Komisja Europejska > EJN > Roszczenia alimentacyjne > Niderlandy

Ostatnia aktualizacja: 06-08-2007
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Roszczenia alimentacyjne - Niderlandy

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Co obejmują pojęcia „alimenty” i „obowiązek alimentacyjny” według prawa Niderlandów? 1.
2. Do jakiego wieku dziecko może korzystać ze świadczenia alimentacyjnego? 2.
3. W jakich przypadkach ma zastosowanie prawo Niderlandów? 3.
4. Jeżeli to prawo nie ma zastosowania, to jakie prawo zastosują sądy w Niderlandach? 4.
5. Czy wierzyciel alimentacyjny powinien zwrócić się do konkretnej organizacji, departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) bądź sądu, aby uzyskać alimenty? 5.
5.A. W jaki sposób ubiegam się o alimenty od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) i jakie procedury mają zastosowanie? 5.A.
6. Czy wniosek można złożyć w imieniu krewnego, bliskiego przyjaciela lub dziecka małoletniego? 6.
7. Jeżeli wnioskodawca planuje wnieść sprawę do sądu, skąd wie, który sąd sprawuje jurysdykcję? 7.
8. Czy wnioskodawca musi korzystać z pośrednika, aby wnieść sprawę do sądu (np. prawnika, konkretnej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) itd.? Jeżeli nie, to jakie procedury mają zastosowanie? 8.
9. Czy wnioskodawca musi uiścić opłaty, aby wnieść sprawę do sądu? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości prawdopodobnie będą takie opłaty? Jeżeli zasoby finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania? 9.
10. Jakiego rodzaju alimenty prawdopodobnie przyzna sąd? W przypadku przyznania świadczenia, w jaki sposób zostanie oszacowane? Czy orzeczenie sądu można zrewidować, aby uwzględnić zmiany kosztów utrzymania lub warunków rodzinnych? 10.
11. W jaki sposób i komu wypłacone zostaną alimenty? 11.
12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny nie płaci dobrowolnie, jakie działania można podjąć, aby zmusić go do zapłaty? 12.
13. Czy istnieje organizacja lub departament rządowy (na szczeblu centralnym lub lokalnym), które mogą mi pomóc w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych? 13.
14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i same zapłacić alimenty lub część alimentów zamiast dłużnika? 14.
15. Czy wnioskodawca może uzyskać pomoc od organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) w Niderlandach? 15.
16. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? 16.
17. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)? 17.
18. Czy wnioskodawca może skierować wniosek bezpośrednio do organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) w Niderlandach? 18.

 

1. Co obejmują pojęcia „alimenty” i „obowiązek alimentacyjny” według prawa Niderlandów?

Alimenty to obowiązek łożenia na utrzymanie wierzyciela alimentacyjnego. Obowiązek zapłaty alimentów wynika z pokrewieństwa i powinowactwa oraz (poprzedniego) związku małżeńskiego. Porównywalne warunki mają zastosowanie do zarejestrowanych związków partnerskich.

Które osoby muszą płacić alimenty na rzecz innych osób:
- rodzice na rzecz dzieci?

Wszyscy rodzice są zobowiązani utrzymywać dzieci. Obowiązuje to w okresie dzieciństwa jak i w okresie dorastania. Obowiązek alimentacyjny istnieje dla dzieci do 21 roku życia, bez względu na poziom ich potrzeb.

Pytanie 2 zawiera informacje na temat obowiązku rodziców wobec dzieci.

- dzieci na rzecz rodziców?

Dzieci są zobowiązane utrzymywać rodziców.

Obowiązek alimentacyjny istnieje tylko wówczas, gdy rodzice są w potrzebie.

- rozwiedziony małżonek na rzecz drugiego małżonka (byli zarejestrowani partnerzy)

Obowiązek alimentacyjny istniejący pomiędzy małżonkami w czasie małżeństwa trwa nadal po jego rozwiązaniu. Sąd może, przy wydawaniu wyroku w sprawie rozwodowej lub późniejszego wyroku, przyznać świadczenie alimentacyjne kosztem jednego byłego małżonka na rzecz drugiego byłego małżonka, który nie ma wystarczających dochodów na pokrycie kosztów utrzymania (i nie można w uzasadniony sposób oczekiwać, że będzie miał możliwość uzyskać takie dochody) na wniosek tego ostatniego. Przy ustanawianiu takiego świadczenia alimentacyjnego, sędzia bierze pod uwagę potrzeby jednego byłego małżonka oraz środki (zasoby finansowe) drugiego byłego małżonka. Rolę mogą również odegrać czynniki niefinansowe, takie jak czas trwania małżeństwa lub konkubinatu. Jeżeli sąd nie określi czasu obowiązywania obowiązku alimentacyjnego, wygasa on po upływie 12 lat. Sąd może przedłużyć ten okres na wniosek byłego małżonka żądającego alimentów, w przypadku gdy małżonek ten ma szczególne trudności finansowe. Po krótkim (nie dłuższym niż 5 lat) małżeństwie bezdzietnym, czas trwania obowiązku alimentacyjnego jest zasadniczo nie dłuższy niż czas trwania samego małżeństwa.

Do góryDo góry

Powyższe ma również zastosowanie w odniesieniu do alimentów pomiędzy byłymi zarejestrowanymi partnerami.

Byli małżonkowie mogą dojść do porozumienia w kwestii alimentów pomiędzy nimi na drodze pozasądowej. Określa się je zwykle w porozumieniu rozwodowym. W praktyce porozumienie to zostanie potwierdzone przez sąd w wyroku rozwodowym. Tego rodzaju potwierdzenie daje wierzycielowi alimentacyjnemu więcej pewności prawnej.

Pozostałe?
Małżonkowie/zarejestrowani partnerzy

Małżonkowie i zarejestrowani partnerzy muszą oboje, za wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności, łożyć na utrzymanie domu. Mogą zawierać w tej sprawie inne porozumienia w postaci umów przedmałżeńskich lub partnerskich.

Ojciec biologiczny/partner życiowy matki

Po stronie ojca biologicznego dziecka spoczywa obowiązek utrzymywania dziecka spłodzonego (nieuznanego) przez niego, dopóki dziecko nie będzie posiadało prawnego związku rodzinnego z tym człowiekiem lub jakimkolwiek innym człowiekiem (innymi słowy, dopóki nie będzie prawnego ojca).

Taki sam obowiązek dotyczy partnera życiowego matki, która wyraziła zgodę na akt, który mógł doprowadzić do poczęcia dziecka.

Wspólna opieka

Osoba niebędąca rodzicem a sprawująca opiekę nad dzieckiem wraz z rodzicem posiada obowiązek alimentacyjny wobec tego dziecka (art. 1:253w Kodeksu Cywilnego /BW/). Obowiązek alimentacyjny trwa do momentu ukończenia przez dziecko dwudziestego pierwszego roku życia, kiedy to kończy się wspólna opieka w wyniku osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości.

W jakich przypadkach?

Ogólnie rzecz biorąc, obowiązek wypłaty alimentów istnieje tylko wówczas, gdy wierzyciel alimentacyjny jest w potrzebie. Uważa się, że dana osoba jest w potrzebie, jeżeli nie ma wystarczających dochodów, by utrzymać się i nie można w uzasadniony sposób oczekiwać, że będzie w stanie uzyskać takie dochody.

Do góryDo góry

Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której obowiązek alimentacyjny posiadają rodzice i ojcowie biologiczni wobec małoletnich dzieci i dzieci w wieku młodzieńczym (do ukończenia 21 roku życia). W takich przypadkach obowiązek alimentacyjny ma zastosowanie nawet wówczas, gdy wierzyciele nie są w potrzebie.

2. Do jakiego wieku dziecko może korzystać ze świadczenia alimentacyjnego?

W przypadku dzieci poniżej 18 roku życia (dzieci małoletnich), rodzice muszą ponosić koszty opieki i wychowania. Dotyczy to kosztów utrzymania i innych kosztów związanych z wychowywaniem dziecka, takich jak koszty kształcenia i zajęć pozalekcyjnych. Rodzice zobowiązani są ponosić koszty opieki i wychowania na miarę możliwości finansowych. Obowiązek ma zastosowanie nawet wówczas, gdy dziecko posiada własne środki i/lub dochód.

W przypadku dzieci w wieku 18, 19 i 20 lat (w wieku młodzieńczym) rodzice odpowiedzialni są za koszty utrzymania i kształcenia. Koszty utrzymania i kształcenia oznaczają to samo, co koszty opieki i wychowania w dzieciństwie. Ten obowiązek alimentacyjny jest niezależny od potrzeby wierzyciela alimentacyjnego.

Rozszerzony obowiązek alimentacyjny istnieje również dla tej kategorii dzieci, nawet jeżeli mają własne dochody z tytułu pracy lub własne fundusze lub jeżeli są w związku małżeńskim. Jednakże wszelkie dochody samego dziecka określają zakres jego potrzeby uzyskania świadczenia alimentacyjnego.

W przypadku dzieci w wieku 21 lat i starszych, rodzice mają obowiązek alimentacyjny tylko wówczas, gdy dziecko jest w potrzebie i nie jest w stanie zatroszczyć się o siebie. Przykładowo, jeżeli dziecko jest upośledzone fizycznie lub psychicznie.

Do góryDo góry

3. W jakich przypadkach ma zastosowanie prawo Niderlandów?

Właściwe prawo dotyczące ustanowienia obowiązku alimentacyjnego określa się zgodnie z holenderskim prawem prywatnym międzynarodowym na podstawie postanowień źródłowych Haskiej Konwencji w sprawie Alimentów (prawo właściwe) z 1973 r. (Zbiór Traktatów 1974, 86). Szczegółowe informacje na temat tej Konwencji zawiera strona internetowa Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego English - français:

Zgodnie z tym porozumieniem sąd holenderski ma obowiązek zastosować prawo holenderskie;

  • w przypadku gdy zarówno dłużnik jak i wierzyciel alimentacyjny mają obywatelstwo holenderskie a dłużnik alimentacyjny ma swoje zwyczajowe miejsce zamieszkania w Niderlandach;
  • w przypadku gdy wierzyciel alimentacyjny ma swoje zwyczajowe miejsce zamieszkania w Niderlandach;
  • w przypadku gdy prawo kraju zwyczajowego zamieszkania wierzyciela alimentacyjnego poza Niderlandami nie przyznaje mu świadczenia alimentacyjnego, a dłużnik alimentacyjny i wierzyciel alimentacyjny obaj mają obywatelstwo holenderskie.
  • w przypadku gdy ani prawo kraju zwyczajowego miejsca zamieszkania wierzyciela alimentacyjnego poza Niderlandami ani prawo kraju obywatelstwa nieholenderskiego wspólnego zarówno dla dłużnika jak i wierzyciela alimentacyjnego nie mogą przyznać wierzycielowi alimentacyjnemu świadczenia alimentacyjnego;
  • w przypadku alimentów pomiędzy byłymi małżonkami, jeżeli do rozwodu zastosowanie ma prawo holenderskie.

4. Jeżeli to prawo nie ma zastosowania, to jakie prawo zastosują sądy w Niderlandach?

W takim wypadku sąd holenderski zasadniczo zastosuje prawo państwa obcego zwyczajowego miejsca zamieszkania wierzyciela alimentacyjnego. Jeżeli prawo to nie przewiduje alimentów, wówczas sąd holenderski zastosuje wspólne prawo krajowe wierzyciela alimentacyjnego i dłużnika alimentacyjnego.

Do góryDo góry

W przypadku rozwodu, prawo mające zastosowanie do rozwodu stosuje się również do obowiązku alimentacyjnego wobec byłego małżonka.

5. Czy wierzyciel alimentacyjny powinien zwrócić się do konkretnej organizacji, departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) bądź sądu, aby uzyskać alimenty?

Sumę, którą musi zapłacić dłużnik alimentacyjny mogą ustalić albo same strony i określić ją w umowie, albo może ją określić sąd w orzeczeniu. W kontekście postępowania rozwodowego od sądu często wymaga się podjęcia decyzji w sprawie alimentów dla byłego małżonka lub alimentów na dziecko.

5.A. W jaki sposób ubiegam się o alimenty od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) i jakie procedury mają zastosowanie?

Jeżeli świadczenie alimentacyjne należy ustanowić za pomocą orzeczenia sądowego, zastosowanie ma, co następuje:

Postępowanie sądowe mające na celu ustanowienie, zmianę lub odwołanie świadczenia alimentacyjnego rozpoczyna się od wniosku. Wniosek ten sporządza prawnik. Prawnik ten będzie reprezentował wierzyciela alimentacyjnego podczas posiedzenia sądowego. We wniosku należy podać nazwisko, imię, datę urodzenia i adres wierzyciela alimentacyjnego, jak również nazwisko, imię, datę urodzenia i adres dłużnika alimentacyjnego. We wniosku należy również określić, dlaczego należy ustanowić, zmienić lub anulować alimenty. Przy składaniu wniosku do sekretariatu sądu, dokumenty zawierające dowody informacji podanych we wniosku przedkłada się jako niezbędne. W przypadku spraw alimentacyjnych do dokumentów tych zalicza się w szczególności dokumenty dotyczące sytuacji finansowej, takie jak sprawozdania finansowe sporządzone dla celów podatkowych, odcinki wypłat, obliczenia dotyczące potrzeb i środków finansowych. Prawnik przesyła wniosek do sekretariatu sądu sprawującego jurysdykcję. Sekretariat sądu następnie (zasadniczo) przesyła kopię wniosku wraz ze stosownymi dokumentami towarzyszącymi zainteresowanej stronie, tj. dłużnikowi alimentacyjnemu w przypadku spraw o alimenty. Ten ostatni zostanie potem wezwany na rozprawę do sądu.

Do góryDo góry

6. Czy wniosek można złożyć w imieniu krewnego, bliskiego przyjaciela lub dziecka małoletniego?

Nie: wniosek musi złożyć prawnik wierzyciela alimentacyjnego. Wierzycielom alimentacyjnym nie wolno składać wniosku bez prawnika.

Dziecko małoletnie reprezentuje zastępca prawny (zwykle rodzic).

7. Jeżeli wnioskodawca planuje wnieść sprawę do sądu, skąd wie, który sąd sprawuje jurysdykcję?

Dokonuje się tutaj rozróżnienia pomiędzy jurysdykcją międzynarodową (czy sąd holenderski sprawuje jurysdykcję?) oraz jurysdykcją krajową (który sąd holenderski sprawuje jurysdykcję?).

Jeśli chodzi o jurysdykcję międzynarodową sądu holenderskiego, w kontekście Unii Europejskiej zastosowanie ma tzw. rozporządzenie „Bruksela Iâ€�. Rozporządzenie zawiera przepisy w sprawie jurysdykcji sądów w odniesieniu do roszczeń alimentacyjnych.

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia dłużnika alimentacyjnego (pozwanego) zamieszkującego w Niderlandach zasadniczo wzywa przed sąd holenderski wierzyciel alimentacyjny (powód).

Rozporządzenie „Bruksela Iâ€� zawiera również alternatywny przepis w odniesieniu do obowiązków alimentacyjnych. Art. 5 ust. 2 określa, że pozwanego zamieszkującego na terytorium Państwa Członkowskiego można wezwać do stawienia się przed sądem w innym Państwie Członkowskim:

Do góryDo góry

  • przed sądem właściwym ze względu na miejsce, w którym osoba uprawniona do alimentów posiada miejsce zamieszkania lub zwyczajowe miejsce zamieszkania,
  • lub, jeżeli jest to dodatkowy wymóg związany z roszczeniem dotyczącym statusu osób w prawie rodzinnym, tj. sędzia sądu rozwodowego lub, przykładowo, sędzia orzekający w sprawie o ustalenie ojcostwa, przed sądem sprawującym jurysdykcję w tej sprawie, za wyjątkiem sytuacji, w której jurysdykcja ta opiera się na obywatelstwie jednej ze stron.

Wezwanie oznacza, że wierzyciel alimentacyjny zamieszkujący w Niderlandach może wezwać dłużnika alimentacyjnego zamieszkującego przykładowo we Francji do stawienia się przed sądem holenderskim sprawującym jurysdykcję międzynarodową zgodnie z art. 5 ust. 2. Jurysdykcję sprawuje sąd właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Jeśli chodzi o jurysdykcję międzynarodową sądu holenderskiego poza kontekstem Unii Europejskiej, zastosowanie ma, co następuje: Jeżeli pozwany (czy to wierzyciel, czy dłużnik) mieszka poza Unią Europejską, wówczas wspomniane wyżej rozporządzenie „Bruksela Iâ€� nie ma zastosowania i sąd holenderski wywodzi jurysdykcję z Kodeksu Postępowania Cywilnego. Holenderski sąd rozwodowy jest wówczas uprawniony do poczynienia tymczasowych ustaleń w odniesieniu do rozwodu lub postanowień pomocniczych, takich jak świadczenie alimentacyjne lub ciągłe zajmowanie domu małżeńskiego. Sąd holenderski jest również właściwym do orzekania w sprawach dotyczących niezależnego wniosku o świadczenie alimentacyjne, jeżeli albo wnioskodawca albo jedna lub więcej ze stron zainteresowanych podanych we wniosku zamieszkują w Niderlandach lub jeżeli sprawa jest w inny sposób wystarczająco związana z jurysdykcją Niderlandów, jeżeli wybrali sąd holenderski do tego, by sprawował jurysdykcję lub jeżeli strona zainteresowana staje w sądzie w toku postępowania i nie wysuwa zarzutu braku jurysdykcji.

Do góryDo góry

Jeśli chodzi o jurysdykcję krajową sądu holenderskiego, zasada dotycząca typu sądu (sąd powszechny, sąd apelacyjny, oraz Sąd Najwyższy Niderlandów) mówi o tym, że sąd powszechny sprawuje jurysdykcję nad sprawami o alimenty. To, który sąd sprawuje jurysdykcję określa Kodeks Postępowania Cywilnego. To sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo wnioskodawcy (jednego z wnioskodawców) albo jednej z zainteresowanych stron określonych we wniosku sprawuje jurysdykcję lub przy braku miejsca zamieszkania jednej z tych stron, sąd właściwy ze względu na miejsce faktycznego zamieszkania jednej z nich.

8. Czy wnioskodawca musi korzystać z pośrednika, aby wnieść sprawę do sądu (np. prawnika, konkretnej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) itd.? Jeżeli nie, to jakie procedury mają zastosowanie?

Wniosek o ustanowienie, zmianę lub odwołanie świadczenia alimentacyjnego musi złożyć prawnik. Prawnik reprezentuje wnioskodawcę podczas posiedzenia. Nazwiska i adresy prawników można znaleźć na stronie internetowej krajowego towarzystwa prawnego English - Nederlands.

Istnieje również „Towarzystwo prawników specjalistów w prawie rodzinnym i mediatorów rozwodowychâ€�, którego członkowie specjalizują się m.in. w rozwodach i alimentach. Specjalizują się również w mediacji rozwodowej i wszystkim, co się z nią wiąże.

Do góryDo góry

Proszę zajrzeć na stronę VFAS-Advocaten: strona ta jest dostępna w języku holenderskim Nederlands i angielskim English.

9. Czy wnioskodawca musi uiścić opłaty, aby wnieść sprawę do sądu? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości prawdopodobnie będą takie opłaty? Jeżeli zasoby finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania?

W przypadku postępowania sądowego należy uiścić opłatę na poczet kosztów związanych z wymiarem sprawiedliwości. Jest to opłata wpisowa. Oprócz niej, ponieść należy również koszty związane z honorarium prawnika i urzędnika sądowego.

Jeżeli strona procesująca się nie jest w stanie ponieść (wszystkich) kosztów honorarium prawnika, może pod pewnymi warunkami, zakwalifikować się do uzyskania pomocy prawnej (patrz strona internetowa Pomocy Prawnej). Określa się to jako „sprawę w ramach pomocy prawnejâ€�. Rząd ponosi część kosztów, a strona procesująca się wnosi „wkład osobistyâ€�. Zakres tego „wkładu osobistegoâ€� zależy od dochodu i środków pieniężnych strony procesującej się. Rada Pomocy Prawnej przyznaje pomoc prawną. Strona procesująca się musi złożyć wniosek o pomoc prawną do Rady na terenie jurysdykcji (=jurysdykcja sądu apelacyjnego), w której znajduje się biuro prawnika. W praktyce, wniosek często składa prawnik, jeżeli już wcześniej zwrócono się do niego przed złożeniem wniosku o pomoc prawną.

Do góryDo góry

Ponadto należy przedłożyć „Zaświadczenie o ubóstwieâ€� (które można uzyskać od urzędu miejskiego w miejscu zamieszkania). Zaświadczenie to należy przesłać z wnioskiem do Rady Pomocy Prawnej, która bada, czy strona procesująca się kwalifikuje się do uzyskania pomocy prawnej. Jeżeli rzeczywiście tak jest, wydaje się dowód uprawnienia do pomocy prawnej. W takich przypadkach zmniejsza się też opłatę wpisową w sekretariacie sądu.

Uprawnienie do pomocy prawnej ma również zastosowanie w przypadku sporów transgranicznych, tj. jeżeli wnioskodawca zamieszkuje poza Niderlandami. Przewiduje to europejska dyrektywa w sprawie transgranicznej pomocy prawnej. O pomoc prawną można wnioskować, odwołując się do art. 23A aż do 23K włącznie Ustawy o pomocy prawnej, za pośrednictwem Rady Pomocy Prawnej w Hadze, za pomocą formularza, którego wzór dołączono do dyrektywy, identycznego dla wszystkich Państw Członkowskich.

W razie potrzeby, Rada Pomocy Prawnej Nederlands może udzielić pomocy przy wyborze prawnika. Adres Rady podany jest w odpowiedzi na pytanie 16.

10. Jakiego rodzaju alimenty prawdopodobnie przyzna sąd? W przypadku przyznania świadczenia, w jaki sposób zostanie oszacowane? Czy orzeczenie sądu można zrewidować, aby uwzględnić zmiany kosztów utrzymania lub warunków rodzinnych?

W swoim orzeczeniu, sąd weźmie pod uwagę potrzeby osoby ubiegającej się o lub otrzymującej świadczenie alimentacyjne oraz środki (zasoby finansowe) osoby, od której wymaga się zapłaty lub która wypłaca świadczenie alimentacyjne.

Do góryDo góry

Potrzeby i środki to pojęcia względne. Sąd ma pewien margines swobody w wydawaniu orzeczeń zgodnie z okolicznościami poszczególnych spraw.

Dyrektywy powstały wedle norm sądowych, tzw. norm Trema (patrz De Rechspraak English - Nederlands). Nie są one jednakże wiążące dla sądu.

Dla orzeczenia sądowego ważne są następujące dochody i wydatki:

  • dochód z głównego źródła pracy
  • dochód z dodatkowego źródła
  • stypendia
  • zasiłki
  • emerytura/renta
  • dochód z wynajmu
  • odsetki i inne dochody z majątku
  • kwoty przeznaczane na utrzymanie domu innych osób, z którymi prowadzi się wspólne gospodarstwo domowe
  • istniejące możliwości zwiększenia dochodu (możliwości zarobkowe)
  • oświadczenia majątkowe
  • czynsze
  • raty kredytu hipotecznego i odsetki, jak również opłaty stałe. Należy tu również podać część kredytu hipotecznego, której jeszcze nie spłacono.
  • polisy ubezpieczeniowe
  • konieczne stałe koszty podróży
  • zobowiązania finansowe wobec innych osób
  • koszty specjalnej opieki medycznej dla wierzyciela alimentacyjnego i/lub członków jego rodziny.
  • wydatki związane z generowaniem dochodu.
  • wszelkie oświadczenia o długach
Ustawowa indeksacja

Co roku Ministerstwo Sprawiedliwości ustala procent, o który świadczenie alimentacyjne przyznane przez sąd lub ustalone w drodze porozumienia zwiększa się z mocy prawa. Przy obliczaniu tego zwiększenia, Ministerstwo bierze pod uwagę sytuację związaną z wynagrodzeniami w danym sektorze gospodarki, w rządzie oraz sytuację związaną z wynagrodzeniami w pozostałych sektorach. Procent ten publikuje się w Staatscourant [holenderskim Dzienniku Rządowym].

Do góryDo góry

Istnieje szereg wyjątków od automatycznej korekty świadczeń alimentacyjnych. Strony oraz sąd mogą wykluczyć ustawową indeksację lub ustanowić alternatywny sposób indeksacji.

11. W jaki sposób i komu wypłacone zostaną alimenty?

Alimenty dla byłych małżonków wypłaca się bezpośrednio wierzycielowi alimentacyjnemu.

Płatności alimentacyjne ustalone przez sąd dla dzieci małoletnich wypłaca się bezpośrednio rodzicowi (lub opiekunowi), który opiekuje się dzieckiem.

12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny nie płaci dobrowolnie, jakie działania można podjąć, aby zmusić go do zapłaty?

Jeżeli obowiązek alimentacyjny określa orzeczenie sądowe a dłużnik alimentacyjny nie wywiązuje się z płatności alimentów na rzecz partnera, zastosowanie się do tego obowiązku może zwykle wyegzekwować urzędnik sądowy. W przypadku braku orzeczenia sądowego sprawę należy wnieść do sądu. Należy w tym celu zaangażować prawnika. W przypadku poboru alimentów na dziecko, w wielu sytuacjach można wnieść odwołanie do Krajowego Biura ds. Poboru Świadczeń alimentacyjnych (LBIO) w Gouda. Patrz pytanie 13 poniżej.

13. Czy istnieje organizacja lub departament rządowy (na szczeblu centralnym lub lokalnym), które mogą mi pomóc w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych?

W przypadku alimentów na dziecko, właściwą organizacją jest Krajowe Biuro ds. Poboru Świadczeń alimentacyjnych (LBIO) w Gouda.

LBIO może przystąpić do poboru świadczeń bez względu na to, czy dłużnik alimentacyjny zalega z płatnościami, czy też nie. LBIO musi być upoważnione do tego przez wierzyciela alimentacyjnego lub dłużnika alimentacyjnego. LBIO może, w razie potrzeby, przystąpić do poboru za pomocą egzekucji. LBIO może, przykładowo, zająć wynagrodzenie, zasiłki lub majątek (nie)ruchomy dłużnika alimentacyjnego.

Do góryDo góry

Korzystanie z usług LBIO nie jest darmowe. W przypadku zaległości płatniczych dłużnik alimentacyjny musi zapłacić koszty poboru LBIO. LBIO pobiera prowizję za pobór. Prowizja ta wynosi 10% należnych kwot. Koszty postępowania sądowego i wykonania odzyskuje się również od dłużnika alimentacyjnego.

LBIO zajmuje się tylko poborem alimentów na dziecko. LBIO nie zajmuje się świadczeniami alimentacyjnymi dla byłych małżonków (byłych zarejestrowanych partnerów). Sytuacja wygląda jednak inaczej, w przypadku gdy w grę wchodzą zadania LBIO związane z konwencjami (patrz odpowiedź na pytanie 17).

Formularz „przejmowanie poboru alimentów na dzieckoâ€� można pobrać ze strony internetowej LBIO Nederlands.

Strona ta zawiera mnóstwo informacji na temat zadania i procedur LBIO, godzin dyżurów (telefonicznych) i innych informacji.

14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i same zapłacić alimenty lub część alimentów zamiast dłużnika?

Nie

15. Czy wnioskodawca może uzyskać pomoc od organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) w Niderlandach?

Tak, w przypadku alimentów na dziecko, patrz pytanie 13

Tak w przypadku pomocy prawnej, patrz pytanie 8

Do góryDo góry

16. Jeżeli tak, to w jaki sposób można się skontaktować z taką organizacją lub departamentem rządowym (na szczeblu centralnym lub lokalnym)?

W przypadku alimentów na dziecko

Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO Nederlands)

Postbus 800

2800 AV GOUDA

Numer telefonu: +31 182 572 020

Faks: +31182.537 179

W przypadku pomocy prawnej:

de Raad voor de rechtsbijstand Nederlands,

Postbus 450,

2501 CL Den Haag.

Numer telefonu: +31 703 701 414

17. Jakiego rodzaju pomoc może uzyskać wnioskodawca od takiej organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym)?

Patrz odpowiedź na pytanie 13.

LBIO ma również zadania w dziedzinie międzynarodowego poboru alimentów. Zadania te wywodzą się z dwóch konwencji, których stroną są Niderlandy:

Niderlandy są stroną Konwencji ONZ w sprawie dochodzenia roszczeń alimentacyjnych za granicą English - français, podpisanej w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956 r. Jest to konwencja w sprawie wzajemnej pomocy prawnej, której celem jest ułatwienie uzyskiwania alimentów w sprawach międzynarodowych. W tym celu konwencja ustanowiła system instytucji wysyłających i otrzymujących, które pomagają wierzycielowi alimentacyjnemu w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych. LBIO jest instytucją wysyłającą i otrzymująca dla Niderlandów.

Do góryDo góry

Osoba zamieszkująca w Niderlandach i napotykająca problemy z poborem alimentów od dłużnika alimentacyjnego zamieszkującego za granicą (tj. w kraju będącym stroną Konwencji Nowojorskiej) może powołać się na Konwencję Nowojorską. Konwencja wiąże się z alimentami na dziecko jak również alimentami dla partnera.

LBIO pobiera również alimenty na wniosek wierzycieli alimentacyjnych zamieszkujących za granicą (tj. w kraju będącym stroną Konwencji Nowojorskiej) od dłużników alimentacyjnych zamieszkujących w Niderlandach. Jeżeli wierzyciel alimentacyjny przebywający w innym Państwie Członkowskim pragnie dochodzić alimentów od dłużnika alimentacyjnego zamieszkującego w Niderlandach, może uruchomić system tej konwencji. Musi wówczas zwrócić się do instytucji otrzymującej w Niderlandach (LBIO). Instytucja otrzymująca następnie przyjmuje niezbędne środki w celu uzyskania alimentów.

Aby zaangażować służby LBIO, należy złożyć formularz wniosku „pobór alimentów za granicąâ€�. Formularz ten można pobrać ze strony internetowej LBIO Nederlands.

W sprawie informacji na temat pomocy prawnej, patrz odpowiedź na pytanie 9.

18. Czy wnioskodawca może skierować wniosek bezpośrednio do organizacji lub departamentu rządowego (na szczeblu centralnym lub lokalnym) w Niderlandach?

Patrz pytania 13 i 17.

« Roszczenia alimentacyjne - Informacje ogólne | Niderlandy - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 06-08-2007

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania