Europese Commissie > EJN > Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen > Gibraltar

Laatste aanpassing: 16-11-2005
Printversie Voeg toe aan favorieten

Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen - Gibraltar

 

INHOUDSOPGAVE

1. Wat betekent tenuitvoerlegging in burgerlijke en handelszaken? 1.
2. Onder welke voorwaarden mag een executoriale titel of beslissing worden uitgevaardigd? 2.
2.1. De procedure 2.1.
2.2. De materiële voorwaarden 2.2.
3. Doel en aard van tenuitvoerleggingsmaatregelen 3.
3.1. Welke soorten activa kunnen voorwerp van tenuitvoerlegging zijn? 3.1.
3.2. Welke effecten hebben tenuitvoerleggingsmaatregelen? 3.2.
3.3. Wat is de geldigheid van dergelijke maatregelen? 3.3.
4. Is er een mogelijkheid tot beroep tegen de beslissing om een dergelijke maatregel toe te staan? 4.

 

1. Wat betekent tenuitvoerlegging in burgerlijke en handelszaken?

Tenuitvoerlegging is een door de rechter gesanctioneerde handeling om de veroordeelde schuldenaar (hierna: “schuldenaar”) ertoe te dwingen een rechterlijke beslissing na te komen.

De keuze van de tenuitvoerleggingsmethode berust geheel bij de schuldeiser van wie de vordering in een vonnis is vastgesteld (hierna: “schuldeiser”).

Bij de keuze van de toe te passen methode dient de schuldeiser zich de volgende vragen te stellen:

  • Hoe waarschijnlijk is het dat hij het verschuldigde bedrag en de gerechtskosten van de verweerder zal ontvangen?
  • Heeft de verweerder nog andere schuldeisers of zijn er reeds andere rechterlijke beslissingen te zijnen aanzien genomen?
  • Is de verweerder eigenaar van goederen of activa die openbaar kunnen worden verkocht?
  • Werkt de verweerder?
  • Heeft de verweerder andere bronnen van inkomsten, zoals een inkomen uit investeringen?
  • Heeft de verweerder een rekening bij een bank, een hypotheekbank of een andere instelling?
  • Is de verweerder eigenaar van onroerend goed (een huis) ?
  • Is iemand anders de verweerder geld schuldig?

Hieronder volgt informatie over de verschillende soorten tenuitvoerleggingsmaatregelen. Een schuldeiser zou de maatregel moeten kiezen welke hem de grootste kans geeft het verschuldigde bedrag te recupereren. Is de verweerder bijvoorbeeld werkloos of zelfstandig, dan is het een verspilling van tijd en geld om een bevel tot loonbeslag te vragen. Maar indien de verweerder geld op een bankrekening heeft staan, zou derdenbeslag een geschikte maatregel kunnen zijn.

Terug

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Een rechterlijke instantie kan niet garanderen dat een schuldeiser zijn geld zal terugkrijgen, en er zullen hoe dan ook gerechtskosten moeten worden betaald. Hoewel de rechter deze kosten zal toevoegen aan het reeds door de verweerder verschuldigde bedrag, kan zij de door de schuldeiser gemaakte kosten niet terugbetalen indien laatstgenoemde van de verweerder geen genoegdoening krijgt.

De verschillende soorten tenuitvoerleggingsmethoden zijn:

Beslag/executie (distraint/execution)

Feitelijk een en hetzelfde, namelijk. het beslag leggen op goederen die eventueel later bij de schuldenaar kunnen worden meegenomen en openbaar kunnen worden verkocht ter dekking van een bij vonnis vastgestelde vordering. ‘Distraint’ is buitengerechtelijke tenuitvoerlegging door beslaglegging op goederen; executie is de tenuitvoerlegging van civielrechtelijke beslissingen door beslaglegging op goederen. Beide methoden zullen binnenkort onder de noemer worden gebracht van ‘taking legal control of goods’ (het onder gerechtelijke controle stellen van goederen).

Om de tenuitvoerlegging van een rechterlijke beslissing te kunnen verkrijgen, is het nodig bij de rechter een ‘warrant of execution’ (bevel tot tenuitvoerlegging) aan te vragen. Een bevelschrift heeft alleen zin indien de verweerder:

  • op het door de schuldenaar opgegeven adres genoeg goederen heeft die openbaar kunnen worden verkocht; of
  • in het bezit is van het totale in het bevelschrift vermelde bedrag (zodat niet tot openbare verkoping hoeft te worden overgegaan).

Alvorens de rechter een bevel kan uitvaardigen, moet het zo zijn dat de verweerder:

Terug

Bovenkant paginaBovenkant pagina

  • het bedrag waartoe hij is veroordeeld niet heeft betaald; of
  • dat ten minste een van zijn betalingen achterstallig is.

Bailiffs (deurwaarders) kunnen niet altijd tot verwijdering en openbare verkoping van de goederen van de verweerder overgaan. Zo mogen zij geen essentiële huishoudelijke voorwerpen en vakgereedschappen meenemen, noch goederen die het voorwerp van een huur- of huurkoopovereenkomst zijn. De deurwaarder zal geen goederen van de verweerder meenemen wanneer de eventuele verkoopopbrengst ervan, na aftrek van de kosten van verwijdering en verkoop, niet volstaat om het in het bevelschrift vermelde bedrag te betalen. Openbaar verkochte goederen leveren vaak maar een fractie van hun oorspronkelijke waarde op. En dan kan het ook nog gebeuren dat deurwaarders die een ander bevelschrift uitvoeren reeds beslag op de goederen van de verweerder hebben gelegd.

Nadere bijzonderheden over warrants of execution en (pdf) zijn te vinden op de Court Service website.

Attachment of earnings orders (bevel tot loonbeslag)

In het kader van deze tenuitvoerleggingsmethode wordt een bevel verkregen waarbij geregeld, op de dag van uitbetaling van het loon of het salaris van de schuldenaar, een vast bedrag wordt ingehouden en rechtstreeks aan de schuldeiser wordt overgemaakt.

Terug

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De verweerder moet in loondienst zijn alvorens een bevel tot loonbeslag kan worden uitgevaardigd. Zo’n bevel is niet mogelijk indien de verweerder werkloos of zelfstandig is. En de rechter kan al evenmin tot loonbeslag overgaan, of kan bevelen dat de schuld slechts met kleine bedragen wordt afgelost indien de kosten van levensonderhoud van de verweerder groter zijn dan zijn verdiensten.

Nadere bijzonderheden over attachment of earnings orders en(pdf) zijn te vinden op de Court Service website

‘Charging orders’ (conservatoir beslag) , met inbegrip van ‘orders for sale’ (bevel tot verkoop) en ‘stop orders’ (bevel tot bevriezing)

Een ‘charging order’ belet de verweerder zijn goederen of activa (zoals huizen, grond of investeringen) te verkopen zonder betaling van het aan de schuldeiser verschuldigde bedrag. De schuldeiser wordt betaald uit de opbrengst van de verkoop van de goederen van de schuldenaar wanneer hij die zelf laat verkopen of uit de opbrengst van de nalatenschap wanneer de schuldenaar overlijdt. Bij deze procedure kunnen nog twee soorten gerechtelijke bevelen een rol spelen. In de eerste plaats is er de ‘order for sale’, waarbij de rechter de verkoop kan gelasten van de onroerende goederen waarop conservatoir beslag is gelegd. In de tweede plaats is er de ‘stop order’, waarbij de schuldenaar wordt belet onroerende goederen te vervreemden om te voorkomen dat tegen hem een charging order wordt uitgevaardigd.

Nadere bijzonderheden over charging orders en (pdf) zijn te vinden op de Court Service website.

Terug

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Third party debt order (derdenbeslag – voorheen bekend als ‘garnishee proceedings')

In het kader van deze tenuitvoerleggingsmethode wordt een bevel verkregen waarbij de banktegoeden van de schuldenaar worden bevroren. Vervolgens wordt het schuldbedrag automatisch naar de schuldeiser overgemaakt. Indien het bedrag op de bankrekening(en) ontoereikend is om de schuld te voldoen, worden de wel beschikbare bedragen aangewend om althans een gedeelte van de schuld te betalen.

Nadere bijzonderheden over third party debt order en (pdf) zijn te vinden op de Court Service website.

Faillissementsprocedure

Indien de vordering groter dan £500 is, kan de schuldeiser de rechter ook verzoeken de verweerder failliet te verklaren. Deze procedure moet bij de Supreme Court van Gibraltar worden ingeleid. Een dergelijke procedure kan echter hoge kosten met zich meebrengen.

  • Judgment summons (dagvaarding)

    Deze tenuitvoerleggingsmethode blijft beperkt tot gevallen van belastingschuld. De schuldenaar wordt opgeroepen om voor het gerecht te verschijnen en wordt in openbare terechtzitting onder ede ondervraagd over de redenen waarom hij de bij vonnis vastgestelde vordering niet heeft voldaan, in het bijzonder om vast te stellen wat er is gebeurd met de middelen die hij heeft verkregen sinds het desbetreffende vonnis en waarom deze middelen niet zijn gebruikt om de betrokken schuld te voldoen. Deze procedure wordt momenteel herzien.

    Orders to obtain information (bevel tot het verstrekken van inlichtingen – voorheen bekend als ‘oral examinations’)

    Hoewel dit op zich geen tenuitvoerleggingsmethode is, kunnen in het kader van deze procedure aan schuldenaars inlichtingen worden gevraagd over hun vermogen, zodat de schuldeiser een meer oordeelkundige beslissing kan nemen ten aanzien van de door hem te volgen tenuitvoerleggingsprocedure. Als onderdeel van de huidige voorstellen tot hervorming van het tenuitvoerleggingssysteem in Engeland en Wales, is het de bedoeling deze bevoegdheden uit te breiden door een breder opgezet systeem van ‘Data Disclosure Orders’ (bevel tot bekendmaking van gegevens) in te voeren. Dit kan gevolgen hebben voor de momenteel in Gibraltar gangbare procedures.

    Nadere bijzonderheden over orders to obtain information en (pdf) zijn te vinden op de Court Service website.

    2. Onder welke voorwaarden mag een executoriale titel of beslissing worden uitgevaardigd?

    2.1. De procedure

    Het is mogelijk zowel gerechtelijke als buitengerechtelijke beslissingen ten uitvoer te leggen. Evenals in het geval van vonnissen van de Court of First Instance en de Supreme Court gaat het bij andere beslissingen die met behulp van sommige of alle van de bovengenoemde methoden ten uitvoer kunnen worden gelegd, om een aantal beslissingen van de Magistrates’ Court (waar volgens het snelrecht bepaalde civielrechtelijke zaken worden afgehandeld) , verscheidene rechterlijke instanties, en om achterstal van sommige soorten huur en belasting.

    Voor de tenuitvoerlegging is het niet altijd nodig een gerechtelijk bevel aan te vragen.

    Zowel de Court of First Instance als de Supreme Court is bevoegd om tenuitvoerlegging te gelasten in gevallen waarin zij een vordering hebben toegewezen

    De status, de rol, de verantwoordelijkheden en de bevoegdheden van met de tenuitvoerlegging belaste ambtenaren

    Sheriffs

    De Sheriff valt onder de verantwoordelijkheid van de Registrar van de Supreme Court. De Sheriff is belast met de tenuitvoerlegging van ‘writs of fieri facias’ van de Supreme Court (een bevel tot executie om de betaling van een schuld af te dwingen wanneer tegen de schuldenaar een vonnis is gewezen) , alsook van ‘writs for possession and return of goods’ (bevelschriften tot inbeslagname en teruggave van goederen). Wanneer beslissingen van de Supreme Court tenuitvoerlegging door middel van executie vereisen, is dit de taak van de sheriff. De Sheriff van Gibraltar kan deputies (plaatsvervangers) aanwijzen die namens hem optreden.

    Bailiffs (deurwaarders)

    De deurwaarder is een ambtenaar die belast is met de tenuitvoerlegging van vonnissen en/of bevelen die zijn uitgevaardigd door en geregistreerd bij de Supreme Court en de Court of First Instance. Hij legt bevelschriften tot inbeslagneming van goederen en land en tot teruggave van goederen ten uitvoer. De executieprocedures zijn opgenomen in de Civil Procedure Rules (wetboek van burgerlijke rechtsvordering). Bovendien verrichten deurwaarders nog andere taken, waaronder de betekening van documenten en bevelen tot inhechtenisneming.

    Magistrates’ Courts

    De Magistrates’ Court is belast met de tenuitvoerlegging van bevelschriften tegen personen die hun boetes niet betalen of hun taakstraffen niet uitvoeren. De Magistrates’ Court kan tevens ‘distress warrants’ (dwangbevelen) uitvaardigen, die door een deurwaarder ten uitvoer worden gelegd.

    Vertegenwoordiging door advocaten en andere beroepsjuristen

    De schuldeiser is niet verplicht om de aanvraag tot tenuitvoerlegging door een advocaat of een andere beroepsjurist te laten indienen.

    Tenuitvoerleggingsprocedures kunnen echter ingewikkeld zijn, vooral bij de Supreme Court. Een schuldeiser doet er daarom wellicht goed aan het advies in te winnen van een advocaat of het Citizens Advice Bureau (juridisch adviescentrum) alvorens een invorderingsprocedure te starten. Ook het personeel van de Supreme Court kan meer inlichtingen verschaffen over de procedures aldaar. Het kan echter geen adviezen verstrekken over de toe te passen methode. Die beslissing moet aan de schuldeiser worden overgelaten.

    Tarieven voor de kosten van tenuitvoerlegging

    Er zijn verschillende tarieven voor de gerechtskosten in verband met elk van de tenuitvoerleggingsmethoden. Zoals reeds vermeld, zal de rechter de gerechtskosten wel aan de schuldvordering toevoegen, maar kan zij de schuldeiser deze niet terugbetalen indien hij van de verweerder geen genoegdoening krijgt.

    2.2. De materiële voorwaarden

    Zoals reeds vermeld, berust de keuze van de tenuitvoerleggingsmethode volledig bij de schuldeiser. Verantwoordelijke schuldeisers die een geldig vonnis hebben verkregen en nog niet zijn betaald, hebben het recht dat vonnis op de meest passende, hun ter beschikking staande wijze ten uitvoer te leggen. De schuldeiser heeft hier de vrijheid van keuze en het is niet aan de rechter zich hierin te mengen. Zodra een geldig vonnis beschikbaar is, de eiser de formulieren correct heeft ingevuld en eventueel vereiste aanvullende inlichtingen heeft verstrekt en de gerechtskosten heeft voldaan, is de rechter bijgevolg verplicht zich naar de wensen van de schuldeiser te voegen, en de door hem gekozen tenuitvoerleggingsmethode toe te passen.

    3. Doel en aard van tenuitvoerleggingsmaatregelen

    3.1. Welke soorten activa kunnen voorwerp van tenuitvoerlegging zijn?
    Tenuitvoerleggingsmaatregelen kunnen worden genomen met betrekking tot de volgende activa:
    • bankrekeningen door middel van een ‘third party debt order’ (of ‘garnishee order’) (derdenbeslag)
    • roerende lichamelijke zaken door middel van executie
    • geregistreerde vervoersmiddelen door middel van executie
    • onroerende goederen door middel van de ‘charging order procedure’
    • lonen of salarissen door middel van de ‘attachment of earnings procedure’. (loonbeslagprocedure).
    Alleen bij vorderingen inzake onbetaalde belastingen kan van de ‘judgment summons procedure’ (dagvaardingsprocedure) gebruik worden gemaakt.Op dat gebied bestaan er wel richtsnoeren. Een deurwaarder mag alleen goederen confisqueren die aan de verweerder toebehoren of waarvan deze mede-eigenaar is. Zo mag hij geen goederen meenemen waarvan de partner van de verweerder eigenaar is – en dat betreft dus ook een persoon waarmee de verweerder samenwoont. Van door een deurwaarder meegenomen goederen moet bij een openbare verkoping wel redelijkerwijze een bepaalde opbrengst kunnen worden verwacht. Deurwaarders zullen geen goederen meenemen indien zij van mening zijn dat deze niet genoeg zullen opbrengen om, na aftrek van de kosten van verwijdering en openbare verkoop, de schuld althans gedeeltelijk te voldoen.Een deurwaarder mag geen beslag leggen op:
    • voorwerpen die de verweerder nodig heeft voor zijn broodwinning, zoals gereedschappen of vakliteratuur;
    • essentiële huishoudelijke zaken die de verweerder en zijn gezin nodig hebben, zoals kleding of beddegoed;
    • zaken die het voorwerp zijn van een lease-, huur- of huurkoopovereenkomst (met inbegrip van auto’s) ;
    • goederen die uit hoofde van een ander bevelschrift reeds door deurwaarders geconfisqueerd kunnen zijn; of
    • goederen die niet aan een bedrijf behoren (b.v. kantoormeubelen, machines en voertuigen die geleasd worden).
    Bij bevelen tot loonbeslag houdt de rechter rekening met de essentiële levensbehoeften van de verweerder - voedsel, huur of hypotheek en regelmatige facturen (b.v. elektriciteit). Dit is de zogenoemde ‘protected earnings rate’ (niet voor beslag vatbare deel van het loon). Indien de verweerder meer verdient dan de ‘protected earnings rate’ zal een bevel tot loonbeslag worden uitgevaardigd.In het geval van derdenbeslag mag een schuldenaar die door een bank of hypotheekbank belet wordt geld van zijn rekening te halen en die stelt dat zijn gezin als gevolg daarvan moeite heeft in de essentiële levensbehoeften te voorzien, bij de rechtbank een ‘hardship payment order’ (beschikking tot gedeeltelijke tijdelijke opheffing van het derdenbeslag) aanvragen, op basis waarvan een of meer betalingen aan bepaalde personen kunnen worden verricht.
    3.2. Welke effecten hebben tenuitvoerleggingsmaatregelen?
    Schuldenaars en derden die gerechtelijke bevelen niet naleven, kunnen worden vervolgd wegens belediging van het gerecht. Hierbij kunnen straffen worden opgelegd als ‘purging contempt’ (een tot de rechter gerichte verontschuldiging ter openbare terechtzitting) , boetes, en in de ernstigste gevallen gevangenisstraffen.Banken hebben bepaalde verplichtingen met betrekking tot het vrijgeven van informatie en de beslaglegging op banktegoeden. Wanneer een bank een bevel tot derdenbeslag voor een van haar rekeninghouders ontvangt, hoeft zij niet te onthullen hoeveel geld deze op zijn rekening heeft. Zij kan verklaren dat er geen geld op de rekening staat, dat het saldo slechts toereikend is om een gedeelte van de schuld te betalen, of dat het saldo toereikend is om de gehele schuld te voldoen. Er zijn zeer strikte voorschriften inzake gegevensbescherming die bepalen welke andere informatie de bank nog kan verstrekken.
    3.3. Wat is de geldigheid van dergelijke maatregelen?
    In alle rechterlijke bevelen wordt vermeld hoeveel tijd de bank heeft om de desbetreffende informatie te verschaffen of om het rechterlijk bevel na te leven en wordt tevens vermeld welke maximumstraffen kunnen worden opgelegd indien aan een bevel geen gevolg wordt gegeven.

    4. Is er een mogelijkheid tot beroep tegen de beslissing om een dergelijke maatregel toe te staan?

    Nadere inlichtingen

    « Tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen - Algemene informatie | Verenigd Koninkrijk - Algemene informatie »

    Terug

    Bovenkant paginaBovenkant pagina

    Laatste aanpassing: 16-11-2005

  •  
    • Gemeinscheftsrecht
    • Internationaal recht

    • België
    • Bulgarije
    • Tsjechië
    • Denemarken
    • Duitsland
    • Estland
    • Ierland
    • Griekenland
    • Spanje
    • Frankrijk
    • Italië
    • Cyprus
    • Letland
    • Litouwen
    • Luxemburg
    • Hongarije
    • Malta
    • Nederland
    • Oostenrijk
    • Polen
    • Portugal
    • Roemenië
    • Slovenië
    • Slowakije
    • Finland
    • Zweden
    • Verenigd Koninkrijk