Komisja Europejska > EJN > Roszczenia alimentacyjne > Luksemburg

Ostatnia aktualizacja: 04-04-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Roszczenia alimentacyjne - Luksemburg

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

1. Co obejmują pojęcia „alimentów” i „obowiązku alimentacyjnego” według prawa luksemburskiego?

Jako wyraz solidarności rodzinnej, obowiązek alimentacyjny oznacza obowiązek narzucony z mocy prawa, polegający na niesieniu pomocy materialnej niektórym bliskim. Chodzi w szczególności o obowiązek, dla rodziców, żywienia, utrzymania i wychowania swoich dzieci. Pojęcie to obejmuje również świadczenie alimentacyjne do wypłacania między małżonkami w razie rozwodu oraz obowiązki alimentacyjne przy adopcji dziecka.

Zasada „alimenty pozostają należne” oznacza, że alimenty mają zaspokajać potrzeby bieżące i przyszłe, a nie pokrywać wcześniejsze wydatki. Ta zasada ma wartość prawną domniemania prostego, to znaczy zasada ta może być podważona, jeżeli uprawniony do alimentów udowodni, że albo musiał zadłużyć się, by móc przeżyć, albo że nie pozostawał nieaktywny lub że nie miał możliwości działania.

Świadczenie alimentacyjne nie podlega wyrównaniu, chyba że świadczenie, z którym należy je wyrównać, ma również charakter alimentacyjny.

Które osoby mają względem innych „obowiązek alimentacyjny”?

  • rodzice wobec swoich dzieci

    Ojciec i matka mają obowiązek wyżywić i utrzymać swoje dziecko. Dziecko to ma prawo upomnieć się o swoje świadczenie alimentacyjne w każdej chwili i niezależnie, przeciwko swojemu ojcu lub swojej matce za wszystko.

  • dzieci wobec swoich rodziców

    Dzieci powinny płacić alimenty swojemu ojcu i swojej matce, będącym w potrzebie.

    Obowiązek alimentacyjny między współmałżonkami daje pierwszeństwo innym dłużnikom alimentacyjnym. Tak więc, wspólne dziecko ma obowiązek alimentacyjny wobec swojej matki tylko wtedy, gdy ojciec nie jest wstanie zapewnić jej alimentów.

    Do góryDo góry

  • rozwiedziony małżonek wobec swego byłego współmałżonka

    Sąd orzekający rozwód może narzucić jednej ze stron obowiązek płacenia drugiej stronie świadczenia alimentacyjnego. Świadczenie powinno odpowiadać potrzebom uprawnionego do alimentów oraz być proporcjonalne do możliwości dłużnika.

    Żadne świadczenie alimentacyjne nie należy się stronie, z czyjej wyłącznej winy został orzeczony rozwód z określonej przyczyny, lub która prowadzi wspólne życie z kimś trzecim. Za osoby prowadzące wspólne życie uznaje się osoby żyjące we wspólnym gospodarstwie domowym.

    Świadczenie alimentacyjne zawsze może zostać zrewidowane i odwołane. Zostaje odwołane w przypadkach, gdy przestaje być niezbędne. Przestaje być należne, z urzędu, w przypadku ponownego wstąpienia w związek małżeński osoby uprawnionej do alimentów, począwszy od pierwszego miesiąca po miesiącu ślubu. Przestaje być należne, na wniosek, w przypadku wspólnego życia osoby uprawnionej z osobą trzecią.

    Poza tym świadczenie alimentacyjne może być przedmiotem transakcji lub zrzeczenia się. Umowy zawarte między małżonkami są ważne dopóki trwa, z punktu widzenia uprawnionego do alimentów lub dłużnika alimentacyjnego, sytuacja, w związku z którą zostały zawarte.

  • inne

    Chodzi jeszcze o:

    • małżonków w trakcie trwania małżeństwa, w tym podczas postępowania rozwodowego i w razie decyzji o separacji;
    • dzieci wobec swoich dziadków lub innych wstępnych;
    • spadku po zmarłym małżonku, nawet żyjącym w separacji, wobec pozostałego przy życiu współmałżonka;
    • zięciów i synowych wobec ich teściów i teściowych i wzajemnie.

