Europese Commissie > EJN > Organisatie van de rechtspraak > Litouwen

Laatste aanpassing: 02-02-2007
Printversie Voeg toe aan favorieten

Organisatie van de rechtspraak - Litouwen

 

INHOUDSOPGAVE

1. Autonomie van de rechterlijke macht: 1.
2. Rechterlijke instanties met algemene bevoegdheid 2.
2.1. Districtsrechtbank 2.1.
2.2. Regionale rechtbank 2.2.
2.3. Het Hof van beroep 2.3.
2.4. Het hooggerechtshof van Litouwen 2.4.
3. Bijzondere – administratieve rechtbanken 3.
3.1. Regionale administratieve rechtbanken 3.1.
3.2. Het administratieve hooggerechtshof 3.2.

 

Organigram PDF File (PDF File 13 KB)

De Grondwet van de Republiek Litouwen bepaalt dat de rechtbanken de exclusieve bevoegdheid hebben om recht te spreken. Rechters en rechterlijke instanties moeten onafhankelijk zijn bij het rechtspreken. Tijdens het onderzoek van een zaak moeten rechters zicht uitsluitend laten leiden door de wet. Zij mogen geen recht toepassen dat in strijd is met de Grondwet.

Op 1 mei 2002, na de inwerkingtreding van de nieuwe versie van de wet van de Republiek Litouwen over de rechterlijke instanties en de wet betreffende de Nationale Administratie Justitie, vatte de Nationale Administratie Justitie haar activiteiten aan.

De hoofdactiviteit van deze instelling is het bijstaan van instellingen met rechterlijke autonomie in de uitoefening van hun functies.

1. Autonomie van de rechterlijke macht:

De algemene vergadering van rechters is het hoogste orgaan met rechterlijke autonomie en alle rechters van Litouwen maken er deel van uit.

De raad van de rechterlijke macht is een uitvoerend orgaan met rechterlijke autonomie dat is samengesteld uit 24 leden.

De “ererechtbank” is een instelling met rechterlijke autonomie die uitspraak doet over tuchtzaken over rechters en over verzoekschriften van rechters tegen smaad.

2. Rechterlijke instanties met algemene bevoegdheid

2.1. Districtsrechtbank

Een districtsrechtbank (54) is in eerste aanleg bevoegd voor burgerlijke en strafzaken, zaken betreffende administratieve inbreuken (waarvoor zij krachtens de wet bevoegd is), zaken waarvoor de hypotheekrechter bevoegd is, en voor zaken betreffende de uitvoering van beschikkingen en vonnissen. Rechters in een districtrechtbank oefenen ook de functies uit van onderzoeksrechter, rechtshandhavingsrechter, alsook andere functies die bij wet aan de districtsrechtbanken zijn toegewezen.

2.2. Regionale rechtbank

Een regionale rechtbank (5) is in eerste aanleg bevoegd voor de burgerlijke en strafzaken waarvoor zij bij wet bevoegd is gemaakt en is ook bevoegd voor het hoger beroep tegen vonnissen, beschikkingen, uitspraken en bevelen van districtsrechtbanken.

De voorzitter van een regionale rechtbank organiseert en controleert de administratieve activiteiten van de districtsrechtbanken en hun rechters op het grondgebied waarvoor hij bevoegd is overeenkomstig de wettelijke procedure.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

2.3. Het Hof van beroep

Het hof van beroep (1) is bevoegd voor hoger beroep in zaken die regionale rechtbanken in eerste aanleg hebben behandeld. Het is ook bevoegd voor de erkenning van buitenlandse of internationale rechterlijke of arbitrale beslissingen en voor de uitvoering ervan in de Republiek Letland, en oefent ook andere functies uit die hem bij wet zijn toegewezen.

De voorzitter van het hof van beroep organiseert en controleert de administratieve activiteiten van de regionale rechtbanken en hun rechters overeenkomstig de wettelijke procedure.

2.4. Het hooggerechtshof van Litouwen

Het hooggerechtshof van Litouwen (1) is de enige rechterlijke instantie met verbrekingsbevoegdheid over definitieve vonnissen, beschikkingen, uitspraken en bevelen van de rechterlijke instanties met algemene bevoegdheid. Het ontwikkelt een uniforme rechterlijke praktijk in de uitlegging en toepassing van wetten en andere wetgeving.

3. Bijzondere – administratieve rechtbanken

3.1. Regionale administratieve rechtbanken

Regionale administratieve rechtbanken (5) zijn rechtbanken met een bijzondere bevoegdheid voor klachten (verzoekschriften) over administratieve handelingen en handelen door doen of nalaten (nalaten zijn taken uit te voeren) door instellingen van de openbare en interne administratie. Regionale administratieve rechtbanken zijn bevoegd voor geschillen van openbaar bestuur, voor kwesties die betrekking hebben op de wettigheid van regulerende administratieve besluiten, belastingsgeschillen, enz. Voor een zaak bij een administratieve rechtbank aanhangig wordt gemaakt, kunnen bij wet aangeduide individuele rechtsbesluiten of –handelingen van openbare instellingen in de pre-contentieuze procedure worden aangevochten. In dat geval worden geschillen onderzocht door gemeentelijke openbare administratieve geschillencommissies, regionale administratieve geschillencommissies en de hoofd-administratieve geschillencommissie.

3.2. Het administratieve hooggerechtshof

Het administratieve hooggerechtshof (1) is in eerste en laatste aanleg bevoegd voor administratieve zaken die hem bij wet zijn toegewezen. Het is bevoegd voor hoger beroep tegen beschikkingen, uitspraken en bevelen van regionale administratieve rechtbanken en tegen beschikkingen van districtsrechtbanken in zaken betreffende administratieve misdrijven. Het administratieve hooggerechtshof is eveneens bevoegd voor bij wet vastgestelde zaken, voor verzoeken om de heropening van afgesloten administratieve zaken, met inbegrip van zaken betreffende administratieve misdrijven.

Het administratieve hooggerechtshof ontwikkelt een uniforme administratieve rechterlijke praktijk in de uitlegging en toepassing van wetten en andere wetgeving.

Nadere inlichtingen

  • Het hooggerechtshof van Litouwen: English - lietuviu kalba 
  • Het Hof van Beroep van Litouwen: English - lietuviu kalba 
  • Het administratieve hooggerechtshof van Litouwen: English - lietuviu kalba 
  • De nationale administratie justitie: English - lietuviu kalba

« Organisatie van de rechtspraak - Algemene informatie | Litouwen - Algemene informatie »

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Laatste aanpassing: 02-02-2007

 
  • Gemeinscheftsrecht
  • Internationaal recht

  • België
  • Bulgarije
  • Tsjechië
  • Denemarken
  • Duitsland
  • Estland
  • Ierland
  • Griekenland
  • Spanje
  • Frankrijk
  • Italië
  • Cyprus
  • Letland
  • Litouwen
  • Luxemburg
  • Hongarije
  • Malta
  • Nederland
  • Oostenrijk
  • Polen
  • Portugal
  • Roemenië
  • Slovenië
  • Slowakije
  • Finland
  • Zweden
  • Verenigd Koninkrijk