Europese Commissie > EJN > Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen > Italië

Laatste aanpassing: 09-10-2007
Printversie Voeg toe aan favorieten

Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen - Italië

EJN logo

Deze pagina is vervallen. De originele taalversie is bijgewerkt en verplaatst naar het Europees e-justitieportaal.


 

INHOUDSOPGAVE

1. Wat betekent tenuitvoerlegging in burgerlijke en handelszaken? 1.
1.1. Overzicht van de tenuitvoerleggingsprocedures om de schuldenaar te brengen tot een doen of nalaten of tot het voldoen van een geldsom. 1.1.
2. Onder welke voorwaarden kan een executoriale titel ten uitvoer worden gelegd? 2.
2.1. De procedure 2.1.
2.1.1. Kunnen zowel gerechtelijke als buitengerechtelijke titels ten uitvoer worden gelegd? 2.1.1.
2.1.2. Is er toestemming van het gerecht nodig om vorderingen ten uitvoer te leggen? 2.1.2.
2.1.3. Welke gerecht is bevoegd in het kader van de tenuitvoerlegging? 2.1.3.
2.1.4. Rechtspositie, functies, taken en bevoegdheden van met de uitvoering belaste functionarissen 2.1.4.
2.1.5. Inzet van advocaten en andere juridische beroepsfunctionarissen 2.1.5.
2.1.6. Tarieven van tenuitvoerlegging 2.1.6.
2.2. Onder welke voorwaarden kan een executoriale titel ten uitvoer worden gelegd? Met betrekking tot welke schulden en welke schuldenaren? 2.2.
3. Tenuitvoerleggingsmaatregelen 3.
3.1. Welke vermogensbestanddelen kunnen worden betrokken bij de tenuitvoerlegging? 3.1.
3.2. Wat zijn de gevolgen van executoriaal beslag? 3.2.
3.2.1. Wat zijn de gevolgen van tenuitvoerlegging voor schuldenaren die niet nakomen? Kunnen zij hun bezit nog vervreemden? Kunnen zij worden bestraft? 3.2.1.
3.2.2. Wat zijn de gevolgen voor derden? Welke verplichtingen heeft de bank met betrekking tot het verstrekken van opgevraagde informatie en welke verplichtingen rusten er op de gestorte geldsommen? Wat zijn de straffen voor het niet voldoen aan de gestelde voorwaarden? 3.2.2.
3.3. Wat is de rechtsgeldigheid van maatregelen? Is hun geldigheidsduur beperkt door de wet of door het gerecht? 3.3.
4. Is er een mogelijkheid beroep aan te tekenen tegen executiemaatregelen? 4.
4.1. Wie kan zich verzetten tegen de beslissing tot tenuitvoerlegging? 4.1.
4.2. Welke gerechten zijn voor dergelijke zaken bevoegd? 4.2.
4.3. Wanneer verloopt de beroepstermijn? 4.3.
4.4. Wat is het gevolg van het beroep? 4.4.

 

1. Wat betekent tenuitvoerlegging in burgerlijke en handelszaken?

Tenuitvoerlegging stelt een schuldeiser (een persoon of bedrijf) in staat om op grond van een rechterlijke beslissing (of daarmee volgens de wet vergelijkbare bijzondere titels) datgene te verkrijgen wat een andere persoon hem schuldig is.

Er zijn verschillende manieren waarop de wet de procedure inzake tenuitvoerlegging regelt, afhankelijk van de aard van de vordering, dat wil zeggen van hetgeen is verschuldigd aan de persoon die de procedure inleidt om zijn vordering tegen de schuldenaar af te dwingen. (De verschillende methoden worden behandeld onder 1.1). Door hun aard zijn bij tenuitvoerleggingsprocedures overheidsorganen betrokken die onder toezicht staan van een gerecht dat door de betrokken partijen is gevraagd ervoor te zorgen dat de bij wet bepaalde procedureregels worden nageleefd.

1.1. Overzicht van de tenuitvoerleggingsprocedures om de schuldenaar te brengen tot een doen of nalaten of tot het voldoen van een geldsom.

