Komisja Europejska > EJN > Roszczenia alimentacyjne > Belgia

Ostatnia aktualizacja: 30-08-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Roszczenia alimentacyjne - Belgia

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Co obejmują pojęcia „alimentów” i „obowiązku alimentacyjnego” według prawa belgijskiego? 1.
2. Do kiedy dziecko może otrzymywać „alimenty”? 2.
3. W jakich przypadkach prawo belgijskie jest obowiązujące? 3.
4. Jeżeli to prawo nie jest obowiązujące, jakie prawo zastosują sądy belgijskie? 4.
5. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna zwrócić się do konkretnego organu, do władz administracyjnych, czy do organów sprawiedliwości w celu uzyskania „alimentów”? 5.
6. Czy można wnieść sprawę do właściwego organu administracji lub sprawiedliwości w imieniu krewnego, osoby bliskiej, małoletniego dziecka? 6.
7. Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie zamierza wnieść sprawę do sądu, skąd ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym? 7.
8. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna wnieść sprawę do sądu za pośrednictwem adwokata, powołanego w tym celu organu, innego pośrednika? Jeżeli nie, to jaką procedurę powinna zastosować? 8.
9. Czy postępowanie sądowe jest płatne? Jeżeli tak, to jakie koszty trzeba brać pod uwagę? Jeżeli środki osoby ubiegającej się o świadczenie są niewystarczające, to czy może ona otrzymać zwrot kosztów postępowania w postaci pomocy prawnej? 9.
10. Jaka może być forma pomocy, którą można uzyskać na mocy decyzji sądu? Jeżeli byłoby to świadczenie pieniężne, to w jaki sposób zostałoby ono oszacowane? Jak może zostać zrewaloryzowane, by dostosować się do kosztów życia codziennego lub do zmian zachodzących w otoczeniu? 10.
11. W jaki sposób i komu będzie wypłacane świadczenie? 11.
12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny specjalnie nie wypłaca świadczenia, jakich środków należy użyć, by zmusić go do płacenia? 12.
13. Czy jakiś organ lub administracja mogą pomóc w ściągnięciu świadczenia? 13.
14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i zamiast niego wypłacić świadczenie lub jego część? 14.
15. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może otrzymać pomoc ze strony belgijskiego organu lub administracji? 15.
16. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać? 16.
17. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie? 17.
18. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może zwrócić się bezpośrednio do belgijskiego organu lub administracji? 18.
19. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać? 19.
20. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie? 20.

 

1. Co obejmują pojęcia „alimentów” i „obowiązku alimentacyjnego” według prawa belgijskiego?

„Obowiązek alimentacyjny” można nazwać obowiązkiem narzuconym z mocy prawa jednej osobie, by dostarczyła innej osobie, znajdującej się w potrzebie i która jest z tą osobą związana więzami pokrewieństwa, pomoc niezbędną do życia. „Alimenty” obejmują nie tylko żywność, lecz także to wszystko, co niezbędne do życia: jedzenie, ubrania, mieszkanie, opiekę medyczną itd.

Które osoby mają względem innych „obowiązek alimentacyjny”:

Obowiązek alimentacyjny opiera się na więzach pokrewieństwa lub powinowactwa, a także na obowiązku zastępstwa, gdy taka więź jest zerwana. Istnieje między niektórymi krewnymi i powinowatymi, między małżonkami, między mieszkającymi ze sobą legalnie konkubentami. Oparty jest on w pewnej mierze na obowiązku „solidarności”, który w pewnych przypadkach może być silniejszy.

- rodzice wobec swoich dzieci?

W tym przypadku istnieją dwa rodzaje obowiązku alimentacyjnego:

  • obowiązek alimentacyjny w szerszym znaczeniu tego słowa, na mocy którego ojciec i matka zobowiązani są, proporcjonalnie do swoich możliwości, pokrywać koszty mieszkania, utrzymania, nadzorowania, wychowywania i kształcenia swoich dzieci. Obowiązek ten przedłużany jest w razie kontynuacji nauki po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności. Obowiązek ten jest związany z władzą rodzicielską, lecz przedłużany jest po osiągnięciu pełnoletności lub niezależności przez dziecko. Obowiązek ten istnieje bez względu na środki rodzica i niezależnie od potrzeb dziecka. Jest on szerszy w tym znaczeniu, że poza potrzebami bytowymi dziecka, pokrywa również jego wychowanie, wykształcenie itd. (artykuł 203 Kodeksu Cywilnego).
  • obowiązek alimentacyjny, oparty na więzach pokrewieństwa, związany z rzeczywistymi potrzebami dziecka i ze środkami rodzica (artykuły 205, 207 i 208 Kodeksu Cywilnego).
- dzieci wobec swoich rodziców? 

Obowiązek alimentacyjny, wiążący rodziców wobec ich dzieci (artykuł 205 Kodeksu Cywilnego) jest wzajemny. Dzieci powinny więc płacić alimenty swojemu ojcu i swojej matce, będącym w potrzebie.

Do góryDo góry

- małżonkowie?

Obowiązki alimentacyjne między małżonkami oparte są na obowiązku udzielania pomocy i wsparcia oraz na obowiązku wspólnego ponoszenia kosztów w małżeństwie przewidzianych w Kodeksie Cywilnym (artykuły 213 i 221 Kodeksu Cywilnego). Obowiązki te, łącznie z obowiązkiem wspólnego zamieszkiwania, który także jest obowiązkowy dla małżonków, są wzajemne. Jeżeli nie są przestrzegane, mogą stać się podstawą odwołań sądowych mających na celu uzyskanie ich wykonywania w postaci ekwiwalentu, w formie działania alimentacyjnego lub przeznaczania kwot na konkretne cele – zob. pytanie 12 – (artykuły 213, 221 i 223 Kodeksu Cywilnego).

- rozwiedziony małżonek wobec swego byłego współmałżonka? 

Należy wprowadzić tu rozróżnienie w zależności od typu rozwodu: rozwód z określonej przyczyny lub rozwód za porozumieniem stron:

§ Rozwód z określonej przyczyny.

W trakcie procesu rozwodowego z określonej przyczyny (rozwód z powodu zdrady małżeńskiej, wybryków, złego traktowania lub ciężkiej zniewagi oraz z powodu rzeczywistej separacji trwającej od ponad dwóch lat), każdy z małżonków może wnieść wniosek do właściwego sądu o podjęcie środków tymczasowych, o tymczasowe świadczenia pieniężne, i to bez orzekania o winie (artykuł 1280 Kodeksu Sądowego).

Po rozwodzie z powodu zdrady małżeńskiej, wybryków, złego traktowania lub ciężkiej zniewagi, niewinny małżonek może zwrócić się do właściwego sądu o przyznanie mu świadczenia z przeznaczeniem do zapewnienia mu środków do życia na warunkach równoważnych z tymi, z jakich korzystał podczas wspólnego życia (artykuł 301 Kodeksu Cywilnego).

Do góryDo góry

Po rozwodzie z powodu separacji trwającej od ponad dwóch lat, małżonka wnoszącego sprawę uważa się za odpowiedzialnego za separację. Jedynie małżonek pozwany może domagać się świadczenia alimentacyjnego. Małżonek pozywający może jednak obalić ciążące na nim domniemanie (artykuł 306 Kodeksu Cywilnego).

§ Rozwód za porozumieniem stron.

Do małżonków, którzy podjęli decyzję o przeprowadzeniu rozwodu za porozumieniem stron, należy ustalenie lub nie, w umowach poprzedzających rozwód, kwoty ewentualnego świadczenia, które jedno z małżonków będzie wypłacało drugiemu w trakcie postępowania rozwodowego i później (artykuł 1288 Kodeksu Sądowego).

- W jakich przypadkach?

Obowiązek alimentacyjny istnieje między krewnymi w linii prostej, zarówno wstępującymi, jak i zstępującymi (rodzice/dzieci, dzieci/rodzice, a także wnuki/dziadkowie i wzajemnie – artykuł 205 i 207 Kodeksu Cywilnego).

Między powinowatymi należy rozważyć dwa przypadki:

  • pozostały przy życiu współmałżonek ma obowiązek alimentacyjny wobec dzieci swojego zmarłego współmałżonka, których nie jest ojcem ani matką, w pewnych granicach (artykuł 203, § 2 Kodeksu Cywilnego).
  • Zięciowie i synowe mają obowiązek alimentacyjny wobec swoich teściów i teściowych i wzajemnie. Obowiązek ten ustaje, gdy teść lub teściowa ponownie wstąpią w związek małżeński, jeżeli współmałżonek (z którego strony jest powinowactwo) i dzieci urodzone z tego związku zmarli (artykuł 206 Kodeksu Cywilnego).

Spadek po zmarłym współmałżonku obejmuje, w pewnych okolicznościach, alimenty dla pozostałego przy życiu współmałżonka lub dla zstępnych zmarłego (artykuł 205 a Kodeksu Cywilnego).

Do góryDo góry

Dziecko, którego pochodzenie ze strony ojca nie jest ustalone, może zażądać od mężczyzny, który spotykał się z jego matką w ustawowym okresie koncepcyjnym, świadczenia na utrzymanie, wychowanie i wykształcenie (artykuł 336 Kodeksu Cywilnego).

Jeżeli związek między osobami żyjącymi w legalnym konkubinacie jest poważnie zagrożony, jedna ze stron może zwrócić się do sędziego pokoju o alimenty, w ramach środków tymczasowych, które ma on podjąć. Sytuacja jest podobna w przypadku ustania legalnego konkubinatu, w ramach środków tymczasowych (artykuł 1479 Kodeksu Cywilnego).

2. Do kiedy dziecko może otrzymywać „alimenty”?

Zwykle obowiązek alimentacyjny ustaje z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności lub pełnej niezależności. Jednak może on zostać utrzymany, jeżeli dziecko kontynuuje naukę (artykuły 203 i 336 Kodeksu Cywilnego).

3. W jakich przypadkach prawo belgijskie jest obowiązujące?

Belgia przystąpiła do Konwencji haskiej z dnia 24 października 1956 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci. Konwencja ta, obowiązująca jedynie wobec umawiających się państw, podporządkowuje w zasadzie obowiązki alimentacyjne wobec dzieci prawu obowiązującemu w miejscu stałego zamieszkania uprawnionego do alimentów.

Jednakże Belgia może oświadczyć, że jej prawo jest obowiązujące, jeżeli miejsce stałego zamieszkania za granicą jest jedynym elementem zagraniczności relacji (artykuł 2). Prawu belgijskiemu podlega więc pozew złożony w Belgii przez dziecko belgijskie zamieszkałe za granicą przeciwko belgijskiemu ojcu zamieszkałemu w Belgii.

Do góryDo góry

Prawo belgijskie jest obowiązujące również wtedy, gdy prawo miejsca zamieszkania dziecka odmawia mu wszelkich praw do alimentów (artykuł 3).

Poza przypadkami, o których mowa w wyżej wymienionej Konwencji, stosuje się zasady prywatnego belgijskiego prawa międzynarodowego (artykuł 3 akapit 1 lub akapit 3 Kodeksu Cywilnego). Albo prawo belgijskie stosuje się do każdego z uprawnionych do alimentów znajdującego się na terytorium Belgii, albo obowiązek alimentacyjny podlega prawu krajowemu zainteresowanych (z zastrzeżeniem międzynarodowego porządku publicznego i orzekania w trybie pilnym).

4. Jeżeli to prawo nie jest obowiązujące, jakie prawo zastosują sądy belgijskie?

Jeżeli osoba ubiegająca się o „alimenty” i osoba, która powinna je płacić, znajdują się na terytorium belgijskim:

W pewnych przypadkach można odesłać do prawa zagranicznego, zgodnie z zasadami prywatnego międzynarodowego prawa belgijskiego. W innych przypadkach prawo belgijskie zostanie uznane za obowiązujące.

5. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna zwrócić się do konkretnego organu, do władz administracyjnych, czy do organów sprawiedliwości w celu uzyskania „alimentów”?

Dłużnik może z własnej woli łożyć na utrzymanie uprawnionego do alimentów. Jeżeli tak nie jest, jeżeli mamy do czynienia ze sporem, niezgodą lub ustaniem wypłaty, konieczne jest podjęcie postępowania sądowego.

6. Czy można wnieść sprawę do właściwego organu administracji lub sprawiedliwości w imieniu krewnego, osoby bliskiej, małoletniego dziecka?

Pozew składa osobiście uprawniony do alimentów. Pozew przedkładany jest sędziemu osobiście przez pozywającego lub przez jego adwokata (zwłaszcza artykuły 1235 B, 1254 i 1320 Kodeksu Sądowego).

Do góryDo góry

Jeżeli jest niezdolny do podejmowania czynności prawnych, jego przedstawiciel ustawowy działa w jego imieniu (ojciec, matka, opiekun itd.).

7. Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie zamierza wnieść sprawę do sądu, skąd ma wiedzieć, który sąd będzie sądem właściwym?

Sędzia pokoju ma jurysdykcję ogólną w sprawach sporów dotyczących świadczeń alimentacyjnych (artykuł 591, 7° Kodeksu Sądowego), ale od tej reguły są wyjątki.

Sprawa wniesiona przez dziecko przeciwko osobie, która spotykała się z jego matką w ustawowym okresie koncepcyjnym (artykuł 336 Kodeksu Cywilnego) podlega sądowi pierwszej instancji (artykuł 338 kodeksu Cywilnego).

W trakcie procesu rozwodowego lub o separację z określonej przyczyny, środki tymczasowe dotyczące osoby, alimentów i majątku małżonków i dzieci podlegają prezesowi sądu pierwszej instancji, orzekającego w ramach procedury przyspieszonej (artykuł 1280 Kodeksu Sądowego). Na rozprawie wszczynającej postępowanie o rozwód, sędzia może zatwierdzić sądownie częściową lub całkowitą zgodę małżonków w sprawie środków tymczasowych dotyczących ich alimentów i/lub dotyczących alimentów dla ich dzieci (artykuł 1258 § Kodeksu Sądowego). W razie braku wprowadzonych później zmian, środki tymczasowe podjęte w sprawie dzieci są nadal skuteczne po rozwodzie (artykuł 302 Kodeksu Cywilnego).

W celu ustalenia świadczenia alimentacyjnego po rozwodzie (artykuły 301, 306, 307 i 307 a Kodeksu Cywilnego), właściwym sądem jest sędzia pokoju lub sąd, do którego wpłynął pozew rozwodowy w zależności od etapu postępowania rozwodowego. Po wyroku ostatecznym orzekającym rozwód tylko sędzia pokoju pozostaje sędzią właściwym.

Do góryDo góry

W razie rozwodu za porozumieniem stron lub separacji za porozumieniem stron, strony ustalają za pomocą wcześniejszej konwencji wkład alimentacyjny na rzecz dzieci oraz ewentualne świadczenie alimentacyjne do płacenia przez jedno ze współmałżonków drugiemu. Sędzia pokoju jest instancją właściwą do podejmowania decyzji zmieniających, dotyczących alimentów na rzecz dzieci. Przyjmuje się jednak, że sąd do spraw młodzieży, mogący orzekać lub zmieniać wszelkie przepisy dotyczące władzy rodzicielskiej (artykuł 387 a Kodeksu Cywilnego), może równocześnie orzekać o alimentach dla dzieci.

8. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie powinna wnieść sprawę do sądu za pośrednictwem adwokata, powołanego w tym celu organu, innego pośrednika? Jeżeli nie, to jaką procedurę powinna zastosować?

Zob. pytanie 6. W zależności od wniesionego pozwu, wniosek złożony jest za pomocą wezwania sądowego przez urzędnika sądowego lub za pomocą pozwu. Udział adwokata nie jest konieczny.

9. Czy postępowanie sądowe jest płatne? Jeżeli tak, to jakie koszty trzeba brać pod uwagę? Jeżeli środki osoby ubiegającej się o świadczenie są niewystarczające, to czy może ona otrzymać zwrot kosztów postępowania w postaci pomocy prawnej?

Postępowanie sądowe jest płatne. Nie jest możliwe określenie kwoty całości kosztów, jakie zostaną poniesione, co zależeć będzie od wniesionej sprawy, od kosztów sądowych i kosztów obrony przed wymiarem sprawiedliwości w razie uczestnictwa adwokata. Jeżeli chodzi o pokrywanie kosztów postępowania z tytułu pomocy prawnej, stosuje się zasady prawa powszechnego (Zob. „Pomoc prawna - Belgia”).

Do góryDo góry

10. Jaka może być forma pomocy, którą można uzyskać na mocy decyzji sądu? Jeżeli byłoby to świadczenie pieniężne, to w jaki sposób zostałoby ono oszacowane? Jak może zostać zrewaloryzowane, by dostosować się do kosztów życia codziennego lub do zmian zachodzących w otoczeniu?

- Na temat formy pomocy.

Pomoc przybiera formę świadczenia alimentacyjnego. W niektórych przypadkach świadczenie to może być kapitalizowane (artykuł 301 § 5 Kodeksu Cywilnego).

- Na temat oszacowania pomocy oraz indeksacji.

Nie istnieje tabela odniesienia. Alimenty przyznawane są w zależności od potrzeb osoby ubiegającej się o nie oraz majątku osoby, od której są należne (artykuły 208 i 209 Kodeksu Cywilnego).

Obowiązek alimentacyjny ojca i matki (artykuł 203 Kodeksu Cywilnego) ustalany jest proporcjonalnie do ich możliwości, przy czym obowiązek ten powinien pokrywać zamieszkanie, utrzymanie, nadzór, wychowanie i wykształcenie dzieci (aż do ukończenia nauki). Świadczenie to przybiera formę miesięcznej wpłaty ryczałtowej na rzecz rodzica, który pozostaje z dzieckiem. Zarówno ojciec, jak i matka mogą występować w swoim własnym imieniu, by żądać od drugiej strony wkładu w koszty zamieszkania, utrzymania itd. (artykuł 203 a Kodeksu Cywilnego).

Kwota świadczenia do wypłacania przez tego, kto podczas ustawowego okresu koncepcyjnego utrzymywał stosunki seksualne z matką dziecka, ustalana jest na podstawie potrzeb dziecka oraz środków, możliwości i sytuacji społecznej dłużnika (artykuł 336 Kodeksu Cywilnego).

Świadczenie alimentacyjne po rozwodzie z określonej przyczyny powinno umożliwić beneficjentowi, z uwzględnieniem jego przychodów i możliwości, zapewnienie życia na poziomie równoważnym do tego, jakie wiódł podczas wspólnego pożycia (artykuł 301 § 1 Kodeksu Cywilnego). Świadczenie to dostosowuje się z mocy prawa do wskaźnika cen konsumpcyjnych (artykuł 301 § 2). Jego wartość nie może przekraczać trzeciej części przychodów małżonka będącego dłużnikiem. Dla świadczenia alimentacyjnego przyznawanego po rozwodzie z powodu rzeczywistej separacji trwającej od ponad dwóch lat, zgodnie z artykułem 307 a Kodeksu Cywilnego, świadczenie alimentacyjne może przekraczać trzecią część przychodów małżonka będącego dłużnikiem (contra, wyroki 48/2000 i 163/2001 wydane przez Sąd Arbitrażowy). W ramach rozwodu za porozumieniem stron, sami małżonkowie ustalają wysokość świadczenia do wypłacania przez jednego z nich drugiemu i jego dostosowanie do kosztów życia (artykuł 1288, 4, Kodeksu Sądowego).

Do góryDo góry

Zgodnie z informacjami przedstawionymi w podpunkcie 1, obowiązki alimentacyjne między małżonkami oparte są na obowiązku udzielania pomocy i wsparcia oraz na obowiązku wspólnego ponoszenia kosztów w małżeństwie, przewidzianych w Kodeksie Cywilnym (artykuły 213 i 221 Kodeksu Cywilnego).

11. W jaki sposób i komu będzie wypłacane świadczenie?

Świadczenie wypłacane jest uprawnionemu do alimentów lub jego przedstawicielowi. Ma formę miesięcznej renty. W niektórych przypadkach może być ono również kapitalizowane.

12. Jeżeli dłużnik alimentacyjny specjalnie nie wypłaca świadczenia, jakich środków należy użyć, by zmusić go do płacenia?

Uprawniony do alimentów, który dysponuje tytułem egzekucyjnym, może przystąpić do egzekucji przymusowej swojej wierzytelności. Pod pewnymi warunkami można dokonać zajęcia ruchomości lub nieruchomości na majątku dłużnika alimentacyjnego, który nie wykonuje decyzji ustalającej alimenty (artykuł 1494 Kodeksu Sądowego). Może nawet zostać zarządzone postanowienie o zajęciu egzekucyjnym z rąk osoby trzeciej, na przykład pracodawcy dłużnika (artykuł 1539 Kodeksu Sądowego). Ponadto, pod pewnymi warunkami, uprawniony do alimentów niedysponujący jeszcze tytułem egzekucyjnym, będzie mógł dokonać zajęcia zabezpieczającego, tak by zapewnić sobie prawa do przyszłego odzyskania alimentów (artykuł 1413 Kodeksu Sądowego).

Ponadto wprowadzono mechanizm egzekucji uproszczonej. Chodzi tu o upoważnienie do podejmowania kwot albo o upoważnienie dane uprawnionemu do świadczeń, do bezpośredniego otrzymywania, w pewnych granicach, przychodów dłużnika lub jakiejkolwiek innej kwoty należnej mu od osoby trzeciej. Upoważnienie do podejmowania kwot stosowane jest w ramach zgodnych z prawem obowiązków alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi małżonkami (artykuły 220 § 3, 221, 223, 301 a Kodeksu Cywilnego, 1280 i 1306 Kodeksu Sądowego), w ramach obowiązków utrzymania, wychowania i wykształcenia dzieci, jak również w stosunku do odwołań między ojcem a matką, przewidzianych w artykule 203 a Kodeksu Cywilnego, a także do obowiązków alimentacyjnych z mocy prawa między wstępnymi a zstępnymi (artykuł 203 b Kodeksu Cywilnego).

Do góryDo góry

Poza tym w Kodeksie Karnym znajduje się artykuł dotyczący opuszczenia rodziny (artykuł 369 a), pozwalający na ściganie każdej osoby, która, na mocy ostatecznej decyzji sądowej skazana na płacenie świadczenia alimentacyjnego, z własnej woli przez ponad dwa miesiące się z tego nie wywiązywała.

13. Czy jakiś organ lub administracja mogą pomóc w ściągnięciu świadczenia?

Jeżeli uprawnionemu do alimentów nie udaje się uzyskać ich wypłacania mimo środków przedstawionych w punkcie 12, może zwrócić się do Wydziału świadczeń alimentacyjnych (należącego do Publicznego Wydziału Federalnego do spraw Finansów), gdy tylko wydział ten podejmie swoją działalność. Wydział ten będzie miał za zadanie przyznawać zaliczki na poczet jednej lub kilku określonych rat świadczeń alimentacyjnych oraz pobierać lub odzyskiwać przyznane zaliczki, a także saldo i zaległe świadczenia alimentacyjne, do zapłaty przez dłużnika alimentacyjnego.

Na razie uprawniony do alimentów powinien zwrócić się do Publicznego Ośrodka Pomocy Społecznej (CPAS), który będzie mógł przyznać mu zaliczki na poczet jednej lub kilku kolejnych określonych rat świadczeń alimentacyjnych (artykuł 68 a ustawy zasadniczej z 8 lipca 1976 r. w sprawie CPAS). Pomoc ta dotyczy jednak tylko świadczeń na rzecz dzieci, a dziecko uprawnione do alimentów musi mieszkać w Belgii.

14. Czy mogą one zastąpić dłużnika i zamiast niego wypłacić świadczenie lub jego część?

C.P.A.S. może zastąpić dłużnika, wypłacając za niego w całości lub częściowo świadczenie w postaci pomocy socjalnej. Odzyska później te kwoty od dłużnika, chyba że nie będzie on miał środków finansowych.

Do góryDo góry

15. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może otrzymać pomoc ze strony belgijskiego organu lub administracji?

Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie przebywa w Belgii, a osoba obciążona obowiązkiem alimentacyjnym mieszka w innym kraju, osoba ubiegająca się o świadczenie, korzystająca z decyzji sądowej przyznającej jej świadczenie alimentacyjne, może uzyskać pomoc administracji belgijskiej:

Service Public Fédéral Justice – Direction générale de la Législation et des Libertés et Droits fondamentaux:

Administracja ta działa w ramach Konwencji nowojorskiej z dnia 20 czerwca 1956 r. English - français o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą, zatwierdzonej ustawą z dnia 6 maja 1966 r., a to jako Władza wysyłająca dla Belgii.

16. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać?

S.P.F. Justice

Convention de New York

Boulevard de Waterloo, 115

1000 Bruxelles

Belgique.

Tel.: +32 (0)2/542.65.11

Faks: +32 (0)2/542.70.06

17. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie?

Jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie znajduje się w innym kraju, a osoba obciążona obowiązkiem alimentacyjnym przebywa w Belgii, zgodnie z Konwencją nowojorską Instytucja pośrednia (tutaj belgijska) podejmuje, w imieniu uprawnionego do alimentów, wszelkie środki mające na celu zapewnienie ściągalności alimentów. Najpierw trzeba będzie znaleźć miejsce pobytu dłużnika i spróbować zawrzeć ugodę polubowną, przy współpracy władz sądowych. Jeżeli nie uda się uzyskać takiej ugody lub jeżeli ugoda nie jest przestrzegana, instytucja pośrednicząca wszczyna i prowadzi, w imieniu uprawnionego do świadczeń, po ewentualnym zwróceniu się z wnioskiem o przyznanie mu bezpłatnej pomocy prawnej, postępowanie alimentacyjne i przeprowadza egzekucję tej decyzji.

18. Czy osoba ubiegająca się o świadczenie może zwrócić się bezpośrednio do belgijskiego organu lub administracji?

Osoba ubiegająca się o świadczenie, mieszkająca w kraju innym niż Belgia, powinna zwrócić się do władz centralnych swojego państwa, zobowiązanych do stosowania Konwencji, o której mowa powyżej. Nie może zwrócić się bezpośrednio do organu ani do administracji w Belgii.

19. Jeżeli tak, to jak brzmi nazwa i adres tego organu lub tej administracji? W jaki sposób się do nich zwracać?

Bezprzedmiotowe, zob. pytanie 18.

20. Jaką postać może przybrać pomoc świadczona przez ten organ lub tę administrację na rzecz osoby ubiegającej się o świadczenie?

Bezprzedmiotowe, zob. pytanie 18.

« Roszczenia alimentacyjne - Informacje ogólne | Belgia - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 30-08-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania