας για την απόκτηση ιθαγένειας, σημειώνεται ότι τα δεδομένα για το 2015 αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στο τέλος του έτους αναφοράς για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, με εξαίρεση τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα δεδομένα αφορούν την ηλικία που ο ερωτώμενος έχει συμπληρώσει ή πρόκειται να συμπληρώσει στα γενέθλιά του).

Το «ποσοστό πολιτογράφησης» πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή, επειδή ο αριθμητής περιλαμβάνει όλους τους τρόπους απόκτησης και όχι μόνο την πολιτογράφηση επιλέξιμων διαμενόντων αλλοδαπών, ενώ ο παρονομαστής περιλαμβάνει όλους τους αλλοδαπούς και όχι τους αλλοδαπούς που είναι επιλέξιμοι για πολιτογράφηση.

Πλαίσιο

Οι πολίτες των κρατών μελών της ΕΕ έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και ελεύθερης κυκλοφορίας εντός των εσωτερικών συνόρων της Ένωσης. Οι πολιτικές μετανάστευσης στην ΕΕ σχετικά με τους πολίτες τρίτων χωρών ασχολούνται όλο και περισσότερο με την προσέλκυση ενός συγκεκριμένου προφίλ μεταναστών, που πολλές φορές υπαγορεύεται από την ανάγκη να καλυφθούν ορισμένες ελλείψεις σε συγκεκριμένες δεξιότητες. Η επιλογή μπορεί να γίνεται με βάση την άριστη γνώση της γλώσσας, την επαγγελματική πείρα, την εκπαίδευση και την ηλικία. Εναλλακτικά, η επιλογή μπορεί να γίνεται από τους ίδιους τους εργοδότες, ώστε οι μετανάστες να έχουν ήδη θέση εργασίας μόλις φθάνουν στη χώρα προορισμού τους.

Εκτός από τις πολιτικές που ενθαρρύνουν την πρόσληψη εργατικού δυναμικού, η πολιτική για την εισερχόμενη μετανάστευση εστιάζεται συχνά σε δύο τομείς: στην πρόληψη της αυθαίρετης μετανάστευσης και της παράνομης απασχόλησης μεταναστών που δεν έχουν άδεια εργασίας, καθώς και στην προώθηση της ένταξης των μεταναστών στην κοινωνία. Στην ΕΕ έχουν κινητοποιηθεί σημαντικοί πόροι για την καταπολέμηση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων.

Ορισμένα από τα σημαντικότερα νομοθετικά κείμενα που έχουν εκδοθεί στον τομέα της εισερχόμενης μετανάστευσης είναι τα εξής:

  • Οδηγία 2003/86/ΕΚ σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης·
  • Οδηγία 2003/109/ΕΚ σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες·
  • Οδηγία 2004/114/ΕΚ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τις σπουδές·
  • Οδηγία 2005/71/ΕΚ σχετικά με ειδική διαδικασία εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών για σκοπούς επιστημονικής έρευνας·
  • Οδηγία 2008/115/ΕΚ σχετικά με την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών·
  • Οδηγία 2009/50/ΕΚ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την απασχόληση υψηλής ειδίκευσης.
  • Οδηγία 2009/52/ΕΚ σχετικά με τις κυρώσεις κατά των εργοδοτών·
  • Οδηγία 2011/95/ΕΚ σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας·
  • Οδηγία 2013/32/ΕΕ σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας·
  • Οδηγία 2013/33/ΕΕ σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία·
  • Οδηγία 2014/36/ΕΕ σχετικά με τους εποχιακούς εργαζομένους·
  • Οδηγία 2014/66/ΕΕ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης·
  • Οδηγία 2014/67/ΕΕ σχετικά με τους αποσπασμένους εργαζομένους·
  • Οδηγία 2016/801/ΕΕ σχετικά με τους σπουδαστές και τους ερευνητές·

Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αρμόδια για την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική είναι η Γενική Διεύθυνση Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων. Το 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε νέο δημόσιο διάλογο για την ανάγκη θέσπισης μιας κοινής σειράς κανόνων για την είσοδο των οικονομικών μεταναστών μέσω πράσινης βίβλου για μια κοινοτική προσέγγιση της διαχείρισης της οικονομικής μετανάστευσης (COM(2004) 811 τελικό) που οδήγησε στη θέσπιση ενός σχεδίου πολιτικής για τη νόμιμη μετανάστευση (COM(2005) 669 τελικό) στα τέλη του 2005. Τον Ιούλιο του 2006 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση για τις προτεραιότητες πολιτικής για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης υπηκόων τρίτων χωρών (COM(2006) 402 τελικό), με σκοπό την εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ της ασφάλειας και των βασικών δικαιωμάτων των φυσικών προσώπων σε όλα τα στάδια της παράνομης μετανάστευσης. Τον Σεπτέμβριο του 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την τρίτη ετήσια έκθεση για τη μετανάστευση και την ένταξη [COM(2007) 512 τελικό]. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε ανακοίνωσή της που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2008, τόνισε τη σημασία της ενίσχυσης της παγκόσμιας προσέγγισης της μετανάστευσης: βελτίωση του συντονισμού, της συνοχής και των συνεργειών [COM(2008) 611 τελικό] ως πτυχής της εξωτερικής και της αναπτυξιακής πολιτικής. Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, που θεσπίστηκε από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 2009, διαμόρφωσε ένα πλαίσιο και μια σειρά αρχών για τη χάραξη ευρωπαϊκών πολιτικών σε θέματα δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων για την περίοδο 2010 έως 2014· τα θέματα που αφορούν τη μετανάστευση συνιστούν κομβικό μέρος αυτού του προγράμματος. Προκειμένου να υλοποιηθούν οι αλλαγές που έχουν συμφωνηθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2010 ενέκρινε σχέδιο δράσης για την εφαρμογή του προγράμματος της Στοκχόλμης – Για ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην υπηρεσία των πολιτών της Ευρώπης [COM(2010) 171 τελικό].

Τον Μάιο του 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την «έκθεση 2013 για την ιθαγένεια της ΕΕ» [COM(2013) 269 τελικό]. Στην έκθεση σημειώνεται ότι η ιθαγένεια της ΕΕ παρέχει νέα δικαιώματα και νέες ευκαιρίες. Η ελεύθερη κυκλοφορία και διαβίωση στο εσωτερικό της ΕΕ συνιστά το δικαίωμα που συνδέεται στενότερα με την ιθαγένεια της ΕΕ. Με βάση τη σύγχρονη τεχνολογία και με δεδομένο το γεγονός ότι σήμερα τα ταξίδια είναι ευκολότερα, η ελεύθερη κυκλοφορία επιτρέπει στους Ευρωπαίους να διευρύνουν τους ορίζοντές τους πέρα από τα εθνικά σύνορα, να αφήνουν τη χώρα τους για μικρότερα ή μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, να κυκλοφορούν μεταξύ των χωρών της ΕΕ για λόγους εργασίας, σπουδών και κατάρτισης, να ταξιδεύουν για επαγγελματικούς λόγους ή για λόγους αναψυχής ή για να κάνουν διασυνοριακές αγορές. Η ελεύθερη κυκλοφορία αυξάνει δυνητικά τις κοινωνικές και πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις εντός της ΕΕ και δημιουργεί στενότερους δεσμούς μεταξύ των πολιτών της ΕΕ. Επιπλέον, μπορεί να αποφέρει αμοιβαία οικονομικά οφέλη στις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παραμένουν στη χώρα τους, αφού τα εσωτερικά εμπόδια αίρονται συστηματικά.

Στις 13 Μαΐου 2015 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε Ευρωπαϊκό πρόγραμμα δράσης για τη μετανάστευση European Agenda on Migration [COM(2015) 240 final] (στα αγγλικά), στο οποίο περιγράφονται τα άμεσα μέτρα που θα ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση που επικρατεί στη Μεσόγειο, καθώς και τα βήματα που πρέπει να γίνουν τα επόμενα χρόνια για την καλύτερη διαχείριση όλων των πτυχών της μετανάστευσης.

Τον Ιούνιο του 2016 δημοσιεύτηκε η European migration network (στα αγγλικά) ετήσια έκθεση της Επιτροπής για τη μετανάστευση και το άσυλο (2015). Παρέχει επισκόπηση των κυριότερων νομικών και πολιτικών εξελίξεων που συντελούνται σε ολόκληρη την ΕΕ και εντός των συμμετεχουσών χωρών. Πρόκειται για ένα συγκεφαλαιωτικό έγγραφο, το οποίο καλύπτει όλες τις πτυχές της πολιτικής μετανάστευσης και ασύλου της γενικής διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων Directorate-General for Migration and Home Affairs (στα αγγλικά) και των οργανισμών της ΕΕ.

Νομοθετικά έγγραφα - European Agenda on Migration (στα αγγλικά)

Δημοσιεύσεις στον Τύπο - European Agenda on Migration (στα αγγλικά)

Βλέπε επίσης

Περαιτέρω πληροφορίες της Eurostat

Εκδόσεις

Βασικοί πίνακες

Migration and citizenship data
International migration (t_migr_int)
Immigration (tps00176)
Emigration (tps00177)
Acquisition of citizenship (tps00024)
Population (t_demo_pop)
Population without the citizenship of the reporting country (tps00157)
Foreign-born population (tps00178)

Βάση δεδομένων

Migration and citizenship data
Immigration (migr_immi)
Immigration by age and sex (migr_imm8)
Immigration by five year age group, sex, and citizenship (migr_imm1ctz)
Immigration by five year age group, sex and country of birth (migr_imm3ctb)
Immigration by age , sex and broad group of citizenship (migr_imm2ctz)
Immigration by age, sex and broad group of country of birth (migr_imm4ctb)
Immigration by sex, citizenship and broad group of country of birth (migr_imm6ctz)
Immigration by sex, country of birth and broad group of citizenship (migr_imm7ctb)
Immigration by five year age group, sex, and country of previous residence (migr_imm5prv)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of citizenship (migr_imm9ctz)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of birth (migr_imm10ctb)
Immigration by age group, sex and level of human development of the country of previous residence (migr_imm11prv)
Emigration (migr_emi)
Emigration by age and sex (migr_emi2)
Emigration by five year age group, sex and citizenship (migr_emi1ctz)
Emigration by five year age group, sex and country of birth (migr_emi4ctb)
Emigration by five year age group, sex, and country of next usual residence (migr_emi3nxt)
Acquisition and loss of citizenship (migr_acqn)
Acquisition of citizenship by sex, age group and former citizenship (migr_acq)
Residents who acquired citizenship as a share of residents non-citizens by former citizenship and sex(%) (migr_acqs)
Acquisition of citizenship by sex, age group and level of human development of former citizenship (migr_acq1ctz)
Loss of citizenship by sex and new citizenship (migr_lct)

Ειδική ενότητα

Μεθοδολογία / Μεταδεδομένα

Πηγή δεδομένων για πίνακες και γραφήματα (MS Excel)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι