Komisja Europejska > EJN > Roszczenia alimentacyjne > Litwa

Ostatnia aktualizacja: 20-11-2007
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Roszczenia alimentacyjne - Litwa

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Co oznacza pojęcie „obowiązek alimentacyjny”? 1.
2. W jakich okolicznościach na jednej osobie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec innej osoby? 2.
3. Do jakiego wieku dziecko może otrzymywać świadczenie alimentacyjne? 3.
4. Dokąd może zwrócić się o pomoc osoba ubiegająca się o świadczenie dla siebie lub swoich dzieci? Czy istnieją jakieś specjalne organy, z którymi należy się skontaktować? Czy można oczekiwać pomocy od władz lub sądu? 4.
5. Skąd osoba ubiegająca się o świadczenie alimentacyjne, która zamierza wnieść sprawę do sądu, ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym? 5.
6. Czy można wystąpić z wnioskiem w imieniu innej osoby, tj. krewnego lub dziecka pozostającego w niedostatku? Czy wnioskodawca musi wytoczyć powództwo za pośrednictwem innej osoby działającej w charakterze pośrednika? Jeśli nie, jakie procedury mają zastosowanie w tej kwestii? 6.
7. Jeśli środki finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania? 7.
8. Jakiego rodzaju świadczenia alimentacyjne może przyznać sąd? W przypadku zasądzenia świadczenia alimentacyjnego, w jaki sposób zostanie ustalona jego wysokość? W jaki sposób decyzja sądu zostanie skorygowana w celu uwzględnienia zmian kosztów utrzymania lub sytuacji rodzinnej? 8.
9. W jaki sposób i komu płaci się świadczenie alimentacyjne? 9.
10. Jeżeli dłużnik nie płaci dobrowolnie świadczeń alimentacyjnych, to jakich środków przymusu można wobec niego użyć? 10.
11. Czy istnieje jakiś organ lub organizacja, które pomagają przy dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych? 11.
12. Czy któryś z tych organów może wypłacić w całości lub w części świadczenie alimentacyjne zamiast dłużnika? 12.
13. Czy powód może skorzystać z pomocy szczególnych organizacji lub organów w kraju, w którym ma miejsce zamieszkania lub za granicą? 13.
14. Jaki jest adres tej instytucji? Jak można się z nią skontaktować? Gdzie można znaleźć formularze, które należy wypełnić? Jakie dokumenty należy przedłożyć wraz z wnioskiem? Czy muszą być one przetłumaczone? Czy dokumenty te muszą mieć formę uwierzytelnionych odpisów? 14.
15. Jakiego rodzaju pomoc przyznają instytucje w innych państwach? 15.
16. Czy warunkiem udzielenia pomocy przez instytucję lub organ na Litwie lub w innym państwie jest przedłożenie orzeczenia sądowego? Jeżeli tak, w którym kraju musi być wydane to orzeczenie? Jeżeli orzeczenie wydane jest w innym kraju, jakiego rodzaju pomocy może oczekiwać wnioskodawca? Jeżeli wnioskodawcy nie stać na wniesienie stosownych opłat, czy nadal może otrzymać pomoc prawną? 16.

 

1. Co oznacza pojęcie „obowiązek alimentacyjny”?

Pojęcie obowiązku alimentacyjnego nie istnieje w prawie litewskim. Jednakże z zasad regulujących kwestię świadczeń alimentacyjnych można wysnuć wniosek, iż obowiązek ten rozciąga się na: obowiązek rodziców wobec niepełnoletniego dziecka w zakresie zapewnienia mu utrzymania; obowiązek alimentacyjny osoby rozwiedzionej wobec byłego małżonka będącego w niedostatku (pod warunkiem, że ten ostatni nie był odpowiedzialny za rozpad małżeństwa); obowiązek alimentacyjny osoby pozostającej w separacji wobec małżonka będącego w niedostatku (pod warunkiem, że ten ostatni nie był odpowiedzialny za separację); obowiązek alimentacyjny dorosłego dziecka wobec rodziców niezdolnych do pracy i będących w niedostatku; obowiązek dorosłego rodzeństwa zdolnego do zapewnienia utrzymania niepełnoletniemu rodzeństwu; obowiązek wnuków zdolnych do zapewnienia utrzymania dziadkom niezdolnym do pracy i będącym w niedostatku; oraz obowiązek dziadków zdolnych do zapewnienia utrzymania niepełnoletnim wnukom będącym w niedostatku.

2. W jakich okolicznościach na jednej osobie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec innej osoby?

  • Rodzice mają obowiązek utrzymania niepełnoletnich dzieci. Jeżeli rodzic lub rodzice niepełnoletniego dziecka nie wypełniają tego obowiązku, sąd zasądza swiadczenia alimentacyjne na podstawie pozwu wniesionego przez rodziców, opiekuna (powiernika) dziecka lub organ publiczny odpowiedzialny za ochronę praw dziecka. Rodzice, którzy rozwodzą się za obopólną zgodą stron lub którzy pozostają w separacji, muszą sporządzić umowę zobowiązującą ich do zapewnienia utrzymania niepełnoletnim dzieciom. Umowę taką musi zatwierdzić sąd. Jeżeli jedno z rodziców nie spełnia warunków zatwierdzonej umowy, drugi rodzic może zwrócić się do sądu o wydanie tytułu egzekucyjnego. W przypadku rozwodu rodziców lub orzeczenia separacji między nimi i w braku umowy dotyczącej utrzymania ich niepełnoletniego dziecka o przyznaniu swiadczeń alimentacyjnych decyduje sąd. Rozłąka dziecka z rodzicami czy ograniczenie władzy rodzicielskiej nie zwalnia rodziców z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka.
  • Jeżeli, w przypadku rozwodu, kwestia swiadczeń alimentacyjnych nie jest uregulowana w obopólnej ugodzie zawartej między małżonkami, sąd przyzna swiadczenia alimentacyjne partnerowi, który pozostaje w niedostatku, pod warunkiem że nie był odpowiedzialny za rozpad małżeństwa. Małżonek nie jest uprawniony do swiadczeń alimentacyjnych w przypadku, gdy jego majątek lub dochód wystarczają mu na utrzymanie. Zakłada się, że osobie należy się swiadczenie alimentacyjne, jeżeli wychowuje ona niepełnoletnie dziecko swoje i byłego małżonka/byłej małżonki oraz jeżeli nie może podjąć pracy w związku z wiekiem lub z powodów zdrowotnych.
  • W przypadku smierci osoby (byłego małżonka/byłej małżonki lub rodzica), na której ciążył obowiązek alimentacyjny, odpowiedzialnosć za wypłatę swiadczenia przechodzi na spadkobiercę tej osoby, o ile odziedziczony majątek na to pozwala.
  • W przypadku orzeczenia przez sąd separacji małżonków sąd przyznaje swiadczenia alimentacyjne stronie pozostającej w niedostatku, nakładając na stronę odpowiedzialną ze separację obowiązek ich płacenia.
  • Dorosłe dzieci mają obowiązek utrzymania niezdolnych do pracy i pozostających w niedostatku rodziców. Zapłata swiadczenia alimentacyjnego następuje na podstawie porozumienia stron lub postanowienia sądu.
  • Obowiązek alimentacyjny wobec niepełnoletniego rodzeństwa spoczywa na zdolnym do jego swiadczenia dorosłym rodzeństwie w przypadku, gdy rodzeństwo zostało osierocone lub rodzice nie mogą zapewnić utrzymania z innych powodów. Świadczenie to jest dobrowolne lub o jego przyznaniu decyduje sąd.
  • Obowiązek alimentacyjny wobec niezdolnych do pracy i pozostających w niedostatku dziadków spoczywa na dorosłych dzieciach. Świadczenie to jest dobrowolne lub o jego przyznaniu decyduje sąd.
  • Obowiązek alimentacyjny wobec niepełnoletnich wnuków, które pozostają w niedostatku, spoczywa na zdolnych do jego swiadczenia dziadkach w przypadku, gdy wnuki zostały osierocone lub rodzice nie mogą zapewnić im utrzymania z innych powodów. Świadczenie to jest dobrowolne lub o jego przyznaniu decyduje sąd.

3. Do jakiego wieku dziecko może otrzymywać świadczenie alimentacyjne?

Rodzice mają obowiązek zapewnić utrzymanie dzieciom do momentu osiągnięcia przez nie pełnoletności, tj. do ukończenia 18 lat, z wyjątkiem przypadków, gdy dziecko jest niezdolne do pracy z powodu kalectwa, wskutek czego uważa się, że nie osiągnęło ono pełnoletności. Ponadto obowiązek zapewnienia utrzymania spoczywający na rodzicu wobec dziecka nie wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, jeżeli dziecko nadal uczy się w trybie dziennym w szkole średniej, studiuje na uczelni lub uczy się w szkole zawodowej, nie osiągnęło wieku 24 lat i potrzebuje wsparcia finansowego. Świadczenia alimentacyjne przyznaje się dorosłym dzieciom, które nadal uczą się w trybie dziennym w szkole średniej, studiują na uczelni lub uczą się w szkole zawodowej do momentu ukończenia przez nie nauki lub osiągnięcia wieku 24 lat, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Do góryDo góry

4. Dokąd może zwrócić się o pomoc osoba ubiegająca się o świadczenie dla siebie lub swoich dzieci? Czy istnieją jakieś specjalne organy, z którymi należy się skontaktować? Czy można oczekiwać pomocy od władz lub sądu?

Pozwy o świadczenia alimentacyjne należy składać w sądzie.

5. Skąd osoba ubiegająca się o świadczenie alimentacyjne, która zamierza wnieść sprawę do sądu, ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym?

Sprawy cywilne zawsze rozpatrują sądy rejonowe w pierwszej instancji, z jednym lub dwoma wyjątkami, o których mowa w litewskim kodeksie cywilnym. Zasadniczo właściwość sądu zależy od miejsca zamieszkania pozwanego. Jednakże o roszczeniach alimentacyjnych może także rozstrzygać sąd właściwy dla miejsca zamieszkania powoda. Pozwy można więc składać zarówno w sądzie miejsca zamieszkania pozwanego, jak i w sądzie miejsca zamieszkania powoda. Właściwość miejscową sądów rejonowych reguluje ustawa z dnia 15 czerwca 1994 r. o ustanowieniu litewskiego Sądu Najwyższego, litewskiego Sądu Apelacyjnego i sądów okręgowych, określająca właściwość miejscową sądów okręgowych i rejonowych oraz wprowadzająca reformę prokuratury litewskiej.

6. Czy można wystąpić z wnioskiem w imieniu innej osoby, tj. krewnego lub dziecka pozostającego w niedostatku? Czy wnioskodawca musi wytoczyć powództwo za pośrednictwem innej osoby działającej w charakterze pośrednika? Jeśli nie, jakie procedury mają zastosowanie w tej kwestii?

Z wnioskiem dotyczącym przyznania świadczeń alimentacyjnych na dziecko może wystąpić do sądu jedno z rodziców dziecka, opiekun (powiernik) lub organ publiczny odpowiedzialny za ochronę praw dziecka.

Do góryDo góry

W innych przypadkach powództwa są wytaczane przez osoby, które żądają przyznania świadczeń alimentacyjnych dla siebie.

7. Jeśli środki finansowe powoda są niewystarczające, czy może on uzyskać pomoc prawną na pokrycie kosztów postępowania?

Zgodnie z litewskim kodeksem cywilnym koszty wystąpienia z powództwem obejmują opłaty urzędowe i koszt postępowania sądowego. Na mocy art. 83 ust. 1 kodeksu powód w postępowaniu o swiadczenie alimentacyjne jest zwolniony z opłat urzędowych. Zgodnie z litewską ustawą o publicznej pomocy prawnej obywatele litewscy, obywatele innych państw członkowskich UE i inne osoby fizyczne zamieszkujące zgodnie z prawem na terytorium Litwy lub innego państwa członkowskiego są uprawnione do wtórnej pomocy prawnej, która obejmuje także koszt wystąpienia z powództwem zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego, pod warunkiem że ich majątek i roczny dochód nie przekraczają granic okreslonych przez litewski urząd ds. swiadczenia pomocy prawnej. Jednakże obywatele innych państw członkowskich i osoby fizyczne zamieszkałe zgodnie z prawem w innych państwach członkowskich UE mają prawo do pomocy prawnej jedynie w przypadku sporów transgranicznych. O przyznanie wtórnej pomocy prawnej, niezależnie od majątku i poziomu dochodu okreslonego przez litewski urząd ds. swiadczenia pomocy prawnej, mogą także zwracać się osoby, które mają prawo do zasiłków socjalnych na mocy litewskiej ustawy o pieniężnej pomocy socjalnej dla rodzin (osób samotnych) o niskim dochodzie lietuviu kalba oraz osoby, które potrafią udowodnić, że nie mogą pozbyć się majątku i srodków z przyczyn obiektywnych oraz że w związku z tym majątek i roczny dochód, którym mogą swobodnie dysponować, nie przekracza poziomu majątku i dochodu okreslonego przez litewski urząd ds. swiadczenia pomocy prawnej. (Więcej informacji na stronie www.teisinepagalba.lt English - lietuviu kalba).

Do góryDo góry

8. Jakiego rodzaju świadczenia alimentacyjne może przyznać sąd? W przypadku zasądzenia świadczenia alimentacyjnego, w jaki sposób zostanie ustalona jego wysokość? W jaki sposób decyzja sądu zostanie skorygowana w celu uwzględnienia zmian kosztów utrzymania lub sytuacji rodzinnej?

Świadczenie przyznane byłemu małżonkowi może przyjąć formę jednorazowej wypłaty, regularnej wypłaty miesięcznej lub transferu aktywów. Kiedy małżonkowie się rozwodzą lub zostaje ustanowiona między nimi separacja, a sąd rozstrzyga o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego stronie, która o nie wnosi, oraz o wysokości alimentów, to uwzględniony zostaje czas trwania małżeństwa, potrzeba zapewnienia utrzymania, sytuacja finansowa stron, stan zdrowia, wiek i zdolność do pracy, możliwość znalezienia pracy przez bezrobotnego partnera oraz inne istotne czynniki. W przypadku przyznania świadczenia w postaci regularnych wypłat każdy z byłych małżonków może, w następstwie istotnej zmiany sytuacji rodzinnej, zwracać się o podwyższenie lub obniżenie wysokości świadczenia, lub też o całkowite zaprzestanie jego wypłacania.

Niepełnoletniemu dziecku można przyznać świadczenie alimentacyjne w formie regularnych wypłat miesięcznych, określonej sumy pieniędzy lub transferu aktywów. Kwota świadczenia musi być proporcjonalna do potrzeb dziecka i sytuacji finansowej jego rodziców, i musi wystarczać na zapewnienie koniecznych warunków rozwoju dziecka. Jeżeli po zasądzeniu przez sąd świadczenia alimentacyjnego nastąpi istotna zmiana sytuacji finansowej stron, sąd może, na wniosek dziecka, ojca, matki, organu publicznego odpowiedzialnego za ochronę praw dziecka lub oskarżyciela publicznego, obniżyć lub podwyższyć kwotę świadczenia i zmienić formę jego wypłacania. Do możliwych podstaw wniosku o zmianę wysokości świadczenia należą na przykład poprawa lub pogorszenie sytuacji finansowej ojca lub matki lub zmiana potrzeb dziecka. Wysokość świadczenia może zostać podwyższona wskutek dodatkowych kosztów opieki nad dzieckiem (jeżeli dziecko jest chore, ranne, wymaga opieki lub stałego nadzoru). Jeśli jest to konieczne, sąd może nakazać zapłatę kosztów potrzebnego dziecku leczenia.

Do góryDo góry

9. W jaki sposób i komu płaci się świadczenie alimentacyjne?

O formie wypłaty świadczenia decyduje sąd: może ono przyjąć formę jednorazowej kwoty ryczałtowej, regularnych miesięcznych wypłat lub transferu aktywów. Świadczenie alimentacyjne jest wypłacane byłemu małżonkowi, który go potrzebuje (w przypadku separacji – obecnemu małżonkowi).

Jeżeli chodzi o dziecko niepełnoletnie, sąd musi przyznać świadczenie alimentacyjne dziecku, ale także wyznaczyć ojca, matkę lub opiekuna (powiernika) dziecka, lub też organ odpowiedzialny za troszczenie się o interesy dziecka, na zarządcę środków. Ojciec lub matka dziecka otrzymuje w użytkowanie świadczenie alimentacyjne należne dziecku. Jeżeli dziecko ma opiekuna (powiernika), świadczenie alimentacyjne przyznawane jest dziecku. Opiekuna (powiernika) wyznacza się na zarządcę środków lub aktywów.

10. Jeżeli dłużnik nie płaci dobrowolnie świadczeń alimentacyjnych, to jakich środków przymusu można wobec niego użyć?

Jeżeli osoba odpowiedzialna za płacenie swiadczeń alimentacyjnych nie stosuje się do orzeczenia sądowego przyznającego swiadczenie, beneficjent (tj. powód) może złożyć pozew o sądową egzekucję decyzji. Jeżeli jedno z rodziców nie stosuje się do umowy o swiadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka po jej zatwierdzeniu, drugi rodzic może złożyć pozew o sądową egzekucję decyzji. Powód wyznacza komornika sądowego w celu dokonania egzekucji lub wykonania nakazu sądowego. Patrz odpowiedź na pytanie 11.

Do góryDo góry

W razie koniecznosci sąd może, w związku z decyzją przyznającą swiadczenia alimentacyjne na dziecko, nakazać rodzicom dziecka (lub jednemu z nich) obciążenie hipoteką ich (jego/jej) majątku. Skutkiem niezastosowania się do decyzji sądu dotyczącej egzekucji swiadczenia alimentacyjnego będzie egzekucja swiadczenia z majątku obciążonego hipoteką zgodnie z własciwymi przepisami. Ta sama procedura ma zastosowanie do swiadczeń alimentacyjnych na rzecz byłych małżonków w przypadku rozwodu lub małżonków pozostających w separacji.

11. Czy istnieje jakiś organ lub organizacja, które pomagają przy dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych?

Pomocy w egzekwowaniu decyzji sądowych udziela komornik sądowy, który podejmuje konieczne środki przymusu. Komornik sądowy to osoba wyznaczona i upoważniona przez państwo do przymusowego wykonywania tytułów egzekucyjnych, stwierdzania faktów, doręczania dokumentów oraz wykonywania innych przyznanych mu przez prawo obowiązków.

Po otrzymaniu tytułu egzekucyjnego lub nakazu sądowego komornik sądowy rozpoczyna egzekucję, prowadząc działania zgodnie z procedurami przepisanymi przez prawo. Może wezwać dłużnika i wierzyciela, nakazać im zaproponowanie sposobów dostosowania się do decyzji sądu oraz wysyłać upomnienia do dłużnika. Jeżeli dłużnik nie zastosuje się do decyzji sądu w terminie określonym w upomnieniu, komornik sądowy rozpoczyna egzekucję nie później niż w ciągu dziesięciu dni od daty określonej jako termin zastosowania się do tej decyzji. Świadczenia alimentacyjne są pobierane z pensji dłużnika i innych rodzajów dochodu. Jeżeli nie płaci on świadczeń alimentacyjnych regularnie lub jeżeli – pomimo ciążącego na nim obowiązku świadczenia – nie pracuje i nie ma innych źródeł dochodu, egzekucja świadczenia następuje z jego aktywów.

Do góryDo góry

12. Czy któryś z tych organów może wypłacić w całości lub w części świadczenie alimentacyjne zamiast dłużnika?

Nie. Jednakże państwo wypłaca świadczenie niepełnoletnim dzieciom, które przez okres dłuższy niż miesiąc nie otrzymują środków utrzymania od ojca, matki lub będącego w stanie je utrzymać bliskiego krewnego. Wkład państwa w utrzymanie takich dzieci przyjmuje formę pomocy społecznej.

JEŻELI ZOBOWIĄZANY DO PŁACENIA ŚWIADCZEŃ ALIMENTACYJNYCH MIESZKA ZA GRANICĄ:

13. Czy powód może skorzystać z pomocy szczególnych organizacji lub organów w kraju, w którym ma miejsce zamieszkania lub za granicą?

Aby orzeczenie sądu litewskiego przyznającego swiadczenie alimentacyjne mogło być wyegzekwowane za granicą, musi zostać uznane przez własciwe sądy i podlegać wykonaniu w danym kraju. Procedurę uznawania i wykonywania decyzji sądowych w państwach członkowskich UE okresla rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Każdy, kto pragnie uznania orzeczenia litewskiego sądu w innym państwie, musi sam złożyć wniosek do własciwego sądu lub organizacji i dołączyć do niego inne wymagane dokumenty.

Zgodnie z litewską ustawą o państwowej pomocy prawnej zainteresowanym stronom można przyznać podstawową pomoc prawną (np. doradztwo i konsultacje prawne itp.). Uprawnienie do podstawowej pomocy prawnej rozciąga się na obywateli litewskich, obywateli innych państw członkowskich UE, inne osoby fizyczne zamieszkałe zgodnie z prawem na terytorium Litwy lub innego państwa członkowskiego oraz inne osoby wymienione w umowach międzynarodowych, których Litwa jest stroną.

