Kruimelpad

De euro in de wereld

De euro is niet alleen de munt van de eurozone, maar is ook op het internationale toneel aanwezig. Landen, organisaties en particulieren moeten een munt kiezen om hun vermogen in op te slaan, te beschermen en uit te wisselen. Op wereldschaal kunnen daarvoor bij uitstek internationale munten, zoals de euro, worden gebruikt. Sinds de invoering van de euro in 1999 heeft de euro daarbij een stevige plaats veroverd. Alleen de Amerikaanse dollar wordt nog vaker gebruikt.

In de eurozone is de gemeenschappelijke munt, de euro, het betaalmiddel dat regeringen, bedrijven en particulieren gebruiken voor hun goederen en diensten. De munt kan ook worden gebruikt om rijkdom op te slaan en te vergaren, in de vorm van spaartegoeden en beleggingen. Dankzij de omvang, stabiliteit en kracht van de economie in de eurozone – na de Verenigde Staten de grootste muntzone ter wereld - wordt de euro ook steeds vaker buiten de grenzen van dat gebied gebruikt.

Overheden en particulieren in derde landen gebruiken de munt voor allerlei doeleinden, bijvoorbeeld in de handel en als financiële reserve. Darom is de euro ondertussen de op een na belangrijkste internationale munteenheid geworden (na de dollar).

Het wijdverbreide gebruik van de euro in de internationale financiële en monetaire wereld laat zien hoe belangrijk de munt is geworden:

  • The euro is increasingly used to issue government and corporate debt worldwide. At the end of 2006, the share of the euro in international debt markets was around one-third, while the US dollar accounted for 44%.
  • Steeds vaker wordt de euro gebruikt voor leningen van regeringen en bedrijven over de hele wereld. Eind 2006 was de euro goed voor een derde van de internationale debetmarkt, terwijl 44% werd uitgeschreven in Amerikaanse dollars.
  • Op buitenlandse valutamarkten is de euro de op één na meest verhandelde munt; iedere dag goed voor zo'n 40% van de transacties.
  • De euro wordt op grote schaal gebruikt voor facturen en betalingen in de internationale handel, niet alleen tussen landen in de eurozone en derde landen, maar ook, zij het in mindere mate, tussen derde landen onderling.
  • Naast de dollar wordt de euro vaak gebruikt als munt voor de aanleg van deviezenreserves met het oog op eventuele monetaire crises. Eind 2006 bestond meer dan een kwart van die reserves over de hele wereld uit euro's. in 1999 was dat nog maar 18%. Die toename is vooral zichtbaar in de ontwikkelingslanden: van 18% in 1999 tot ongeveer 30% in 2006.
  • Verscheidene landen hebben hun eigen munt gekoppeld aan de euro, die dient als anker- of referentievaluta.


Door de status van de euro als internationale munt en de omvang en het economisch gewicht van de eurozone zien vooraanstaande internationale economische organisaties zoals het IMF en de G8 de eurozone steeds meer als een eenheid. Dit geeft de EU een krachtiger stem in de wereld.

Om van die sterkere positie te profiteren en daadwerkelijk bij te dragen tot de internationale financiële stabiliteit, spreekt de eurozone in belangrijke economische fora dan ook steeds vaker met één stem. Dit vergt heel wat coördinatie tussen de landen van die eurozone, de Europese Centrale Bank en de Europese Commissie tijdens internationale economische bijeenkomsten.

Sommige derde landen en gebieden zijn zelfs nog nauwer verbonden met de euro. Het stabiele monetaire systeem achter de euro maakt de munt voor hen immers aantrekkelijk als ankervaluta, vooral als er sprake is van institutionele betrekkingen met de EU, zoals preferentiële handelsovereenkomsten. Door de nationale munt te koppelen aan de euro geven die landen hun eigen economieën meer stabiliteit en zekerheid.

Verder wordt de euro op grote schaal gebruikt in derde landen en regio's die grenzen aan de eurozone, bijvoorbeeld in Zuid-Oost-Europa, terwijl andere landen – Andorra, Monaco, San Marino en Vaticaanstad – de euro gebruiken als officiële munt. Zij hebben daarvoor een bijzondere regeling getroffen met de EU en mogen zelfs hun eigen euromunten slaan, zij het in beperkte hoeveelheden.