Dane statystyczne dotyczące przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych

Dane pobrano z bazy w maju 2017 r. Najnowsze dane: Więcej informacji z Eurostatu, główne tablice i baza danych. Planowana aktualizacja artykułu: październik 2018 r.
Wykres 1: Odnotowane przez policję gwałty, napaści na tle seksualnym, zabójstwa i napaści, UE-28, lata 2008–2015
(2008 = 100)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 2: Odnotowane przez policję rozboje, kradzieże z włamaniem, kradzieże i bezprawne czyny związane z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami, UE-28, lata 2008–2015
(2008 = 100)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 3: Odnotowane przez policję przestępstwa seksualne, UE-28, lata 2008-15
(2008 = 100)
Źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 4: Przestępstwa seksualne odnotowane przez policję według kwalifikacji prawnej i płci, UE-28, 2015 r.
(% wszystkich przestępstw)
Źródło: Eurostat (crim_hom_soff)
Wykres 5: Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego, UE-28, lata 2008–2015
(2008 = 100)
Źródło: Eurostat (crim_just_job)
Wykres 6: Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego według płci, UE-28, 2015 r.
(% wszystkich przestępstw)
Źródło: Eurostat (crim_just_job)
Wykres 7: Liczba więźniów, UE-28, lata 2008–2015
(2008 = 100)
Źródło: Eurostat (crim_pris_age) i (crim_pris_ctz)

Niniejszy artykuł przedstawia dane statystyczne dotyczące przestępczości w Unii Europejskiej (UE) w oparciu o oficjalne dane dotyczące przestępstw odnotowanych przez policję. Zaprezentowano również wyniki dotyczące personelu zatrudnionego w systemie sądownictwa karnego oraz liczby więźniów. Wartości zagregowane dla UE-28 [1] w obliczeniu uwzględniono tylko te państwa, dla których istnieją pełne dane za okres obejmujący lata 2008–2015. Oznacza to, że – w odniesieniu do niektórych przestępstw – w obliczeniu nie uwzględniono jednego lub kilku państw z powodu brakujących danych.

Główne ustalenia statystyczne

Przestępstwa inne niż przestępstwa na tle seksualnym

Zabójstwo

Zabójstwo definiuje się jako umyślne, bezprawne pozbawienie życia innego człowieka. Dane na temat zabójstwa obejmują również napaść z poważnym uszkodzeniem ciała prowadzącą do śmierci lub śmierć poniesioną w wyniku zamachu terrorystycznego. Wyklucza się z tej kategorii usiłowanie zabójstwa, nieumyślne spowodowanie śmierci, śmierć w wyniku interwencji organów ścigania, pozbawienie życia człowieka w obronie koniecznej i śmierć w wyniku konfliktu zbrojnego. Zawiadomienia na temat zabójstw są wnoszone dosyć systematycznie we wszystkich jurysdykcjach w UE, a definicje stosowane w poszczególnych państwach nie różnią się tak bardzo, jak w przypadku innych przestępstw.

Liczba zabójstw systematycznie spadała w latach 2008–2014, natomiast w 2015 r. doszło do ponownego wzrostu (zob. wykres 1). Całkowita ich liczba w UE-28 (z wyjątkiem Niderlandów, Anglii i Walii (ZK) oraz Szkocji (ZK)) w 2015 r. wyniosła 4 528, czyli o 19.6 % mniej niż w 2008 r. (5 634) jednak o 4.3 % więcej niż w 2014 r. (4 340).

Liczbę zabójstw odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 1 tablice zawierające szczegółowe dane.

Napaść

Napaść jest to fizyczny atak na inną osobę, w wyniku którego dochodzi do poważnego uszkodzenia ciała. Z kategorii tej wyłączone są przestępstwa seksualne / napaść na tle seksualnym, groźby oraz uderzenia dłonią/pięścią. Wykluczone są również przypadki napaści prowadzące do śmierci.

Całkowita liczba przypadków napaści odnotowanych przez policję spadła o niecałe 40 % wUE-28 (z wyjątkiem Polski i Szkocji (Zjednoczone Królestwo)) w latach 2008–2013, podczas gdy w 2014 r. liczba ta wzrosła o 3,6 %, a w 2015 r. – o 6,6 %. (zob. wykres 1). Zmiany techniczne ograniczają możliwość porównania całego okresu, zwłaszcza w latach 2008–2009 w przypadku Niemiec oraz w latach 2009-2010 w przypadku Szwecji i Portugalii.

Liczbę napaści odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 2 tablice zawierające szczegółowe dane.

Rozbój

Rozbój definiuje się do celów niniejszego artykułu jako kradzież z użyciem siły lub pod groźbą użycia siły. Do tej kategorii należy zaliczyć rozbój uliczny i kradzież z użyciem przemocy, wyklucza się jednak kradzież kieszonkową i wymuszenia.

Po początkowym spadku w latach 2008–2009 liczba odnotowanych przestępstw w UE-28 (z wyjątkiem Szkocji (Zjednoczone Królestwo)) wzrastała do 2011 r., a następnie gwałtownie spadła o około jedną piątą w latach 2013–2015 (zob. wykres 2).

Liczbę przypadków rozboju odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 3 tablice zawierające szczegółowe dane.

Porwanie

Porwanie definiuje się jako bezprawne pozbawienie wolności osoby lub osób wbrew ich woli (m.in. przy użyciu siły, gróźb, oszustwa lub zachęty) w celu uzyskania za ich uwolnienie nielegalnych korzyści lub innych korzyści majątkowych lub materialnych lub w celu zmuszenia kogoś do podjęcia lub zaniechania jakiegoś działania. Definicja ta nie obejmuje sporów dotyczących pieczy nad dzieckiem.

Po stosunkowo stabilnym okresie obejmującym lata 2009–2012 nastąpił wzrost liczby przestępstw w UE-28 (z wyjątkiem Danii, Rumunii, Szwecji i Szkocji (Zjednoczone Królestwo)) w latach 2013–2015. Na ostatni wzrost wpłynęły dane pochodzące głównie z Francji i Zjednoczonego Królestwa. W większości pozostałych państw nie odnotowano podobnej tendencji. Dane odnoszące się do Niemiec utrzymywały się w latach 2009–2015 na stosunkowo stabilnym poziomie, jednak dane za 2008 i 2009 r. nie były porównywalne, co wpłynęło także na wartość zagregowaną w UE-28.

Liczbę porwań odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 4 tablice zawierające szczegółowe dane.

Kradzież

Kradzież definiuje się jako pozbawienie osoby lub organizacji jej własności, bez użycia siły, z zamiarem jej zatrzymania. Do celów niniejszego artykułu kradzież nie obejmuje kradzieży z włamaniem, włamania, rozboju i kradzieży pojazdu silnikowego.

Liczba kradzieży odnotowanych przez policję utrzymywała się w latach 2010–2015 na stosunkowo stabilnym poziomie w całej UE-28 (z wyjątkiem Łotwy i Szkocji (Zjednoczone Królestwo)). W latach 2008–2009 zmieniono metodologię zbierania danych pochodzących z Niemiec i Francji, co wpłynęło na ich ogólną porównywalność za ten okres. W latach 2008–2015 w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Niderlandów zaobserwowano jednoznaczną tendencję spadkową.

Liczbę kradzieży odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 5 tablice zawierające szczegółowe dane.

Kradzież z włamaniem

Kradzież z włamaniem oznacza uzyskanie nieuprawnionego dostępu do części budynku, lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości. Obejmuje użycie siły lub podrobionych kluczy z zamiarem dokonania kradzieży mienia (włamanie), kradzież mienia z mieszkania, apartamentu lub innego budynku, fabryki, sklepu, biura lub obiektu wojskowego. Definicja nie obejmuje jednak kradzieży z samochodu, kontenera, automatu sprzedającego, parkometru oraz z ogrodzonych łąk lub terenów.

Liczba przypadków kradzieży z włamaniem odnotowanych przez policję w UE-28 (z wyjątkiem Estonii, Włoch, Łotwy, Litwy i Szkocji (Zjednoczone Królestwo)) nieco wzrosła w latach 2008–2011, a następnie w latach 2012–2015 nastąpiła tendencja spadkowa. Z najnowszych dostępnych danych (zob. wykres 2) wynika, że liczba przypadków kradzieży z włamaniem spadła o 5,0 % w 2015 r. W okresie 2008–2015 liczba kradzieży z włamaniem spadła w Zjednoczonym Królestwie (o 31 % w Anglii oraz o 24 % w Irlandii Północnej), natomiast wzrosła w Niemczech (o 19 %) i we Francji (o 24 %).

Liczbę kradzieży z włamaniem odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 6 tablice zawierające szczegółowe dane.

Przestępstwa związane z narkotykami

Bezprawne czyny związane z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami obejmują nielegalne posiadanie, uprawę, produkcję, dostarczanie, transport, przywóz, wywóz lub finansowanie operacji związanych z narkotykami, które nie służą wyłącznie na użytek własny.

Po wzroście w 2009 r. o 3,2 % liczba odnotowanych przez policję przestępstw dotyczących bezprawnych czynów związanych z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami w UE-28 (z wyjątkiem Szkocji (Zjednoczone Królestwo)) pozostawała na raczej stabilnym poziomie w latach 2009–2014. Z najnowszych dostępnych danych wynika, że tendencja ta utrzymywała się w 2015 r., ponieważ liczba przestępstw pozostała niemal niezmieniona; w porównaniu z wcześniejszym rokiem nastąpił spadek o 1,7 % (zob. wykres 2).

Liczbę bezprawnych czynów związanych z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 7 tablice zawierające szczegółowe dane.

Przemoc seksualna

Przestępstwa z użyciem przemocy seksualnej obejmują gwałty i inne napaści na tle seksualnym. Gwałt definiuje się jako obcowanie płciowe z inną osobą bez jej wyraźnej zgody, zaś napaść na tle seksualnym odnosi się do przemocy seksualnej, która nie jest równoznaczna z gwałtem. Do napaści na tle seksualnym zalicza się niechciane obcowanie płciowe, próbę doprowadzenia do obcowania płciowego lub kontaktowanie się lub komunikowanie, któremu towarzyszy okazywanie niepożądanego zainteresowania seksualnego, które nie jest równoznaczne z gwałtem. Do tej kategorii zalicza się także napaść na tle seksualnym z kontaktem fizycznym lub bez takiego kontaktu, w tym napaść na tle seksualnym po podaniu narkotyków, napaść na tle seksualnym popełnioną przeciwko małżonkowi bez jego zgody, napaść na tle seksualnym na osobę bezbronną, niepożądane obmacywanie lub dotykanie, molestowanie seksualne i groźby o charakterze seksualnym. Należy pamiętać, że dane te odnoszą się wyłącznie do liczby przestępstw odnotowanych przez policję.

W latach 2008–2015 liczba przestępstw z użyciem przemocy seksualnej spadła o 9,1 % wUE (z wyjątkiem Włoch, Łotwy, Luksemburga, Polski, Słowacji, Anglii i Walii oraz Szkocji (Zjednoczone Królestwo)). Po spadku w latach 2009–2010 nastąpił wyraźny wzrost w okresie 2010–2014, a następnie nieznaczny spadek o 0,9 % w 2015 r.

Dane dotyczące przypadków gwałtu pokazują ich wzrost o 47,0 % w latach 2008–2015 (z wyjątkiem Włoch i Szkocji (Zjednoczone Królestwo)). Na zaobserwowany wzrost liczby gwałtów w UE największy wpływ miały dane pochodzące z Anglii i Walii (Zjednoczone Królestwo) (+173 % w latach 2008–2015). Na mniejszą liczbę napaści na tle seksualnym w UE w dużym stopniu złożyły się niemieckie dane dla 2009 i 2010 r., które nie były porównywalne (zob. wykres 3).

Łączną liczbę przestępstw z użyciem przemocy seksualnej, gwałtów i napaści na tle seksualnym odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicach 8, 9 i 10 tablice zawierające szczegółowe dane.

Podział według płci

Na wykresie 4 przedstawiono odnotowane przez policję przestępstwa związane z przemocą seksualną pod względem płci ofiar, podejrzanych, oskarżonych i skazanych. Ofiarami przemocy seksualnej najczęściej padają kobiety(85,8 %), zaś podejrzanymi(96,5 %) i sprawcami(98,3 % skazanych osób) są głównie mężczyźni. Należy zauważyć, że więcej danych brakuje w odniesieniu do płci niż w odniesieniu do danych całkowitych.

Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego

Analiza przeprowadzona na potrzeby niniejszego artykułu obejmuje liczbę funkcjonariuszy policji, sędziów zawodowych i pracowników więziennictwa pracujących w zakładach karnych dla osób pełnoletnich, zaś dane odnoszą się do stanu na dzień 31 grudnia każdego roku.

Funkcjonariusze policji są definiowani jako pracownicy organów publicznych, których głównym obowiązkiem jest zapobieganie przestępczości, jej wykrywanie i ściganie oraz zatrzymywanie domniemanych sprawców. Definicja ta nie obejmuje pracowników pomocniczych, tj. sekretarek i urzędników. Sędziowie zawodowi są definiowani jako przedstawiciele zawodu prawniczego będący funkcjonariuszami publicznymi – pracujący zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze czasu pracy – którzy są zatrudniani i opłacani w celu wykonywania zawodu sędziego. Sędziowie są upoważnieni do rozpatrywania spraw cywilnych, karnych i innych, w tym spraw w sądach apelacyjnych, oraz do wydawania orzeczeń sądowych. Definicja ta nie obejmuje sędziów niezawodowych, tj. ławników. Liczba pracowników w zakładach karnych dla osób pełnoletnich odnosi się do osób zatrudnionych w zakładach karnych lub poprawczych i obejmuje personel kierowniczy, personel medyczny, strażników i innych pracowników zaangażowanych w prowadzenie zakładu karnego lub w zapewnianie wyżywienia w zakładzie.

Na wykresie 5 przedstawiono ostatnie zmiany w liczbie pracowników zatrudnionych na poszczególnych poziomach systemu sądownictwa karnego (policja, sądy i zakłady karne).

Całkowita liczba osób zatrudnionych w policji w UE-28 (z wyjątkiem Niemiec, Włoch, Irlandii i Łotwy) zmniejszyła się w latach 2010–2013, a w 2014 r. ponownie wzrosła. W 2015 r. nastąpił ponowny spadek liczby funkcjonariuszy policji o 1,2 %. W okresie 2008–2015 (z wyjątkiem Belgii, Bułgarii, Niemiec, Irlandii, Włoch, Luksemburga, Malty, Niderlandów, Anglii i Walii (Zjednoczone Królestwo) oraz Irlandii Północnej (Zjednoczone Królestwo)) liczba sędziów zawodowych rosła regularnie w UE-28, co przełożyło się na całkowity wzrost o 5,6 %. W przeciwieństwie do stopniowego wzrostu liczby sędziów zawodowych doszło do spadku całkowitej liczby pracowników zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich o 8,9 % w latach 2008–2015 w UE-28 (z wyjątkiem Belgii, Niemiec, Estonii, Grecji, Francji, Łotwy, Luksemburga, Niderlandów i Szwecji).

Łączną liczbę funkcjonariuszy policji w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 11 tablice zawierające szczegółowe dane, zaś tablice 14 i 17 przedstawiają łączną liczbę sędziów zawodowych i pracowników zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich.

Podział według płci

Odnotowano wyraźny brak równowagi pod względem płci pracowników zatrudnionych w unijnym systemie sądownictwa karnego (zob. wykres 6). W policji i służbach więziennych kobiety stanowiły mniejszość, zaś wśród sędziów zawodowych – większość.

W 2015 r. kobiety stanowiły 20,3 % funkcjonariuszy policji wUE-28 (dane dostępne dla wyłącznie 14 jurysdykcji). Odsetek kobiet zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich był nieco wyższy, ponieważ stanowiły one jedną czwartą wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładach karnych w UE-28 (dane dostępne dla wyłącznie 12 jurysdykcji); w latach 2008–2015 odsetek ten utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie. Z drugiej strony kobiety stanowiły większość wśród sędziów zawodowych, tj. stanowiły 62,1 % wszystkich sędziów w UE-28 (dane dostępne dla 16 jurysdykcji) w 2015 r.

Łączną liczbę mężczyzn i kobiet zatrudnionych w policji przedstawiono w tablicach 12 i 13 tablice zawierające szczegółowe dane, podczas gdy w tablicach 15 i 16 przedstawiono liczbę mężczyzn i kobiet sprawujących urząd sędziego, a w tablicach 18 i 19 – liczbę mężczyzn i kobiet zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich.

Liczba więźniów

Liczba więźniów odnosi się do instytucji znajdujących się pod nadzorem administracji więziennej, w których przebywają osoby pozbawione wolności. Do instytucji tych nie zalicza się ośrodków detencyjnych dla cudzoziemców, w przypadku których prowadzone jest postępowanie dotyczące ich statusu imigracyjnego lub którzy nie posiadają prawa do legalnego pobytu.

Łączna liczba więźniów w UE-28 (z wyjątkiem Belgii) rosła nieznacznie każdego roku w okresie 2008–2012, a następnie spadła o 3,6 % w 2013 r., o 3,5 % w 2014 r. oraz o 2,9 % w 2015 r. Liczba więźniów w 2015 r. była o 6,4 % niższa od liczby więźniów odnotowanej w 2008 r. (zob. wykres 7).

Liczba więźniów podsiadających obce obywatelstwo (w tym obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE) rosła w nieco szybszym tempie w latach 2009–2010 w UE-28 (z wyjątkiem Belgii, Niemiec, Estonii, Malty i Szwecji), jednak w 2011 r. zaczęła spadać. Do 2015 r. liczba takich więźniów wynosiła o 12,2 % mniej od poziomu odnotowanego w 2008 r.

W latach 2008–2015 nastąpił natomiast znaczny spadek liczby młodocianych[2] więźniów w UE-28 (z wyjątkiem Belgii, Niemiec i Hiszpanii). W dużym stopniu powodem tego były spadki odnotowane w Polsce i Zjednoczonym Królestwie. Liczba młodocianych więźniów zmniejszała się w analizowanym okresie co roku o co najmniej 4 %, w wyniku czego ogólny spadek w latach 2008–2015 wyniósł 47,6 %. Największy roczny spadek liczby młodocianych więźniów nastąpił w 2014 r. i wyniósł 14,3 %.

Łączną liczbę więźniów w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiono w tablicy 20 tablice zawierające szczegółowe dane, liczbę młodocianych przestępców – w tablicy 23, a liczbę więźniów według obywatelstwa (obywatele danego państwa i cudzoziemcy) – w tablicach 24 i 25.

Podział według płci

Mężczyźni stanowili zdecydowaną większość wśród więźniów w UE-28 (z wyjątkiem Belgii, Republiki Czeskiej, Danii, Estonii, Francji, Chorwacji, Austrii, Portugalii, Słowacji i Szwecji); odsetek ten wynosił 94 % w 2015 r. i od 2008 r. utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie.

Liczbę mężczyzn i kobiet przebywających w zakładach karnych przedstawiono w tablicach 21 i 22 tablice zawierające szczegółowe dane.

Źródła i dostępność danych

Dane przedstawione w niniejszym artykule zebrano w ramach wspólnej inicjatywy Eurostatu i Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC). Badanie dotyczące tendencji w zakresie przestępczości opracowane przez UNODC zostało uzupełnione o dodatkowe dane wymagane przez Eurostat. Podstawowe dane są przedstawiane przez organy krajowe, w tym policję, prokuratury, sądy i więzienia, oraz w większości przypadków przekazywane w formie zbiorczych danych liczbowych za dany rok kalendarzowy. Dane są podawane dla poszczególnych jurysdykcji, przy czym Zjednoczone Królestwo obejmuje trzy jurysdykcje: Anglię i Walię, Szkocję oraz Irlandię Północną. Dla oznaczenia danej jednostki geograficznej posługujemy się terminem skróconym „państwo”.

O ile to możliwe, państwa powinny stosować standardowe definicje w zgłaszanych danych dotyczących przestępczości i przekazywać szczegółowe informacje na temat rozbieżności. Rozbieżności takie często prowadzą do sytuacji, w której dane pochodzące z różnych państw – choć oznaczone jako dotyczące określonej kategorii – nie odnoszą się do identycznie zdefiniowanych kategorii. Dane z poszczególnych państw mogą być całkowicie dopuszczalne w krajowych statystykach, lecz być znacznie mniej odpowiednie do tworzenia zestawień międzynarodowych. Eurostat we współpracy z instytucjami UE i organami krajowymi nieustannie pracuje nad ulepszeniem porównywalności danych statystycznych dotyczących przestępstw. Wdrożenie międzynarodowej klasyfikacji przestępstw dla celów statystycznych stanowi kluczowy element tych prac.

Dane dotyczące przestępczości to oficjalne dane pozyskiwane z rejestrów administracyjnych. Z oczywistych względów dane statystyczne dotyczące przestępstw oparte na aktach policyjnych nie uwzględniają przestępstw niezgłoszonych na policję. Porównanie poziomów przestępczości w oparciu o te dane powinno uwzględniać wiele czynników, takich jak:

  • różne systemy prawne, ściganie przestępstw i sądownictwo karne;
  • odsetek zgłaszanych i rejestrowanych (przez policję) przestępstw;
  • różnice co do sposobu dokonywania pomiaru przestępczości (np. podczas dokonywania zgłoszenia na policji, podczas identyfikacji podejrzanych itd.).
  • różnice w liczeniu (co do zasad uwzględniania różnych przestępstw, ofiar itp.)
  • różnice w wykazie przestępstw uwzględnianych w poszczególnych krajowych kategoriach przestępstw.

Na dane dotyczące liczby więźniów również mogą wpływać różne czynniki, w tym:

  • liczba spraw rozpatrywanych przez sądy;
  • odsetek osób otrzymujących wyroki pozbawienia wolności;
  • długość wymierzanych kar pozbawienia wolności;
  • liczba osób aresztowanych tymczasowo;
  • data i okres roku przeprowadzenia badania, amnestie itd.

Niedostateczna wiedza na temat lokalnych danych i metod może prowadzić do nieprawidłowej interpretacji wyników porównywania danych statystycznych dotyczących przestępczości w różnych jurysdykcjach. Z tego powodu unikano bezpośrednich porównań między jurysdykcjami i zamiast tego w niniejszym artykule skupiono się na zmianach, jakie zaszły w analizowanym okresie. Tego rodzaju porównania opierają się na założeniu, że cechy krajowych systemów rejestracji itd. pozostają stosunkowo stabilne w określonym czasie. Jednakże pozorne zmiany w zakresie danych dotyczących przestępstw wynikają czasami częściowo z przyjętych metod lub definicji.

Przy analizie szeregów czasowych dla UE-28 przedstawiane dane są obliczane na podstawie wyłącznie tych jurysdykcji, dla których dostępne są dane z całego okresu (2008–2015). Dane liczbowe dla UE-28 nie zawsze uwzględniają dane dotyczące wszystkich państw, co wynika z braku danych dla jednego lub większej liczby lat/państw.

Ogólne wyniki dla UE-28 nie pokazują oczywiście zróżnicowania między państwami, w związku z czym dane krajowe przedstawiono w formie tablic do danego artykułu oraz w bazie danych. Ponadto szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych państw dostępne są w metadanych.

Aby określić zmiany, obliczono wskaźniki:

  • It = (Ct/C0) * 100 wartość wskaźnika dla roku t
  • Ct = wartość odnotowana dla roku t
  • C0 = wartość odnotowana w roku referencyjnym (tu: rok 2008).

Dane całkowite z rejestrów administracyjnych nie odznaczają się niepewnością statystyczną i stanowią badanie reprezentacyjne. W miarę możliwości należy jednak uzupełnić interpretację niskich wartości liczbowych, niskich odsetków i zmian krótkookresowych o dodatkowe informacje. Przykładowo: małe państwo może odnotować znaczną różnicę w liczbie zabójstw rok do roku, przy czym różnice te niekoniecznie odzwierciedlą zmiany tendencji w przestępczości.

Baza danych zawiera szczegółowe wyniki wspólnej inicjatywy Eurostatu-UNODC w zakresie gromadzenia danych w latach 2008–2015 wraz z powiązanymi metadanymi. Ponadto istnieją tablice obejmujące okres 1993–2007, które sporządzono dla niższej liczby przestępstw. Dostępne są dane za okres 1950–1993 dotyczące całkowitej liczby przestępstw odnotowanych przez policję w wybranych państwach. Jak wspomniano powyżej, zaleca się użytkownikom, aby podczas porównywania danych między państwami zapoznali się z plikami metadanych oraz źródłami krajowymi.

Kontekst

Przestępczość i wymiar sprawiedliwości to tematy powracające w debacie publicznej i znajdujące się w ciągłym zainteresowaniu mediów, polityków, organizacji i ogółu społeczeństwa. EUROSTAT zbiera i przedstawia dane dotyczące przestępczości i administracji wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Ogólnym celem jest skuteczne udostępnianie Wspólnocie Europejskiej istotnych dla polityki informacji i analiz. Eurostat został upoważniony na podstawie programu haskiego z 2004 r. do opracowywania porównywalnych danych statystycznych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Ponadto w program sztokholmski z 2010 r. podkreślono potrzebę opracowywania danych statystycznych dotyczących przestępczości. W strategicznych planach działania określono konkretne prace, zazwyczaj w okresach 5-letnich. Zob. linki w „Pozostałe informacje”.

Zobacz także

Więcej informacji z Eurostatu

Publikacje

Baza danych

Metodyka / Metadane

Dane źródłowe tablic i wykresów (MS Excel)

Pozostałe informacje

Linki zewnętrzne

Uwagi

  1. Podano dla poszczególnych jurysdykcji, przy czym Zjednoczone Królestwo obejmuje trzy jurysdykcje: Anglię i Walię, Szkocję oraz Irlandię Północną. Z tego powodu w przypadku statystyk kryminalnych wskaźnik UE-28 obejmuje 30 „państw” (termin skrócony oznaczający „jurysdykcje”).
  2. Zazwyczaj definiowanych jako osoby poniżej 18 roku życia.