Ścieżka nawigacji

Print versionDecrease textIncrease textSubscribe to our RSS Feed
DG Interpretation Conference Video Portal
DG Interpretation Conference Streaming Portal
EU careersTREATY of Lisboneurope directItalian Presidency 2014
DG Interpretation

Krótka historia

Od samego początku rozwoju Unii Europejskiej (wcześniej Wspólnoty Europejskiej), Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Ustnych - wcześniej znana pod nazwą Wspólnej Służby ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji (SCIC) - dotrzymywała kroku kolejnym rozszerzeniom.

2005: Komisja Europejska zatwierdza pierwszą kompleksową strategię ramową w sprawie wielojęzyczności, obejmującą aspekty związane z nauką języków obcych, wielojęzyczną gospodarką oraz językami używanymi w kontaktach ze społeczeństwem oraz w instytucjach UE. Od 2007 r. język irlandzki stanie się językiem urzędowym (z pewnymi wyjątkami). Rada Unii Europejskiej uznaje inne regionalne języki urzędowe. Państwa członkowskie w ograniczonym stopniu mogą ponosić koszty tłumaczeń pisemnych i ustnych na te języki w instytucjach UE. Hiszpania składa wniosek, aby w niektórych przypadkach możliwe było tłumaczenie ustne z baskijskiego, galicyjskiego i języków używanych w regionie Katalonii, Walencji i na Balearach.

2004: 1 maja wraz z rozszerzeniem o dziesięć nowych państw, do języków urzędowych dochodzi dziewięć nowych języków: czeski, estoński, łotewski, litewski, węgierski, maltański, polski, słowacki i słoweński. Spotkania odbywają się w 20 językach. Komisja Europejska postanawia poprawić możliwości organizacji konferencji oraz możliwości techniczne DG ds. Tłumaczeń Ustnych i tworzy Dyrekcję D - SCIC Konferencje.Rada Unii Europejskiej wprowadza system tłumaczenia ustnego „na żądanie”, w przypadku wielu spotkań grup roboczych. „Wielojęzyczność" po raz pierwszy wchodzi w skład zakresu obowiązków komisarza Jana Figela.

2003: W październiku Komisja Europejska zatwierdza reorganizację i umacnia zarządzanie Wspólnej Służby ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji (SCIC) oraz tworzy Dyrekcję Generalną ds. Tłumaczeń Ustnych. Wewnętrznie stosowany skrót SCIC zostaje zachowany. Powstają działy tłumaczeń ustnych dla nowych języków.

2002: Zakończenie prac nad strategią na rzecz SCIC i rozszerzenia. Komisja Europejska zatwierdza komunikat wiceprzewodniczącego Komisji Neila Kinnocka w sprawie tłumaczenia konferencyjnego i rozszerzenia „Strategia na rzecz Wspólnej Służby ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji przed rokiem 2004".

2000: Powstają nowe działy mające wspierać przygotowania do rozszerzenia oraz wykorzystanie nowych technologii w tłumaczeniu konferencyjnym. Rozpoczęcie programu przeprowadzania co najmniej raz w roku testów akredytacyjnych dla tłumaczy zewnętrznych w państwach kandydujących. Wzmocnienie współpracy z uniwersytetami oraz wsparcia metodycznego.

1998: SCIC przygotowuje się do rozszerzenia poprzez szkolenie tłumaczy do pracy w nowych językach oraz współpracę z uniwersytetami w państwach członkowskich i kandydujących.

1997: Zaprzestanie wewnętrznych szkoleń tłumaczy zgodnie z zasadą pomocniczości oraz po to, aby SCIC mogła skoncentrować się na swym głównym zadaniu, czyli tłumaczeniu ustnym. SCIC rozpoczyna szereg dorocznych konferencji skupiających wszystkie strony zainteresowane tłumaczeniem ustnym: władze krajowe, uniwersytety i szkoły tłumaczy. Tłumacze SCIC rozpoczynają tłumaczyć wielojęzyczne czaty internetowe komisarzy.

1995: Do UE przystępują Austria, Finlandia i Szwecja. Fiński i szwedzki stają się nowymi językami urzędowymi Unii, których liczba wzrasta do 11.

1986: Do UE przystępują Hiszpania i Portugalia. Liczba języków urzędowych wzrasta do 9: angielski, duński, francuski, grecki, hiszpański, niemiecki, niderlandzki, portugalski włoski.

1981: Przystąpienie Grecji. Grecki staje się siódmym językiem urzędowym. W kwietniu 1981 r. Dyrekcja ds. Tłumaczeń Ustnych zmienia nazwę na Wspólną Służbę ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji (SCIC).
Tłumacze SCIC pracują dla Komisji, Rady Unii Europejskiej, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (Luksemburg), a następnie również dla Komitetu Regionów oraz różnych europejskich fundacji i agencji.

1973: Przystąpienie Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Dział ds. Tłumaczeń Ustnych zostaje dyrekcją. Szczególną wagę przykłada się do szkoleń przygotowujących do pracy w dwóch nowych językach urzędowych - angielskim i duńskim. Liczba języków urzędowych wzrasta do 6.

Od 1979: Szkolenia organizuje się również na uniwersytetach w państwach członkowskich. Państwa trzecie proszą również o wsparcie i w 1979 r. rozpoczynają się szkolenia dla tłumaczy ustnych języka chińskiego.

1964: Szkolenia. Ze względu na stały niedobór wyspecjalizowanych tłumaczy ustnych posiadających odpowiednie kombinacje językowe, rozpoczynają się wewnętrzne szkolenia tłumaczy ustnych przeznaczone dla absolwentów uczelni wyższych.

1958: Traktat Rzymski ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) i Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) wchodzą w życie. Przewodniczący Komisji Walter Hallstein tworzy Dział ds. Tłumaczeń Ustnych, zatrudniający 15 tłumaczy etatowych.

1952: Powstaje Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiS). Języki sześciu państw założycielskich stają się językami urzędowymi: francuski, niemiecki, niderlandzki i włoski. Wspólnota dysponuje niewielką grupką tłumaczy ustnych.