Do góryDo góry

Wnioski o pomoc prawną można składać bezposrednio do własciwej instytucji w państwie członkowskim UE, w którym orzeczenie sądu ma być uznane. Wnioski można także składać za posrednictwem litewskiego Ministerstwa Sprawiedliwosci, które następnie przesyła je do własciwego organu innego kraju. Wniosek musi być przetłumaczony na język urzędowy państwa członkowskiego UE lietuviu kalba lub na jeden z języków urzędowych kraju, który jest także językiem urzędowym instytucji wspólnotowych, lub inny język możliwy do przyjęcia przez inne państwo członkowskie i jako taki zgłoszony Komisji. (Więcej informacji - patrz art. 29 litewskiej ustawy o publicznej pomocy prawnej na stronie internetowej: www.teisinepagalba.lt English - lietuviu kalba).

14. Jaki jest adres tej instytucji? Jak można się z nią skontaktować? Gdzie można znaleźć formularze, które należy wypełnić? Jakie dokumenty należy przedłożyć wraz z wnioskiem? Czy muszą być one przetłumaczone? Czy dokumenty te muszą mieć formę uwierzytelnionych odpisów?

Wniosek należy złożyć do sądu lub instytucji własciwej dla miejsca zamieszkania dłużnika w innym państwie. Listę własciwych sądów i instytucji zawarto w załączniku II do rozporządzenia, o którym mowa w pytaniu 13 i w europejskim atlasie sądowym w sprawach cywilnych (http://europa.eu.int/comm/justice_home/judicialatlascivil/). Do wniosku należy dołączyć kopię decyzji litewskiego sądu, o której uznanie się wnosi i standardowy formularz z sądu pierwszej instancji, który wydał decyzję. (Formularz w języku litewskim można pobrać ze strony litewskiego Ministerstwa Sprawiedliwosci. Należy kliknąć na zakładkę „Bendradarbiavimas” na stronie głównej pod adresem www.tm.lt English - lietuviu kalba, a następnie wybrać „dokumentų formos” z menu bocznego.) Jeżeli wymaga tego sąd lub własciwy organ, należy także przedstawić tłumaczenie tych dokumentów. Tłumaczenie musi być poswiadczone przez osobę do tego uprawnioną w jednym z państw członkowskich. Wypełnione formularze i dokumenty wydane przez sąd muszą być uwierzytelnione pieczęcią urzędową tego sądu.

Jeżeli wnioskodawca pragnie ubiegać się o podstawową pomoc prawną w ramach pomocy państwowej na Litwie, musi zwrócić się do zarządu gminy zadeklarowanego miejsca zamieszkania lub, jesli nie ma zadeklarowanego miejsca zamieszkania, do zarządu gminy, w której zamieszkuje.

15. Jakiego rodzaju pomoc przyznają instytucje w innych państwach?

Właściwe instytucje w innych państwach członkowskich UE przekażą informacje na temat procedury składania wniosków, wymagań dotyczących formy wniosku oraz inne informacje dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń sądów litewskich w danym państwie członkowskim.

16. Czy warunkiem udzielenia pomocy przez instytucję lub organ na Litwie lub w innym państwie jest przedłożenie orzeczenia sądowego? Jeżeli tak, w którym kraju musi być wydane to orzeczenie? Jeżeli orzeczenie wydane jest w innym kraju, jakiego rodzaju pomocy może oczekiwać wnioskodawca? Jeżeli wnioskodawcy nie stać na wniesienie stosownych opłat, czy nadal może otrzymać pomoc prawną?

Na Litwie orzeczenie sądowe nie jest warunkiem przyznania pomocy prawnej. Podstawowa pomoc prawna musi być zapewniona niezwłocznie po złożeniu wniosku danej osoby do zarządu gminy. Jeżeli niemożliwe jest jej natychmiastowe zapewnienie, wnioskodawcy należy wskazać termin (w ciągu kolejnych pięciu dni), w którym możliwe będzie jej zapewnienie. Pomoc prawna świadczona jest bezpłatnie.

« Roszczenia alimentacyjne - Informacje ogólne | Litwa - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 20-11-2007

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania