Dane statystyczne dotyczące przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych

Dane pobrano z bazy w maju 2016 r. Najnowsze dane: Więcej informacji z Eurostatu, główne tablice i baza danych. Planowana aktualizacja artykułu: grudzień 2017 r. Angielska wersja językowa jest bardziej aktualna.
Wykres 1: Przestępstwa odnotowane przez policję według kategorii przestępstw, UE-28, 2008–2014
(2008 = 100)
źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 2: Zmiana roczna w przestępstwach odnotowanych przez policję według kategorii przestępstw, UE-28, 2014
(%)
źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 3: Przestępstwa seksualne odnotowane przez policję, UE-28, 2008–2014
(2008 = 100)
źródło: Eurostat (crim_off_cat)
Wykres 4: Przestępstwa seksualne odnotowane przez policję według kwalifikacji prawnej i płci, UE-28, 2014
(% wszystkich przestępstw)
źródło: Eurostat (crim_hom_soff)
Wykres 5: Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego, UE-28, 2008–2014
(2008 = 100)
źródło: Eurostat (crim_just_job)
Wykres 6: Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego według płci, UE-28, 2014
(% wszystkich pracowników)
źródło: Eurostat (crim_just_job)
Wykres 7: Liczba więźniów, UE-28, 2008–2014
(2008 = 100)
źródło: Eurostat (crim_pris_age) i (crim_pris_ctz)

Dane statystyczne przedstawione w niniejszym artykule podsumowują najnowsze zmiany dotyczące szeregu określonych kategorii przestępstw odnotowanych w Unii Europejskiej (UE). W niniejszym artykule przeanalizowano również zmiany w liczbie pracowników zatrudnionych na poszczególnych poziomach systemu sądownictwa karnego i liczbie więźniów.

Główne ustalenia statystyczne

Z najnowszych danych Eurostatu dotyczących statystyk na temat przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych wynika, że liczba odnotowywanych przez policję zabójstw i napaści stopniowo malała w całej UE-28 (dane dotyczące napaści dostępne dla 29 jurysdykcji i dane dotyczące zabójstw dostępne dla 28 z 30 jurysdykcji ogółem [1]) w latach 2008–2013, zaś liczba odnotowanych gwałtów (dane dostępne dla 29 jurysdykcji) wzrosła (zob. wykres 1). Liczba odnotowanych przez policję zabójstw w latach 2008–2014 spadła łącznie o 24 %, zaś liczba gwałtów w tym samym okresie wzrosła o 37 %. W przypadku napaści na tle seksualnym (dane dostępne dla 26 jurysdykcji) liczba przestępstw odnotowanych przez policję w 2014 r. w UE-28 była o 8 % wyższa niż w 2008 r., chociaż w latach 2008–2011 nastąpił spadek, a następnie wzrost od 2012 r.

W latach 2008–2014 liczba odnotowanych przez policję przypadkówkradzieży z włamaniem (dane dostępne dla 26 jurysdykcji, z wyjątkiem Estonii, Litwy, Łotwy i Włoch) i handlu narkotykami (dane dostępne dla 29 jurysdykcji, z wyjątkiem Irlandii) utrzymywała się w UE-28 na stosunkowo stabilnym poziomie, z tendencją spadkową w ostatnich latach. W przypadku kradzieży (dane dostępne dla 29 jurysdykcji, z wyjątkiem Łotwy) w latach 2008–2009 odnotowano spadek, następnie do 2014 r. liczba kradzieży utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie, zaś jeżeli chodzi o porwania (dane dostępne dla 27 jurysdykcji, z wyjątkiem Danii, Rumunii i Szwecji) w latach 2008–2009 odnotowano znaczący wzrost (głównie ze względu na rozwój sytuacji w Niemczech), po którym sytuacja się ustabilizowała. W odniesieniu do rozboju zmiany (we wszystkich 30 jurysdykcjach) były mniej oczywiste; po początkowym spadku w latach 2008–2009, nastąpił wzrost, który trwał do 2011 r., po czym w latach 2013–2014 odnotowano stosunkowo wysoki spadek.

Odnotowane przestępstwa inne niż przestępstwa na tle seksualnym

W odniesieniu do zabójstwa, napaści, rozboju, kradzieży, kradzieży z włamaniem i bezprawnych czynów związanych z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami liczba przestępstw odnotowanych przez policję w całej UE-28 w 2014 r. była niższa od liczby odnotowanej w 2008 r. (zob. tablice 1–7tablice zawierające szczegółowe dane). Powyższe dane niekoniecznie oznaczają jednak, że z roku na rok liczba poszczególnych przestępstw regularnie spadała, ponieważ zmiany w tym okresie były zróżnicowane, a w niektórych przypadkach ogólny spadek był stosunkowo niewielki. Ponadto w niektórych jurysdykcjach występowały różne odchylenia od wzorców zaobserwowanych w całej UE.

Zabójstwo

Zabójstwo definiuje się jako umyślne, bezprawne pozbawienie życia innego człowieka. Dane na temat zabójstwa obejmują również napaść z poważnym uszkodzeniem ciała prowadzącą do śmierci lub śmierć poniesioną w wyniku zamachu terrorystycznego. Wyklucza się z tej kategorii usiłowanie zabójstwa, nieumyślne spowodowanie śmierci, śmierć w wyniku interwencji organów ścigania, pozbawienie życia człowieka w obronie koniecznej i śmierć w wyniku konfliktu zbrojnego. Zawiadomienia na temat zabójstw są wnoszone dosyć systematycznie we wszystkich jurysdykcjach w UE, a definicje stosowane w poszczególnych państwach nie różnią się tak bardzo, jak w przypadku innych przestępstw.

Liczba zabójstw odnotowanych przez policję systematycznie spadała w latach 2008–2014 (zob. wykres 1). Łączna liczba zabójstw odnotowanych w całej UE-28 (dane dostępne dla 28 jurysdykcji) w 2014 r. wyniosła 4 379, tj. o około 23,6 % mniej niż liczba przestępstw odnotowanych w 2008 r. (5 729) i 3,9 % mniej niż w 2013 r. (4 556).

Liczbę zabójstw odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 1 tablice zawierające szczegółowe dane.

Napaść

Napaść jest to fizyczny atak na inną osobę, w wyniku którego dochodzi do poważnego uszkodzenia ciała; z kategorii tej wyłączone są przestępstwa seksualne / napaść na tle seksualnym, groźby oraz uderzenia dłonią/pięścią. Wykluczone są również przypadki napaści prowadzące do śmierci.

Podobnie jak w przypadku zabójstwa, w latach 2008–2013 nastąpił również spadek ogólnej liczby napaści odnotowanych przez policję w UE-28 (dane dostępne dla 29 jurysdykcji), jednak w 2014 r. nastąpił ponowny wzrost (zob. wykres 1). W porównaniu z 2008 r. w 2014 r. policja odnotowała o 33,8 % przypadków napaści mniej w UE-28.

Liczbę przypadków napaści odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 2 tablice zawierające szczegółowe dane.

Rozbój

Rozbój definiuje się do celów niniejszego artykułu jako kradzież z użyciem siły lub pod groźbą użycia siły. W miarę możliwości do kategorii tej zalicza się rozbój uliczny i kradzież z użyciem przemocy, wyklucza się jednak kradzież kieszonkową i wymuszenia.

W odniesieniu do rozbojów odnotowanych przez policję w latach 2008–2014 nie udało się ustalić jednoznacznego wzorca, przy czym w ostatnich latach dało się zauważyć pewne wahania. Po spadku w 2009 r. liczba zgłoszonych rozbojów w UE-28 (dane dostępne dla wszystkich 30 jurysdykcji) wzrosła w latach 2010–2011, a następnie w 2012 r. zaczęła spadać. W 2014 r. nastąpił spadek o 8,8 % w porównaniu z 2013 r. (zob. wykres 2).

Liczbę przypadków rozboju odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 3 tablice zawierające szczegółowe dane.

Porwanie

Porwanie definiuje się jako bezprawne pozbawienie wolności osoby lub osób wbrew ich woli (m.in. przy użyciu siły, gróźb, oszustwa lub zachęty) w celu uzyskania za ich uwolnienie nielegalnych korzyści lub innych korzyści majątkowych lub materialnych lub w celu zmuszenia kogoś do podjęcia lub zaniechania jakiegoś działania. Definicja ta nie obejmuje sporów dotyczących pieczy nad dzieckiem.

W latach 2009–2012 zaobserwowano tendencję spadkową w odniesieniu do liczby przypadków uprowadzenia odnotowanych przez policję w UE-28 (dane dostępne dla 27 jurysdykcji). W 2013 r. tendencja się jednak odwróciła i nastąpił wzrost o 4,8 %, który w 2014 r. osiągnął poziom 5,8 % (zob. wykres 2).

Liczbę przypadków porwania odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 4 tablice zawierające szczegółowe dane.

Kradzież

Kradzież definiuje się jako pozbawienie osoby lub organizacji jej własności, bez użycia siły, z zamiarem jej zatrzymania. Do celów niniejszego artykułu kradzież nie obejmuje kradzieży z włamaniem, włamania, rozboju i kradzieży pojazdu silnikowego.

Po stosunkowo wyraźnym spadku w 2009 r. (głównie spowodowanym znacznymi spadkami w Niemczech oraz Anglii i Walii i pomimo dużego wzrostu we Francji) poziom kradzieży odnotowanych przez policję utrzymywał się w latach 2009–2014 w całej UE-28 na stosunkowo stabilnym poziomie. Jeżeli chodzi o tendencje w poszczególnych jurysdykcjach, dwie trzecie (19 jurysdykcji) zgłosiło spadek liczby kradzieży w latach 2008–2014, zaś jedna trzecia (11 jurysdykcji) zgłosiła wzrost liczby kradzieży.

Liczbę przypadków kradzieży odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 5 tablice zawierające szczegółowe dane.

Kradzież z włamaniem

Kradzież z włamaniem oznacza uzyskanie nieuprawnionego dostępu do części budynku, lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości. Obejmuje użycie siły z zamiarem dokonania kradzieży mienia (włamanie), kradzież mienia z mieszkania, apartamentu lub innego budynku, fabryki, sklepu, biura lub obiektu wojskowego lub kradzież przy użyciu podrobionych kluczy. Definicja nie obejmuje jednak kradzieży z samochodu, kontenera, automatu sprzedającego, parkometru oraz z ogrodzonych łąk lub terenów.

Liczba kradzieży z włamaniem odnotowanych przez policję w UE-28 (dane dostępne dla 26 jurysdykcji) w latach 2008–2014 także utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie, z jedynie niewielkimi wahaniami. Jeżeli chodzi o najnowsze zmiany (zob. wykres 2), liczba kradzieży z włamaniem spadła w 2014 r. w UE-28 (dane dostępne dla 27 jurysdykcji) o 2,4 % .

Liczbę przypadków kradzieży z włamaniem odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 6 tablice zawierające szczegółowe dane.

Bezprawne czyny związane z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami

Do celów niniejszego artykułu bezprawne czyny związane z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami obejmują nielegalne posiadanie, uprawę, produkcję, dostarczanie, transport, przywóz, wywóz, finansowanie itd. operacji związanych z narkotykami, które nie służą wyłącznie na użytek własny.

Po wzroście w 2009 r. liczba odnotowanych przez policję przestępstw dotyczących bezprawnych czynów związanych z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami w UE-28 (wszystkie 30 jurysdykcji) obniżała się stopniowo w latach 2009–2013. Z najnowszych dostępnych danych wynika, że tendencja ta utrzymywała się w 2014 r., ponieważ liczba przestępstw pozostała niemal niezmieniona; w porównaniu z wcześniejszym rokiem nastąpił spadek o 0,3 % (zob. wykres 2).

Liczbę bezprawnych czynów związanych z kontrolowanymi narkotykami lub prekursorami odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 7 tablice zawierające szczegółowe dane.

Odnotowane przestępstwa z użyciem przemocy seksualnej

Liczba odnotowanych przez policję przestępstw z użyciem przemocy seksualnej obejmuje dane dotyczące gwałtów i innych napaści na tle seksualnym. Gwałt definiuje się jako obcowanie płciowe z inną osobą bez jej wyraźnej zgody, zaś napaść na tle seksualnym odnosi się do przemocy seksualnej, która nie jest równoznaczna z gwałtem. Do napaści na tle seksualnym zalicza się niechciane obcowanie płciowe, próbę doprowadzenia do obcowania płciowego lub kontaktowanie się lub komunikowanie, któremu towarzyszy okazywanie niepożądanego zainteresowania seksualnego, które nie jest równoznaczne z gwałtem. Do tej kategorii zalicza się także napaść na tle seksualnym z kontaktem fizycznym lub bez takiego kontaktu, w tym napaść na tle seksualnym po podaniu narkotyków, napaść na tle seksualnym popełnioną przeciwko małżonkowi bez jego zgody, napaść na tle seksualnym na osobę bezbronną, niepożądane obmacywanie lub dotykanie, molestowanie seksualne i groźby o charakterze seksualnym.

W latach 2008–2014 łączna liczba przestępstw seksualnych odnotowanych przez policję wzrosła w UE-28 (dane dostępne dla 25 jurysdykcji) o 16,6 %. Po spadku liczby przestępstw odnotowanych przez policję w 2009 r. w latach 2010–2012 częstotliwość występowania odnotowywanych przez policję przestępstw z użyciem przemocy seksualnej w UE-28 wzrastała nieznacznie co roku (jednak wciąż utrzymywała się poniżej poziomu z 2008 r.), zaś w latach 2013–2014 nastąpił gwałtowny wzrost tej częstotliwości. Na przykład w 2014 r. (dane dostępne dla 28 jurysdykcji, zob. wykres 2) liczba odnotowanych przez policję przestępstw z użyciem przemocy seksualnej w UE-28 wzrosła o 12,2 %. Ogólny wzrost liczby odnotowanych przez policję przestępstw z użyciem przemocy seksualnej w ostatnich latach jest przede wszystkim spowodowany wzrostem liczby przestępstw zgłaszanych w Zjednoczonym Królestwie.

W UE-28 (dane dostępne dla 29 jurysdykcji) liczba gwałtów odnotowanych przez policję wzrastała w stosunkowo szybkim tempie w latach 2008–2014, osiągając do końca tego okresu poziom o 36,9 % wyższy (zob. wykres 3). Z kolei liczba odnotowanych przez policję napaści na tle seksualnym w całej UE-28 (dane dostępne dla 26 jurysdykcji) zmniejszyła się gwałtownie w 2009 r. (głównie ze względu na jej zmniejszenie się w Niemczech), po czym nastąpił nieznaczny spadek w latach 2010–2011. Odwrotną tendencję odnotowano w 2012 r., gdy nastąpił niewielki wzrost liczby napaści na tle seksualnym. W 2013 r. liczba napaści na tle seksualnym w UE-28 wyraźniej wzrosła (5,7 %), po czym nastąpił znaczący wzrost (o 9,2 %) w 2014 r.

Łączną liczbę przestępstw z użyciem przemocy seksualnej, gwałtów i napaści na tle seksualnym odnotowanych przez policję w poszczególnych jurysdykcjach przedstawiają tablice 8, 9 i 10 tablice zawierające szczegółowe dane.

Podział według płci

Na wykresie 4 przedstawiono znaczne różnice między odnotowanymi przez policję przestępstwami związanymi z przemocą seksualną pod względem płci ofiar, podejrzanych, oskarżonych i skazanych. Należy zauważyć, że istnieje stosunkowo duża liczba jurysdykcji, dla których nie są dostępne dane obejmujące analizę według płci, z uwzględnieniem jurysdykcji w kilku większych państwach członkowskich UE. Ofiarami przemocy seksualnej są najczęściej kobiety, zaś podejrzanymi i sprawcami są głównie mężczyźni.

Personel zatrudniony w systemie sądownictwa karnego

W systemie sądownictwa karnego wyróżnia się szereg różnych zawodów. Analiza przeprowadzona na potrzeby niniejszego artykułu obejmuje liczbę funkcjonariuszy policji, sędziów zawodowych i pracowników więziennictwa pracujących w zakładach karnych dla osób pełnoletnich, zaś dane odnoszą się do stanu na dzień 31 grudnia każdego roku.

Funkcjonariusze policji są definiowani jako pracownicy organów publicznych, których głównym obowiązkiem jest zapobieganie przestępczości, jej wykrywanie i ściganie oraz zatrzymywanie domniemanych sprawców. Definicja ta nie obejmuje pracowników pomocniczych, tj. sekretarek i urzędników. Sędziowie zawodowi są definiowani jako przedstawiciele zawodu prawniczego będący funkcjonariuszami publicznymi – pracujący zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze czasu pracy – którzy są zatrudniani i opłacani w celu wykonywania zawodu sędziego. Sędziowie są upoważnieni do rozpatrywania spraw cywilnych, karnych i innych, w tym spraw w sądach apelacyjnych, oraz do wydawania orzeczeń sądowych. Definicja ta nie obejmuje sędziów niezawodowych, tj. ławników. Liczba pracowników w zakładach karnych dla osób pełnoletnich odpowiada liczbie osób zatrudnionych w zakładach karnych lub poprawczych. Liczba ta obejmuje personel kierowniczy, personel medyczny, strażników i innych pracowników zaangażowanych w prowadzenie zakładu karnego lub w zapewnianie wyżywienia w zakładzie.

Na wykresie 5 przedstawiono ostatnie zmiany w liczbie pracowników zatrudnionych na poszczególnych poziomach systemu sądownictwa karnego (policja, sądy i zakłady karne).

Całkowita liczba funkcjonariuszy policji w UE-28 (spójne dane dostępne dla 23 jurysdykcji) zmalała w latach 2009–2013 i nieznacznie wzrosła w 2014 r. W całej UE-28 (20 jurysdykcji) liczba sędziów zawodowych zwiększała się w latach 2008–2013 co roku i spadła tylko nieznacznie w 2014 r.: ogólny wzrost liczby sędziów w latach 2008–2014 wyniósł 4,6 %. W odróżnieniu od stopniowego wzrostu liczby sędziów zawodowych na wykresie 5 przedstawiono również ogólny spadek liczby pracowników zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich. Ogólnie w odniesieniu do liczby pracowników zatrudnionych w zakładach karnych w latach 2008–2014 w UE-28 (dane dostępne dla 21 jurysdykcji) odnotowano spadek o 7,0 %.

Łączną liczbę funkcjonariuszy policji w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 11 tablice zawierające szczegółowe dane, zaś tablice 14 i 17 przedstawiają łączną liczbę sędziów zawodowych i pracowników zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich.

Podział według płci

Odnotowano wyraźny brak równowagi pod względem płci pracowników zatrudnionych w unijnym systemie sądownictwa karnego (zob. wykres 6), ponieważ w policji i służbach więziennych kobiety stanowiły mniejszość, zaś wśród sędziów zawodowych – większość.

W 2014 r. kobiety stanowiły 17,7 % funkcjonariuszy policji w UE-28 (dane dostępne dla 23 jurysdykcji). Odsetek kobiet zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich był nieco wyższy, ponieważ stanowiły one jedną czwartą wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładach karnych w całej UE-28 (dane dostępne dla 19 jurysdykcji); w latach 2008–2014 odsetek ten utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie. Z drugiej strony kobiety stanowiły większość wśród sędziów zawodowych, tj. stanowiły 58,1 % wszystkich sędziów w UE-28 (dane dostępne dla 23 jurysdykcji) w 2014 r.

Łączną liczbę mężczyzn i kobiet zatrudnionych w policji przedstawiają tablice 12 i 13 tablice zawierające szczegółowe dane, podczas gdy tablice 15 i 16 przedstawiają liczbę mężczyzn i kobiet sprawujących urząd sędziego, a tablice 18 i 19 – liczbę mężczyzn i kobiet zatrudnionych w zakładach karnych dla osób pełnoletnich.

Liczba więźniów

Dane zebrane na temat zakładów karnych dotyczą wszystkich instytucji znajdujących się pod nadzorem administracji więziennej, w których przebywają osoby pozbawione wolności. Do instytucji tych nie zalicza się ośrodków detencyjnych dla cudzoziemców, w przypadku których prowadzone jest postępowanie dotyczące ich statusu imigracyjnego lub którzy nie posiadają prawa do legalnego pobytu.

Łączna liczba więźniów w UE-28 (dane dostępne dla 27 jurysdykcji) w latach 2008–2011 zwiększała się stopniowo co roku, po czym w 2012 r. ustabilizowała się, a następnie spadła o 3,6 % w 2013 r. i o 3,5 % w 2014 r.; w rezultacie liczba więźniów w 2014 r. była o 3,5 % niższa od liczby więźniów odnotowanej w 2008 r. (zob. wykres 7).

Liczba więźniów w UE-28 (23 jurysdykcje) posiadających obce obywatelstwo (uwaga: możliwe pochodzenie z innego państwa członkowskiego UE) rosła w nieco szybszym tempie w latach 2009–2010, jednak już w 2011 r. zaczęła spadać. Do 2014 r. liczba takich więźniów wynosiła o 8,6 % mniej od poziomu odnotowanego w 2008 r.

W latach 2008–2014 nastąpił natomiast znaczny spadek liczby młodocianych więźniów w UE-28 (dane dostępne dla 25 jurysdykcji). Liczba młodocianych więźniów zmniejszała się w analizowanym okresie co roku o co najmniej 4 %, w wyniku czego ogólny spadek wyniósł w latach 2008–2014 41,9 %. Największy spadek liczby młodocianych więźniów odnotowano w 2014 r., mianowicie o 14,2 %.

Łączną liczbę więźniów w poszczególnych jurysdykcjach przedstawia tablica 20 tablice zawierające szczegółowe dane, liczbę młodocianych przestępców – tablica 23, a liczbę więźniów według obywatelstwa (obywatele danego państwa i cudzoziemcy) – tablice 24 i 25.

Podział według płci

Mężczyźni stanowią zdecydowaną większość wśród więźniów w UE-28 (dane dostępne dla 26 jurysdykcji, z wyjątkiem Belgii, Estonii, Cypru i Luksemburga); pełnoletni więźniowie płci męskiej stanowili 95 % wszystkich pełnoletnich więźniów w 2014 r. (odsetek ten utrzymał się na stosunkowo stabilnym poziomie od 2008 r.).

Liczbę mężczyzn i kobiet przebywających w zakładach karnych przedstawiają tablice 21 i 22 tablice zawierające szczegółowe dane.

Źródła i dostępność danych

Dane przedstawione w niniejszym artykule zebrano w ramach pierwszej wspólnej inicjatywy Eurostatu–Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) w zakresie gromadzenia danych statystycznych na temat przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, która została przeprowadzona przy użyciu badania dotyczącego tendencji w zakresie przestępczości opracowanego przez UNODC i dodatkowych danych wymaganych przez Eurostat. Więcej informacji na temat dodatkowych danych i analizy można znaleźć pod adresem .

Państwa zostały poproszone o przestrzeganie standardowych definicji podczas gromadzenia danych i przekazywanie szczegółowych informacji na temat wszelkich rozbieżności.

Dane dotyczące Zjednoczonego Królestwa są podawane osobno (dla Anglii i Walii, Szkocji i Irlandii Północnej) ze względu na istnienie trzech odrębnych jurysdykcji.

Dane są pozyskiwane z rejestrów administracyjnych. Bezpośrednie porównanie poziomów przestępczości opartych na wartościach bezwzględnych zależy jednak od wielu czynników, takich jak:

  • różne systemy prawne i sądownictwa karnego;
  • odsetek zgłaszanych i rejestrowanych przestępstw (przez policję);
  • różnice co do chwili dokonywania pomiaru przestępczości (np. podczas dokonywania zgłoszenia na policji, podczas identyfikacji podejrzanych itd.);
  • różnice co do zasad uwzględniania zbiegu przestępstw;
  • różnice w wykazie przestępstw uwzględnianych w danych dotyczących całkowitej liczby przestępstw.

Należy pamiętać, że oficjalne dane statystyczne dotyczące odnotowanych przestępstw nie uwzględniają przestępstw, które nie zostały zgłoszone na policję.

Na dane dotyczące liczby więźniów również mogą wpływać różne czynniki, w tym:

  • liczba spraw rozpatrywanych przez sądy;
  • odsetek osób otrzymujących wyroki pozbawienia wolności;
  • długość wymierzanych kar pozbawienia wolności;
  • liczba osób aresztowanych tymczasowo;
  • data przeprowadzenia badania, zwłaszcza w przypadku amnestii.

Z powyższych względów porównywanie danych statystycznych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych nastręcza trudności i może wprowadzać w błąd. Z tego powodu unikano bezpośrednich porównań między jurysdykcjami i zamiast tego w niniejszym artykule skupiono się na zmianach, jakie zaszły w analizowanym okresie. Tego rodzaju porównania w określonym czasie uznaje się za bardziej wiarygodne, przy założeniu, że cechy systemu rejestracji w określonym czasie w danym państwie pozostają stosunkowo stabilne. Istnieje jednak wiele wyjątków i z czasem zmieniają się metody, co powoduje przerwy w szeregu czasowym.

Przy analizie szeregów czasowych dla UE-28 przedstawiane dane są systematycznie obliczane na podstawie tych jurysdykcji, dla których dostępne są dane z całego rozpatrywanego okresu (2008–2014). Należy podkreślić, że przedstawione liczby nie zawsze odzwierciedlają odnotowaną przestępczość we wszystkich 30 jurysdykcjach ze względu na brakujące dane z jednego roku referencyjnego lub kilku lat referencyjnych; brakujące informacje są systematycznie opatrywane przypisami, a także pojawiają się do nich odesłania w analizie pomocniczej.

Wyniki dotyczące UE-28 mogą jednak przesłaniać różnice w poszczególnych jurysdykcjach. W tym celu dane dotyczące poszczególnych jurysdykcji przedstawia się w formie tablic zawierających szczegółowe dane. Ponadto szczegółowe informacje na temat danych dotyczących poszczególnych jurysdykcji są dostępne w metadanych referencyjnych pod adresem.

Aby określić zmiany zachodzące w określonym czasie, obliczono wskaźniki, wykorzystując rok 2008 jako rok referencyjny:

  • wskaźnik Ii = wartość wskaźnika dla roku i = (Ci/Cwartość referencyjna) * 100
  • Ci = wartość odnotowana dla roku i
  • Cwartość referencyjna = wartość odnotowana w roku referencyjnym.


Należy także zachować ostrożność przy analizie niskich wartości liczbowych. Na przykład liczba zabójstw może się znacząco różnić w poszczególnych latach, zwłaszcza w państwach o stosunkowo niewielkiej liczbie mieszkańców.

Dzięki stronie internetowej Eurostatu użytkownicy mają dostęp do szczegółowych wyników wspólnej inicjatywy Eurostatu-UNODC w zakresie gromadzenia danych z 2008 r. oraz do powiązanych metadanych. Ponadto istnieją tablice ze starszymi danymi sięgającymi roku 2007: dane łączne dotyczące przestępstw odnotowanych przez policję są dostępne od 1950 r., dane dotyczące konkretnych przestępstw i liczby funkcjonariuszy policji są dostępne od 1993 r., zaś informacje na temat liczby więźniów – od 1987 r.

Jak wspomniano powyżej, porównywanie danych między państwami jest trudne, dlatego zaleca się użytkownikom, aby zapoznali się z plikami metadanych podczas przeprowadzania jakiejkolwiek dalszej analizy.

Kontekst

Eurostat został upoważniony na podstawie „Programu haskiego: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej” z 2004 r. do opracowywania porównywalnych danych statystycznych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, zaś w komunikacie Komisji Europejskiej „Statystyki dotyczące przestępczości UE: plan działania w zakresie statystyk na lata 2011–2015” (COM(2011) 713 final) zdefiniowano szereg środków umożliwiających realizację tego celu.

Zobacz także

Więcej informacji z Eurostatu

Publikacje

Baza danych

Metodyka / Metadane

Dane źródłowe tablic i wykresów (MS Excel)

Pozostałe informacje

Linki zewnętrzne

Uwagi

  1. . W każdym państwie członkowskim UE-28 jest jedna jurysdykcja, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa, w którym są trzy jurysdykcje: Anglii i Walii; Szkocji; Irlandii Północnej. W sumie w UE-28 istnieje 30 jurysdykcji.