Διαδρομή πλοήγησης

Πρόσθετα εργαλεία

  • Εκτυπώσιμη μορφή
  • Σμίκρυνση κειμένου
  • Μεγέθυνση κειμένου

Ακολουθήστε μας

Facebook

Πώς θα σώσουμε τις θάλασσές μας

Υπεραλίευση σημαίνει ότι σχεδόν τα μισά ευρωπαϊκά αποθέματα βρίσκονται πλέον κάτω από τα ασφαλή όρια και, εάν συνεχίσουμε να αλιεύουμε με τον ίδιο ρυθμό, τα αλιευτικά αποθέματα ανά τον κόσμο ενδέχεται να καταρρεύσουν μέχρι το 2050.

Η αλιεία αφαιρεί από τις θάλασσες όχι μόνο τα είδη στα οποία στοχεύει, αλλά και άλλους οργανισμούς που πιάνονται στα δίχτυα (παρεμπίπτοντα αλιεύματα). Ορισμένες αλιευτικές μέθοδοι απειλούν είδη της άγριας πανίδας, όπως δελφίνια, θαλάσσιες χελώνες και πουλιά, τα οποία εγκλωβίζονται σε δίχτυα και σχοινιά.
Η αλίευση με τράτες βυθού μπορεί να προκαλέσει εκτενείς ζημίες στον πυθμένα της θάλασσας, ιδίως λόγω της αλλαγής των ζωικών κοινοτήτων που ζουν εκεί.

Εάν θέλουμε ο αλιευτικός μας κλάδος να γίνει βιώσιμος, πρέπει να υπολογίζουμε με ακρίβεια και να διαχειριζόμαστε σωστά τα αλιευτικά μας αποθέματα.
Λόγω των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων το περιβάλλον έχει επιβαρυνθεί από ένα ευρύ φάσμα μολυσματικών παραγόντων και ουσιών εμπλουτισμού του εδάφους.

Μολυσματικοί παράγοντες όπως ο υδράργυρος εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα και εντοπίζονται στα ψάρια και τα θαλασσινά που καταναλώνουμε, με προφανείς κινδύνους για την υγεία μας. Ουσίες εμπλουτισμού του εδάφους όπως τα νιτρικά μπορούν επίσης να προκαλούν ταχεία ανάπτυξη των φυκών. Όταν τα φύκη αποσυντίθενται, χρησιμοποιούν το οξυγόνο που υπάρχει στο νερό προκαλώντας τον θάνατο πολλών άλλων ειδών.

Τα θαλάσσια απορρίμματα ή "σούπα πλαστικού", όπως αποκαλούνται, συνιστούν απειλή για την άγρια πανίδα, καθώς τα θαλασσοπούλια συχνά μπερδεύουν κομμάτια απορριμμάτων με την τροφή. Μπορούν επίσης να παγιδεύουν θαλάσσιους οργανισμούς, όπως οι θαλάσσιες χελώνες που παγιδεύονται σε απολεσθέντα αλιευτικά εργαλεία.

Μη αυτόχθονα είδη είναι αυτά που δεν ζουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή, αλλά έχουν βρεθεί εκεί τυχαία (μεταφερόμενα μέσω του υδάτινου έρματος των πλοίων, για παράδειγμα) ή έχουν εισαχθεί σκόπιμα. Ορισμένα από αυτά πολλαπλασιάζονται και γίνονται "χωροκατακτητικά" εξοστρακίζοντας τα αυτόχθονα είδη.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μέδουσα Mnemiopsis leidyi. Το σαρκοφάγο αυτό ζώο εισήχθη στη Μαύρη Θάλασσα το 1982 και έκτοτε έχει πολλαπλασιαστεί σε τεράστιο βαθμό. Τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και γόνους ψαριών και είναι κύριος θηρευτής στο τέλος της τροφικής αλυσίδας.

Καθώς το κλίμα της Ευρώπης υπερθερμαίνεται, διάφορα τροπικά είδη θα επιβιώνουν πλέον ευκολότερα εδώ, δημιουργώντας νέες απειλές για τις θάλασσές μας.