Obowiązki alimentacyjne są wzajemne. Jednak jeżeli uprawniony do alimentów uchybia w sposób istotny swoim obowiązkom wobec dłużnika, sędzia może go zwolnić z całości lub części jego długu alimentacyjnego.

Do góryDo góry

W jakich przypadkach?

Alimenty podlegają warunkowi sytuacji bycia w potrzebie. Uznaje się, że każda osoba może, przynajmniej za pomocą swojej pracy, zapewnić sobie przychody, tak więc do dłużnika należy udowodnienie albo z jakiej przyczyny nie może iść do pracy, jeżeli pozostaje bez pracy, albo z jakiej przyczyny nie może, wykonując stałą pracę za wynagrodzeniem, płacić alimentów, o które wystąpiła osoba uprawniona. Kwota świadczenia alimentacyjnego ustalana jest w zależności od potrzeb uprawnionego i od majątku dłużnika.

W czasie trwania procesu rozwodowego świadczenie alimentacyjne uwzględnia poziom życia pary podczas trwania związku małżeńskiego, w tym rozumieniu małżonkowi uprawnionemu do otrzymywania świadczeń alimentacyjnych zapewnia się możliwość zachowania stylu życia podobnego do tego, którego zaznał podczas wspólnego pożycia.

Po orzeczeniu rozwodu sytuacja zmienia się diametralnie. W rzeczywistości bowiem to począwszy od tej właśnie chwili ustaje obowiązek wspierania się, jaki są sobie wzajemnie winni małżonkowie podczas trwania związku małżeńskiego, a każdy ze współmałżonków powinien, w miarę możliwości, zapewnić sobie utrzymanie i w sposób aktywny zadbać o własną przyszłość pod względem ekonomicznym. Świadczenie alimentacyjne ma charakter alimentacyjny, a nie odszkodowawczy. Jego jedynym celem jest zapewnienie utrzymania rozwiedzionemu współmałżonkowi.

W związku z tym rozwiedziony współmałżonek powinien udowodnić, że jest niezdolny do podjęcia płatnej pracy oraz że jest pozbawiony środków majątkowych i wystarczających przychodów, by osobiście zapewnić sobie środki utrzymania. Świadczenie alimentacyjne należy określić w granicach możliwości finansowych dłużnika alimentacyjnego, w zależności od jedynego kryterium niewystarczających środków do życia uprawnionego do alimentów.

Do góryDo góry

2. Do kiedy dziecko może otrzymywać „alimenty”?

Do chwili osiągnięcia pełnoletności dziecku w każdej sytuacji przysługują alimenty.

Od chwili osiągnięcia pełnoletności dziecku przysługują alimenty, dopóki nie osiągnie niezależności finansowej, zwłaszcza z powodu kontynuacji nauki na studiach wyższych lub kształcenia zawodowego. Celem jest umożliwienie dziecku uzyskania niezależności finansowej za pomocą wykonywania jakiegoś zawodu. Z uwagi na to, że kontynuowanie studiów nie jest prawem nieograniczonym, utrzymanie wypłacania świadczenia alimentacyjnego można uzależnić nie tylko od regularnego kontynuowania nauki, lecz także od pomyślnego zdawania egzaminów.

Po ustaniu obowiązku utrzymania i wykształcenia dziecka stosowany jest ogólny system obowiązku alimentacyjnego, pod warunkiem, że osoba ubiegająca się o alimenty udowodni, że jest w potrzebie.

3. W jakich przypadkach prawo luksemburskie jest obowiązujące?

Obowiązująca w Luksemburgu Konwencja haska z dnia 2 października 1973 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń odnoszących się do obowiązków alimentacyjnych stanowi prawo powszechne przepisów kolizyjnych w sprawie obowiązków alimentacyjnych wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, w tym obowiązków alimentacyjnych w stosunku do dzieci urodzonych poza związkiem małżeńskim. Konwencja ta zastępuje Konwencję haską z dnia 24 października 1956 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci, która dotyczy wyłącznie obowiązków alimentacyjnych wobec małoletnich dzieci i którą stosuje się w relacjach z państwami, które nie ratyfikowały kolejnej konwencji ogólnej.

Do góryDo góry

Konwencja haska z 1973 r. przewiduje jedną zasadę ogólną, zasady pomocnicze i odstępstwa. Na ogół prawem właściwym jest prawo miejsca zamieszkania uprawnionego do alimentów. Gdy to prawo nie przyznaje uprawnionemu żadnego prawa do alimentów, stosuje się wspólne prawo krajowe uprawnionego i dłużnika. Jeżeli to prawo również odmawia uprawnień do alimentów, stosowane jest prawo sądu, do którego wniesiono pozew. Stosowany jest system odstępstw w stosunku do krewnych w linii bocznej i powinowatych, w razie rozwiązania małżeństwa (rozwód, separacja, unieważnienie małżeństwa), w razie wyłącznej lokalizacji w Luksemburgu oraz jeżeli uprawniona do alimentów jest instytucja publiczna.

Prawo luksemburskie stosowane jest do obowiązku alimentacyjnego przede wszystkim w następujących przypadkach:

  • gdy dłużnik i uprawniony do alimentów mają obywatelstwo luksemburskie oraz gdy miejsce zamieszkania dłużnika znajduje się w Luksemburgu;
  • gdy miejsce zamieszkania uprawnionego do alimentów znajduje się w Luksemburgu;
  • gdy sprawa została wniesiona do sądu luksemburskiego i gdy prawo miejsca zamieszkania uprawnionego do alimentów lub prawo wspólnego obywatelstwa nie pozwalają uprawnionemu na otrzymanie alimentów;
  • gdy uprawniony do alimentów jest luksemburską instytucją publiczną, taką jak Krajowy Fundusz Solidarności;

w przypadku obowiązku alimentacyjnego między małżonkami w ramach postępowania rozwiązującego małżeństwo, prawem obowiązującym przy decyzji o rozwiązaniu małżeństwa jest prawo luksemburskie.

4. Jeżeli to prawo nie jest obowiązujące, jakie prawo zastosują sądy luksemburskie?

Jeżeli osoba uprawniona do alimentów i osoba, która powinna je płacić, mieszkają na terytorium luksemburskim, wówczas prawo luksemburskie stosuje się z zasady, chyba że osoba uprawniona do alimentów, na mocy Konwencji haskiej z 1973 r., powoła się na prawo wspólnego obywatelstwa, jeżeli obie strony mają obywatelstwo zagraniczne. Wówczas sądy luksemburskie zastosują to wspólne prawo zagraniczne.

Do góryDo góry

Obowiązującemu prawu w rozumieniu wyżej wymienionej Konwencji podlegają przede wszystkim następujące zagadnienia: istnienie obowiązku alimentacyjnego, czas trwania postępowania, zdolność i uprawnienia do działania, a także sposób ustalania kwoty świadczenia. Bez względu na treść obowiązującego prawa, kwota świadczenia alimentacyjnego zawsze powinna być ustalana w zależności od potrzeb uprawnionego i środków dłużnika.

5. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna zwrócić się do konkretnego organu, do władz administracyjnych, czy do organów sprawiedliwości w celu uzyskania „alimentów”?

Osoba ubiegająca się o alimenty powinna w zasadzie zwrócić się do Sądu Pokoju w celu zażądania alimentów. Jeżeli wniosek o świadczenie alimentacyjne łączy się z postępowaniem rozwodowym lub o separację, wówczas sąd rejonowy, orzekając o rozwodzie lub separacji, podejmuje również decyzję dotyczącą wniosku o otrzymanie świadczenia alimentacyjnego.

6. Czy można wnieść sprawę do właściwego organu administracji lub sprawiedliwości w imieniu krewnego, osoby bliskiej, małoletniego dziecka?

Rodzic sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem lub odpowiedzialny za pełnoletniego potomka może zwrócić się do organów sprawiedliwości w celu uzyskania pomocy na cele utrzymania i edukacji dziecka. Gdy uprawniony do alimentów ma opiekuna, jedynie opiekun może dokonywać czynności prawnych w imieniu uprawnionego.

7. Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie zamierza wnieść sprawę do sądu, skąd ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym?

W celu rozpatrzenia wniosków o zapłatę lub o rewaloryzację świadczenia alimentacyjnego, ubiegający się o świadczenie może wnieść sprawę albo do sądu właściwego dla swojego miejsca zamieszkania, albo dla miejsca zamieszkania dłużnika.

Do góryDo góry

8. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna wnieść sprawę do sądu za pośrednictwem adwokata, powołanego w tym celu organu, innego pośrednika? Jeżeli nie, to jaką procedurę powinna zastosować?