Afhankelijk van de inhoud van de maatregelen (rechterlijke uitspraken of andere maatregelen die op het punt van tenuitvoerlegging dezelfde gelding hebben) zijn er verschillende tenuitvoerleggingsmaatregelen om de vordering van de schuldeiser te executeren. Tenuitvoerleggingsprocedures komen in de volgende vormen voor:

  1. De meest gebruikelijke vorm is de procedure om geldsommen of materiële goederen te verkrijgen. Deze procedure wordt gevolgd in die gevallen waarin de schuldeiser op grond van een rechterlijke uitspraak of vergelijkbare maatregel recht heeft op een geldsom. Er zijn twee fasen: eerst geschiedt de beslaglegging op goederen die aan de betreffende schuldenaar toebehoren (geld of andere goederen, met zekere beperkingen - zie onder 3.1). Daarna volgt de toekenning aan de schuldeiser van het geld (als er geld in beslag is genomen), het goed of geld dat afkomstig is van de veiling van de goederen in het kader van de tenuitvoerleggingsprocedure (om de goederen om te zetten in geld) al naar gelang de omstandigheden. Deze procedure, die bekend staat als espropriazione forzata (verkoop bij executie) is onderworpen aan verschillende regels, afhankelijk of het onroerende zaken betreft (espropriazione forzata immobiliare (verkoop bij executie van onroerende zaken)) of roerende zaken (espropriazione forzata mobiliare (verkoop bij executie van roerende zaken)).
  2. De tenuitvoerleggingsprocedure waarnaar wordt verwezen onder (a) omvat een procedure waardoor de schuldeiser materiële goederen van de schuldenaar kan verkrijgen die zich ten tijde van de tenuitvoerlegging in het bezit van iemand anders bevinden (een derde die buiten het geschil staat); het kan ook gaan om een procedure met betrekking tot een vordering van de schuldenaar op een derde. Deze procedure stelt de schuldeiser in staat datgene te verkrijgen waar hij recht op heeft. In het eerste geval geschiedt dit door middel van executieverkoop van het goed (dat het eigendom is van de schuldenaar, maar in bezit is van de derde partij). In het tweede geval geschiedt dit door middel van procedures waarbij de schuldeiser de plaats inneemt van de schuldenaar ten opzichte van de derde, die zijn contractuele verplichtingen dan niet moet nakomen ten aanzien van de schuldenaar, maar ten aanzien van de executerende schuldeiser. Deze vorm van tenuitvoerlegging laat zich verklaren uit het feit dat baten ook vermogen en opbrengsten omvatten. Dat wil zeggen dat ze zijn inbegrepen in de (wettelijke) definitie van de persoonlijke goederen: vorderingen op derden worden afgetrokken van de goederen van de schuldenaar en worden overgedragen naar de goederen van de executerende schuldeiser. De procedure staat bekend als espropriazione presso terzi (beslaglegging onder derden).
  3. Een tweede vorm is bedoeld om de schuldeiser weer in het bezit te stellen van zaken die de schuldenaar moet teruggeven (bijvoorbeeld het gehuurde nadat de huurovereenkomst is beëindigd) of om goederen over te dragen (bijvoorbeeld in die gevallen waarin de schuldenaar al een goed aan de schuldeiser had verkocht, maar het niet daadwerkelijk had overgedragen). Deze procedure, die kan worden toegepast op zowel roerende als onroerende zaken, verschilt in die zin van de onder (a) beschreven procedure dat de eigendommen niet via beslaglegging worden overgedragen van de schuldenaar aan de schuldeiser. Volgens de procedure ontvangt de schuldeiser eenvoudigweg de goederen die wettelijk gezien al zijn eigendom zijn. Deze procedure staat bekend als de esecuzione per consegna o rilascio (overdrachtsverplichting).
  4. Een derde vorm van tenuitvoerlegging wordt toegepast in die gevallen waarin de executerende schuldeiser geen recht heeft op een goed, maar op een bepaalde handeling of gedraging van de schuldenaar. In dit geval dient de schuldenaar volgens de bepalingen van een overeenkomst of de wet bepaalde handeling te verrichten (bijvoorbeeld werkzaamheden te verrichten aan een van zijn eigendommen) dan wel een bepaalde gedraging na te laten (bijvoorbeeld geen werkzaamheden te verrichten aan een pand waardoor de rechten van de eigenaar van een aangrenzend pand zouden worden geschonden). In dergelijke gevallen stelt de tenuitvoerleggingsprocedure de executerende schuldeiser in staat om anderen handelingen te doen verrichten op kosten van de schuldenaar die heeft verzuimd zijn verplichtingen (om iets te doen) na te komen of om de werkzaamheden die in strijd met het recht door de schuldenaar zijn verricht, ongedaan te maken (indien de verplichting een nalaten betreft). Deze procedure staat bekend als esecuzione forzata di obblighi di fare e di non fare (tenuitvoerlegging van de verplichting om te doen of na te laten).

2. Onder welke voorwaarden kan een executoriale titel ten uitvoer worden gelegd?

2.1. De procedure
2.1.1. Kunnen zowel gerechtelijke als buitengerechtelijke titels ten uitvoer worden gelegd?

Op grond van een beginsel waarop geen uitzonderingen bestaan, moet er aan twee voorwaarden zijn voldaan voordat titels ten uitvoer kunnen worden gelegd: een formele voorwaarde en een materiële voorwaarde. De formele voorwaarde houdt in dat er een voor tenuitvoerlegging vatbare beslissing moet zijn genomen. Dat wil zeggen, een handeling of een gerechtelijke beslissing die op grond van de wet ten uitvoer dient te worden gelegd. De materiële voorwaarde heeft betrekking op de inhoud van de beslissing die volgens de wet betrekking moet hebben op een vordering die certo, liquido ed esigibile (zeker, bepaald en achterstallig) is. De noodzaak van zekerheid spreekt voor zich, aangezien er geen tenuitvoerlegging kan plaatsvinden in die gevallen waarin het onzeker is of er een schuld bestaat of waaruit die bestaat. Een vereiste voor tenuitvoerlegging is verder dat de vordering bepaald en achterstallig dient te zijn. Een gerechtelijk bevel kan immers niet worden opgevolgd als het in de praktijk niet ten uitvoer kan worden gelegd. Denk bijvoorbeeld aan de hoogte van het bedrag dat de schuldenaar aan de schuldeiser moet betalen, de aard van de over te dragen zaak, de vereiste gedraging enzovoorts, zie hierboven onder 1.1). Het kan ook zijn dat de vastgestelde schuld niet achterstallig is, omdat nog niet aan alle wettelijke voorwaarden is voldaan. Indien niet aan deze voorwaarden is voldaan, maar de tenuitvoerleggingsprocedure al is begonnen, kan het gerecht toezicht uitoefenen op de gang van zaken (zie onder 4).

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De titel (dat wil zeggen de in overeenstemming met de wet verstrekte juridische akte) die tenuitvoerlegging mogelijk maakt, kan gerechtelijk of niet-gerechtelijk van aard zijn.

Gerechtelijke titels omvatten alle besluiten en maatregelen van een gerecht met betrekking tot gerechtelijke procedures die bij wet ten uitvoer dienen te worden gelegd:

  1. einduitspraken die niet door een hoger gerecht kunnen worden herzien of voorlopig (“bij voorraad”) te executeren uitspraken [in het algemeen zijn alle uitspraken in eerste aanleg uitvoerbaar, tenzij de tenuitvoerlegging in hoger beroep is opgeschort]. Dergelijke einduitspraken hebben bijvoorbeeld betrekking op de verrichting van een betaling, de overdracht van een goed of op een bevel zich op een bepaalde wijze te gedragen);
  2. bevelschriften tot het betalen van geldsommen na de vereffening van rekeningen;
  3. bevelschriften uitgebracht tijdens de aanhangige procedure om bedragen te betalen die niet door de partijen in de zaak worden betwist;
  4. voorlopige executoriale titels waarbij de onderzoeksrechter opdraagt tot betaling van een geldsom of de overdracht van goederen op basis van speciale bewijsstukken;
  5. verslagen van minnelijke schikkingen van arbeidsgeschillen;
  6. gerechtelijke bevelen tot het betalen van geldsommen of de overdracht van roerende zaken op basis van specifieke documenten (die de wettelijke zekerheid van de schuld aantonen) die, al dan niet voorlopig  (“bij voorraad”), voor tenuitvoerlegging vatbaar zijn;
  7. aanzeggingen om te vertrekken na het verlopen van een huurovereenkomst of in gevallen waarin de huur te laat is betaald, indien de aanzeggingen door het gerecht worden goedgekeurd;
  8. arbitrale uitspraken die uitvoerbaar zijn geworden (dat wil zeggen besluiten van arbiters, organen die geen deel uitmaken van de rechterlijke macht en bestaan uit personen die het verzoek hebben gekregen een geschil te beslechten via bemiddeling tussen de partijen);
  9. bevelschriften aan werkgevers om geldsommen uit te keren aan werknemers die in strijd met het recht zijn ontslagen.

Buitengerechtelijke titels zijn buiten de rechter om opgemaakte documenten die een speciaal recht geven aan personen die aanspraak maken op hun rechten en die volgens de wet over een bepaald dwangmiddel beschikken. Dit hangt af van de aard van hun vorderingen en de regelgeving over het gebruik daarvan in rechtsverhoudingen, in het bijzonder ten aanzien van de snelheid van handelingen. In dit opzicht zijn deze tenuitvoerleggingsprocedures vergelijkbaar met gerechtelijke uitspraken en andere gerechtelijke tenuitvoerleggingsmaatregelen. Het gaat voornamelijk om wisselbrieven en kredietvormen die uitdrukkelijk volgens de wet voor tenuitvoerlegging vatbaar zijn. Het gaat hierbij onder meer over orderbriefjes, bankcheques en akten die door bepaalde banken zijn opgemaakt. Daarnaast betreft het voor tenuitvoerlegging vatbare belastingaanslagen opgemaakt door de fiscus, door een notaris ontvangen contractuele bescheiden waarin het bevel of de verplichting wordt geformuleerd tot het voldoen van een geldsom (maar geen verplichtingen tot een doen of laten). Sinds de wetswijziging van 2006 kan het ook gaan om delen van gewaarmerkte onderhandse bescheiden in verband met betalingsverplichtingen.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

2.1.2. Is er toestemming van het gerecht nodig om vorderingen ten uitvoer te leggen?

Er is geen toestemming van het gerecht nodig om de tenuitvoerleggingsprocedure in te leiden, aangezien de aard van de vordering is vastgesteld in de uitspraak of de titel (zie 2.1.1). Het volstaat dat de griffie van het gerecht dat belast is met de tenuitvoerlegging nagaat of de vordering formeel correct is en het formula esecutiva (bevel tot tenuitvoerlegging) eraan is gehecht. Dat is een door de wet voorgeschreven bevelschrift met de eis dat overheidsorganen handelen in overeenstemming met hun bevoegdheid (rechterlijke instanties en handhavingsinstanties waaraan verzocht is zo nodig bijstand te verlenen). Hiertoe dient het bevelschrift aan de wettelijk vereiste vorm te voldoen en te zijn voorzien van het zegel van de griffie. Vergelijkbare regels zijn van toepassing op andere notariële documenten (zie hierboven bij 2.1.1).

2.1.3. Welke gerecht is bevoegd in het kader van de tenuitvoerlegging?

Het gerecht van eerste aanleg met algemene bevoegdheid is materieel bevoegd. Vrederechters die belast zijn met allerhande zaken met een beperkte waarde, mogen wettelijk gezien geen executoriale titels uitvaardigen. Zodra de aard van de materiële bevoegdheid is vastgesteld, dient de territoriale bevoegdheid te worden bepaald. In die gevallen waarin de tenuitvoerlegging betrekking heeft op roerende of onroerende zaken (zie 1.1 onder a) en c)) ligt de bevoegdheid bij het gerecht waar de zaken zich bevinden. Indien de tenuitvoerlegging betrekking heeft op vorderingen waarbij derden zijn betrokken (zie 1.1 onder b.) is het gerecht bevoegd waar de derde zijn woonplaats heeft. In die gevallen waarin de tenuitvoerlegging verplichtingen tot een doen of nalaten inhoudt (zie 1.1 onder d)) is het gerecht bevoegd van de plaats waar aan de verplichting dient te worden voldaan. De bij wet bepaalde materiële bevoegdheid kan niet door overeenstemming tussen de partijen worden gewijzigd, aangezien zij betrekking heeft op de werkverdeling binnen de gerechtelijke organisatie en de beslissingen daarover in het algemeen belang zijn genomen. De regels inzake territoriale bevoegdheid zijn echter niet dwingend, aangezien ze zijn opgesteld in het belang van de bij de procedure betrokken partijen die, bepaalde uitzonderingen daargelaten, anders kunnen overeenkomen.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

2.1.4. Rechtspositie, functies, taken en bevoegdheden van met de uitvoering belaste functionarissen

Tenuitvoerlegging wordt toevertrouwd aan deurwaarders, die als ambtenaren deel uit maken van het gerechtelijke apparaat. Deurwaarders verrichten de noodzakelijke handelingen voor de tenuitvoerlegging van de titel, zo nodig met behulp van andere personen zoals deskundigen voor de waardebepaling van goederen, bewaarders of beheerders van goederen die bewaard of beheerd dienen te worden. Recente wijzigingen in de tenuitvoerleggingsprocedure met betrekking tot onroerende zaken stellen het gerecht in staat om verrichtingen met betrekking tot de verkoop van goederen aan notarissen toe te vertrouwen. Elke verrichting die is opgedragen aan met de uitvoering belaste functionarissen kan echter onder leiding en toezicht van het gerecht plaatsvinden. In geval van problemen of conflicten informeren de deurwaarders, de notaris of de partijen het gerecht dat de leiding heeft over de tenuitvoerlegging. Dat gerecht dagvaardt dan de partijen en geeft gepaste aanwijzingen.

2.1.5. Inzet van advocaten en andere juridische beroepsfunctionarissen

Tenuitvoerleggingsprocedures verlopen op dezelfde wijze als rechtszaken, omdat ze door een gerecht worden gelast. Ze vinden plaats op basis van titels die worden uitgevaardigd of goedgekeurd door het gerecht dat de partijen in processen op tegenspraak heeft gehoord. Ze kunnen aanleiding geven tot feitelijke rechtszaken (zie onder 4). Gezien de aard van de procedure dient de verweerder bij tenuitvoerleggingsprocedures altijd te worden vertegenwoordigd door een raadsman.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

2.1.6. Tarieven van tenuitvoerlegging

Er gelden geen vaste tarieven voor de verschillende vormen van tenuitvoerlegging. De proceskosten variëren al naar gelang de complexiteit van de ondernomen actie. Zo kan het nodig zijn om goederen te laten taxeren, om bewaarders of beheerders met recht op een honorarium aan te stellen of om veilingen te adverteren in kranten of op websites, enzovoorts). Doorgaans betaalt de executerende schuldeiser de kosten vooraf. Deze kosten worden vervolgens in rekening gebracht bij de persoon tegen wie de tenuitvoerlegging zich richt. Wat de wettelijke honoraria betreft, de professionele tarieven (die op grond van de wet moeten worden betaald) zijn gebaseerd op buitengewoon exacte regels waarbij er minimum- en maximumbedragen zijn vastgesteld die de verweerder aan zijn raadsman moet betalen.

2.2. Onder welke voorwaarden kan een executoriale titel ten uitvoer worden gelegd? Met betrekking tot welke schulden en welke schuldenaren?

De formele en materiële voorwaarden met betrekking tot de tenuitvoerlegging en de classificatie van executoriale titels worden hierboven behandeld (zie 2.1.1). Krachtens het Italiaanse recht moet aan een aanvullende voorwaarde worden voldaan die niet zozeer betrekking heeft op de eigenlijke tenuitvoerleggingsprocedure, maar eraan vooraf gaat. Alvorens de procedure in te leiden, dient de schuldeiser aan de schuldenaar een document te sturen dat bekend staat als precetto (ingebrekestelling). Daarin roept hij de schuldenaar op tot vrijwillige nakoming van de verplichting die volgens de beslissing (vonnis enzovoorts) op hem rust, bepaalt hij een datum en informeert hij de schuldenaar dat niet-nakoming zal leiden tot tenuitvoerlegging van de beslissing. Het doel is om de schuldenaar een uiterste termijn te geven om vrijwillig te voldoen aan het vonnis en daardoor tenuitvoerlegging van de beslissing te voorkomen en tevens een datum (een termijn van negentig dagen) te bepalen waarbinnen de schuldeiser de tenuitvoerleggingsprocedure dient in te leiden.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

3. Tenuitvoerleggingsmaatregelen

3.1. Welke vermogensbestanddelen kunnen worden betrokken bij de tenuitvoerlegging?

In beginsel kunnen alle roerende en onroerende zaken en alle uitstaande vorderingen van de schuldenaar vatbaar zijn voor tenuitvoerlegging, aangezien ze tot zekerheid van de schuldeiser dienen. Het recht voorziet echter uitdrukkelijk in een groot aantal uitzonderingen in verband met de aard of functie van de goederen. Volgens de gangbare jurisprudentie mogen bepaalde uiterst persoonlijke goederen geen deel uitmaken van de tenuitvoerlegging. Het gaat onder meer om zaken die nodig zijn voor de eredienst, zaken die nodig zijn voor het dagelijks leven van de schuldenaar (kleding, elektrische apparaten, huisraad enzovoorts) tenzij het zaken van een aanzienlijke waarde betreft, en persoonlijke documenten (brieven, manuscripten enzovoorts) tenzij ze deel uitmaken van een verzameling. Er gelden ook beperkingen op sociale gronden. Betalingsvorderingen van werknemers op werkgevers in de private of overheidssector kunnen slechts binnen bepaalde grenzen vatbaar zijn voor tenuitvoerlegging. Dit is afhankelijk van het betreffende geval (in het algemeen een vijfde deel, maar er gelden speciale regels voor verschillende categorieën werknemers) om de werknemer/schuldenaar in staat te stellen in zijn basislevensbehoeften te voorzien. Evenzo kunnen de gereedschappen, voorwerpen en boeken die de schuldenaar nodig heeft om zijn beroep uit te oefenen slechts binnen zeer bepaalde grenzen vatbaar zijn voor tenuitvoerlegging. Bepaalde vorderingen zijn niet onderworpen aan tenuitvoerlegging. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om sociale uitkeringen voor behoeftigen of gehandicapten. Het kan ook gaan om alimentatiebetalingen, dat wil zeggen, geldsommen van het ene gezinslid aan het andere (door ouders aan kinderen, de ene echtgenoot aan de andere enzovoorts) in die gevallen waarin de persoon behoeftig is en gebrek aan financiële middelen heeft. Verdere beperkingen in verband met behoeften die prevaleren boven het belang van de schuldeiser worden uiteengezet in speciale regelingen. Het gaat daarbij vooral om situaties van tenuitvoerlegging waarbij de schuldenaar een overheidsinstelling is. In dergelijke gevallen vereisen speciale regels het volgende. 1) In bepaalde omstandigheden mag de tenuitvoerlegging niet worden begonnen voordat een zekere tijdsperiode is verstreken om de instelling in staat te stellen de door de wet aan overheidsorganen opgelegde administratieve procedures te voltooien. 2) Bepaalde overheidsfondsen die zijn bedoeld om tegemoet te komen aan sociale behoeften (bijvoorbeeld fondsen voor drugsbestrijding) kunnen onder geen beding vatbaar zijn voor tenuitvoerlegging. Ten slotte bestaan er regels ter voorkoming van tenuitvoerlegging bij bepaalde speciale waardepapieren. Het gaat hierbij onder meer om aandelen of deelnemingen in coöperaties om ervoor te zorgen dat derden geen toegang tot de coöperatie kunnen krijgen door middel van tenuitvoerlegging (regels van gradimento (goedkeuring).

Bovenkant paginaBovenkant pagina

3.2. Wat zijn de gevolgen van executoriaal beslag?
3.2.1. Wat zijn de gevolgen van tenuitvoerlegging voor schuldenaren die niet nakomen? Kunnen zij hun bezit nog vervreemden? Kunnen zij worden bestraft?

Tenuitvoerleggingsprocedures zijn gebonden aan beperkingen die zijn opgelegd met betrekking tot de goederen van de schuldenaar. De deurwaarders aan wie een executoriale titel is verstrekt, zoeken in het huis van de schuldenaar, op zijn persoon of in panden van derden naar goederen of geldsommen. Ze hebben toegang tot de woning en mogen wanneer ze op hindernissen stuiten de tegenstand van de schuldenaar breken, zo nodig met behulp van de sterke arm. Nadat het goed is geïdentificeerd, wordt het in beslag genomen. Dit is de eerste fase van het tenuitvoerleggingsproces. Beslaglegging is een bevel aan de schuldenaar om zich vanaf dat moment met betrekking tot de goederen te onthouden van enige actie die kan leiden tot verwijdering van dat goed uit de procedure. In het geval van onroerende zaken wordt de beslaglegging vastgelegd in het kadaster, waardoor het feit bekend is aan derden. De deurwaarders deponeren dan het geld, de documentaire kredieten en de kostbare voorwerpen die zij hebben aangetroffen bij de griffier van het gerecht. Alle andere zaken, vooral onroerende zaken, worden toevertrouwd aan een bewaarder (of, onder bepaalde voorwaarden aan de schuldenaar, bijvoorbeeld als hij in het pand woont). Het gerecht dat verantwoordelijk is voor tenuitvoerlegging geeft de bewaarder of beheerder van de goederen passende instructies hangende de verkoop of toewijzing van het goed aan de schuldeiser. De aanwijzingen dienen te worden opgevolgd, en de bewaarder of beheerder is burgerrechtelijk (voor schade) en strafrechtelijk aansprakelijk op grond van diverse bepalingen in het wetboek van strafrecht. Dit is het geval als er zaken worden verwijderd, vernietigd of als zaken in waarde dalen als gevolg van opzettelijke gedragingen of verwaarlozing.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Een beslaglegging kan worden opgeheven. Op verzoek van een schuldenaar kan het gerecht beslaglegging van een door de schuldenaar beschikbaar gestelde geldsom in de plaats stellen van de beslaglegging op goederen (of vorderingen op derden). De geldsom mag in gedeelten worden voldaan. Bovendien zal het gerecht, als de waarde van de goederen groter is dan de hoogte van de ten uitvoer te leggen vordering vermeerderd met de kosten van de procedure, de omvang van de beslaglegging beperken door bepaalde zaken of delen daarvan uit te sluiten.

3.2.2. Wat zijn de gevolgen voor derden? Welke verplichtingen heeft de bank met betrekking tot het verstrekken van opgevraagde informatie en welke verplichtingen rusten er op de gestorte geldsommen? Wat zijn de straffen voor het niet voldoen aan de gestelde voorwaarden?

De goederen worden in beslag genomen hangende de voltooiing van de tenuitvoerleggingsprocedure. Dat heeft als gevolg dat eventuele volgende gedragingen met betrekking tot de goederen, zelfs als die op zichzelf formeel geldig zijn, geen invloed hebben op het verloop van de tenuitvoerlegging. Die wordt onafhankelijk daarvan afgewikkeld. De verplichtingen die gelden voor bewaarders en beheerders (zie 3.2.1) gelden ook voor bankpersoneel, aan wie het niet is toegestaan om zonder voorafgaande toestemming van het tenuitvoerleggende gerecht informatie te verstrekken over beperkingen die zijn gesteld aan spaarrekeningen, betaalrekeningen of waardepapieren.

3.3. Wat is de rechtsgeldigheid van maatregelen? Is hun geldigheidsduur beperkt door de wet of door het gerecht?

Zoals vermeld in het antwoord op vraag 3.2.1 voorkomt tenuitvoerlegging dat de schuldenaar goederen vervreemdt (of beperkt zij de mogelijkheden daartoe tot de grenzen die het gerecht heeft bepaald). Deze verplichting is bedoeld om ervoor te zorgen dat de vordering van de schuldeiser wordt voldaan en geldt daarom totdat de goederen zijn verkocht of overgedragen aan de schuldeiser. Zodra er op de goederen beslag is gelegd, moet de executerende schuldeiser verzoeken om voortzetting van de benodigde formaliteiten voor de voldoening van de vordering binnen bepaalde termijnen. Als de termijnen verstrijken zonder een verzoek tot verkoop of toewijzing van de goederen, verliest het beslag zijn effect en vervalt de procedure. Het is mogelijk een nieuwe tenuitvoerleggingsprocedure in te leiden.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

4. Is er een mogelijkheid beroep aan te tekenen tegen executiemaatregelen?

4.1. Wie kan zich verzetten tegen de beslissing tot tenuitvoerlegging?

De gerechten houden toezicht op de tenuitvoerlegging. Een persoon tegen wie om tenuitvoerlegging is verzocht, kan zich verzetten tegen de tenuitvoerlegging door in beroep te gaan bij het gerecht dat het genoemde toezicht uitoefent. Verzet is mogelijk voor een schuldenaar of een eventuele andere partij die schade lijdt als gevolg van de gedragingen van de schuldeiser. Dit is bijvoorbeeld het geval als partijen stellen dat de goederen die voorwerp vormen van tenuitvoerlegging feitelijk van hen zijn. Bezwaren tegen de tenuitvoerlegging kunnen worden ingebracht voorafgaande aan of tijdens de tenuitvoerleggingsprocedure. Reacties van de schuldenaar en derden worden beschouwd als verzet tegen de tenuitvoerlegging in die gevallen waarin ze het recht om de vordering ten uitvoer te leggen of voort te zetten op subjectieve of objectieve gronden bestrijden. Beroep is ook toegestaan in die gevallen waarin individuele handelingen met betrekking tot de tenuitvoerleggingsprocedure formele tekortkomingen vertonen. In dit geval staat het rechtsmiddel bekend als opposizione agli atti esecutivi (verzet tegen handelingen in het kader van de tenuitvoerlegging).

4.2. Welke gerechten zijn voor dergelijke zaken bevoegd?

In het eerste geval (verzet tegen tenuitvoerlegging) hoort het bevoegde gerecht in het rechtsgebied zaken over het betwiste bedrag in gewone zelfstandige procedures en doet dan een uitspraak. Verzet tegen handelingen in het kader van de tenuitvoerlegging kan worden aangetekend bij het gerecht dat bevoegd is voor de tenuitvoerlegging. Het gerecht onderzoekt de verzoekschriften en doet een uitspraak. In beide gevallen staat tegen de uitspraak alleen beroep open bij het Hof van Cassatie (sinds de wetswijzigingen van 2006).

4.3. Wanneer verloopt de beroepstermijn?

Er kan voor en tijdens de procedure verzet tegen de tenuitvoerleggingsprocedure worden aangetekend. Daarom geldt er geen specifieke termijn. Er is echter wel een natuurlijke termijn, namelijk de voltooiing van de tenuitvoerleggingsprocedure. Anderzijds dient verzet tegen handelingen in het kader van de tenuitvoerlegging te worden aangetekend binnen vijf dagen nadat de aangevochten handeling heeft plaatsgevonden.

4.4. Wat is het gevolg van het beroep?

Het gerecht schort de tenuitvoerlegging op in die gevallen waarin daartoe ernstige gronden zijn en gelast de noodzakelijke maatregelen om ongerechtvaardigde benadeling te voorkomen. Indien de tenuitvoerleggingsprocedure het stadium heeft bereikt waarin de opbrengsten worden verdeeld, is opschorting verplicht.

« Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen - Algemene informatie | Italië - Algemene informatie »

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Laatste aanpassing: 09-10-2007

 
  • Gemeinscheftsrecht
  • Internationaal recht

  • België
  • Bulgarije
  • Tsjechië
  • Denemarken
  • Duitsland
  • Estland
  • Ierland
  • Griekenland
  • Spanje
  • Frankrijk
  • Italië
  • Cyprus
  • Letland
  • Litouwen
  • Luxemburg
  • Hongarije
  • Malta
  • Nederland
  • Oostenrijk
  • Polen
  • Portugal
  • Roemenië
  • Slovenië
  • Slowakije
  • Finland
  • Zweden
  • Verenigd Koninkrijk