Ścieżka nawigacji

Polityki sektorowe UE

W ciągu ostatnich dziesięcioleci potrzeba ustanowienia jednakowych warunków i wspólnych zasad gry dla sektorów rynkowych, w tym zasad interwencji państwowych, stała się bardziej oczywista. Jest to spowodowane zintensyfikowanym międzynarodowym podziałem pracy oraz tym, że niemal wszystkie rynki towarów i usług mają obecnie wymiar międzynarodowy lub mają pewnego rodzaju międzynarodowe wpływy. W Europie zasady i warunki ustala UE.

Unia Europejska wdraża polityki we wszystkich sektorach gospodarki. Niektóre z tych polityk (wspólna polityka rolna, polityka konkurencji) sięgają czasów ustanowienia Wspólnoty Europejskiej. W innych obszarach, takich jak polityka w dziedzinie środowiska lub polityka spójności, rola Wspólnoty Europejskiej z czasem rozwijała się, w miarę jak stały się bardziej jasne korzyści płynące ze ściślejszej współpracy i koordynacji między państwami członkowskimi, rozprzestrzeniające się międzynarodowe wpływy – bardziej widoczne oraz zwiększały się różnice w poziomach życia między poszczególnymi krajami w wyniku kolejnych rund rozszerzenia UE. W innych dziedzinach, takich jak energetyka, większość odpowiedzialności spoczywała na państwach członkowskich i dopiero w 2007 r. Rada Europejska przyjęła „politykę energetyczną dla Europy".

Rola DG ECFIN

We wszystkich tych obszarach sektorowych DG ECFIN wspiera rozwój polityk, które są efektywne kosztowo – co oznacza, że osiągają one swoje cele przy mniejszym koszcie dla społeczeństwa, przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego rozwoju i pobudzaniu wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.

W tym celu dostarczamy analiz gospodarczych, które mają pomóc w opracowaniu polityk i zachęcamy inne dyrekcje generalne do poszukiwania rozwiązań, które przyniosą zamierzone wyniki poprzez poprawę sposobu działania rynków, zamiast stawiania niepotrzebnych przeszkód na ich drodze.

Oznacza to, że z reguły preferujemy rozwiązania, które - na przykład - wyznaczają określone kary za szkodliwe działania, takie jak zanieczyszczanie, i pozostawiają poszczególnym podmiotom gospodarczym decyzję co do stosownej zmiany swojego zachowania, zamiast ingerujących środków, które narzucają określone techniki produkcji lub bezpośrednio regulują rodzaj towarów, które mogą być produkowane. Bowiem dowiedziono, że te elastyczniejsze, dające wolną rękę instrumenty polityki przynoszą takie same lub lepsze wyniki niż metody o bardziej ingerującym charakterze.

Inne narzędzia

  • Wersja do druku 
  • Zmniejsz tekst 
  • Powiększ tekst