O co chodzi?

W Unii Europejskiej obowiązują 24 języki urzędowe, które są jednocześnie językami roboczymi. Są to następujące języki:

bułgarski            

francuski

maltański            

chorwacki

niemiecki            

polski

czeski

grecki

portugalski

duński

węgierski

rumuński

niderlandzki

irlandzki

słowacki

angielski

włoski

słoweński

estoński

łotewski

hiszpański

fiński

litewski

szwedzki

Pierwszymi językami uznanymi za robocze języki urzędowe Wspólnoty Europejskiej były: niderlandzki, francuski, niemiecki i włoski.

Od tamtej pory liczba języków urzędowych i roboczych rosła w miarę, jak do UE przystępowały kolejne państwa. Języków urzędowych jest jednak mniej niż państw członkowskich, bowiem niektóre z nich posługują się tym samym językiem.

Z kolei niektóre języki regionalne, takie jak kataloński czy walijski, zyskały status języków współurzędowych Unii Europejskiej. Urzędowe używanie takich języków może być dopuszczone na podstawie porozumienia administracyjnego zawartego między Radą a danym państwem członkowskim.

Dlaczego jest to potrzebne?

Komisja Europejska prowadzi politykę, zgodnie z którą wszyscy obywatele UE mają prawo dostępu do wszystkich dokumentów UE w języku urzędowym swojego kraju i powinni mieć możliwość prowadzenia korespondencji z Komisją w języku ojczystym.

Uczestnicy spotkań na wysokim szczeblu odbywających się między państwami członkowskimi mogą zabierać głos w swoim języku. 

Co robi Komisja?

Komisja Europejska posiada jedną z największych służb tłumaczeniowych na świecie: na stałe zatrudnia około 1 750 lingwistów i 600 pracowników pomocniczych. Ponadto zatrudnia na pełnym etacie 600 tłumaczy ustnych i korzysta z usług 3 tys. tłumaczy zewnętrznych.

Aby zmniejszyć koszty ponoszone przez podatników, Komisja Europejska nie udostępnia wszystkich stron we wszystkich językach, lecz uzależnia to od rzeczywistych potrzeb. Ta polityka językowa będzie jak najbardziej spójnie stosowana w odniesieniu do nowych treści zamieszczanych na naszych stronach. Decyzja w sprawie ilości wymaganych wersji językowych jest podejmowana w oparciu o dowody i potrzeby użytkowników.