Jeżeli nie mamy do czynienia z postępowaniem rozwodowym lub o separację, ubiegający się o świadczenie może wnieść wprawę do Sądu Pokoju na drodze wezwania sądowego, które musi zostać doręczone stronie przeciwnej przez urzędnika sądowego. Strony sporu zwolnione są z pośrednictwa adwokata przy sądzie.

Jeżeli wniosek o świadczenie alimentacyjne przyznawany jest w ramach postępowania rozwodowego lub o separację, sprawa wnoszona jest do Sądu rejonowego na drodze wezwania sądowego, które musi być doręczone stronie przeciwnej przez urzędnika sądowego. Pośrednictwo adwokata przy sądzie jest w tych sprawach obowiązkowe.

W każdym razie ubiegający się o świadczenie alimentacyjne musi dostarczyć sędziemu wszystkie dokumenty będące dowodem, że jest w potrzebie. Chodzi tu na przykład o paski płac, o zaświadczenia o niepodleganiu opodatkowaniu, o zaświadczenie o posiadaniu statusu bezrobotnego lub o przebywaniu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, o czynsze, dzieci na utrzymaniu, koszty utrzymania i edukacji, kredyty…

9. Czy postępowanie sądowe jest płatne? Jeżeli tak, to jakie koszty trzeba brać pod uwagę? Jeżeli środki osoby ubiegającej się o świadczenie są niewystarczające, to czy może ona otrzymać zwrot kosztów postępowania w postaci pomocy prawnej?

Wśród kosztów, jakie należy brać pod uwagę w przypadku postępowania, należy wymienić koszty sądowe i proceduralne, na zapłacenie których strona przegrana może zostać skazana w całości lub w części. W razie potrzeby należy przewidzieć honoraria adwokackie.

Do góryDo góry

Osoby, których przychody uznawane są według prawa luksemburskiego za niewystarczające, mogą korzystać z pomocy prawnej. W tym celu powinny wypełnić kwestionariusz dostępny w centralnym wydziale opieki społecznej i przesłać go do właściwego miejscowo Dziekana Rady Adwokackiej, który podejmie w tej sprawie decyzję.

Pomoc prawna obejmuje wszystkie koszty dotyczące procesu, postępowania sądowego i czynności prawnych, dla których została przyznana. Obejmuje na przykład opłaty skarbowe i rejestracyjne, koszty kancelaryjne, wynagrodzenia adwokatów, opłaty i koszty urzędnika sądowego, koszty i honoraria notariuszy, koszty i honoraria techników, koszty świadków, honoraria tłumaczy pisemnych i ustnych, koszty zaświadczenia o prawie ojczystym, koszty podróży, opłaty i koszty za formalności przy wpisach do hipoteki i ustanowieniach zastawu, a także, w razie potrzeby, koszty publikacji w dziennikach.

10. Jaka może być forma pomocy, którą można uzyskać na mocy decyzji sądu? Jeżeli byłoby to świadczenie pieniężne, to w jaki sposób zostałoby ono oszacowane? Jak może zostać zrewaloryzowane, by dostosować się do kosztów życia codziennego lub do zmian zachodzących w otoczeniu?

  • Na temat formy pomocy

Podczas postepowania sadowego i po orzeczeniu rozwodu lub separacji, pomoc przybiera najczesciej forme wyplacanego miesiecznie swiadczenia alimentacyjnego. Niekiedy moze ona równiez przybrac forme kapitalu. Kapital taki moze byc kwota pieniezna lub polegac na odstapieniu majatku w naturze.
W przypadku udzialu w utrzymaniu i edukacji dziecka, pomoc moze przybrac forme albo wyplacanego miesiecznie swiadczenia alimentacyjnego, albo, w calosci lub w czesci, przybrac forme bezposredniego pokrywania pewnych kosztów na rzecz dziecka. Moze ona równiez polegac na prawie uzytkowania i zamieszkania.
Jezeli osoba, która powinna placic alimenty, udowodni, ze nie moze wyplacac swiadczenia, sad moze nakazac, by osoba ta przyjela do siebie, zywila i utrzymywala tego, komu jest winna alimenty.

Do góryDo góry

  • Na temat oszacowania pomocy

Nie istnieje tabela odniesienia. Kwota szacowana jest w zaleznosci od srodków dluznika i potrzeb uprawnionego do alimentów.

  • Na temat indeksacji

W celu dostosowania pomocy do kosztów zycia codziennego sedzia moze, nawet z urzedu, podjac decyzje o indeksacji swiadczenia alimentacyjnego na podstawie zgodnej z prawem klauzuli zmiany.

  • Na temat rewaloryzacji

W razie zaistnialych zmian, ustalone swiadczenie alimentacyjne moze zostac zrewaloryzowane, zarówno w góre, jak i w dól, a nawet zniesione. W razie braku zgody miedzy stronami, decyzje o rewaloryzacji podejmuje sad.
Zasada zmiennosci swiadczenia alimentacyjnego w zaleznosci od potrzeb uprawnionego i majatku dluznika nalezy do porzadku publicznego. Zasada ta oznacza, ze sedzia ma prawo zmienic kwote swiadczenia alimentacyjnego, które zostalo uzgodnione za porozumieniem stron przez obie strony. Prawo to dziala nie tylko w razie wystapienia zmiany w poszczególnych sytuacjach uprawnionego do alimentów i dluznika, lecz takze przy braku jakiejkolwiek zmiany, jezeli sedzia uzna, ze dana kwota jest niewystarczajaca lub zbyt duza.

11. W jaki sposób i komu będzie wypłacane świadczenie?

W czasie trwania postępowania sądowego i po orzeczeniu rozwodu lub separacji, świadczenie alimentacyjne wypłacane jest małżonkowi, który z niego korzysta.

Wkład w utrzymanie i edukację dziecka wypłacany jest albo przez jednego rodzica drugiemu, albo osobie, której dziecko zostało powierzone. Gdy dziecko jest pełnoletnie, sędzia może podjąć decyzję lub rodzice uzgodnić, że wkład ten będzie regulowany w całości lub częściowo do rąk własnych dziecka.

Do góryDo góry

12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny specjalnie nie wypłaca świadczenia, jakich środków należy użyć, by zmusić go do płacenia?

Uprawniony do alimentów ma do dyspozycji różne środki, za pomocą których może zmusić opornego dłużnika do wypłacania świadczenia alimentacyjnego:

Na poziomie cywilnym:

Uprawniony do alimentów ma do dyspozycji różne możliwości:

  • Może wnieść sprawę do sądu, by zostać uprawnionym do pobierania, z wyłączeniem swojego byłego współmałżonka i bez uszczerbku dla praw osób trzecich, jego poborów, dochodów z jego pracy, a także należnych mu świadczeń i rent oraz wszelkich innych kwot, które byłyby mu należne od osób trzecich, w proporcjach i na warunkach ustalonych przez sędziego. Decyzja w tej sprawie może zostać podjęta ponownie w razie zmiany okoliczności.
  • Może uciec się do środków egzekucyjnych prawa powszechnego, jak na przykład postanowienie o zajęciu ruchomości (na przykład konta bankowego), zajęcie ruchomości rzeczowej (samochód, biżuteria itd.), a także zajęcie nieruchomości (dom, działka itd.).

Na poziomie karnym:

Uprawniony do alimentów może złożyć wniosek o wszczęcie postępowania karnego w przypadku następujących przestępstw:

  • Przestępstwo opuszczenia rodziny podlega karze pozbawienia wolności od jednego miesiąca do jednego roku oraz grzywnie w wysokości od 251 euro do 2500 euro lub tylko jednej z tych kar. Przestępstwo to polega na unikaniu, przez dłużnika, wobec uprawnionego do alimentów, wypełniania całości lub części obowiązków alimentacyjnych, do wypełniania których jest zobowiązany z mocy prawa, albo na odmowie pełnienia tych obowiązków wówczas, gdy dłużnik był w stanie to zrobić, albo na wynikającej z jego własnej winy niemożności wypełnienia tego obowiązku.

Mowa jest o obowiązku alimentacyjnym rodziców wobec dziecka, małżonków między sobą, a także adoptującego w stosunku do adoptowanego. Przestępstwo obejmuje także skazanie na pokrycie odszkodowania za straty materialne lub moralne, które niesie za sobą rozwiązanie małżeństwa.

Do góryDo góry

  • Przestępstwo oszustwa niewypłacalności podlega karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do trzech lat oraz grzywnie w wysokości od 500 do 12.500 euro lub tylko jednej z tych kar. Przestępstwo to polega na tym, że dłużnik, nawet przed decyzją sądową, zorganizował lub powiększył swoją niewypłacalność, albo zwiększając pasywa bądź zmniejszając aktywa swojego majątku, albo ukrywając niektóre ze składników swojego majątku w celu uniemożliwienia egzekucji wyroku orzeczonego przez sąd cywilny w sprawie alimentów.

Do takich wyroków zalicza się również decyzje sadowe i zatwierdzone sądownie konwencje, zawierające zobowiązanie do wypłaty tych świadczeń, subsydiów czy wkładów w koszty małżeńskie, a także postanowienia o wypłacie alimentów zawarte w umowach poprzedzających rozwód za porozumieniem stron.

Dochodzenie karne poprzedza żądanie do złożenia wyjaśnień, stwierdzone protokołem, wystawione dłużnikowi alimentacyjnemu przez policjanta Wielkiego Księstwa. Jeżeli stały adres dłużnika alimentacyjnego nie jest znany, wówczas takie żądanie nie jest wymagane.

13. Czy jakiś organ lub administracja mogą pomóc w ściągnięciu świadczenia?

Na wniosek uprawnionego do alimentów, Krajowy Fundusz Solidarności może przeprowadzić ściągnięcie wszelkich świadczeń alimentacyjnych należnych małżonkowi, wstępnemu lub zstępnemu. Dla kwot, które powinien odzyskać, Fundusz wstępuje w czynności i zabezpieczenia, którymi dysponuje wierzyciel, w celu odzyskania swojego świadczenia alimentacyjnego. Począwszy od urzędowego powiadomienia dłużnika o kwotach będących przedmiotem ściągnięcia, dłużnik skazany jest na wpłatę tych kwot na ręce Przewodniczącego Krajowego Funduszu Solidarności.

Do góryDo góry

14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i zamiast niego wypłacić świadczenie lub jego część?

Krajowy Fundusz Solidarności może, pod pewnymi warunkami, wypłacać świadczenie alimentacyjne zamiast dłużnika. Wniosek o wypłatę powinien zostać skierowany przez uprawnionego do alimentów lub jego przedstawiciela ustawowego do Przewodniczącego Funduszu.

Wniosek ten zostaje przyjęty przez Przewodniczącego lub jego przedstawiciela, jeżeli uprawniony do alimentów udowodni:

  1. że jego miejsce zameldowania znajduje się w kraju i że on sam lub jego przedstawiciel prawny przebywają tam od pięciu lat;
  2. że jego świadczenie alimentacyjne zostało ustalone na mocy decyzji prawnej wykonalnej w Wielkim Księstwie Luksemburga;
  3. że całkowite lub częściowe ściągnięcie świadczenia nie mogło zostać uzyskanie na drodze środka egzekucyjnego prawa prywatnego, który rzeczywiście miał miejsce;
  4. że jest w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Nawet jeżeli warunek wymieniony w lit. c) nie został spełniony, wniosek zostaje przyjęty, gdy odwołanie się do środków egzekucji wydaje się skazane na porażkę lub jeżeli dłużnik przebywa za granicą. Ewentualne sprzeciwy należą do kompetencji sędziego pokoju właściwego dla miejsca zamieszkania uprawnionego do alimentów, do którego należy wnieść sprawę w terminie czterdziestu dni począwszy od przedstawienia oficjalnej decyzji Przewodniczącego.

Uprawnieni do alimentów mogą z mocy prawa korzystać z pomocy prawnej. Począwszy od przyjęcia wniosku aż do zaprzestania wypłat przez Fundusz, uprawnionemu do alimentów nie wolno podejmować żadnych działań przeciwko dłużnikowi w celu ściągnięcia świadczenia.

Do góryDo góry

Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie przebywa w Luksemburgu, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” mieszka w innym kraju:

15. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może otrzymać pomoc ze strony luksemburskiego organu lub administracji?

Na mocy Konwencji nowojorskiej z dnia 20 czerwca 1956 r. o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą, jeżeli osoba ubiegająca się o alimenty znajduje się w Luksemburgu, może, w razie przebywania dłużnika za granicą, zwrócić się do Prokuratora Generalnego w celu otrzymywania alimentów.

16. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać?

Uprawniony do alimentów przesyła podanie do władzy wysyłającej, to znaczy do Prokuratora Generalnego. Podanie powinno zawierać wszystkie istotne elementy, na przykład upoważnienie do działania w imieniu uprawnionego do alimentów, zdjęcie uprawnionego do alimentów oraz, jeżeli to możliwe, dłużnika alimentacyjnego.

Procureur Général d’Etat
Parquet Général
12, Côte d’Eich
L-1450 Luxembourg

17. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie?

Prokurator Generalny przekazuje dokumentację zagranicznemu organowi władzy, chyba że ten ostatni uzna wniosek za zbyt śmiały. Może podzielić się z zagranicznym organem władzy swoja opinią na temat zasadności wniosku. Ponadto może zalecić temu organowi, by uprawniony do alimentów skorzystał z pomocy prawnej i ze zwolnienia od kosztów.

Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie znajduje się w innym kraju, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” przebywa za granicą:

18. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może zwrócić się bezpośrednio do luksemburskiego organu lub administracji?

Osoba ubiegająca się o świadczenie, mieszkająca w kraju innym niż Luksemburg, powinna zwrócić się do właściwego organu władzy państwa, w którym przebywa. Nie może zwrócić się bezpośrednio do luksemburskiego organu ani administracji.

19. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać?

Bezprzedmiotowe.

20. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie?

Bezprzedmiotowe.

Dalsze informacje

  • Portal prawny rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga français

« Roszczenia alimentacyjne - Informacje ogólne | Luksemburg - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 04-04-2006

 

SPIS TRESCI

1. Co obejmują pojęcia „alimentów” i „obowiązku alimentacyjnego” według prawa luksemburskiego? 1.
2. Do kiedy dziecko może otrzymywać „alimenty”? 2.
3. W jakich przypadkach prawo luksemburskie jest obowiązujące? 3.
4. Jeżeli to prawo nie jest obowiązujące, jakie prawo zastosują sądy luksemburskie? 4.
5. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna zwrócić się do konkretnego organu, do władz administracyjnych, czy do organów sprawiedliwości w celu uzyskania „alimentów”? 5.
6. Czy można wnieść sprawę do właściwego organu administracji lub sprawiedliwości w imieniu krewnego, osoby bliskiej, małoletniego dziecka? 6.
7. Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie zamierza wnieść sprawę do sądu, skąd ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym? 7.
8. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna wnieść sprawę do sądu za pośrednictwem adwokata, powołanego w tym celu organu, innego pośrednika? Jeżeli nie, to jaką procedurę powinna zastosować? 8.
9. Czy postępowanie sądowe jest płatne? Jeżeli tak, to jakie koszty trzeba brać pod uwagę? Jeżeli środki osoby ubiegającej się o świadczenie są niewystarczające, to czy może ona otrzymać zwrot kosztów postępowania w postaci pomocy prawnej? 9.
10. Jaka może być forma pomocy, którą można uzyskać na mocy decyzji sądu? Jeżeli byłoby to świadczenie pieniężne, to w jaki sposób zostałoby ono oszacowane? Jak może zostać zrewaloryzowane, by dostosować się do kosztów życia codziennego lub do zmian zachodzących w otoczeniu? 10.
11. W jaki sposób i komu będzie wypłacane świadczenie? 11.
12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny specjalnie nie wypłaca świadczenia, jakich środków należy użyć, by zmusić go do płacenia? 12.
13. Czy jakiś organ lub administracja mogą pomóc w ściągnięciu świadczenia? 13.
14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i zamiast niego wypłacić świadczenie lub jego część? 14.
Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie przebywa w Luksemburgu, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” mieszka w innym kraju: Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie przebywa w Luksemburgu, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” mieszka w innym kraju:
15. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może otrzymać pomoc ze strony luksemburskiego organu lub administracji? 15.
16. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać? 16.
17. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie? 17.
Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie znajduje się w innym kraju, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” przebywa za granicą: Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie znajduje się w innym kraju, a osoba obciążona „obowiązkiem alimentacyjnym” przebywa za granicą:
18. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może zwrócić się bezpośrednio do luksemburskiego organu lub administracji? 18.
19. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać? 19.
20. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie? 20.
 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania